Isang taon kaming lihim na kasal ni Miguel, pero nang batiin ko siya at ang dati niyang mahal na magka-walong anak, bigla siyang nagalit.

Bahagi 3
Akala ko siya ang may kabit, pero nang aminin ni Miguel ang totoo tungkol sa hotel at sa alt account ko, ako pala ang nasaktan siya nang husto.

Kinabukasan, nagising ako na mag-isa sa kama. Wala na si Miguel sa tabi ko. Ang unan niya, malamig na. Ang coat niya, wala na sa upuan. Sa unang segundo, akala ko, panaginip lang ang lahat kagabi. Akala ko, inimbento ko lang na humawak siya sa kamay ko at sinabi niyang mag-usap kami nang maayos.

Pero nang bumangon ako, nakita ko ang cellphone ko sa bedside table. Naka-charge pa rin. At sa screen, may bagong message galing kay Trish. “Girl, gising ka na? Trending ka pa rin. Pero iba na ang tono ng comments ngayon.”

Binuksan ko ang Facebook. Tama si Trish. Hindi na puro tawa ang comments sa alt account kong Mapang-akit na Pusang Gala. May mga nagtatanggol na. May mga nagsasabi na ang tapang ko. May mga nagsasabi na baka ako lang ang nagsasabi ng totoo sa industriya. At may mga nagsasabi na baka ako ang tunay na asawa ni Miguel.

Napaupo ako sa kama. Ang puso ko, kumakabog nang malakas. Hindi ako sanay sa ganitong klaseng atensyon. Sanay ako sa bash. Sanay ako sa lait. Hindi ako sanay na may nakakaintindi.

Pumunta ako sa kusina. Tahimik ang condo namin sa BGC. Ang ganda ng sikat ng araw sa labas, pero ang loob, ang lamig. Gumawa ako ng kape. Dalawang tasa ang nagawa ko nang hindi ko namamalayan. Isa para sa akin, isa para kay Miguel. Ganoon pala ako. Kahit galit ako, kahit naguguluhan ako, ang katawan ko, sanay na sa kanya.

Nang bumukas ang pinto ng kusina, si Miguel iyon. Naka-puting t-shirt lang siya at jogging pants. Walang coat, walang seryosong mukha ng big boss. Mukha siyang pagod at hindi nakatulog. Tumigil siya sa may pinto at tiningnan ang dalawang tasa.

“Para sa akin ba iyan?” tanong niya.

Tumango ako. Hindi ako nagsalita. Inabot ko sa kanya ang isang tasa. Umupo siya sa tapat ko. Walang nagsasalita sa loob ng ilang segundo. Rinig ko lang ang pagtunog ng kutsara at ang mahinang ugong ng aircon.

“Mia,” sabi niya sa wakas. “Kailangan nating pag-usapan ang hotel.”

Napahigpit ang hawak ko sa tasa. “Ano pa ang pag-uusapan natin? Nakita ko ang video. Magkasama kayo ni Sofia. Malambing ang tingin mo.”

Umiling siya. “Hindi ganoon ang nangyari. Mia, makinig ka muna. Hindi date iyon.”

“E ano?”

“Meeting iyon. Para sa bagong serye ng Lucero Entertainment. Nandoon ang direktor, ang producer, at ang dalawang staff. Sa hotel kami nag-meeting kasi doon lang may bakanteng function room noong araw na iyon. Kailangan naming ayusin ang kontrata ni Sofia na nagkakahalaga ng ₱2.5 million. Kailangan niyang pumirma bago magsimula ang taping sa Quezon City.”

Natigilan ako. “Pero bakit kayo lang ang nakita sa video? Bakit parang kayong dalawa lang?”

“Dahil nauna kaming dumating,” sagot niya. “Nauna kami ng sampung minuto. Iyon ang na-video. Ang sampung minuto bago dumating ang iba, iyon ang ginamit ng mga tao para gumawa ng kuwento.”

Hindi ako agad naniwala. Pero nakita ko ang mga mata niya. Hindi siya umiiwas. Hindi siya nagmamadali. Parang matagal na niyang gustong sabihin ito, pero hindi niya alam kung paano.

“Bakit hindi mo agad itinanggi?” tanong ko. “Bakit hinayaan mong kumalat? Bakit hinayaan mong isipin ng lahat na kayo?”

Bumuntong-hininga siya. “Dahil sinabi ng PR na makakatulong daw sa serye kung may konting ingay. Sabi nila, mas maraming manonood kung may chismis. Akala ko, okay lang. Akala ko, wala kang pakialam. Ikaw mismo ang nagsabi, kanya-kanya tayo ng buhay. Kaya hindi ako nagsalita.”

Parang may bumagsak sa loob ko. Tama siya. Ako ang nagsabi noon. Ako ang nagtakda ng patakaran. Ako ang nagsabi na huwag makialam. Tapos ngayon, ako rin ang nasasaktan dahil sinunod niya ang patakaran ko.

“At ang comment mo,” sabi niya, mas mahina. “Noong nabasa ko iyon, nasaktan ako. Hindi dahil sa sinabi mong magka-walong anak kami ni Sofia. Nasaktan ako kasi parang pinamigay mo ako. Parang sinabi mong, sige, sa kanya ka na. Parang wala lang sa’yo.”

Hindi ko alam na ganoon pala ang dating noon sa kanya. Para sa akin, joke lang iyon. Pampatawa lang. Para sa kanya, pagtulak palayo.

“At ang alt account mo,” dagdag niya. “Hindi ko binura ang comment mo para protektahan si Sofia. Binura ko para protektahan ka. Alam ng PR na ikaw ang nasa likod ng Mapang-akit na Pusang Gala. Kung hindi namin binura agad, mas maraming tao ang maghahalungkat. Mas maraming tao ang mananakit sa’yo.”

Napayuko ako. Ang dami ko palang hindi alam. Ang dami ko palang maling akala.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Si Trish ulit. “Girl, tingnan mo ang post ni Sofia. Ngayon lang.”

Binuksan ko. Bagong post ni Sofia. Litrato niya sa isang hotel lobby, nakangiti, may caption na, “Minsan, ang tahimik na pag-unawa ang pinakamahalaga. Salamat sa mga nakakaintindi.” Walang pangalan. Pero alam ng lahat kung sino ang tinutukoy niya. At sa comments, nagwawala na naman ang mga fan niya. “Protect Sofia!” “Huwag kang mag-alala, nandito kami!” “Alam namin ang totoo!”

Parang may kumurot sa akin. Kung meeting lang iyon, bakit ganito ang post niya? Bakit parang siya ang kawawa? Bakit parang siya ang biktima?

“Miguel,” sabi ko, pinakita ko sa kanya ang post. “Tingnan mo. Kung wala talaga kayong relasyon, bakit hindi niya itanggi? Bakit parang pinapalala pa niya?”

Tiningnan ni Miguel ang post at kumunot ang noo niya. “Hindi ko alam na nag-post siya ng ganyan. Kagabi pa ako nasa bahay. Hindi kami nag-usap.”

“Pero natutuwa siya sa chismis,” sabi ko. “Aminin mo. Mas sikat siya ngayon. Mas maraming endorsement. Mas maraming tao ang nakakakilala sa kanya dahil sa chismis na iyan.”

Hindi sumagot si Miguel agad. Tumahimik siya. At ang katahimikan niyang iyon, mas masakit kaysa sa anumang sagot.

Kaya tumayo ako at pumunta sa balkonahe. Kailangan ko ng hangin. Kailangan ko ng oras para mag-isip. Sa baba, ang daming sasakyan sa BGC. Ang daming taong nagmamadali. Pero ako, nakatayo lang doon, hawak ang malamig na kape.

Sumunod si Miguel. Hindi siya lumapit agad. Nakatayo lang siya sa likod ko, mga dalawang hakbang ang layo. “Mia, sorry,” sabi niya. “Sorry kasi hinayaan kong lumaki ito. Sorry kasi hindi ako nagsalita agad.”

“Anong gusto mong gawin ko?” tanong ko, hindi lumilingon. “Gusto mo bang manahimik lang ako habang ginagamit niya ang pangalan mo para sumikat?”

“Hindi,” sagot niya. “Gusto kong ayusin natin ito nang magkasama. Hindi na bilang kontrata. Bilang mag-asawa.”

Nilingon ko siya. Ang mga mata niya, namumula. Hindi siya umiyak, pero kitang-kita na pagod siya. Hindi lang sa trabaho. Pagod sa pagtatago. Pagod sa pagpapanggap na wala lang.

“Alam mo ba,” sabi ko, “noong sumali ako sa dating show kasama si Liam, akala ko, wala kang pakialam. Akala ko, kahit mayakap niya ako sa TV, kahit hawakan niya ang kamay ko, hindi ka magagalit. Kasi iyon ang usapan natin, di ba? Kanya-kanya.”

“Pinanood ko ang bawat episode,” sabi ni Miguel. “Pinanood ko kahit ayokong panoorin. Noong hinawakan ni Liam ang kamay mo sa may fountain sa Quezon City, gusto kong patayin ang TV. Gusto kong pumunta roon at hilahin ka pauwi. Pero hindi ko ginawa. Kasi natakot akong sabihin mong wala akong karapatang magselos.”

Natawa ako nang mapait. “At ako, natakot din akong sabihin na nagseselos ako kay Sofia. Kaya ginawa kong joke. Ginawa kong biro ang sakit. Mas madali kasing tumawa kaysa umamin na nasasaktan ako.”

Doon kami parehong natahimik. Parang sa unang pagkakataon, pareho kaming nagsabi ng totoo. Walang biro. Walang kontrata. Walang pagpapanggap.

Pumasok kami ulit sa loob. Umupo kami sa sofa. Hindi kami magkadikit, pero hindi rin kami magkalayo. Nasa gitna lang kami. Parang ganoon ang pagsasama namin nitong isang taon. Nasa gitna. Hindi lubusang mag-asawa, hindi rin lubusang estranghero.

“Si Liam,” sabi ko, “trabaho lang talaga iyon. Mabait siya. Magalang siya. Pero hindi ko siya gusto. Hindi ako kailanman nagkaroon ng nararamdaman para sa kanya. Ang totoo, habang nasa show ako, ikaw ang iniisip ko. Iniisip ko kung nanonood ka. Iniisip ko kung magagalit ka.”

Tumango si Miguel. “At si Sofia, trabaho lang din. Wala akong nararamdaman para sa kanya. Matagal ko na siyang kilala, pero hindi siya ang mahal ko. Hindi ko lang siya itinanggi agad kasi akala ko, hindi makakaapekto sa atin. Nagkamali ako.”

“Anong gagawin natin ngayon?” tanong ko.

“Hindi ko alam,” amin niya. “Pero ayokong magpatuloy na ganito. Ayokong magising araw-araw na hindi ko alam kung asawa pa rin ba kita o kasosyo lang sa kontrata.”

Naisip ko ang isang taon namin. Ang mga gabing magkasama kami sa iisang condo pero magkaibang mundo. Ang mga umagang magkasabay kaming nagkakape pero hindi nag-uusap. Ang mga pagkakataong gusto kong magtanong kung kumain na siya, pero pinigilan ko ang sarili ko kasi baka lumabag ako sa patakaran. Ang mga pagkakataong gusto kong sabihin na ang gwapo niya, pero ginawa ko na lang biro.

Naisip ko rin ang mga bash sa akin. Ang mga nagsasabi na wala akong acting. Ang mga nagsasabi na sumasabit lang ako kay Liam. Ang mga nagsasabi na maganda lang ako pero walang laman. Sa lahat ng iyon, si Miguel lang ang hindi nagsalita ng masama tungkol sa akin. Tahimik lang siya. Pero nandoon siya. Sa tuwing may malaking chismis, nawawala ito kinabukasan. Ngayon ko lang naintindihan, siya ang nag-aayos. Siya ang nagpoprotekta sa akin, tahimik lang.

“Miguel,” sabi ko, “may isang bagay akong gustong aminin. Noong binati ko kayo ni Sofia na magka-walong anak, hindi lang iyon biro. May parte sa akin na gusto kong makita kung magagalit ka. Gusto kong malaman kung may pakialam ka pa. At nang magalit ka, natakot ako. Kasi ibig sabihin, totoo na pala ang nararamdaman ko.”

Lumapit siya ng konti. “Anong nararamdaman mo?”

Hindi ako sumagot agad. Tumingin ako sa kamay ko. Wala ang singsing ko. Tinanggal ko iyon noong sumali ako sa dating show, para hindi halata. Simula noon, hindi ko na ito sinuot. Nasa drawer lang ito sa kwarto. At ngayon, parang gusto kong isuot ulit. Hindi para sa show. Hindi para sa publiko. Para sa akin.

“Natakot ako,” sabi ko sa wakas. “Natakot akong mahalin ka nang totoo. Kasi kapag naging totoo, mas masakit kapag nawala.”

Hinawakan niya ang kamay ko. Mainit ang palad niya. “Mia, nandito ako. Hindi ako mawawala. Pero kailangan mong sabihin sa akin kung gusto mo pa ba akong manatili.”

Tumango ako. Mahina lang, pero totoo. “Gusto ko. Gusto kong manatili ka. Pero hindi na sa dating kasunduan. Gusto ko ng bago.”

“Ano ang gusto mo?” tanong niya.

“Gusto ko ng totoo,” sabi ko. “Gusto kong mag-usap tayo kapag may problema. Gusto kong sabihin mo sa akin kapag nagseselos ka. At sasabihin ko rin sa’yo kapag nagseselos ako. Hindi na tayo magtatago sa likod ng biro.”

Ngumiti siya, unang tunay na ngiti na nakita ko sa kanya nitong mga nakaraang araw. “Payag ako. Pero may isa akong kondisyon.”

“Ano?”

“Huwag mo nang tanggalin ang singsing mo.”

Napatawa ako. Kahit mabigat ang usapan namin, napatawa ako. “Ikaw rin. Huwag mo nang hayaang isipin ng iba na available ka.”

“Payag,” sabi niya.

Pagkatapos noon, nag-usap pa kami nang matagal. Tungkol sa show. Tungkol sa trabaho ko. Tungkol sa trabaho niya. Tungkol sa ₱2.5 million na kontrata ni Sofia at kung paano niya ito tatapusin nang maayos nang hindi sinisira ang karera ng sinuman. Tungkol sa PR team at kung paano nila aayusin ang chismis nang hindi ako sinasaktan.

At sa kalagitnaan ng usapan, may napagtanto ako. Hindi pala ako galit kay Sofia lang. Galit ako sa sarili ko kasi hinayaan kong maniwala ang lahat na hindi ako mahalaga. Hinayaan kong isipin ng mga tao na si Sofia ang mahalaga, samantalang ako, ako ang asawa. Ako ang nasa bahay. Ako ang nagtitimpla ng kape.

Pero ngayon, iba na. Hindi ko na hahayaang itago ang nararamdaman ko sa likod ng alt account. Hindi ko na hahayaang ang joke ang magsalita para sa akin.

Kinausap ko si Trish sa hapon. “Girl, ano sa tingin mo? Mali ba ako?” tanong ko.

“Girl,” sabi ni Trish, “sa unang pagkakataon, nakita kitang umamin. Sa unang pagkakataon, hindi ka nagpapatawa. Ibig sabihin, seryoso ka. At kung seryoso ka, lumaban ka.”

“Lalaban ako,” sabi ko. “Pero hindi sa paraan ng away. Sa paraan ng pagiging totoo.”

Noong gabing iyon, binuksan ko ang drawer at kinuha ang singsing ko. Maliit lang ito, simple lang, pero mabigat ang kahulugan. Isinuot ko ito. Tiningnan ko ang kamay ko sa ilaw. Kumikinang ito. Hindi dahil sa bato. Kundi dahil sa desisyon ko.

Nagdesisyon ako. Bukas, pupunta ako sa opisina niya sa Makati. Hindi para mag-away. Hindi para mag-iskandalo. Kundi para sabihin kay Sofia at sa lahat na hindi ako ang babaeng magtatago lang sa alt account. Ako si Mia Santos Lucero. At hindi ko na hahayaang gamitin ang kasal ko bilang biro.

At bago ako matulog, nag-message ako kay Miguel. “Bukas, samahan mo ako sa opisina mo. Kailangan nating ayusin ito nang magkasama.” Nag-reply siya agad. “Sasamahan kita. Hindi kita iiwan.” At sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, nakatulog ako nang suot ang singsing ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel at si Sofia sa harap ng lahat at sinabi kong ako ang asawa niya, at doon ko nalaman kung sino talaga ang pipiliin niya.

Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi ako nagmamadali, pero maaga akong nag-ayos. Pinili ko ang simpleng puting blouse at itim na pantalon. Hindi ako nag-ayos para magmukhang artista. Nag-ayos ako para magmukhang asawa na handang humarap. Isinuot ko ulit ang singsing ko. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin sa condo namin sa BGC. Ang mga mata ko, medyo namamaga pa dahil sa kakaisip kagabi. Pero matatag ang tingin ko. Hindi na ako ang babaeng magtatago sa likod ng joke.

Nag-text si Miguel. “Baba ka na. Nasa parking na ako.” Pagbaba ko, nandoon siya. Naka-dark suit siya, pero hindi siya mukhang big boss na malayo. Mukha siyang lalaking kinakabahan. Binuksan niya ang pinto ng kotse para sa akin. Hindi niya ginagawa iyon madalas. Pero ngayon, ginawa niya.

“Mia,” sabi niya habang nagmamaneho kami papuntang Makati, “sigurado ka ba? Pwede pa tayong umatras. Pwede kong ayusin ito nang ako lang.”

Umiling ako. “Hindi. Kung ikaw lang ang mag-aayos, chismis pa rin ang lalabas. Kailangan nilang marinig galing sa akin. Hindi na ako magtatago.”

Tumango siya. Hinawakan niya ang kamay ko sa ibabaw ng kambyo. Hindi niya binitawan kahit sa traffic sa EDSA. At sa simpleng hawak na iyon, naramdaman kong hindi ako nag-iisa.

Pagdating namin sa Lucero Group sa Makati, ramdam ko agad ang tingin ng mga tao. Ang mga staff sa lobby, napatingin sa akin. Kilala nila ako bilang aktres. Pero ngayon, iba ang dating ko. Hindi ako guest. Hindi ako artista na may meeting. Asawa ako ng boss nila.

Sa conference room, nandoon na si Sofia Torres. Naka-light pink na dress siya, maayos ang buhok, maayos ang makeup. Sa tabi niya, ang PR team. At sa kabilang dulo, ang direktor ng bagong serye. Tahimik ang lahat nang pumasok kami.

“Miguel,” sabi ni Sofia, tumayo siya at ngumiti nang matamis. “Buti dumating ka. Kailangan nating ayusin ang post ko kagabi. Ang daming nagtatanong.” Hindi niya ako tiningnan. Parang hindi ako nandoon.

“Mia,” sabi ni Miguel, hinila niya ang upuan para sa akin. “Umupo ka sa tabi ko.”

Doon lang tumingin si Sofia sa akin. Nagbago ang mukha niya. “Bakit siya nandito?” tanong niya, hindi na matamis ang boses.

“Dahil asawa ko siya,” sabi ni Miguel, malinaw at diretso. “At may karapatan siyang nandito.”

Natahimik ang buong kwarto. Ang PR team, nagtinginan. Ang direktor, napaupo nang tuwid. Si Sofia, namutla.

“Ano?” sabi ni Sofia, pilit tumatawa. “Nagbibiro ka ba, Miguel? Asawa? Ikaw, may asawa? At siya pa?”

“Hindi ako nagbibiro,” sabi ni Miguel. “Isang taon na kaming kasal ni Mia. Lihim lang namin. Pero hindi na ngayon.”

Tiningnan ako ni Sofia, mula ulo hanggang paa. “Ikaw? Ikaw ang Mapang-akit na Pusang Gala? Ikaw ang nag-comment na magka-walong anak kami? Ikaw ang sumira sa akin?”

Doon ako tumayo. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nag-eskandalo. Pero matatag ang boses ko. “Sofia, hindi kita sinira. Ikaw ang pumili na hindi itanggi ang chismis. Ikaw ang nag-post ng malabong caption kagabi para isipin ng mga tao na ikaw ang kawawa. Samantalang ang totoo, meeting lang ang hotel. Meeting na may ₱2.5 million na kontrata. Bakit mo ginawang love story ang trabaho?”

Namula ang mukha ni Sofia. “Hindi ko kasalanan kung mahal ako ng mga tao! Hindi ko kasalanan kung mas gusto nila ako kaysa sa’yo! Ikaw, ano ka ba? Isa ka lang magandang palamuti! Wala kang acting! Sumasabit ka lang kay Liam Herrera para sumikat!”

Parang may sumaksak sa akin sa mga salitang iyon. Iyon ang mga salitang naririnig ko araw-araw sa comments. Iyon ang mga tatak na ibinato sa akin ng mga anti-fan. At ngayon, galing mismo sa bibig ni Sofia.

Pero hindi ako umiyak. Hindi ako tumakbo. Sa halip, tiningnan ko siya nang diretso.

“Sofia,” sabi ko, “oo, sinabi na nila sa akin iyan. Na maganda lang ako. Na wala akong acting. Na sumasabit ako. Pero alam mo ba kung ano ang hindi nila alam? Nagtratrabaho ako araw-araw para patunayan na mali sila. Nag-aaral ako ng acting. Gumigising ako ng maaga para sa taping sa Quezon City. Hindi ako nagnakaw ng atensyon gamit ang pangalan ng may-asawa.”

“Anong ibig mong sabihin?” sigaw ni Sofia.

“Ang ibig kong sabihin,” sabi ko, “alam mong may asawa si Miguel? Hindi. Hindi mo alam. Pero alam mong ginagamit mo ang chismis para sumikat. At nang mag-post ka kagabi, alam mong lalo kang pag-uusapan. Hindi ka biktima, Sofia. Ginamit mo ang chismis.”

Lumingon si Sofia kay Miguel. “Miguel, sabihin mo sa kanya! Sabihin mong hindi totoo! Sabihin mong ako ang mahal mo! Hindi ba, sinabi mo noon na ako ang pinaka-importante sa kompanya?”

Umiling si Miguel. “Sofia, hindi ko kailanman sinabi na mahal kita. Ang sinabi ko, mahalaga ka sa kompanya bilang artista. Iba iyon. At ngayon, sinira mo ang tiwala ko. Hindi ka nagsabi ng totoo sa publiko kahit alam mong meeting lang iyon.”

“E ano ngayon?” sabi ni Sofia, nanginginig ang boses. “Tanggalin mo ako? Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko para sa kompanya?”

“Sofia,” sabi ni Miguel, mas mahinahon pero mas matigas. “Hindi kita tatanggalin dahil sa galit. Pero hindi mo na makukuha ang lead role sa bagong serye. Hindi dahil ayaw ko sa’yo. Kundi dahil hindi ka naging propesyonal. Ginamit mo ang personal na chismis para sa karera mo. Ang ₱2.5 million na kontrata, kailangan nating pag-usapan ulit. Hindi ako pwedeng magtiwala sa taong hindi kayang maging totoo.”

Napaupo si Sofia. Nanginginig ang mga kamay niya. “Hindi mo pwedeng gawin ito sa akin. Ang dami kong endorsement na nakasalalay dito. Ang dami kong pinaghirapan.”

“Mia,” sabi ng direktor, biglang nagsalita, “pasensya na. Hindi ko alam na asawa ka ni Sir Miguel. Kung alam ko lang, hindi ko hinayaang lumaki ang chismis.”

“Hindi mo kasalanan,” sabi ko. “Pero ngayon, alam mo na. At gusto kong linawin natin sa lahat. Hindi para ipahiya si Sofia. Kundi para protektahan ang kasal ko at ang trabaho ko.”

Tumayo ang pinuno ng PR team. “Sir, Ma’am, kung papayag kayo, gagawa kami ng malinaw na pahayag. Sasabihin namin na meeting lang ang hotel, na propesyonal lang ang relasyon nina Sir Miguel at Sofia, at na kasal na kayo. Hindi namin sisiraan si Sofia. Sasabihin lang namin ang totoo.”

Tumingin sa akin si Miguel. “Mia, ikaw ang magdesisyon. Kung ayaw mong isapubliko ang kasal natin ngayon, hindi natin gagawin. Ako ang bahala.”

Doon ko naramdaman ang pinaka-importanteng bagay. Sa loob ng isang taon, ako ang nagdesisyon na itago ang kasal namin. Ako ang nagdesisyon na magpanggap na wala lang. Ngayon, ako rin ang magdedesisyon kung paano kami haharap. At hindi ako natakot.

“Isapubliko natin,” sabi ko. “Hindi para magpasikat. Hindi para makipag-away. Kundi para matapos na ang kasinungalingan. Pagod na akong magtago. Pagod na akong maging joke.”

Tumango si Miguel. Hinawakan niya ulit ang kamay ko sa harap ng lahat. Hindi niya ito binitawan.

Si Sofia, tumayo at kinuha ang bag niya. “Magsisisi kayo,” sabi niya, pero wala nang tapang sa boses niya. “Magsisisi kayong pareho. Hindi niyo alam kung anong ginawa niyo.”

“Sofia,” sabi ko, bago siya makalabas, “hindi ako nagsisisi na nagsabi ako ng totoo. Ang pinagsisisihan ko lang, matagal akong nanahimik habang ginagamit mo ang asawa ko para sumikat. Pero tapos na iyon. Sana, matuto kang sumikat sa sarili mong galing. Kaya mo iyon, kung gugustuhin mo.”

Lumabas si Sofia nang hindi sumasagot. Tahimik ang kwarto. Pero hindi na mabigat ang tahimik na iyon. Parang pagkatapos ng bagyo, tumahimik ang hangin.

Pagkatapos ng meeting, magkasama kaming umuwi ni Miguel. Hindi kami dumiretso sa condo. Dumaan kami sa isang maliit na restawran sa Makati. Kumain kami ng pares at lugaw. Walang sosyal na dinner. Walang mamahaling alak. Gusto lang namin ng totoo.

“Mia,” sabi niya habang kumakain, “sorry. Sorry kasi hinayaan kong isipin ng lahat na available ako. Sorry kasi hindi kita pinrotektahan agad.”

“At sorry din ako,” sabi ko. “Sorry kasi ginawa kong joke ang kasal natin. Sorry kasi sinabi kong magka-walong anak kayo ni Sofia. Hindi ko inisip kung paano mo mararamdaman iyon.”

Ngumiti siya. “Tungkol sa walong anak, gusto mo pa bang pag-usapan?”

Namula ako. “Miguel! Nasa restawran tayo!”

Tumawa siya. Unang tawa na walang bigat. “Seryoso ako. Hindi walong anak agad. Pero gusto ko ng pamilya kasama ka. Gusto ko ng bahay na hindi lang condo. Gusto ko ng umaga na hindi tayo nagkukunwari.”

“Gusto ko rin,” sabi ko. “Gusto ko ng isang anak muna. O dalawa. Sa tamang panahon. Kapag handa na tayo. Hindi dahil sa joke. Kundi dahil gusto natin.”

Pag-uwi namin sa BGC, binuksan ni Miguel ang cellphone niya. May message galing kay Liam Herrera. Pinakita niya sa akin. “Mia, nabasa ko ang balita. Congrats sa inyo ni Miguel. Igalang ko ang kasal niyo. Sa show, magiging propesyonal ako. Hindi kita ilalagay sa alanganin. Magaling kang katrabaho.” Napangiti ako. Sa wakas, may isang taong nagsabi ng totoo nang walang halong chismis.

“Mag-reply ka,” sabi ni Miguel. “Sabihin mo, salamat. At sabihin mo, tapos na ang show natin bilang love team. Pero bilang magkaibigan, okay tayo.”

Ginawa ko iyon. At nang pindutin ko ang send, parang may nabunot na tinik sa dibdib ko. Tapos na ang pagtatago. Tapos na ang pagpapanggap.

Kinabukasan, lumabas ang pahayag ng Lucero Group. Malinaw. Simple. Totoo. Meeting lang ang hotel. Propesyonal lang ang relasyon. At kasal na kami ni Miguel. Walang pangalan na sinira. Walang detalyeng nilabas na hindi kailangan. Pero malinaw na malinaw: ako ang asawa.

Ang comments, halo-halo pa rin. May mga nagulat. May mga natuwa. May mga nagsabi na kaya pala ang tapang ng Mapang-akit na Pusang Gala, kasi asawa pala ng big boss. May mga nagsabi na bagay kami. At may mga nagsabi pa rin ng masama. Pero ngayon, hindi na ako takot basahin. Kasi alam ko kung sino ako. Alam ko kung sino ang kasama ko.

Si Trish, tumawag agad. “Girl! Asawa ka pala ng big boss ng Makati! Bakit hindi mo sinabi sa akin? Ako ang best friend mo!”

“Sorry, girl,” sabi ko, tumatawa. “Lihim nga kasi. Pero ngayon, alam mo na. Ikaw ang unang makakaalam kapag may baby na kami.”

“Baby?!” sigaw ni Trish. “Walong anak agad?”

“Hindi!” sabi ko, tumatawa nang malakas. “Isa muna. Kapag handa na kami.”

Noong gabing iyon, sa balkonahe ng condo namin, magkasama kaming nakatingin sa mga ilaw ng BGC. Nakaakbay si Miguel sa akin. Nasa kamay ko ang tasa ng tsaa. Nasa kamay niya ang cellphone niya, pero hindi niya ito tinitingnan. Tinitingnan niya ako.

“Mia,” sabi niya, “noong unang beses kitang nakita, akala ko, kontrata lang ang kaya nating gawin. Akala ko, hindi tayo pwedeng maging totoo. Pero ngayon, alam ko na. Ikaw ang totoo ko.”

“At ikaw ang totoo ko,” sabi ko. “Hindi ka lang big boss. Hindi ka lang mister sa papel. Ikaw ang asawa ko.”

Hinawakan niya ang singsing ko. “Hindi mo na ito tatanggalin, ha?”

“Hindi na,” sabi ko. “At hindi mo na rin hahayaang isipin ng iba na pwede ka nilang angkinin.”

“Hindi na,” sabi niya.

Tahimik kami ng ilang minuto. Rinig ko lang ang mga sasakyan sa baba at ang mahinang tugtog mula sa kabilang building. Pero sa loob ko, tahimik din. Hindi tahimik na mabigat. Tahimik na payapa.

At sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, hindi ako natakot na mahalin siya nang buo, at hindi na ako natakot na ipakita sa buong mundo na ako ang kanyang asawa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨