IPINAGMALAKI NG ROOMMATE KO ANG KANYANG ‘UNLIMITED’ BLACK CARD SA BUONG KLASE… HINDI NIYA ALAM NA ISANG TEXT KO LANG AY KUKULONG SIYA SA UTANG!
Hindi na ako sumagot pa kay Bianca.
Kinuha niya muli ang card mula sa mesa ko at taas-noong bumalik sa unahan ng Room 101.
Nagsimula siyang mamigay ng listahan para sa 25 estudyanteng sasama sa Batangas.
Lahat sila ay nagkakagulo sa tuwa.
May 2 kaklase na nagmamadaling kumuha ng identification details ng bawat isa para raw sa booking confirmation.
Habang abala ang lahat, pinindot ko ang screen ng aking telepono.
Binuksan ko ang chat kay Papa.
Nag-type ako ng maikling mensahe:
“Pa, may kumuha ng supplementary card ko nang walang paalam. Gamit niya ngayon para mag-book ng resort at transportasyon. Huwag niyo munang i-block. I-set niyo lang ang real-time alert sa phone ko para makita ko bawat piso na ibinabawas.”
Wala pang 30 segundo, nag-reply si Papa:
“Nakatanggap ako ng request para sa pre-authorization na 85,000 pesos mula sa 1 resort sa Batangas, at 30,000 pesos para sa van rental company. Inaprubahan ko muna sa emergency monitoring mode. Naka-link na ang notification sa phone mo. Sabihan mo ako kapag oras na para bawiin.”
Nakahinga ako nang malalim.
Hindi ko gustong maghiganti nang walang basehan.
Gusto ko ng malinaw na ebidensya.
Bandang 11:30 ng tanghali, natapos ang orientation.
Lumabas si Bianca kasama ang 8 kaklase na nakapalibot sa kanya na parang mga bodyguard.
Diretso sila sa pinakamalapit na mall sa tapat ng unibersidad.
Sumunod ako nang may 15 metrong layo.
Pumasok sila sa 1 kilalang steakhouse sa Ground Floor.
Naupo sila sa 1 mahabang mesa para sa 12 tao.
Naupo naman ako sa 1 maliit na coffee shop sa tapat lamang ng restaurant, kung saan kitang-kita ko ang bawat galaw nila mula sa salamin.
Umorder si Bianca ng pinakamamahal na mga ulam sa menu.
May 4 na set ng mamahaling baka, mga seafood platter, at mamahaling inumin.
Tumatawa siya habang ipinagmamalaki sa lahat na barya lang daw sa kanya ang gastusin.
Eksaktong 12:45 ng hapon, tumunog ang telepono ko.
1 notification mula sa bangko:
“Transaction Alert: 24,800 pesos spent at Prime Steakhouse.”
Ilang minuto ang lumipas, lumabas si Bianca at ang kanyang mga kasama.
Busog na busog ang mga kaklase, at lalo pang tumaas ang tingin nila kay Bianca.
“Grabe ka talaga, Bianca! Ikaw na ang pinakamayamang freshman sa buong campus!” sabi ng 1 kaklase.
“Wala iyon,” sagot ni Bianca nang malakas. “Basta ako ang kasama niyo, laging VIP treatment!”
Sumunod silang pumasok sa 1 high-end boutique sa 2nd Floor.
Pumili si Bianca ng 2 mamahaling damit para raw sa gagamitin niya sa photoshoot sa resort kinabukasan.
Tumunog muli ang cellphone ko:
“Transaction Alert: 45,500 pesos spent at Luxe Apparel.”
Sa puntong ito, umabot na sa kabuuang 185,300 pesos ang nagagastos niya gamit ang card na kinuha niya sa pitaka ko.
Hindi na ito simpleng kapusukan ng estudyante.
Ito ay malinaw na pagnanakaw at panloloko.
Alas-3:00 ng hapon, bumalik ang buong grupo sa campus para sa pagpupulong ng departamento sa Activity Hall sa 3rd Floor.
Naroon ang humigit-kumulang 80 estudyante, kasama ang aming Department Head na si Propesor Santos at ang Campus Security Officer na si Ginoong Ramirez.
Nang pumasok si Bianca, sinalubong siya ng palakpakan ng mga kasama niya sa klase.
Umakyat siya sa mababang entablado sa unahan para ipamigay ang 25 printed booking confirmation slip para sa biyahe kinabukasan.
“Lahat ng 25 slots, kumpirmado na!” anunsyo ni Bianca sa mikropono. “Lahat bayad na gamit ang sarili kong black card!”
Nakatayo ako sa may pintuan ng bulwagan.
Kinuha ko ang aking telepono.
Nagpadala ako ng 1 text kay Papa:
“Pa, ngayon na. I-block niyo na ang card at i-reverse ang lahat ng pending transactions dahil sa unauthorized use.”
Makalipas ang 5 segundo, dumating ang kumpirmasyon mula sa bangko:
“Card status: BLOCKED. All pending and authorization holds marked as FRAUDULENT.”
Kasabay nito, dumating ang 2 opisyal na kinatawan mula sa finance division ng aming kumpanya, dala ang 1 brown envelope na naglalaman ng mga dokumento ng card ownership.
Naglakad ako papasok sa gitna ng bulwagan.
Tahimik ang mga hakbang ko, ngunit napansin ako ng buong klase.
“Alyssa?” tawag ni Propesor Santos mula sa gilid. “May sasabihin ka ba tungkol sa orientation guidelines?”
“Mayroon po, Propesor,” malinaw kong sagot. “Tungkol po sa perang ipinagyayabang ngayon sa entablado.”
Tumingin sa akin si Bianca nang may pandidiri.
“Ano na naman bang drama iyan, Alyssa?” singhal ni Bianca gamit ang mikropono. “Huwag ka ngang mainggit kung wala kang pambayad sa Batangas. Hindi kasalanan ng klase kung mahirap ka lang!”
Nagsimulang magbulungan ang mga estudyante.
May ilang tumawa.
May ilang umiling.
Hindi ako nagalit.
Tumingin ako kay Ginoong Ramirez, ang security officer, at inanyayahan siyang lumapit sa entablado.
“Ginoong Ramirez, may nangyari pong pagnanakaw sa loob ng Room 402 kaninang umaga bago mag-alas-7:00,” sabi ko nang kalmado. “Nawala ang 1 black titanium card mula sa pitaka ko.”
Napatawa si Bianca nang napakalakas.
“Nababaliw ka na ba?!” bulyaw niya. “Itong hawak kong card? Sinasabi mong sa iyo ito?! Sa pamilya ko ito! Bigay ito ng tatay ko sa akin bilang regalo!”
“Kung sa iyo iyan, Bianca,” sabi ko habang humahakbang palapit sa kanya, “bakit hindi mo basahin nang malakas ang pangalang nakaukit sa ibaba ng card?”
Natigilan si Bianca.
Bahagyang nanginig ang mga daliri niya.
Sinubukan niyang ibulsa ang card, ngunit mabilis na humarang si Ginoong Ramirez.
“Ipakita mo ang card, Miss Del Rosario,” utos ng security officer sa seryosong boses.
Napilitan si Bianca na ilatag ang card sa ibabaw ng podium.
Kinuha ni Propesor Santos ang salamin niya sa mata at binasa ang nakaukit sa gintong letra:
“ALISSA V. MENDOZA – VALMONTE LOGISTICS CORP.”
Natahimik ang buong bulwagan.
Walang sinumang kumilos sa 80 estudyante sa loob ng silid.
Ang 10 kaklaseng kanina lang ay sumusunod-sunod kay Bianca ay dahan-dahang lumayo mula sa entablado.
“P-pero… baka kapangalan mo lang!” palusot ni Bianca, habang nagsisimulang mamuo ang pawis sa kanyang noo. “Baka napulot mo lang din ito sa daan!”
Binuksan ko ang brown envelope na iniabot sa akin ng aming finance officer.
Inilabas ko ang 3 opisyal na dokumento.
Una, ang certificate of card issuance mula sa bangko na may litrato ng aking student identification card at government ID.
Pangalawa, ang master contract ng corporate account sa ilalim ng pangalan ng tatay ko.
Pangatlo, ang real-time printed transaction history para sa araw na ito na may eksaktong oras:
85,000 pesos sa Batangas Resort noong 9:15 AM.
30,000 pesos sa Van Rentals noong 9:42 AM.
24,800 pesos sa Prime Steakhouse noong 12:45 PM.
45,500 pesos sa Luxe Apparel noong 1:30 PM.
Kabuuan: 185,300 pesos.
Bago pa man makapagsalita si Bianca, biglang nag-ring nang malakas ang sarili niyang telepono.
Dahil nakatapat ang mikropono sa podium, dinig ng buong silid ang boses ng manager ng Batangas resort na tumatawag:
“Hello, Miss Bianca Del Rosario? Tumatawag kami mula sa resort management. Na-reject po at na-flag bilang fraud ang 85,000 pesos na ibinayad ninyo kanina. Naka-freeze po ang inyong reservation. Kung hindi niyo mababayaran ng cash ang cancellation at booking fee sa loob ng 2 oras, ipapasa namin ang inyong detalye sa pulisya.”
Hindi pa natatapos ang tawag na iyon, isa pang mensahe ang pumasok sa telepono niya mula sa steakhouse, humihingi ng agarang pagbabayad dahil na-void ang naunang charge.
Nalaglag ang panga ng mga kaklase namin.
Ang 25 estudyanteng may hawak ng reservation slip ay nagmadaling magtapon ng papel sa basurahan.
“Bianca, akala ba namin pera mo iyon?!” sigaw ng kaklaseng lalaki na kanina lang ay nagpupuri sa kanya. “Ginamit mo kami sa pagnanakaw mo!”
Nanginig ang buong katawan ni Bianca.
Nawala ang lahat ng kayabangan sa kanyang mukha.
Nalukot ang kanyang tindig.
Tumingin siya sa akin, nangingilid ang luha sa mga mata.
“Alyssa… patawarin mo ako…” pabulong niyang pakiusap. “Nagkamali lang ako… gusto ko lang maging sikat… gusto ko lang magkaroon ng maraming kaibigan sa unang linggo…”
“Ang tunay na kaibigan, hindi binibili gamit ang pera,” sagot ko nang mahinahon ngunit matatag. “At lalong hindi itinatayo sa pundasyon ng pagnanakaw.”
Humarap si Propesor Santos kay Bianca.
“Miss Del Rosario, sumama ka sa Dean’s Office at sa Security Office ngayon din,” anunsyo ng propesor. “Dadalhin din natin ang usaping ito sa University Disciplinary Board para sa pormal na suspension at kasong pagnanakaw. Bukod doon, pananagutan mo at ng iyong mga magulang ang 185,300 pesos na nagastos mo sa labas ng campus.”
Napaupo si Bianca sa sahig ng entablado, umiiyak habang tinatakpan ang kanyang mukha.
Walang lumapit sa kanya.
Kahit isa sa mga kaklaseng nilibre niya ng mamahaling steak ay hindi nag-alok na tulungan siyang tumayo.
Kinuha ko ang aking card mula sa ibabaw ng podium.
Inilagay ko ito sa loob ng aking bulsa.
Paglabas ko ng Activity Hall, sumunod ang ilang kaklase para humingi ng tawad sa paghusga sa akin kaninang umaga.
Ngumiti lang ako nang tipid at nagpatuloy sa paglalakad pabalik sa dormitoryo.
Hindi kailangang sumigaw para patunayang totoo ang pagkatao mo.
Ang tunay na kapangyarihan ay hindi nasusukat sa ingay ng iyong yabang, kundi sa katotohanang kaya mong ilatag anumang oras.
