Nang Mamatay Na Sana ang Pinakakinatatakutang Don sa Maynila, Isang 5-Taong-Gulang na Anak ng Katulong ang Gumawa ng Hindi Nagawa ng Buong Imperyo Niya
Naghihintay ang lahat na mamatay si Gabriel Villareal.
Ang mga kaaway niya, handang agawin ang teritoryo.
Ang mga tauhan niya, palihim nang naghahati kung sino ang susunod na mamumuno.
Pero may isang taong hindi naghihintay sa kanyang huling hininga.
Isang batang limang taong gulang na nakasuot ng kupas na pulang scarf.
Sa edad na 39, si Gabriel ang pinakakinatatakutang pangalan mula Manila North Harbor hanggang sa mga bodega sa Tondo at Navotas.
Tatlong dekada nang kinatatakutan ang pamilyang Villareal.
Labintatlong taon nang si Gabriel ang namumuno rito.
Kapag tumawag siya, sumasagot ang mga negosyante.
Kapag pumasok siya sa isang silid, tumitigil ang usapan.
Ngunit isang malamig na umaga ng Nobyembre, nakahiga lamang siya sa malaking silid ng kanyang mansion sa Tagaytay.
Hindi dahil sa bala.
Hindi dahil sa kaaway.
Kundi dahil sa sarili niyang katawan.
Isang bihirang neurological disease ang unti-unting kumukuha sa kontrol niya sa kanyang mga kamay at binti.
Una, nanginginig ang kanang kamay.
Sumunod ang gabi-gabing hindi pagtulog.
Pagkatapos, may mga umagang ayaw nang sumunod ng kanyang mga binti.
Apatnapung gabi siyang halos hindi nakatulog.
Ang lalaking kayang mag-utos sa daan-daang tauhan ay hindi na kayang utusan ang sarili niyang katawan na tumayo.
Mas masakit pa roon, nagsimulang makita ni Gabriel kung sino talaga ang mga taong nasa paligid niya.
Ang matagal niyang kanang kamay na si Tomas Vergara ay dumating na may dalang folder tungkol sa “succession plan.”
Ang kasintahan niyang si Bianca Alvarado ay umiyak nang marinig ang diagnosis.
Pagkalipas ng tatlong linggo, umalis ito dala ang isang mamahaling bracelet mula sa kanyang safe.
Ang ilan sa kanyang mga tauhan naman ay nagsimulang magkulang sa ipinadadalang pera.
Unti-unti.
Sinasadya.
Sinusubukan kung patay na ba talaga ang leon.
May isang taong nanatili.
Si Mara Santos, 31, isang biyudang tagalinis ng west wing ng mansion.
Hindi siya nanatili dahil loyal siya sa Villareal family.
Nanatili siya dahil kailangan niya ang trabaho.
Mayroon lamang siyang halos ₱3,600 hanggang sa susunod na sahod.
May renta.
May pagkain.
At higit sa lahat, may anak.
Ang limang taong gulang na si Lia.
Tatlong taon nang patay ang ama ni Lia, si Paolo, matapos ang aksidente sa construction site.
Ang tanging iniwang bagay ni Paolo na hindi hinayaang itago ni Lia ay isang kupas na pulang scarf.
Palagi niya itong isinusuot.
“Sabi ni Papa, matapang daw ang scarf na ito,” paliwanag niya minsan.
Hindi siya itinama ni Mara.
Isang Lunes, tumawag ang kindergarten.
Nasira ang kanilang electrical system.
Sarado ang paaralan sa buong araw.
Walang mapag-iwanan si Mara.
Ang emergency childcare na tinawagan niya ay humihingi ng ₱2,800.
Hindi niya kaya.
At alam niyang kapag hindi siya pumasok sa Villareal mansion, maaaring wala na siyang trabaho kinabukasan.
Kaya ginawa niya ang pinakakinatatakutan niyang desisyon.
Dinala niya ang anak sa bahay ng pinakamapanganib na lalaki sa Maynila.
“Tatlong rules, Lia,” bulong niya habang nakaluhod sa service hallway.
“Dito ka lang sa laundry room.”
“Hindi ka maingay.”
“At huwag kang kakausap kahit kanino.”
Seryosong tumango si Lia.
Tumagal ang plano nang isang oras at kalahati.
Pagkatapos ay naalala ng mundo na limang taong gulang si Lia.
At ang limang taong gulang ay hindi ginawa para manatili sa laundry room.
Lumabas siya.
Sinundan niya ang napakahabang hallway hanggang makita ang isang malaking itim na pinto na bahagyang nakabukas.
Sa loob, may lalaking nakahiga.
Hindi gumagalaw.
Nakatingin lang sa kisame.
Pumasok si Lia.
Napalingon si Gabriel Villareal.
Sampung buwan nang walang taong basta pumapasok sa silid niya.
Ngunit naroon ang isang maliit na batang may dalawang hindi pantay na tirintas at pulang scarf.
Tinitigan siya nito nang diretso.
Hindi takot.
Hindi naaawa.
“Hindi ka natutulog,” sabi ni Lia.
Nanigas si Gabriel.
“Kapag hindi natutulog ang tao, sabi ni Mama, marami siyang multo.”
Halos pindutin ni Gabriel ang button para tawagin ang security.
Pero huminto ang kamay niya.
“Gaano karami ang multo mo?” tanong ng bata.
Matagal bago sumagot si Gabriel.
“Hindi ko na mabilang.”
Tumango si Lia na parang seryosong doktor.
Pagkatapos ay umakyat siya sa leather chair sa tabi ng kama.
“Babantayan ko sila.”
“Magaling ako roon.”
“Tinuruan ako ni Papa.”
Hindi niya pinindot ang button.
Makalipas ang ilang minuto, dumating si Mara na halos maputla sa takot.
“Sir, patawad. Aalis na kami. Hindi na mauulit—”
Tumingin si Gabriel kay Lia.
Pagkatapos kay Mara.
“Hayaan mo siya.”
Iyon ang simula.
Araw-araw, kumakatok si Lia nang tatlong beses.
Minsan may dalang drawing.
Minsan bato na “swerte.”
Minsan libro na halos hindi naman niya mabasa nang tama.
Isang araw, binigyan niya si Gabriel ng drawing ng leon.
May apat na paa na magkakaiba ang haba.
At napakalaking orange na mane.
“Ikaw ito.”
Napatingin si Gabriel.
“May sakit siyang leon,” paliwanag ni Lia.
“Pero kahit may sakit ang leon, leon pa rin siya.”
Inilagay ni Gabriel ang drawing sa tabi ng kama.
At nanatili iyon doon.
Tuwing tanghali, hinihigpitan ni Lia ang kumot sa magkabilang gilid.
“Para hindi makapasok ang nightmares.”
Noong gabing iyon, natulog si Gabriel nang tatlong oras.
Pinakamahaba sa loob ng ilang buwan.
Maya-maya, naging limang oras.
Nagsimulang tumayo muli.
Nagsimulang maglakad.
Pati ang mansion ay nagbago.
Ang matandang chef ay gumagawa ng cookies para kay Lia.
Ang nakakatakot na security chief ay minsang nahuling nagkukunwaring dragon habang hinahabol siya ng batang may karton na espada.
At si Mara…
Unti-unti ring hindi na naging invisible kay Gabriel.
Isang hapon, nakatulog si Lia habang nakasandal sa kanyang braso.
Hindi gumalaw si Gabriel nang halos isang oras.
Nang makita sila ni Mara, para siyang nakakita ng ibang tao.
Hindi ang Don.
Hindi ang lalaking kinatatakutan ng buong lungsod.
Kundi isang lalaking natututo ulit kung paano maging tao.
“Mas maayos ako kapag nandito siya,” mahina niyang sabi.
Tumigil siya.
“At kapag nandito ka.”
Hindi sumagot agad si Mara.
“Mr. Villareal…”
“Gabriel.”
Tahimik niyang inabot ang pangalan.
Isang maliit na bagay.
Pero parang may nabuksang pinto.
Samantala, sa kabilang bahagi ng Maynila, may ibang nakapansin sa pagbabago.
Si Renato Salcedo, matagal nang karibal ng Villareal family.
Nakatanggap siya ng lihim na medical report.
Mas mahaba na ang tulog ni Gabriel.
Mas maayos ang paggalaw.
Nakalalakad na muli.
At sa ibaba ng report, may isang detalye.
May isang biyudang katulong.
May anak siyang limang taong gulang.
Ang bata ang dahilan kung bakit nagbabago si Gabriel.
Napangiti si Renato.
“Akala ko noon walang puso ang lalaking iyon.”
Isinara niya ang folder.
“Ngayon alam na natin kung saan nakatira.”
Makalipas ang ilang araw, umalis sina Mara at Lia sa mansion habang umuulan nang mahina.
Hindi nila napansin ang itim na van na sumusunod.
Dalawang kanto bago ang kanilang apartment, huminto ito.
Bumukas ang pinto.
Apat na lalaki ang bumaba.
“Takbo, Lia!”
Sumigaw si Mara.
Nilabanan niya sila.
Pero napakarami nila.
Sa gitna ng kaguluhan, natanggal sa leeg ni Lia ang pulang scarf.
Bumagsak iyon sa basang kalsada.
Pagkatapos, isinara ang pinto ng van.
At nawala sila.
Eksaktong 6:17 ng gabi, tumunog ang telepono sa study ni Gabriel.
Nasa mesa niya ang mga papel tungkol sa isang trust fund para kina Mara at Lia.
Sinagot niya ang tawag.
“Villareal.”
Isang pamilyar na boses ang tumawa sa kabilang linya.
“Magandang gabi, Gabriel.”
Si Renato Salcedo.
Tumigil ang paghinga ni Gabriel.
“May dalawang bisita ako rito.”
“Isang biyuda.”
“At isang batang nakapulang scarf.”
Tahimik si Gabriel.
Pagkatapos ay sinabi ni Renato ang isang pangungusap na nagpabalik sa boses ng lalaking kinatakutan ng buong Maynila.
“Kung gusto mong makita silang buhay, pumunta ka rito nang mag-isa.”
PARTE2
“Kung gusto mong makita silang buhay, pumunta ka rito nang mag-isa.”
Ilang segundo ring walang nagsalita sa study.
Sa labas ng bintana, bumabagsak ang ulan sa salamin.
Mahigpit na nakahawak si Gabriel sa telepono.
Dati, sapat na ang pangalan niyang Villareal para manginig ang kalaban.
Ngayon, sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, may mas malakas kaysa galit na humawak sa dibdib niya.
Takot.
Hindi para sa sarili niya.
Para kay Mara.
Para kay Lia.
“Nasaan sila?”
Tumawa si Renato.
“Lumang cold storage sa pier. Alam mo iyon.”
“Kalahating oras.”
“At Gabriel?”
Huminto ang boses nito.
“Kapag may nakita akong kahit isang sasakyan ng mga tauhan mo, hindi mo na sila makikita.”
Naputol ang tawag.
Dahan-dahang ibinaba ni Gabriel ang telepono.
Bumukas ang pinto.
Pumasok si Tomas Vergara.
“Boss?”
Tumingin si Gabriel sa kanya.
“May alam ka ba tungkol dito?”
Saglit na natigilan si Tomas.
At sapat na iyon.
Tatlong segundo.
Tatlong segundong katahimikan.
Ngunit para sa isang lalaking nabuhay sa pagtataksil, sobra na iyon.
Tumigas ang mukha ni Gabriel.
“Lumapit ka.”
Hindi gumalaw si Tomas.
“Boss, kung tungkol ito kay Salcedo—”
“Lumapit ka.”
Mabagal na sumunod si Tomas.
Hinugot ni Gabriel ang isang papel mula sa folder sa mesa at inihagis sa kanya.
Medical report.
Ang kopyang ipinadala kay Renato.
May maliit na code sa ibaba.
Isang code na ginagamit lamang ng opisina ni Tomas.
Namuti ang mukha nito.
“Gabriel, makinig ka—”
“Labintatlong taon.”
Mababa ang boses ni Gabriel.
“Labintatlong taon kitang tinuring na kapatid.”
“Akala ko mamamatay ka.”
Halos pabulong iyon.
“Akala ninyong lahat mamamatay ako.”
Hindi sumagot si Tomas.
Tumayo si Gabriel.
Nanginig nang bahagya ang kanyang kaliwang tuhod.
Pero hindi siya umupo.
Hindi ngayon.
“Tumawag ka sa attorney ko.”
Nagulat si Tomas.
“Ano?”
“Ngayon.”
Ilang minuto ang lumipas.
Nasa speaker ang abogado ni Gabriel.
Malinaw ang utos niya.
Lahat ng asset ng Villareal group na nasa pangalan ng mga shell company ni Tomas ay i-freeze.
Lahat ng access niya ay aalisin.
Lahat ng internal records ay ise-save para sa imbestigasyon.
Hindi naghahanda si Gabriel para sa isang gang war.
Naghahanda siya para putulin ang bulok na bahagi ng sarili niyang imperyo.
Pagkatapos ay tumingin siya sa security chief.
“Major Reyes.”
Tumayo nang tuwid ang lalaki.
“Opo, sir.”
“Hindi ako pupunta roon nang walang plano.”
Napatingin si Tomas.
“Pero sinabi niyang mag-isa—”
“Hindi ibig sabihin ng mag-isa ay tanga.”
Dalawampu’t pitong minuto makalipas, isang itim na sasakyan ang pumasok sa lumang pier.
Si Gabriel lamang ang nakikita sa loob.
Walang convoy.
Walang escort.
Walang armadong lalaki sa tabi niya.
Ngunit ilang gusali ang layo, tahimik na nakapuwesto ang mga awtoridad na tinawagan ni Major Reyes sa pamamagitan ng isang matagal nang pinagkakatiwalaang opisyal.
Si Gabriel ay maraming kasalanan sa buhay.
Alam niya iyon.
Pero isang bagay ang malinaw sa isip niya.
Hindi niya hahayaang lumaki si Lia sa mundong katulad ng binuo niya.
Pagbaba niya ng sasakyan, agad niyang nakita ang pulang scarf.
Nasa sahig ng warehouse.
Basang-basa.
Pumulot siya nito.
Mahigpit niyang hinawakan.
“Papa says this scarf is brave.”
Parang narinig niya ang boses ni Lia.
At sa unang pagkakataon, napangiti siya sa gitna ng takot.
“Pahiram muna ng tapang mo, maliit.”
Pumasok siya.
Sa loob, nakatali si Mara sa isang upuan.
Nasa tabi niya si Lia.
Hindi umiiyak ang bata.
Ngunit mahigpit niyang hawak ang kamay ng kanyang ina.
Nang makita si Gabriel, nanlaki ang mga mata ni Lia.
“Mr. Lion!”
Napapikit si Gabriel sandali.
Buhay sila.
Iyon lang ang mahalaga.
Lumabas mula sa anino si Renato Salcedo.
“Ang ganda.”
Nagpalakpak ito nang mabagal.
“Ang dakilang Gabriel Villareal, pumunta para sa isang katulong.”
Tumigil si Gabriel ilang metro ang layo.
“Pakawalan mo sila.”
“Hindi ganoon kadali.”
“Anong gusto mo?”
Ngumiti si Renato.
“Lahat.”
“Mga warehouse.”
“Mga ruta.”
“Mga koneksyon.”
“Pirmahan mo ang transfer documents.”
Inilapag ng isang lalaki ang folder sa mesa.
Hindi man lang tiningnan ni Gabriel.
“Pagkatapos?”
“Pagkatapos, aalis silang mag-ina.”
“Paano ako maniniwala?”
“Wala kang choice.”
Mula sa tabi, biglang nagsalita si Lia.
“Meron.”
Napalingon silang lahat sa kanya.
Pati si Mara ay nagulat.
Sumimangot si Renato.
“Ano?”
“May choice siya.”
Napatingin si Lia kay Gabriel.
“Sabi ni Mama, palaging may choice ang tao.”
Muntik matawa si Renato.
Ngunit hindi si Gabriel.
Tinitigan niya ang bata.
Pagkatapos ay tumango.
“Tama siya.”
Nawala ang ngiti ni Renato.
“Pirmahan mo.”
Kinuha ni Gabriel ang bolpen.
Mabagal niyang binuksan ang folder.
Ngunit sa halip na pumirma, tumingin siya sa itaas.
“Ang problema sa iyo, Renato…”
Tumahimik ang warehouse.
“…akala mo pareho pa rin akong tao noong nakaraang taon.”
Kumunot ang noo ni Renato.
Sa labas, biglang nagsindi ang malalakas na ilaw.
Sunod-sunod na sigaw ang narinig.
“Police! Nobody move!”
Nagkagulo ang mga tauhan ni Renato.
May nagtangkang tumakbo.
May ibinaba agad ang hawak.
May sumigaw.
Ngunit bago pa makalapit ang sinuman kina Mara at Lia, bumagsak ang malaking rolling door sa likuran, hinarangan ang daan.
Eksaktong gaya ng plano.
Napamura si Renato.
“Niloko mo ako!”
“Hindi.”
Malamig ang boses ni Gabriel.
“Natuto lang akong pumili.”
Ilang minuto lamang ang operasyon.
Walang putukan.
Walang dugo.
Isa-isang dinakip ang mga lalaki.
Nang maposasan si Renato, galit itong tumingin kay Gabriel.
“Akala mo hero ka na ngayon?”
Lumapit si Gabriel.
“Hindi.”
“At hindi ko rin kailangang maging hero.”
Tumingin siya kay Lia.
“Kailangan ko lang huwag maging halimaw habang buhay.”
Pagkalaya ni Mara, agad siyang lumuhod at niyakap si Lia.
Nanginginig ang buong katawan niya.
“Anak… anak…”
“Okay lang ako, Mama.”
Si Lia naman ay tumingin sa paligid.
Pagkatapos ay nakita ang pulang scarf sa kamay ni Gabriel.
“Sa akin ’yan.”
Lumapit si Gabriel.
Lumuhod siya sa harap ng bata kahit masakit ang tuhod niya.
Maingat niyang ibinalot ang scarf sa leeg ni Lia.
“Salamat.”
“Para saan?”
“Pinahiram mo sa akin.”
Napangiti si Lia.
“Sabi ko sa iyo matapang ’yan.”
Doon tuluyang napaiyak si Mara.
Hindi sa takot.
Hindi na.
Kundi dahil unang beses mula nang mamatay si Paolo, may lalaking lumuhod sa harap ng anak niya na parang ang buhay nito ay mas mahalaga kaysa sariling kapangyarihan.
Tatlong buwan ang lumipas.
Malaki ang nagbago sa Villareal mansion.
Hindi na tinatawag ni Gabriel ang west wing na “staff section.”
Inilipat niya sina Mara at Lia sa maliit na guest cottage sa likod ng hardin.
Hindi bilang kapalit ng trabaho.
Hindi bilang bayad sa utang na loob.
Kundi dahil mas ligtas doon habang inaayos ang kaso laban kina Renato at Tomas.
Si Tomas ay tuluyang nakasuhan dahil sa paglabas ng kumpidensyal na impormasyon, financial fraud, at pakikipagsabwatan.
Ang ilan sa mga lumang tauhan ni Gabriel ay umalis.
Ang ilan ay pinatalsik.
At ang natitira ay nagulat nang ipatawag silang lahat sa main hall isang umaga.
Nakatayo si Gabriel sa harap.
May tungkod pa rin.
Ngunit diretso ang likod.
“Simula ngayon, wala nang collections na wala sa legal na kontrata.”
Nagkatinginan ang mga lalaki.
“Wala nang pananakot.”
Mas lalong tumahimik.
“Ang mga warehouse ay ililipat sa legitimate logistics operations.”
May naglakas-loob magtanong.
“Boss… ibig sabihin?”
“Ang ibig sabihin, pagod na akong mamuhay na kailangan kong bantayan kung sino ang susunod na sasaksak sa likod ko.”
Sa likuran, nakatayo si Mara.
At sa tabi niya, si Lia.
May hawak na bagong drawing.
Isang leon.
Pero ngayon, nakatayo na ito.
Pantay ang apat na paa.
May maliit na batang nakasakay sa likod.
Pagkatapos ng meeting, inilagay ni Lia ang drawing sa desk ni Gabriel.
“Ikaw ulit.”
“Bakit may nakasakay?”
“Ako.”
“Bakit?”
“Para hindi ka maligaw.”
Napatawa si Gabriel.
Tunay na tawa.
Hindi iyong malamig na tawa ng lalaking nananakot.
Kundi iyong tunog na matagal nang nakalimutan ng bahay.
Nang gabing iyon, nasa veranda silang tatlo.
Tahimik ang Tagaytay.
Malamig ang hangin.
May hawak na tsokolate si Lia habang natutulog sa swing chair.
Tinakpan siya ni Mara ng kumot.
“Gabriel.”
“Hm?”
“Hindi mo kailangang gawin lahat ng pagbabagong ito dahil sa amin.”
Tumingin siya sa hardin.
“Hindi ko ginagawa dahil sa inyo.”
Huminto siya.
“Pero kayo ang dahilan kung bakit ko naisip na posible pala.”
Napatingin si Mara.
Matagal na katahimikan.
Pagkatapos ay sinabi ni Gabriel ang bagay na mas kinatakutan niyang sabihin kaysa anumang pagbabanta.
“Mara, hindi ko alam kung anong klase akong tao kapag wala ang pangalan ko, pera ko, o takot ng iba.”
“Pero gusto kong malaman.”
Tumingin siya sa babae.
“Kasama ka.”
Hindi ngumiti agad si Mara.
Hindi rin siya lumapit.
“Hindi ako prize dahil nagbago ka.”
“Alam ko.”
“Hindi rin kita sasagutin dahil iniligtas mo kami.”
“Alam ko.”
“Matagal ang trust.”
“Handa akong maghintay.”
Doon lamang ngumiti nang kaunti si Mara.
“Akala ko ayaw mong naghihintay.”
Napangiti rin siya.
“Marami akong maling nakasanayan.”
Isang taon ang lumipas.
Ang Villareal name ay naroon pa rin sa Maynila.
Pero iba na ang ibig sabihin nito.
Ang dati nilang mga warehouse ay naging lehitimong logistics centers.
Nagbukas sila ng scholarship fund para sa mga anak ng construction workers na namatay sa aksidente.
Ang unang pangalan sa foundation wall ay kay Paolo Santos.
Nang makita iyon ni Mara, matagal siyang tahimik.
“Hindi ko gustong palitan siya,” sabi ni Gabriel.
Tumango si Mara.
“Hindi mo kailangang palitan.”
Hinawakan niya ang kamay nito.
“May sarili kang lugar.”
Sa unang pagkakataon, siya ang kusang humawak.
At sapat na iyon.
Sa ikalawang taon, sa isang maliit na hardin sa Tagaytay, walang media at walang malaking bisita, nagpakasal sina Gabriel at Mara.
Si Lia ang flower girl.
Nakasuot siya ng puting damit.
At siyempre, ang kupas na pulang scarf.
Bago magsimula ang ceremony, lumapit siya kay Gabriel.
“Kinakabahan ka?”
“Kaunti.”
Hinubad ni Lia ang scarf at ibinalot sandali sa leeg niya.
“Pahiram.”
Napatawa si Gabriel.
“Salamat.”
“Pero ibalik mo.”
“Oo.”
“Kay Papa kasi ’yan.”
Tumango si Gabriel.
“Alam ko.”
Pagkatapos ay lumuhod siya.
“At hindi ko kailanman kukunin sa iyo ang lugar niya.”
Nag-isip si Lia.
Pagkatapos ay yumakap sa kanya.
“Okay lang.”
“Pwede naman dalawa ang taong nagbabantay sa akin.”
Napalunok si Gabriel.
Sa altar, pinanood sila ni Mara habang pinupunasan ang luha.
Noong gabing iyon, pagkatapos umalis ng mga bisita, bumalik si Lia sa lumang silid ni Gabriel.
Ang silid kung saan una silang nagkita.
Ang drawing ng may sakit na leon ay naroon pa rin sa dingding.
Katabi nito ang pangalawang drawing.
Ang leon na nakatayo.
“Hindi mo pa tinatapon?”
tanong ni Lia.
Umiling si Gabriel.
“Hindi.”
“Bakit?”
Tumingin siya sa unang drawing.
Pagkatapos sa anak na ngayon ay tinatawag na siyang Papa Gabriel kapag walang ibang nakakarinig.
“Para maalala ko kung sino ang nagligtas sa akin.”
Napakamot si Lia sa ulo.
“Pero wala naman akong ginawa.”
Ngumiti si Gabriel.
“Exactly.”
Hindi siya binigyan ni Lia ng gamot.
Hindi siya binigyan ng negosyo.
Hindi siya binigyan ng hukbo.
Binigyan lamang siya ng isang upuan sa tabi ng kama.
Isang pangit na drawing ng leon.
Isang kumot na isiniksik sa gilid para hindi makapasok ang nightmares.
At isang simpleng paniniwala na kahit maysakit ang leon—
leon pa rin ito.
Buong buhay ni Gabriel Villareal, akala niya ang kapangyarihan ay nasusukat sa dami ng taong natatakot sa kanya.
Nagkamali siya.
Dahil sa dulo, hindi takot ang nagligtas sa kanya.
Hindi pera.
Hindi pangalan.
Hindi imperyo.
Kundi isang limang taong gulang na batang may kupas na pulang scarf—
na tumingin sa pinakamapanganib na lalaki sa Maynila at nakita lamang ang isang taong hindi makatulog.
At sa unang pagkakataon sa buhay niya,
may isang taong nagbantay sa kanyang mga multo—
hanggang natutunan niyang harapin ang mga iyon nang mag-isa.
