Tumawag ako ng 73 beses habang duguan ako sa aksidente, pero pinili ng asawa kong surgeon na unahin ang operasyon ng una niyang pag-ibig.

Bahagi 3
Inamin niya sa wakas na nakita niya ang 73 kong tawag, pero ako pa rin ang iniwan niya para kay Maya, kaya ako na ang nagdesisyon.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi ako sa bahay namin nagising. Nasa maliit na studio ako sa Makati na nirentahan ko gamit ang sarili kong ipon. Tahimik. Walang amoy ng ospital. Walang yabag ni Miguel sa hallway.

Tiningnan ko ang salamin. May maliit na benda pa rin sa noo ko. Maputla pa ako. Pero tuwid ang likod ko. Sinabi ko sa sarili ko, ngayon, ako muna.

Nag-text si Tiago. Nasa baba na raw siya. Babantayan niya ako sa checkup ko. Sabi ko, kaya ko mag-isa, pero sabi niya, hindi siya aalis hangga’t hindi ako nakakapasok sa clinic. Ganoon si Tiago. Hindi siya madaldal. Hindi siya nanghihimasok. Nandoon lang siya.

Pumunta kami sa isang maliit na clinic sa Makati, hindi sa St. Luke’s. Gusto kong umiwas muna kay Miguel. Gusto kong may doktor na titingin sa akin bilang ako, hindi bilang asawa ng isang surgeon doon.

Si Dra. Cruz ang humarap sa akin. Babae siya, nasa forties, kalmado ang boses. Chinek niya ang sugat ko. Chinek niya ang ulo ko. Tinanong niya kung nahihilo pa ba ako, kung nagsusuka ba ako, kung may dumudugo ba.

Sabi ko, medyo nahihilo pa, pero kaya ko. Tinanong niya kung kumakain ba ako. Umiling ako. Kagabi, hindi ako kumain. Kanina, tubig lang.

Pinahiga niya ako para sa ultrasound. Malamig ang gel sa tiyan ko. Tapos narinig ko. Isang mabilis na tibok. Malakas. Buhay.

Doon ako napaiyak. Hindi malakas. Tahimik lang. Tumulo ang luha ko habang nakatingin ako sa screen. Labindalawang linggo na ang anak ko. Stable nga siya, tulad ng sinabi ni Miguel. Pero iba pala kapag naririnig mo mismo.

Hinawakan ni Dra. Cruz ang kamay ko. Sabi niya, kailangan ko ng pahinga, kailangan ko ng pagkain, kailangan ko ng tulog. Sabi niya, hindi lang gasgas ang pinagdaanan ko. Naaksidente ako. Natakot ako. Mag-isa ako ng tatlong oras. Hindi iyon maliit na bagay.

Tumango ako. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng aksidente, may nagsabi sa akin na hindi maliit ang nangyari sa akin.

Paglabas ko ng clinic, may dala akong reseta, ultrasound photo, at sarili kong records. Inilagay ko lahat sa isang envelope. Sabi ko kay Tiago, ako ang magtatago nito. Hindi ko na ibibigay kay Miguel para siya ang magbasa at magdesisyon para sa akin.

Bumalik kami sa studio. Inilagay ko ang envelope sa drawer, katabi ng divorce papers. Tiningnan ko ang bank account ko sa cellphone. ₱150,000. Ipon ko iyon bago pa kami ikasal ni Miguel. Hindi iyon galing sa pinagsamahan namin. Sarili kong pera iyon, mula sa sarili kong trabaho noon. Hindi ko iyon ginalaw kahit noong kasal kami, kasi gusto kong may sarili akong sandalan kung sakaling may mangyari.

Ngayon, iyon ang sandalan ko.

Binayaran ko ang renta ng studio gamit ang ipon ko. Binayaran ko ang checkup ko. Bumili ako ng kaunting pagkain. Hindi ako humingi kay Miguel. Hindi ako kumuha sa dati naming bahay. Gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya ko, kahit walang umaalalay.

Noong hapon, nag-vibrate ang cellphone ko. Si Miguel ulit. Tawag. Message. Tawag ulit. Hindi ko sinagot. Tapos may message na iba. Hindi galing kay Miguel. Galing sa ospital. Follow-up daw sa St. Luke’s. Kailangan ko raw bumalik doon para sa records ko. Doon kasi ang unang emergency records ko.

Kinabahan ako. Ayokong bumalik doon. Ayokong makita si Miguel sa hallway. Pero kailangan ko ang records ko. Akin iyon.

Kinabukasan, pumunta ako sa St. Luke’s nang maaga. Naka-cap ako, naka-mask. Gusto kong hindi mapansin. Dumiretso ako sa records section. Habang naghihintay ako, narinig ko ang pamilyar na boses sa likod ko.

“Grace.”

Si Miguel. Naka-white coat pa rin. Halatang hindi siya natulog. May eyebags. Hawak niya ang chart. Nakatingin siya sa akin na parang hindi siya makapaniwala na nandoon ako.

Hindi ako sumagot agad. Gusto kong umalis. Pero hinarangan niya ako nang mahinahon. Sabi niya, kailangan daw naming mag-usap. Sabi ko, may checkup ako. Sabi niya, limang minuto lang.

Sumama ako sa kanya sa isang tahimik na sulok malapit sa pantry ng mga doktor. Walang tao. Amoy kape at alcohol. Doon, sa unang pagkakataon, hindi siya nagsalita na parang doktor.

Sabi niya, Grace, nakita ko na ang call history ko. Pitumpu’t tatlo. Lahat galing sa akin.

Napatigil ako. Akala ko hindi niya nakita. Akala ko hindi niya alam.

Sabi niya, habang nasa OR siya, nag-vibrate ang phone niya sa locker. May nurse na nagsabi sa kanya na nasa ER daw ang asawa niya. Sabi niya sa nurse, sabihin mo, nasa operasyon ako, hindi ako pwedeng umalis. Pagkatapos, nilagay niya sa silent ang phone niya.

Hindi dahil hindi niya ako mahal. Dahil akala niya, may ibang mag-aasikaso sa akin. Akala niya, stable ako. Akala niya, maiintindihan ko, tulad ng lagi kong ginagawa.

Sabi niya, siya raw mismo ang nag-volunteer sa kaso ni Maya. Hindi dahil siya lang ang pwedeng gumawa. Dahil anak siya ni Dr. Victor Lim. Dahil malaki ang utang na loob niya kay Dr. Lim noong nagsisimula pa lang siya bilang surgeon. Hindi siya makatanggi. Natakot siyang masira ang career niya kung tatanggi siya.

At si Maya, tinatawag niya sa pangalan lang, out of habit, mula pa noong bata sila. Hindi niya naisip kung gaano kasakit pakinggan iyon habang ako ang nakahiga at naghihintay ng pirma niya.

Nakinig ako. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Masakit, pero mas malinaw na sa akin. Hindi pala siya talagang walang magawa. May pinili siya. Pinili niyang manatili. Pinili niyang i-silent ang tawag ko.

Sabi ko, Miguel, hindi ang operasyon ang kinagalit ko. Naiintindihan ko na doktor ka. Ang kinagalit ko, tinawag mong maliit na bagay ang tatlong oras na mag-isa akong natakot. Ang kinagalit ko, may meeting ka pa pagkatapos mong sabihin na stable ako, pero hindi mo man lang ako tinanong kung okay ba ako.

Tumahimik siya. Tumingin siya sa sahig. Sabi niya, akala niya, divorce papers ay tampo lang. Akala niya, babawiin ko. Noong nakita niya ang pirma ko, doon lang niya na-realize na seryoso ako.

Bago pa ako makasagot, may narinig kaming gulong ng wheelchair. Si Maya. Naka-hospital gown pa rin, pero nakakaupo na. May nurse sa likod niya. Halatang kakagaling lang niya sa therapy.

Tiningnan niya ako. Nahihiya. Sabi niya, Grace, pwede ba kitang kausapin?

Gusto kong tumanggi. Pero tumango ako. Kailangan ko ring marinig siya.

Sabi ni Maya, hindi niya hiniling kay Miguel na manatili. Noong nasa OR sila, bago siya mawalan ng malay, sinabi niya kay Miguel, puntahan mo ang asawa mo. Sabi ni Miguel, tatapusin ko muna ito. Sabi ni Maya, hindi niya alam na ako ang nasa ER. Akala niya, simpleng checkup lang. Nalaman niya lang kinabukasan na ako pala iyon, at tatlong oras akong naghintay.

Humingi siya ng tawad. Hindi dahil siya ang may kasalanan ng lahat. Dahil naging parte siya ng dahilan kung bakit ako naiwan. Sabi niya, hindi niya gustong maging dahilan ng pagkasira ng pamilya ng iba. Ayaw niyang maging ganoon.

Tiningnan ko si Maya. Hindi siya kontrabida sa pelikula. Tao lang siya na nasaktan din. Pero masakit pa rin. Kasi kahit hindi niya hiniling, siya pa rin ang pinili.

Pagkatapos, dumating si Dr. Victor Lim. Matangkad, seryoso, naka-suit. Tiningnan niya ako, tapos si Miguel. Sabi niya, Grace, pasensya na. Bilang Bise Direktor, may pagkukulang ang ospital. Bilang tatay ni Maya, may pagkukulang din siya. Inamin niya na pinakiusapan niya si Miguel na siya ang humawak sa kaso ni Maya, kahit may ibang surgeon na available. Akala niya, mas kampante si Maya kung si Miguel ang gagawa.

Doon ko naintindihan ang buong picture. Hindi lang si Miguel ang may pinili. Pati ang tatay ni Maya, pinili rin si Miguel. At sa lahat ng pagpili na iyon, ako ang naiwan sa huli.

Sabi ni Dr. Lim, ire-review daw ng ospital ang nangyari. Hindi para parusahan si Miguel agad, pero para ayusin ang sistema. Para hindi na maulit na may asawang naghihintay ng pirma habang ang doktor ay hindi makagalaw.

Tumango lang ako. Hindi ako humingi ng kahit ano sa kanila. Hindi ko kailangan ng sorry mula sa ospital. Kailangan ko ng totoo. At nakuha ko na ang totoo.

Pagbalik ko sa studio noong gabing iyon, tahimik akong umupo sa sahig. Inilabas ko ang ultrasound photo. Tiningnan ko ang maliit na hugis doon. Sabi ko sa anak ko, hindi kita iiwan. Hindi kita ipagpapalit sa kahit anong meeting, kahit anong operasyon, kahit anong utang na loob.

Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

Kumuha ako ng papel. Sinulatan ko ng sarili kong mga hangganan. Una, ako ang magtatago ng lahat ng medical records ko. Pangalawa, ang ₱150,000 ko ay mananatiling sa sarili kong account, hindi ko ihahalo sa kahit ano ni Miguel. Pangatlo, mananatili ako sa studio ko sa Makati, hindi ako babalik sa dati naming bahay hangga’t hindi ko nararamdaman na ligtas ako doon. Pang-apat, pwedeng sumama si Miguel sa checkup, pero kung ma-late siya, hindi ako maghihintay. Aalis ako nang mag-isa.

Hindi ito listahan para parusahan siya. Listahan ito para protektahan ako.

Kinunan ko ng picture ang papel. Pinadala ko kay Miguel. Sabi ko, ito ang kaya ko ngayon. Hindi ako humihingi ng pangako. Gusto ko ng gawa.

Sumagot siya agad. Sabi niya, naiintindihan niya. Sabi niya, hindi niya ako pipilitin. Sabi niya, gusto niyang maging tatay, kahit hindi na muna siya maging asawa.

Hindi ako sumagot ng oo. Hindi rin ako sumagot ng hindi. Sabi ko, titingnan ko.

Noong gabing iyon, humiga ako sa kama ng studio. Hawak ko ang ultrasound photo. Sa unang pagkakataon mula noong aksidente, nakatulog ako nang hindi naghihintay ng tawag ni Miguel. Hindi pa ayos ang lahat. Masakit pa rin. Pero malinaw na ako. At sa wakas, ako na ang nagdesisyon para sa sarili ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko siya sa harap mismo ni Maya at ng tatay niya, at doon ko siya piniling panagutin habang pinoprotektahan ko ang anak ko.

Isang linggo ang lumipas. Labintatlong linggo na ang tiyan ko. Mas madalas na akong nasusuka sa umaga. Pero mas maaga na akong nagigising. Sa studio ko sa Makati, ako ang nagtitimpla ng sarili kong kape. Ako ang nagbubukas ng bintana. Ako ang nagdedesisyon kung anong kakainin ko.

Dumating si Tiago isang umaga na may dalang lugaw at prutas. Hindi siya nagtagal. Inilagay niya lang sa mesa, tinanong kung okay ako, tapos umalis. Ganoon lang kami. Walang ibang ibig sabihin. Kaibigan ko siya mula pa noon, at kaibigan ko pa rin siya ngayon. Hindi ko siya ginawang panakip-butas. Hindi ko siya ginawang tagapagligtas.

Pagkatapos niyang umalis, nag-vibrate ang cellphone ko. Si Miguel. Sabi niya, pwede ba siyang pumunta? May dala raw siyang papel. Sabi ko, sige, pero tatlumpung minuto lang. Kailangan kong magpahinga.

Dumating siya nang sakto sa oras. Hindi late. Naka-plain shirt lang siya, walang white coat. May dala siyang brown envelope. Umupo siya sa tapat ko, hindi sa tabi ko. Hindi siya nanghimasok.

Binuksan niya ang envelope. Sa loob, may sulat mula kay Dr. Victor Lim. Sabi doon, si Miguel ay pansamantalang tinanggal sa mga VIP cases. Kailangan niyang dumaan sa review. Kailangan niyang mag-report. Tinanggap niya. Walang reklamo.

May isa pang papel. Isang kasulatan na siya mismo ang gumawa. Sabi doon, magdedeposito siya buwan-buwan sa isang hiwalay na account para sa anak namin. Hindi niya kokontrolin ang account na iyon. Para sa checkup, vitamins, at pangangailangan ng bata. At hindi niya gagalawin ang ₱150,000 ko. Mananatili iyon sa akin.

Tiningnan ko ang papel. Hindi ito pera para bilhin ang tawad ko. Alam ko iyon. Pero sa unang pagkakataon, may ginawa siya na hindi lang salita.

Sabi niya, Grace, hindi ako pupunta dito para sabihin na bumalik ka na. Pupunta ako dito para sabihin na naiintindihan ko na kung bakit ka umalis.

Tumango ako, pero hindi ako umiyak. Sabi ko, mabuti. Kasi matagal kong hinintay na maintindihan mo.

Kinabukasan, nagkita kami sa opisina ni Dr. Lim sa St. Luke’s. Nandoon si Dr. Lim. Nandoon si Maya, naka-wheelchair pa rin pero mas malakas na. Nandoon si Miguel. At nandoon ako, hawak ang envelope ng records ko.

Doon ko siya hinarap. Hindi sa hallway. Hindi sa bahay. Sa harap mismo ng mga taong kasama sa pinili niya.

Sabi ko, Miguel, tatlong oras akong naghintay. Pitumpu’t tatlong beses akong tumawag. Nakahiga ako, duguan, natatakot na mawala ang anak natin. Pagdating mo, ang unang sinabi mo, mahirap ang kaso ni Maya. Pagkatapos, binasa mo ako na parang chart. Tapos umalis ka para sa meeting.

Tumingin ako kay Maya. Sabi ko, Maya, hindi kita sinisisi na ikaw ang pasyente. Pero masakit na habang ako ang asawa, ikaw ang inuna.

Tumingin ako kay Dr. Lim. Sabi ko, Doc, iginagalang ko kayo. Pero noong pinakiusapan ninyo si Miguel na siya ang humawak kay Maya kahit may ibang surgeon, hindi ninyo naisip na may asawa siyang naghihintay din.

Tahimik ang opisina. Narinig ko ang aircon. Narinig ko ang tibok ng puso ko.

Sumagot si Miguel. Hindi siya nagdahilan. Sabi niya, tama ako. Lahat ng sinabi ko, tama. Sabi niya, pinili niya si Maya dahil natakot siya kay Dr. Lim, dahil may utang na loob siya, dahil sanay siya na laging ako ang magpapatawad. Sabi niya, akala niya, ako ang laging maghihintay.

Sabi niya, noong nakita niya ang divorce papers, doon lang niya naintindihan na hindi na ako maghihintay.

Sumagot si Maya. Sabi niya, Grace, kung alam ko lang na ikaw iyon, pinilit ko sana siyang umalis. Sabi niya, sinabi niya kay Miguel na puntahan ako, pero hindi siya nakinig. Humingi siya ng tawad ulit. Sabi niya, hindi niya gustong maging dahilan ng pagkasira namin. Sabi niya, aalis siya papuntang Cebu para magpagaling, para hindi na siya maging anino sa pagitan namin.

Sumagot si Dr. Lim. Sabi niya, bilang tatay, nagkamali siya. Pinilit niya si Miguel dahil gusto niyang kampante ang anak niya. Hindi niya naisip ang epekto sa akin. Sabi niya, tatanggapin niya ang review ng ospital. Sabi niya, kung may kailangan ako, sabihin ko lang. Hindi ako humingi ng kahit ano. Sabi ko, ang kailangan ko lang ay hindi na ito maulit sa ibang babae.

Doon lumabas ang totoo. Walang camera. Walang recording. Walang ibang ebidensya. Sarili nilang bibig ang nagsabi. Si Miguel, inamin na siya ang nag-silent ng tawag ko. Si Maya, inamin na sinabi niyang umalis si Miguel. Si Dr. Lim, inamin na siya ang nagpilit kay Miguel. Tatlong tao, tatlong pag-amin, iisang katotohanan: may pinili, at ako ang hindi pinili.

Tiningnan ko si Miguel. Sabi ko, hindi ko na ibabalik ang kasal namin sa pamamagitan lang ng sorry. Hindi ako babalik sa bahay kung saan pakiramdam ko ay pangalawa ako. Hindi ko ibibigay ang records ko, ang pera ko, ang desisyon ko, para lang maging komportable ka.

Sabi ko, kung gusto mong maging tatay, patunayan mo. Pumunta ka sa checkup nang maaga. Huwag kang ma-late. Huwag mong unahin ang meeting kaysa sa anak mo. Huwag mong tawagin ang ibang babae sa harap ko na parang mas mahalaga siya kaysa sa akin. At huwag mong galawin ang account ng anak natin para kontrolin ako.

Tumango si Miguel. Sabi niya, tatanggapin niya. Sabi niya, hindi siya magmamadali. Sabi niya, kung kailangan kong manatili sa studio, mananatili ako. Kung kailangan kong mag-isa, mag-isa ako. Pero gusto niyang nandoon siya sa tabi, kahit sa labas lang ng pinto, kung kailangan ko siya.

Doon ako naniwala na nagsisimula na siyang magbago. Hindi dahil umiyak siya. Dahil sa unang pagkakataon, hindi siya nagdahilan. Hindi siya nagsabi ng “maliit na bagay.” Hindi siya nagsabi ng “nagtatampo ka lang.” Nakikinig siya.

Pagkatapos ng meeting, pumunta kami ni Miguel sa OB clinic para sa checkup ko. Labintatlong linggo na. Nakaupo siya sa tabi ko, tahimik. Hindi siya humawak agad. Naghintay siya kung papayag ako. Tumango ako. Hinawakan niya ang kamay ko, mahigpit pero maingat, parang natatakot na baka bawiin ko.

Narinig namin ang heartbeat. Mabilis. Malakas. Tumingin si Miguel sa screen, tapos sa akin. Namula ang mga mata niya. Sabi niya, Grace, salamat kasi pinrotektahan mo siya noong hindi ko nagawa.

Hindi ako sumagot agad. Hinawakan ko ang tiyan ko. Sabi ko, hindi lang siya ang pinoprotektahan ko. Pati sarili ko.

Paglabas namin, nagpaalam si Maya. Naka-wheelchair pa rin siya, pero ngumiti siya. Sabi niya, Grace, sana maging maayos ka at ang baby mo. Sabi niya, sa Cebu siya magpapagaling. Sabi niya, hindi na siya makikialam. Tumango ako. Sabi ko, magpagaling ka rin. Hindi kami naging magkaibigan. Pero hindi na kami magkaaway. Sapat na iyon.

Noong gabing iyon, mag-isa ako sa studio. Binuksan ko ang drawer. Nandoon pa rin ang divorce papers. Nandoon pa rin ang ultrasound photo. Nandoon pa rin ang papel na may listahan ng mga hangganan ko. Tiningnan ko ang bank account ko. Nandoon pa rin ang ₱150,000 ko, minus ang ginastos ko sa renta at checkup. Hindi iyon nawala. Hindi iyon ginalaw ni Miguel. Sa akin pa rin iyon.

Nag-text si Miguel. Sabi niya, nasa bahay lang siya kung kailangan ko. Sabi niya, bukas, dadalhan niya ako ng prutas, kung papayag ako. Sabi niya, hindi siya magmamadali. Sabi ko, sige, isang basket lang. Hindi siya nag-reply ng mahaba. Sabi niya lang, salamat.

Umupo ako sa balkonahe ng studio. Tiningnan ko ang mga ilaw ng Makati. Naalala ko ang C5 flyover. Naalala ko ang ulan. Naalala ko ang dugo sa noo ko. Naalala ko ang tatlong oras. Naalala ko ang pitumpu’t tatlong tawag na walang sumagot.

Pero naalala ko rin ang narinig kong heartbeat. Naalala ko ang kamay ni Dra. Cruz na humawak sa akin. Naalala ko ang pagtayo ko sa City Hall nang hindi nanginginig. Naalala ko ang pag-amin ni Miguel, ni Maya, ni Dr. Lim.

Hindi na ako ang babaeng naghihintay ng pirma. Hindi na ako ang babaeng naghihintay ng tawag. Ako na ang babaeng nagtatago ng sarili niyang records, nagpoprotekta sa sarili niyang pera, nagdedesisyon para sa sarili niyang anak.

Hindi pa kami bumabalik sa dati. Hindi pa kami kasal ulit. Hindi ko pa siya pinapatawad nang buo. Pero may bagong simula. Isang simula kung saan hindi ako pangalawa. Isang simula kung saan ang anak ko ay may tatay na natutong pumili nang tama. Isang simula kung saan ako ang pipili kung kailan ako handa.

Hinawakan ko ang tiyan ko. Labintatlong linggo na siya. Sa loob ko, lumalaki siya nang tahimik at matapang, tulad ng mommy niya.

Ngumiti ako. Hindi dahil tapos na ang sakit. Dahil sa unang pagkakataon, alam kong hindi na ako mag-isa sa pagprotekta sa amin.

Sa wakas, hindi na ako naghihintay ng tawag mula sa iba para maramdaman kong buhay ako, dahil ako na mismo ang tumatawag sa sarili kong bukas.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨