Sinaktan ako ng asawa kong pulis sa harap ng ospital habang ako’y sugatan, pero hindi niya alam na sampung araw na lang at mawawala na ako

Bahagi 3
Nalaman ko ang totoo tungkol sa mga magulang ko at sa perang pinag-awayan namin, kaya nagpasya akong protektahan ang sarili ko mag-isa

Kinabukasan, nagising ako nang maaga kahit halos hindi ako nakatulog. Wala na si Carlo sa dorm at malamig na ang kabilang side ng kama. Tumayo ako at binuksan ang bintana para makapasok ang hangin mula sa Manila. Sa labas ay abala na ang mga tao, pero sa loob ng kwarto ay tahimik na parang walang nakatira.

Naligo ako nang dahan dahan at nilinis ko ang sugat ko sa braso. Hindi ito malaking sugat, pero mahapdi pa rin kapag natatamaan ng tubig. Habang nagbibihis ako ng police uniform, tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Maputla ako at may eyebags, pero buo pa rin ang tindig ko bilang pulis. Sinabi ko sa sarili ko na kailangan kong pumasok sa trabaho na parang normal na araw lang.

Pagdating ko sa intelligence office, agad akong binati ng mga kasama ko. Tinanong nila kung kumusta na ang sugat ko mula sa operasyon laban sa droga. Sinabi ko na okay na ako at kaya ko nang magtrabaho. May nag abot sa akin ng kape at may naglagay ng upuan malapit sa electric fan para hindi ako mainitan. Hindi ako sanay sa ganitong atensyon, pero tinanggap ko ito nang tahimik.

Buong umaga ay nagtrabaho ako sa mga report at sa mga dokumento. Pero habang nagta type ako, paulit ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ng opisyal sa telepono. Tungkol sa mga magulang ko, sa ₱2.5 million, at sa bahay sa Cebu City. Hindi ako mapakali, kaya nagpaalam ako sa team leader ko na pupunta ako sa admin office para magtanong. Hindi ako nagbigay ng maraming detalye, sinabi ko lang na may aayusin akong personal na papel.

Pagdating ko sa admin office, sinalubong ako ng opisyal na tumawag sa akin. May dala siyang isang lumang folder na may pangalan ko. Umupo ako sa harap niya at nanginginig ang kamay ko habang binubuksan niya ang folder. Sa loob ay may mga lumang larawan, mga medalya, at isang sulat na nakalagay sa plastic para hindi masira. Hindi ako agad nakapagsalita dahil parang may humahawak sa lalamunan ko.

Sinabi ng opisyal na ang mga magulang ko ay parehong pulis sa Manila. Ang tatay ko ay nasa anti drug unit at ang nanay ko ay nasa intelligence din tulad ko. Namatay sila sa isang operasyon laban sa droga noong dalawang taong gulang pa lang ako. Hindi nila ako iniwan at hindi nila ako ayaw. Namatay sila habang ginagawa ang trabaho nila para protektahan ang ibang tao.

Ipinakita niya sa akin ang larawan ng mga magulang ko. Ang nanay ko ay nakangiti habang karga ako, at ang tatay ko ay nakasuot ng police uniform na nakatingin sa amin na parang proud na proud siya. May kasama ring sulat na isinulat ng nanay ko bago siya namatay. Sabi sa sulat, kung sakaling may mangyari sa kanila, gusto nilang malaman ko na mahal na mahal nila ako. Gusto nilang lumaki ako na matapang at may sariling desisyon.

Doon ko nalaman na nagsinungaling ang ampunan sa akin. Sinabi ng direktor na iniwan ako ng mga magulang ko, pero ang totoo ay itinago niya ang mga dokumento ko. Hindi niya sinabi sa akin na may benepisyo akong ₱2.5 million at may bahay kami sa Cebu City. Hindi niya sinabi na may mga magulang akong bayani. Sa loob ng maraming taon, nabuhay ako na akala ko ay wala akong pinagmulan at wala akong halaga.

Nang marinig ko iyon, hindi ako agad umiyak. Parang may mabigat na bato na biglang naalis sa dibdib ko, pero kasabay noon ay may sakit na kumalat sa buong katawan ko. Nasaktan ako hindi lang dahil kay Carlo, kundi dahil ninakaw sa akin ang katotohanan tungkol sa sarili kong buhay. Pero sa unang pagkakataon, naliwanagan ako. Hindi ako batang iniwan, ako ay anak ng dalawang pulis na nagmahal sa akin hanggang sa huli.

Tinanong ko ang opisyal tungkol sa bahay sa Cebu City. Sinabi niya na maliit lang ito pero maayos at may titulo na nakapangalan sa akin. Matagal na itong walang nakatira, pero inaalagaan ito ng barangay doon ayon sa utos ng pulisya. Sinabi rin niya na ang ₱2.5 million ay nakaipon sa isang account na nakapangalan lang sa akin at hindi pa ito nagagalaw. Wala raw ibang puwedeng kumuha nito maliban sa akin.

Tinanong ko rin kung totoo bang hindi ko kailangang lumipat ng unit para makuha ang mana. Sinabi niya na puwede ko itong makuha kahit manatili ako sa Manila. Pero sinabi ko na gusto ko pa ring lumipat. Gusto kong umalis sa Manila hindi dahil tumatakas ako, kundi dahil gusto kong magsimula sa lugar kung saan nagsimula ang kwento ng mga magulang ko. Gusto kong makita ang bahay na iniwan nila para sa akin.

Pagbalik ko sa dorm bandang hapon, nandoon na si Carlo at naghihintay. Nakaupo siya sa kama at nakatingin sa wedding photo namin. Pagpasok ko, agad siyang tumayo at tinanong kung saan ako galing. Sinabi ko na galing ako sa admin office para ayusin ang papel ng mga magulang ko. Biglang nagbago ang mukha niya at naging seryoso na parang may hinuhulaan siya.

Tinanong niya kung magkano raw ang makukuha ko at kung kasama ba siya doon bilang asawa ko. Sinabi niya na kung hindi dahil sa kanya, hindi ko raw malalaman ang tungkol sa mga magulang ko. Sinabi niya na siya ang nag alaga sa akin mula nung labing walo ako at siya ang nagtiis kasama ko noong wala kaming pera. Paulit ulit niyang sinasabi ang salitang utang na loob na parang gusto niya akong ipitin sa salitang iyon.

Sumagot ako nang mahinahon at sinabi ko na hindi ko nakakalimutan ang mga taon na magkasama kami. Sinabi ko na nagtiis din ako, nagtrabaho din ako, at nagmahal din ako nang buo. Sinabi ko na ang mana ng mga magulang ko ay hindi bayad sa pagmamahal, at hindi ito pambayad sa utang. Ang ₱2.5 million at ang bahay sa Cebu City ay iniwan ng mga magulang ko para sa akin, hindi para sa kasal namin.

Biglang lumambot ang boses ni Carlo at lumapit siya sa akin. Sinabi niya na magbabago na raw siya at puputulin na niya si Hazel. Sinabi niya na magpapakabait na siya at magfo focus na siya sa pamilya. Nakiusap siya na huwag ko raw ituloy ang divorce at bigyan ko siya ng isang pagkakataon. Sa sandaling iyon, nakita ko ang Carlo na minahal ko noon, ang Carlo na nangakong poprotektahan ako habang buhay.

Pero naalala ko ang halik niya kay Hazel sa tabi ng police car. Naalala ko ang jacket na ipinatong niya sa balikat nito. Naalala ko ang lipstick sa kwelyo ng uniform niya at ang mga gabi na hindi siya umuuwi. Hindi ako nagpadala sa lambing niya dahil alam kong ang pagbabago na sinasabi niya ay narinig ko na noon. Minsan na akong naniwala at nasaktan, ayokong ulitin pa iyon.

Habang naguusap kami, tumunog ang cellphone ni Carlo. Si Hazel ang tumatawag at humihingi ng tulong dahil may gulo raw sa bar. Tinitigan ako ni Carlo at parang nahihirapan siyang mamili. Sa huli, sinabi niya na pupunta siya dahil siya ang naka duty sa area na iyon. Hindi ako nagalit at hindi ako umiyak, tumango lang ako at sinabi kong mag ingat siya. Pagkaalis niya, doon ko naramdaman na tama ang desisyon ko.

Pagkatapos niyang umalis, bumalik ako sa intelligence office kahit tapos na ang oras ng trabaho. Binuksan ko ang locker ko at inilagay ko doon ang mga kopya ng dokumento ng mga magulang ko. Inilagay ko rin doon ang lumang larawan nila at ang sulat ng nanay ko. Ayokong iwan ang mga ito sa dorm kung saan puwedeng pakialaman ni Carlo. Gusto kong sila ay nasa lugar na ako lang ang may susi.

Kinabukasan, pumunta ako sa bangko at nagbukas ako ng sarili kong bank account na nakapangalan lang sa akin. Sinabi ko sa staff na doon lang ilalagay ang benepisyo ng mga magulang ko at walang ibang puwedeng mag withdraw maliban sa akin. Hindi ako naglagay ng joint account at hindi ako nagbigay ng authorization kay Carlo. Maliit na hakbang lang ito, pero para sa akin ay napakahalaga dahil unang beses kong pinrotektahan ang sarili kong pera.

Tinawagan ko rin ang opisyal sa admin at kinumpirma ko na pupunta ako sa ikasampung araw nang mag isa. Sinabi ko na tatanggapin ko ang transfer sa Cebu City intelligence unit at doon ko na aayusin ang natitirang papel. Hindi ako humingi ng tulong kay Carlo at hindi ako humingi ng pabor. Gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong ayusin ang buhay ko nang hindi umaasa sa kanya.

Noong gabing iyon, umupo ako sa gilid ng kama at tinitigan ko ang larawan ng mga magulang ko. Hawak ko ang medalya ng tatay ko at naramdaman ko ang bigat nito sa palad ko. Hindi ito mabigat dahil sa metal, mabigat ito dahil sa kwento na dala nito. Sa unang pagkakataon, naramdaman ko na may pinanggalingan ako at may mga taong nagmahal sa akin bago pa man dumating si Carlo.

Nagpasya ako na hindi ko sasabihin kay Carlo ang eksaktong detalye ng mana ko hangga’t hindi pa tapos ang divorce. Hindi ito dahil madamot ako, kundi dahil kailangan kong protektahan ang iniwan ng mga magulang ko. Natutunan ko na ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa kung magkano ang ibibigay mo, kundi sa kung paano ka rerespetuhin. At sa pagkakataong ito, pipiliin ko ang respeto sa sarili ko.

Bago ako matulog, inayos ko ang maliit kong bag na dadalhin ko sa Cebu. Naglagay ako ng ilang damit, ng police uniform ko, at ng mga dokumento ng mga magulang ko. Hindi ako naglagay ng kahit anong gamit na pag aari ni Carlo. Gusto kong pag alis ko sa Manila, magaan lang ang dala ko pero buo ang loob ko. Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa pinto para tanungin kung saan siya galing.

Tinitigan ko ang wedding photo sa pader sa huling pagkakataon. Hindi ko ito tinanggal at hindi ko ito sinira. Hinayaan ko lang ito doon bilang alaala ng isang panahon na minahal ko nang totoo. Pero alam ko na ang larawang iyon ay hindi na ang kwento ng kinabukasan ko. Ang kinabukasan ko ay nasa Cebu, sa bahay ng mga magulang ko, at sa buhay na ako mismo ang pipili.

Bumulong ako sa larawan ng mga magulang ko at sinabi ko na pasensya na at ngayon ko lang sila nakilala. Sinabi ko na hindi ko sila bibiguin at aalagaan ko ang iniwan nila. Sinabi ko rin na hindi na ako iiyak para sa isang lalaking pinili ang iba, iiyak lang ako kung kailangan kong palakasin ang sarili ko. Pagkatapos noon, pinatay ko ang ilaw at natulog ako nang mahimbing sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at si Hazel sa harap ng pulisya para ipagtanggol ang mana ng mga magulang ko at piliin ang bagong buhay ko

Dumating ang ikasampung araw nang mas maaga kaysa inaasahan ko. Nagising ako bago pa man tumunog ang alarm at umupo ako sa gilid ng kama. Tahimik ang dorm at wala na si Carlo, umalis siya kagabi at hindi na bumalik. Hindi ako nagulat at hindi ako nalungkot, sanay na ako sa ganitong umaga. Huminga ako nang malalim at sinabi ko sa sarili ko na ngayong araw, matatapos na ang lahat.

Naligo ako at nagsuot ng malinis na police uniform. Sinigurado kong maayos ang buhok ko at maayos ang pagkakalagay ng nameplate ko. Inilagay ko sa bag ko ang lahat ng dokumento ng mga magulang ko, ang ID ko, at ang kopya ng divorce papers. Hindi ako nagdala ng maraming gamit, gusto kong magaan lang ang pakiramdam ko pagpasok ko sa Manila Police. Gusto kong ipakita na handa ako at hindi ako natatakot.

Pagdating ko sa Manila Police, sinalubong ako ng opisyal mula sa admin. Dinala niya ako sa isang maliit na opisina kung saan nandoon na ang mga papeles na kailangan kong pirmahan. Sa mesa ay nakalagay ang folder ng mga magulang ko, ang titulo ng bahay sa Cebu City, at ang dokumento para sa ₱2.5 million. Hawak ko ang folder nang mahigpit na parang hawak ko ang kamay ng mga magulang ko.

Bago pa man ako makapirma, dumating si Carlo na hinihingal at pawis na pawis. Agad siyang lumapit sa akin at hinawakan ang kamay ko sa harap ng opisyal. Sinabi niya na huwag ko raw ituloy at pag usapan pa namin. Sinabi niya na mahal niya pa rin ako at ayaw niyang mawala ako. Tinitigan ko siya at mahinahon kong binawi ang kamay ko.

Sinabi ni Carlo na hindi siya pipirma sa divorce at hindi siya papayag na umalis ako. Sinabi niya na siya ang asawa ko at may karapatan siyang pigilan ako. Sinabi niya na kung aalis ako, sisirain ko ang pamilya na binuo namin sa loob ng labing dalawang taon. Hindi ako sumigaw at hindi ako umiyak, sinabi ko lang na tapos na ang proseso at ngayong araw na ang huling araw ng paghihintay. Ang divorce ay naaprubahan na at kailangan na lang naming pirmahan ang huling papel.

Ipinaliwanag ng opisyal na ang sampung araw ay natapos na at wala nang puwedeng pumigil sa proseso maliban kung pareho kaming aatras. Tinanong niya ako kung sigurado na ba ako. Tumingin ako kay Carlo at pagkatapos ay tumingin ako sa larawan ng mga magulang ko sa folder. Sinabi ko na sigurado na ako at gusto ko nang tapusin ito nang maayos. Gusto kong umalis na may dignidad at hindi may galit.

Biglang nagbago ang mukha ni Carlo at naging malamig. Sinabi niya na kung ganoon, dapat daw ay hati kami sa mana ng mga magulang ko. Sinabi niya na bilang asawa, may karapatan siya sa kalahati ng ₱2.5 million at sa bahay sa Cebu City. Sinabi niya na inalagaan niya ako ng maraming taon at dapat lang na may mapunta sa kanya. Sa sandaling iyon, naramdaman ko na ang tunay na dahilan kung bakit siya humabol ay hindi pagmamahal, kundi pera.

Sumagot ang opisyal at ipinaliwanag na ang mana mula sa mga magulang ay hindi conjugal property. Sinabi niya na ang ₱2.5 million, ang titulo ng bahay sa Cebu City, at ang mga medalya ay nakapangalan lang sa akin. Ito ay iniwan ng mga magulang ko bago pa man kami ikasal at para lang sa akin bilang anak nila. Hindi ito puwedeng hatiin at hindi ito puwedeng kunin ng asawa kahit pa kasal kami. Narinig ko ang paghinga ni Carlo na bumilis sa galit.

Inilabas ni Carlo ang isang papel para sa joint account at pilit niya itong inilalagay sa harap ko. Sinabi niya na pirmahan ko raw ito para maayos naming dalawa ang pera. Umiling ako at itinulak ko pabalik ang papel. Sinabi ko na may sarili na akong bank account na nakapangalan lang sa akin at doon ko ilalagay ang benepisyo ng mga magulang ko. Sinabi ko na hindi ako pipirma sa kahit anong papel na magbibigay sa kanya ng kontrol sa mana ko.

Habang nagtatalo kami, biglang pumasok si Hazel Reyes sa opisina. Nakasuot siya ng damit pang perform at mukhang galing siya sa bar. Agad siyang lumapit kay Carlo at hinawakan ang braso niya. Sinabi niya na bakit daw hindi pa siya tinatawagan ni Carlo at bakit hindi pa niya inaayos ang pangako niya. Sa harap ng opisyal at sa harap ko, sinabi ni Hazel na nangako raw si Carlo na pakakasalan niya ito pagkatapos ng divorce.

Doon nalantad ang lahat ng kasinungalingan ni Carlo. Sinabi niya sa akin na tapos na sila ni Hazel, pero sinabi ni Hazel na sila pa rin. Sinabi niya sa akin na trabaho lang ang pakikisama niya kay Hazel, pero sinabi ni Hazel na binibigyan siya ni Carlo ng jacket, ng pera, at ng oras na dapat ay para sa pamilya. Sinabi rin ni Hazel na si Carlo mismo ang nagsabi na ako raw ay makulit at hindi marunong umintindi. Sa sandaling iyon, hindi na kailangan ng kahit anong paliwanag pa.

Sinubukan ni Carlo na itanggi ang lahat at sinisi niya si Hazel. Sinabi niya na nagsisinungaling si Hazel at ginugulo lang nito ang pamilya namin. Pero sumagot si Hazel at sinabi niya na siya ang nakakita sa halik nila sa tabi ng police car at siya ang nagsabi kay Carlo na huwag na siyang magkunwari. Umiyak si Hazel at sinabi niya na ginamit lang daw siya ni Carlo para takasan ang problema niya sa akin. Hindi ako natuwa sa pag iyak niya, pero doon ko nakita na pareho kaming nasaktan ng lalaking ito.

Dumating ang mas mataas na opisyal at tinanong kung ano ang nangyayari. Ipinaliwanag ng admin na ginamit ni Carlo ang police car para sa personal na bagay at inasikaso niya si Hazel na hindi ayon sa proseso. Sinabi ng opisyal na ang paggamit ng police car para magbuhat ng singer sa bar at ang pagbibigay ng espesyal na atensyon sa kanya ay labag sa disiplina. Dahil doon, haharap si Carlo sa imbestigasyon at posibleng malipat siya sa malayong unit at mabawasan ang ranggo niya. Hindi ako ang nagreklamo, ang sarili niyang kilos ang naglantad sa kanya.

Nanatili akong nakaupo nang maayos habang nagsasalita ang opisyal. Hindi ako sumabat at hindi ako nagdiwang sa parusa ni Carlo. Nang matapos ang opisyal, tumingin ako kay Carlo at nagsalita ako nang mahinahon. Sinabi ko na hindi ko siya kinamumuhian at nagpapasalamat ako sa mga taon na inalagaan niya ako noong bata pa ako. Pero sinabi ko rin na ang pag aalaga na iyon ay hindi lisensya para saktan ako nang paulit ulit at para angkinin ang mana ng mga magulang ko.

Sinabi ko kay Carlo na labing dalawang taon akong nagmahal, nagtrabaho, at nagtiis kasama niya. Sinabi ko na hindi ako umalis dahil sa pera, umalis ako dahil pinili niyang halikan ang iba sa harap ko. Sinabi ko na ang pagmamahal ko ay naubos hindi sa isang araw, kundi sa bawat gabi na hindi siya umuuwi at sa bawat kasinungalingan na sinabi niya. Ngayon, pipiliin ko naman ang sarili ko at ang alaala ng mga magulang ko.

Pagkatapos kong magsalita, kinuha ko ang pen at pinirmahan ko ang huling papel ng divorce nang mag isa. Hindi nanginginig ang kamay ko at malinaw ang pirma ko. Pinirmahan din ni Carlo ang papel matapos siyang kausapin ng opisyal, pero halata sa mukha niya na hindi niya inaasahan na darating kami sa ganito. Kinuha ko ang folder ng mga magulang ko, ang titulo ng bahay sa Cebu City, at ang dokumento ng bank account ko. Wala akong iniwan na kahit ano na puwede niyang gamitin para habulin ako.

Lumabas ako ng Manila Police at huminga ako nang malalim sa unang pagkakataon na parang malaya na ako. Mainit ang araw sa Manila pero magaan ang pakiramdam ko. Hindi ako lumingon kay Carlo at hindi ako lumingon kay Hazel. Naglakad ako papunta sa taxi na naghihintay sa labas at sinabi ko sa driver na sa airport ako. Sa biyahe, tinitigan ko ang mga kalsada ng Manila na naging tahanan ko sa loob ng maraming taon at nagpasalamat ako sa lahat ng natutunan ko doon.

Pagdating ko sa Cebu City, sinalubong ako ng tahimik na hangin at ng amoy ng dagat. Sumakay ako ng taxi papunta sa bahay ng mga magulang ko na nasa isang tahimik na barangay. Maliit lang ang bahay pero maayos at may malaking puno ng mangga sa harap. May lumang gate na medyo kinalawang na, pero pagbukas ko ay parang bumalik ako sa isang lugar na matagal ko nang hinahanap. Sa loob ay may mga lumang larawan ng mga magulang ko na nakadikit pa rin sa pader.

Inayos ko ang mga gamit ko sa maliit na kwarto at inilagay ko ang medalya ng mga magulang ko sa ibabaw ng mesa. Binuksan ko ang bintana at pumasok ang sariwang hangin mula sa labas. Umupo ako sa sahig at binasa ko ulit ang sulat ng nanay ko. Sabi niya, sana ay lumaki akong matapang at marunong magdesisyon para sa sarili ko. Doon ako umiyak, pero hindi ito iyak ng lungkot, iyak ito ng pasasalamat dahil sa wakas ay nakilala ko na sila.

Kinabukasan, pumasok ako sa Cebu City intelligence unit bilang bagong analyst. Sinalubong ako ng mga bagong kasama ko nang maayos at hindi nila ako tinanong tungkol sa nakaraan ko. Ipinakita nila sa akin ang opisina ko at ang locker ko kung saan ko puwedeng ilagay ang mga gamit ko. Sa unang araw pa lang, naramdaman ko na nirerespeto ako bilang pulis at hindi bilang asawa ng isang captain. Nag trabaho ako nang tahimik at maayos at doon ko naramdaman na may halaga ang ginagawa ko.

Sa mga sumunod na araw, natutunan kong magluto para sa sarili ko at maglakad sa barangay nang mag isa. Nakilala ko ang mga kapitbahay na nag aalok ng mangga at ng mainit na kape sa umaga. Hindi sila nagtatanong ng maraming bagay at hindi sila nanghuhusga. Unti unti, natutunan kong matulog nang mahimbing nang hindi naghihintay ng tawag o ng yabag ng isang taong hindi uuwi. Natutunan kong ang katahimikan ay hindi lungkot, kundi kapayapaan.

Isang gabi, umupo ako sa harap ng bahay at pinanood ko ang paglubog ng araw sa Cebu. Hawak ko ang tasa ng kape at nakikinig ako sa mga bata na naglalaro sa kanto. Naalala ko ang mga gabing naghati kami ni Carlo sa isang mangkok ng noodles at ang mga gabing umiyak ako dahil sa lipstick sa uniform niya. Hindi ko na naramdaman ang sakit na iyon, parang isang lumang kwento na lang na nabasa ko noon. Ang naramdaman ko na lang ay pasasalamat dahil nalampasan ko iyon.

Tinawagan ko ang opisyal sa Manila para magpasalamat sa pag asikaso nila sa papel ng mga magulang ko. Sinabi niya na maayos na ang lahat at ang ₱2.5 million ay nasa bank account ko na. Sinabi niya rin na ang transfer ko sa Cebu ay opisyal na at wala nang hahabol sa akin. Nagpasalamat ako at sinabi ko na sa wakas ay magagamit ko ang mana ng mga magulang ko para sa magandang kinabukasan. Hindi para sa paghihiganti, kundi para sa pagbuo ng bagong buhay.

Bago ako matulog, tumayo ako sa harap ng larawan ng mga magulang ko at ngumiti ako. Sinabi ko sa kanila na hindi ko na sila bibiguin at aalagaan ko ang bahay na iniwan nila. Sinabi ko na hindi na ako ang batang babae na natatakot sa ampunan at hindi na ako ang asawa na naghihintay sa dilim. Ako na si Liza Valdez, isang pulis, isang anak, at isang babae na may sariling desisyon. Sa wakas, hindi na ako kailangang humingi ng paalam para mabuhay, dahil sa wakas, ako na ang nagmamay ari ng sarili kong bukas.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨