“Gabriel, saan ka pupunta, hindi pa tapos ang programa?” tanong ni Camille.
PART 2:
Nang gabing iyon din, tinawagan ko ang executive assistant kong si Paolo habang nasa loob ako ng sasakyan.
“Paolo, may ipapahanap ako sa iyo at gusto kong unahin mo ito bukas ng umaga.”
“Sino po iyon, sir?”
“Si Clarissa Reyes, dati kong kaklase noong senior high school.”
“Mayroon po ba kayong address niya?”
“Wala.”
“Aktibong cellphone number po?”
“Wala rin.”
“Kahit bagong litrato niya, sir?”
Napapikit ako habang nakasandal sa upuan ng sasakyan.
Wala akong kahit isang litrato niya mula noong grumadweyt kami.
“Ang tanging impormasyon ko ay September 20 ang kaarawan niya at sabay kaming nagtapos sa iisang paaralan sa Pasig.”
“Sige po, sir, gagawin namin ang lahat ng paraan para mahanap siya.”
Sa loob ng 3 linggo, walang tigil ang paghahanap ng grupo namin.
Sa unang linggo, kinausap namin ang lahat ng dati naming kaklase, kapitbahay, at kakilala ng pamilya nila.
Sa ikalawang linggo, personal akong bumalik sa dati naming eskwelahan sa Pasig.
Doon ko muling nakita ang dati naming adviser na si Ma’am Teresa sa faculty office.
“Gabriel?” gulat niyang tanong habang nakatingin sa akin. “Ikaw na ba talaga iyan?”
“Opo, Ma’am Teresa, kumusta po kayo?”
“Napakalaki na ng narating mo at nababasa ko ang pangalan mo sa mga balita!”
Ngunit hindi ako nagpunta roon upang pag-usapan ang mga negosyo ko.
“Ma’am, hinahanap ko po si Clarissa Reyes at nagbabakasakali akong may record pa kayo rito.”
Biglang nawala ang ngiti sa mukha ng guro.
“Si Clarissa…” mahina niyang sambit.
Kinuha niya mula sa lumang cabinet ang isang class record at ang yearbook ng batch namin.
Pagbukas niya sa pahinang may larawan ni Clarissa, napansin kong namumula ang kanyang mga mata.
“Gabriel, may isang katotohanan tungkol sa nangyari noon na hindi ko sinabi sa iyo.”
“Ano po iyon, Ma’am?”
“Ang ₱28,500 na ibinayad ni Clarissa para sa tuition mo noon ay hindi basta hinugot mula sa bulsa ng mga magulang niya.”
Natigilan ako sa kinauupuan ko.
“Ano pong ibig ninyong sabihin?”
Marahang umupo si Ma’am Teresa sa tapat ko.
“May sariling educational savings at maliit na scholarship allowance si Clarissa na matagal niyang inipon para sa pagpasok niya sa kolehiyo, kasama ang mga perang naitabi niya mula sa baon at regalo.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa narinig ko.
“Ibig sabihin, ang sarili niyang pondo sa kolehiyo ang ibinigay niya para makapagtapos ako?”
Tumango ang guro at pinunasan ang gilid ng kanyang mata.
“At may sinabi siya sa akin noong araw na nagbayad siya sa accounting office.”
“Ano po ang sinabi niya?”
“Sinabi niyang kung isa lang sa inyong 2 ang mabibigyan ng pagkakataong makapagpatuloy, mas gusto niyang ikaw ang makatapos dahil mas malayo raw ang mararating mo.”
Hindi ko namalayang tumulo na ang luha ko habang nakatingin sa lumang yearbook.
Pagdating ng ikatlong linggo, nakatanggap ng tawag si Paolo mula sa isang dating katrabaho ni Clarissa sa isang grocery store.
Pumayag ang dating katrabaho na ituro ang lugar kung saan huling nanirahan si Clarissa.
Nakatira raw siya sa isang lumang paupahan sa Caloocan.
Kinabukasan din ay nagtungo kami roon ni Paolo.
Isa iyong lumang gusaling may 3 palapag na kupas na ang pintura at may mga bitak sa pader.
Makitid ang sementadong hagdan at mahina ang ilaw sa pasilyo.
May 3 plastik na timba sa gilid ng daanan na sumasalo sa tumutulong tubig mula sa sirang tubo sa kisame.
Pagdating namin sa 3rd floor, huminto kami sa tapat ng isang lumang pintuang kahoy na may numerong 304.
Kumatok ako nang 3 beses.
Lumipas ang halos 1 minuto bago marahang bumukas ang pinto.
At doon ko siya nakita.
Payat ang pangangatawan niya, kupas ang suot na t-shirt, at halata ang matinding pagod sa kanyang mukha.
Ngunit ang kanyang mga mata ay hindi nagbago.
Iyon pa rin ang mahinahon at mabait na mga matang naaalala ko mula noong high school.
“Gabriel?” gulat niyang sabi.
Unti-unting sumilay ang isang mahinang ngiti sa kanyang labi.
“Naaalala mo pa pala ako.”
Hindi ako agad nakasagot dahil nanikip ang lalamunan ko.
Sa loob ng 8 taon, wala ni isang araw na nakalimutan ko ang ginawa niya para sa akin.
“Cla…”
Ngumiti siya muli at binuksan nang mas maluwag ang pinto.
“Halika, pasok ka muna, pasensya ka na at maliit lang itong tinutuluyan ko.”
Pagpasok ko sa loob ng silid, nakita ko ang isang lumang electric fan, isang maliit na mesang kahoy, at mga lumang libro na maayos na nakasalansan sa tabi ng manipis na kutson.
Ngunit may isang bagay sa ibabaw ng maliit na mesa ang agad na nakakuha ng buong atensyon ko.
Isang lumang puting sobre.
Nakasulat sa harap nito gamit ang itim na ballpen ang buo kong pangalan: GABRIEL MENDOZA.
Nanginginig ang kamay kong itinuro ang sobre sa mesa.
“Cla… bakit may nakasulat na pangalan ko sa sobreng iyan?”
Biglang nawala ang ngiti sa kanyang mukha.
Mabilis siyang lumapit sa mesa at dinampot ang sobre upang itago sa ilalim ng mga libro.
“Wala ito, Gabriel, lumang sulat lang ito na matagal ko nang naisulat.”
Ngunit sa pagmamadali niya, may dumulas na nakatuping papel mula sa loob ng sobre at nahulog sa sahig malapit sa paanan ko.
Pinulot ko iyon bago pa niya maabot.
Isa iyong hospital billing statement at medical summary mula sa isang pampublikong ospital na may petsang 3 buwan pa lamang ang nakararaan.
Nakalagay doon ang diagnosis ng kanyang sakit sa bato at ang halagang ₱340,000 na kailangan para sa agarang operasyon at gamutan.
At sa ibabang bahagi ng papel, naroon ang sulat-kamay ni Clarissa:
“Kung sakaling hindi ko na kayanin ang sakit ko, sana ay may makapaghatid nito kay Gabriel upang malaman niyang masaya akong nakita ko sa balita ang tagumpay niya.”
Tumingin ako nang diretso sa kanya habang hawak nang mahigpit ang papel.
“Clarissa… bakit hindi mo sinabi sa akin ang kalagayan mo?”
Napayuko siya at nagsimulang tumulo ang luha sa kanyang mga pisngi.
“Ayokong maging pabigat sa iyo, Gabriel, at sapat na sa akin na nakita kong nagtagumpay ka.”
“Hindi ka kailanman naging pabigat dahil ang buhay na mayroon ako ngayon ay utang ko sa desisyon mo 8 taon na ang nakararaan.”
Nang araw ding iyon, hindi na ako umalis nang hindi siya kasama.
Inayos ni Paolo ang agarang paglipat ni Clarissa sa isang pribadong ospital sa Bonifacio Global City kung saan sinagot ko ang 100% ng kanyang operasyon, gamot, at pribadong silid.
Pagkalipas ng 4 na buwan ng tuloy-tuloy na gamutan at pahinga, tuluyang bumuti ang kanyang kalusugan at bumalik ang sigla sa kanyang mukha.
Hindi ko lamang siya tinulungang gumaling, kundi binigyan ko rin siya ng pagkakataong ituloy ang pangarap niyang naudlot.
Nagpatayo ako ng isang educational foundation na nakapangalan sa kanya upang magbigay ng buong scholarship sa 500 mahihirap na estudyante bawat taon.
Si Clarissa ang itinalaga kong pinuno ng foundation na iyon upang personal niyang matulungan ang mga kabataang muntik nang sumuko tulad ko noon.
Sa araw ng pagbubukas ng unang gusali ng foundation, iniabot ko sa kanya ang isang maliit na kahon.
Sa loob noon ay ang lumang papel na isinulat niya para sa akin noong graduation, nakalagay na sa isang malinaw na frame.
“Tinupad ko ang bilin mo, Clarissa,” sabi ko sa harap ng lahat. “At ngayon, sabay nating tutuparin ang pangarap ng iba.”
Ngumiti siya nang buong puso, hindi na dahil sa pagtitiis, kundi dahil sa panibagong buhay na nagsisimula para sa kanya.
