Binigyan ako ng ex-husband ko ng ₱50,000 matapos ang tatlong taon, pero hindi niya alam na ₱8.72 billion ang naghihintay sa akin sa bangko.

Bahagi 3
Akala nila babalik ako para magmakaawa, pero ako mismo ang nagbukas ng pinto ng bangko at ipinakita kung sino talaga ang may-ari ng lahat.

Pagkatapos ng gulo sa lobby, hindi ako agad bumaba. Nanatili ako sa opisina sa top floor at pinakinggan ang katahimikan na naiwan pagkatapos ng sigawan. Sanay ako sa ingay ng bahay ng mga Mendoza, sa utos ni Delia, sa pagmamadali ni Carlo, sa pag-iyak ni Rosa. Ngayon, ang katahimikan ay parang isang bagay na matagal ko nang hindi nararamdaman.

Kumatok si Roberto at pumasok na may dalang makapal na folder. Inilapag niya ito sa mesa ko nang maingat, na parang alam niyang mabigat ang laman nito. Binuksan ko ang folder at nakita ko ang tatlong dokumento na may pirma ko. Ang una ay loan guarantee sa bangko. Ang pangalawa ay supplier credit. Ang pangatlo ay endorsement para sa government project. Lahat ay nakapangalan sa akin.

Naalala ko kung paano ko pinirmahan ang mga iyon tatlong taon na ang nakalipas. Noon, akala ko tinutulungan ko ang asawa ko na bumangon. Akala ko, kapag natulungan ko si Carlo, mamahalin niya ako nang mas buo. Hindi ko naisip na ang pirma ko pala ang magiging dahilan kung bakit siya magiging mayabang, at kung bakit niya ako iiwanan para sa ibang babae.

Dumating si Marco ng hapon na iyon. Hindi siya nagdala ng maraming salita, nagdala siya ng malinaw na paliwanag. Sinabi niya na mula nang pirmahan ko ang annulment, awtomatikong nag-expire ang lahat ng guarantee na iyon. Hindi ito ganti, hindi ito plano para sirain si Carlo. Ito ang natural na resulta ng pagtatapos ng kasal namin, dahil ang lahat ng iyon ay nakatali sa pangalan ko bilang misis niya noon.

Nakinig ako habang ipinaliliwanag niya na sa loob ng tatlong araw, padadalhan ng bangko ng demand letter si Carlo. Kailangan niyang bayaran ang loan na dati ay ako ang nag-guarantee. Kailangan din niyang harapin ang mga supplier na dati ay nagtitiwala dahil ako ang nasa likod niya. Ang government project ay hindi na rin niya mahahawakan, dahil ang Reyes Group ang nag-endorso noon, at ako ang pumirma.

Hindi ako natuwa nang marinig ko iyon. Hindi ako nagdiwang. Ang naramdaman ko ay isang mabigat na pagkilala sa katotohanan. Sa tatlong taon, hindi si Carlo ang bumuhay sa kumpanya niya. Ako ang bumuhay dito, gamit ang pangalan ko, ang pamilya ko, at ang tiwala na ibinigay sa akin ng Lolo ko. Si Carlo ay nag-enjoy lang sa bunga, pero hindi niya kailanman naintindihan ang ugat.

Naalala ko rin ang ginawa ko bago ako ikasal. Bago ang kasal namin, ako mismo ang humiling sa UBS Private Bank na i-freeze ang personal kong ₱8.72 billion. Gusto kong patunayan kay Carlo at sa sarili ko na kaya kong magmahal nang walang pera. Gusto kong malaman kung mamahalin niya ako kahit hindi niya alam kung sino talaga ako. Kaya sa loob ng tatlong taon, namuhay ako na parang ordinaryong misis, nagtitiis sa ₱50,000 na limos, habang ang totoo ay may sarili akong yaman na hindi ko ginalaw.

Ngayon, malinaw na sa akin ang sagot. Hindi niya ako minahal nang walang pera ng pamilya ko. Minahal niya ang tulong ko, minahal niya ang koneksyon ko, minahal niya ang katahimikan ko. Pero hindi niya minahal ang pagkatao ko. At nang dumating si Rosa, madali niya akong pinalitan, dahil akala niya, nakuha na niya ang lahat ng kailangan niya.

Tumawag si Delia kinagabihan. Hindi siya nagpakilala nang maayos, sumigaw agad siya. Sabi niya, ako raw ang sumira sa pamilya nila. Sabi niya, buntis si Rosa at kailangan ng apo niya ng bahay. Sabi niya, dapat daw akong magbigay ng pera, dahil ako raw ang may kasalanan kung bakit naka-freeze ang account ni Carlo. Hindi ako sumigaw pabalik. Hinayaan ko siyang magsalita hanggang sa mapagod siya, at pagkatapos ay isang pangungusap lang ang sinabi ko. Sinabi ko na ang account ni Carlo ay naka-freeze dahil nawala ang guarantee ko, at hindi ko na kasalanan kung ginamit niya ang pangalan ko nang hindi niya naiintindihan.

Kinabukasan, pumunta ako sa Rivergate Residences para makita ang dalawang unit na binili ko. Sinalubong ako ng sales agent na kahapon ay hindi makapaniwala sa akin. Ngayon, magalang na niya akong tinawag na Maam Jessa at ipinakita niya sa akin ang titulo. Nakita ko ang pangalan ko, Jessa Reyes, na nakasulat nang malinaw. Hindi ito pangalan ng mga Mendoza. Hindi ito pangalan ng asawa ko. Ito ay akin, at binili ko ito gamit ang sarili kong pera.

Pumasok ako sa isa sa mga unit at tumingin sa view ng ilog. Malaki ang unit, tahimik, at malinis. Naalala ko ang 120 square meters na condo ng mga Mendoza kung saan ako natulog ng tatlong taon. Doon, lagi akong nag-aalala kung sapat ba ang pagkain, kung malinis ba ang bahay, kung magugustuhan ba ni Delia ang luto ko. Dito, wala akong kailangang patunayan. Ang espasyo ay akin, at ang katahimikan ay akin din.

Pagbalik ko sa mansyon, naabutan ko si Lolo sa hardin. Nakaupo siya sa tabi ng pond at umiinom ng tsaa. Tinanong niya ako kung naaawa ba ako kay Carlo. Sinabi ko na oo, minsan, naaawa ako. Hindi dahil mahal ko pa siya, kundi dahil nakikita ko ang isang tao na hindi marunong humawak ng responsibilidad. Sinabi ni Lolo na ang awa ay hindi dapat maging dahilan para bumalik sa maling tao. Ang awa ay dapat maging dahilan para maging mas maingat sa susunod.

Noong gabing iyon, pumunta si Carlo sa gate ng mansyon. Hindi siya pinapasok ni Manong Ben. Nagsisigaw siya sa labas at sinabing kailangan niya akong makausap. Sinabi niya na galit na ang mga supplier, na baka mawalan ng trabaho ang mga tauhan niya, na hindi na niya alam ang gagawin. Narinig ko ang boses niya mula sa bintana, at sa isang saglit, bumalik ang dati kong ugali na gustong tumakbo pababa at ayusin ang lahat.

Pero pinigilan ko ang sarili ko. Naalala ko na ang mga tauhan ng Mendoza ay matagal nang binabayaran gamit ang mga order na galing sa Reyes Group. Ang trabaho nila ay hindi nawala dahil sa akin, nawala ito dahil ginamit ni Carlo ang pondo ng kumpanya para sa ibang bagay. Naalala ko rin ang pagbili niya ng condo para kay Rosa, habang ako ay binibigyan niya ng ₱50,000. Doon ko naintindihan na ang pagtulong kay Carlo ngayon ay hindi pagtulong sa mga tauhan, pagtulong ito sa pagtakas niya sa responsibilidad.

Nagpadala si Rosa ng mensahe gamit ang cellphone ni Carlo. Sabi niya, “Ate, buntis ako, maawa ka naman.” Nabasa ko iyon at naramdaman ko ang kirot sa dibdib ko. Hindi ako bato. Babae ako, at alam ko kung gaano kahirap ang magbuntis habang magulo ang paligid. Pero nanatili akong malinaw. Ang pagbubuntis niya ay hindi nagbubura sa tatlong taon ng panloloko. Hindi ito dahilan para ibigay ko ang dignidad ko.

Kinabukasan, ginanap ang board meeting na sinabi ni Lolo. Pumasok ako sa boardroom na naka-itim na Max Mara vest dress at Jimmy Choo heels. Tahimik ang lahat nang maupo ako. Tumayo si Lolo at inanunsyo na ako na ang mamamahala sa lahat ng sector ng Reyes Group, real estate, finance, at tech. May ilang board member na nag-alinlangan, dahil tatlong taon akong nawala. Hindi ako nagalit. Mahinahon kong ipinaliwanag na alam ko ang numero, alam ko ang mga proyekto, at alam ko kung saan kami nalulugi at saan kami kumikita.

Pagkatapos ng meeting, tumawag ang manager ng bangko. Kinumpirma niya na ang ₱8.72 billion ko ay separate property ko. Ito ay pera ng pamilya ko bago pa ako ikasal, at hindi ito nahalo sa conjugal property, dahil ako mismo ang nagpa-freeze nito bago ang kasal. Hindi ito pera ni Carlo. Hindi ito pera ng mga Mendoza. Ito ay akin, at ang pag-unfreeze nito pagkatapos ng annulment ay ayon sa batas at ayon sa sarili kong kahilingan.

Nang gabing iyon, nalaman ko na sinubukan ni Carlo na ibenta ang Porsche Cayenne niya para makabayad sa supplier. Pero walang gustong bumili agad, dahil alam ng lahat na may problema ang kumpanya niya. Narinig ko rin na hindi na siya sinasagot ng dati niyang mga kaibigan sa negosyo. Ang mga taong dati ay pumapalakpak sa kanya, ngayon ay umiiwas na. Doon ko nakita kung gaano kabilis magbago ang mundo kapag nawala ang pangalan na nagdadala sa iyo.

Sa gitna ng lahat ng ito, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ito malaking sigawan, hindi ito paghihiganti. Umupo ako sa study ni Lolo at pumirma ako ng dokumento. Sa dokumentong iyon, malinaw kong sinabi na hindi ko na ire-renew ang kahit anong guarantee para sa Mendoza. Inilipat ko rin ang personal kong ₱8.72 billion sa isang trust na nakapangalan lang sa akin, para hindi na ito magalaw ninuman. At pinutol ko na ang lahat ng order ng Reyes Group sa Mendoza, para bumalik sa Reyes Group ang mga proyekto na dapat ay sa amin.

Pagkatapos kong pumirma, tiningnan ako ni Lolo at tumango siya. Hindi niya ako tinanong kung sigurado ako. Alam niya na sigurado ako. Ang desisyong iyon ay hindi tungkol sa galit. Ito ay tungkol sa pagprotekta sa sarili ko, sa pamilya ko, at sa mga taong nagtatrabaho para sa Reyes Group. Kung hindi ko ito gagawin, patuloy akong gagamitin ni Carlo bilang panangga.

Kinabukasan ng umaga, dumating ang demand letter ng bangko sa opisina ni Carlo. Nabasa niya ito at nanginginig ang mga kamay niya. Tumawag si Delia sa akin at sumigaw na sinira ko raw ang buhay nila. Sumagot si Carlo at sinabi niya, “Kung hindi ka babalik, mawawala ang lahat.” Hindi ako sumigaw. Sinabi ko lang na ang lahat na nawala ay hindi kailanman sa kanya. Pagkatapos, ibinaba ko ang tawag at tumingin ako sa skyline ng Makati. Hindi pa tapos ang kwento, pero sa unang pagkakataon sa tatlong taon, ako na ang may hawak ng sarili kong kwento.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Humarap ako sa ex-husband ko at sa biyenan ko sa harap ng lahat at doon ko tuluyang binawi ang pangalan, dignidad, at kinabukasan ko.

Kinabukasan pagkatapos ng demand letter, dumating si Carlo sa Reyes Group nang mas maaga kaysa sa lahat. Kasama niya si Delia at si Rosa. Hindi sila nagpa-appointment. Gusto nilang pumasok nang sapilitan, pero hinarang sila ng security sa lobby. Sumigaw si Delia at sinabing biyenan ko siya at may karapatan siyang pumasok. Umiiyak si Rosa at sinasabing kailangan niya ng tulong. Si Carlo ay tahimik lang, pero halata sa mukha niya na pagod na pagod na siya at hindi na niya alam kung saan siya pupunta.

Bumaba si Roberto at sinabi sa akin ang nangyayari. Sinabi ko na papasukin sila, pero hindi sa opisina ko, sa malaking meeting room sa ground floor, kung saan maraming empleyado ang makakakita. Gusto kong malinaw ang lahat. Ayokong may sabihin sila na ako ang nagtago o ako ang tumakbo. Gusto kong harapin sila nang may mga saksi, nang mahinahon, at nang may katotohanan.

Pagpasok ko sa meeting room, tumahimik ang lahat. Nakaupo si Carlo sa gitna, si Delia sa kanan niya, si Rosa sa kaliwa niya. Sa kabilang panig, nakaupo si Lolo, si Roberto, at si Marco. Ako ang huling pumasok, at umupo ako sa harap nila. Hindi ako nakasuot ng sobrang magarbo. Naka-itim lang ako na vest dress at simpleng heels. Pero ramdam ko na iba na ang tingin nila sa akin. Hindi na ako ang Jessa na laging yumuyuko sa bahay ng mga Mendoza.

Unang nagsalita si Delia. Sinabi niya na ako raw ang sumira sa pamilya nila. Sinabi niya na ako raw ang nagpa-freeze ng account ni Carlo, ako raw ang nagpabagsak sa kumpanya, at ako raw ang walang puso dahil buntis si Rosa. Nilakasan niya ang boses niya para marinig ng lahat sa labas. Sinabi niya na ang ₱8.72 billion ko ay dapat hatiin, dahil mag-asawa kami noon. Sinabi niya na ang dalawang condo sa Rivergate ay dapat sa kanila, dahil si Rosa ang magiging maybahay ng mga Mendoza.

Hindi ako agad sumagot. Hinayaan ko siyang matapos. Nang tumahimik siya, tiningnan ko si Carlo at tinanong ko siya nang diretso. Tinanong ko kung totoo bang naniniwala siya na ang pera ko ay pera niya. Tinanong ko kung naalala ba niya na bago kami ikasal, ako na ang may sariling yaman, at ako mismo ang nagpa-freeze nito para patunayan na hindi pera ang habol ko. Tinanong ko kung naalala ba niya na sa loob ng tatlong taon, ni minsan ay hindi niya tinanong kung ano ang pangarap ko, kung ano ang gusto ko, kung pagod na ba ako.

Hindi makasagot si Carlo. Tumingin siya sa mesa at pinaglaruan ang mga daliri niya. Pagkatapos, sinabi niya na hindi niya alam na may pera ako. Sinabi niya na akala niya, ordinaryo lang ako. Sinabi niya na kung alam niya, sana ay hindi niya ako iniwan. Doon ko naramdaman ang pinakamalalim na sakit. Hindi niya pinagsisisihan ang panloloko niya. Pinagsisisihan niya na hindi niya alam ang halaga ko noon pa. Ang pag-amin niya ay mas masakit kaysa sa panloloko mismo.

Sumingit si Rosa at umiiyak na nagsabi na mahal niya si Carlo. Sinabi niya na hindi niya kasalanan na nabuntis siya. Sinabi niya na ako raw ang dapat magparaya, dahil ako raw ang nauna at ako raw ang mas nakakaunawa. Tiningnan ko siya nang mahinahon at sinabi ko na hindi ko siya sinisisi sa pagbubuntis niya. Pero sinabi ko rin na ang pag-ibig ay hindi dahilan para sirain ang kasal ng iba. Sinabi ko na kung talagang mahal siya ni Carlo, dapat ay hiniwalayan niya muna ako nang maayos bago siya nakipagrelasyon. Hindi ko siya minura, hindi ko siya sinigawan. Sinabi ko lang ang totoo, at mas masakit iyon kaysa sa sigaw.

Pagkatapos, inilabas ni Roberto ang folder na may mga dokumento. Ipinakita niya ang tatlong guarantee na may pirma ko. Ipinakita niya ang mga order ng Reyes Group na nagpabuhay sa Mendoza sa loob ng tatlong taon. Ipinakita niya ang sulat ng bangko na nagsasabing nag-expire ang guarantee ko nang pirmahan ko ang annulment. Ipinakita rin niya ang sulat ng UBS Private Bank na nagsasabing ang ₱8.72 billion ay nakapangalan lang sa akin bago pa ang kasal at hindi ito conjugal property. Lahat ay malinaw, lahat ay may pirma, lahat ay may petsa.

Nang makita ni Carlo ang mga dokumento, namutla siya. Sinabi niya na hindi niya alam na ganoon kalaki ang tulong ko. Sinabi niya na akala niya, siya ang nagpalago ng kumpanya. Sinabi ni Marco na sa loob ng tatlong taon, ang lahat ng supplier ay nagtitiwala dahil ako ang nasa likod. Ang lahat ng government project ay napunta sa Mendoza dahil ang Reyes Group ang nag-endorso. Walang sariling pundasyon si Carlo, ang pundasyon niya ay ako. At nang mawala ako, gumuho ang lahat.

Doon lumabas ang pinakamalaking butas ni Carlo. Sinabi ni Roberto na ang pondo ng Mendoza na dapat ay para sa supplier ay ginamit para bumili ng condo para kay Rosa. Hindi ito galing sa bulsa ni Carlo, galing ito sa kumpanya. Kaya ngayon, hindi lang naka-freeze ang account niya, may utang pa siya sa supplier at sa bangko. Hindi niya ito maipaliwanag. Tumingin siya kay Delia na parang humihingi ng tulong, pero hindi rin makapagsalita si Delia.

Si Delia ay biglang tumayo at itinuro ako. Sinabi niya na kahit ano pa ang sabihin ko, ako raw ay dating manugang lang at wala akong karapatang magmataas. Tiningnan ko ang pulso niya at nakita ko pa rin ang jade bracelet na regalo ko noong nakaraang taon. Mahinahon kong sinabi na ang bracelet na iyon ay regalo ko noong akala ko ay pamilya ko sila. Sinabi ko na kung hindi na ako pamilya, pakibalik na lang ito, dahil hindi ko ito ibinigay para isuot habang minamaliit ako. Namula si Delia at dahan-dahan niyang hinubad ang bracelet at inilapag sa mesa. Ang katahimikan sa room ay mas malakas kaysa sa sigawan niya kanina.

Pagkatapos noon, tumayo ako at sinabi ko ang desisyon ko nang malinaw. Sinabi ko na hindi ko na ire-renew ang kahit anong guarantee para sa Mendoza. Sinabi ko na pinutol ko na ang lahat ng order ng Reyes Group sa Mendoza at ibabalik ko ang mga proyekto sa Reyes Group. Sinabi ko na ang dalawang condo sa Rivergate ay nakapangalan sa akin at mananatiling akin. Sinabi ko na ang ₱8.72 billion ko ay nasa trust na nakapangalan lang sa akin at hindi ito magagalaw ni Carlo o ninuman. Sinabi ko ito hindi para magyabang, kundi para protektahan ang sarili ko, ang pamilya ko, at ang mga empleyado ng Reyes Group.

Sinabi rin ni Lolo na suportado niya ang desisyon ko. Sinabi niya na ang Reyes Group ay itinayo niya para sa mga taong marunong magpahalaga, hindi para sa mga taong gagamitin ito para manloko. Sinabi ni Roberto na handa ang buong team na tumulong sa akin. Sinabi ni Marco na nandito siya para siguraduhin na maayos ang lahat ng papeles. Sa unang pagkakataon, hindi ako nag-iisa sa harap ng mga Mendoza. Nasa likod ko ang pamilya ko at ang mga taong nagtitiwala sa akin.

Lumuhod si Carlo sa harap ko at nagmakaawa. Sinabi niya na sorry siya, na nagkamali siya, na gusto niyang bumalik kami. Sinabi niya na kaya niyang iwan si Rosa, kaya niyang ayusin ang lahat. Tiningnan ko siya at naramdaman ko ang huling piraso ng sakit na matagal ko nang dala. Sinabi ko na hindi ko na siya kayang mahalin tulad ng dati, dahil ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa kung kailan ka nangangailangan. Sinabi ko na hindi ako galit, pero hindi na rin ako babalik. Ang pagtatapos ay pagtatapos, at kailangan niyang harapin ang ginawa niya.

Umalis si Delia nang hindi nagsasalita. Hinila niya si Rosa palabas ng meeting room. Si Rosa ay lumingon sa akin at umiiyak pa rin. Sinabi niya na sana ay hindi niya ako nakilala. Sinabi ko na sana ay hindi rin niya sinira ang isang kasal para makuha ang isang condo. Hindi ako nagtaas ng boses. Pagkatapos nilang umalis, nanatiling nakaupo si Carlo ng ilang minuto. Pagkatapos, tumayo siya, kinuha ang bag niya, at lumabas nang hindi lumilingon. Alam kong iyon na ang huling beses na makikita ko siya bilang asawa.

Pagkatapos ng confrontation, umakyat ako sa opisina ko at huminga nang malalim. Tiningnan ko ang Makati mula sa bintana at naramdaman ko ang gaan na hindi ko naramdaman sa loob ng tatlong taon. Tinawagan ko si Manong Ben at sinabi kong uuwi ako nang maaga. Pagdating ko sa mansyon, sinalubong ako ni Lolo at niyakap niya ako nang mahigpit. Sinabi niya na proud siya sa akin. Sinabi ko na sa wakas, naintindihan ko na ang sinabi niya noon na bulag ako. Ngayon, malinaw na ang mata ko.

Kinabukasan, nagsimula na ako sa trabaho bilang pinuno ng Reyes Group. Hindi ito madali. Maraming papeles, maraming pulong, maraming desisyon. Pero sa bawat desisyon, ako ang nagdedesisyon. Hindi na ako nagtatanong kung ano ang gusto ni Carlo, kung ano ang sasabihin ni Delia, kung magugustuhan ba ni Rosa. Ako na ang nagtatanong kung ano ang tama para sa kumpanya, para sa pamilya ko, at para sa sarili ko. At sa bawat araw, mas lalo akong nagiging matatag.

Lumipat ako sa isa sa mga condo sa Rivergate. Ang isa ay pinanatili ko bilang investment. Sa condo ko, ako ang nag-ayos ng mga gamit. Ako ang pumili ng kulay ng kurtina, ako ang pumili ng mga halaman, ako ang pumili ng mga libro sa shelf. Walang nagsasabi sa akin na mali ang panlasa ko. Walang nagsasabi na bagay lang sa akin ang damit na pambenta sa palengke. Sa unang gabi ko doon, umupo ako sa balcony at pinanood ang ilog. Tahimik ang tubig, at tahimik din ang puso ko.

Isang gabi, bumalik ako sa mansyon at nakita ko ang piano ko noong bata ako. Pitong taong gulang ako nang manalo ako ng Gold Medal. Matagal ko na itong hindi nahawakan, dahil sa loob ng tatlong taon, inuna ko ang pagiging misis kaysa sa pagiging ako. Umupo ako at dahan-dahan kong pinindot ang mga tecla. Sa una, nanginginig ang mga daliri ko. Pero pagkatapos ng ilang nota, bumalik ang muscle memory. Tumugtog ako ng isang piraso na matagal ko nang hindi tinutugtog. Tumulo ang luha ko, pero hindi ito luha ng lungkot. Ito ay luha ng pagbabalik sa sarili ko.

Tinawagan ako ni Marco kinabukasan at sinabi niya na opisyal nang nagsara ang ilang supplier account ng Mendoza. Sinabi niya na kailangan nang ibenta ni Carlo ang natitirang ari-arian niya para makabayad. Hindi ako natuwa. Hindi ako nagdiwang. Sinabi ko lang na sana ay matuto siya. Sinabi ko na ang pera ay madaling kitain, pero ang tiwala ay mahirap ibalik. At ang tiwala na sinira niya ay hindi na niya maibabalik sa akin.

Nagpadala si Delia ng mensahe isang linggo pagkatapos. Humingi siya ng tawad sa mga sinabi niya. Sinabi niya na hindi niya alam na ako pala ang bumubuhay sa kumpanya. Hindi ako sumagot agad. Pagkalipas ng dalawang araw, sumagot ako ng maikli. Sinabi ko na pinapatawad ko na siya, pero hindi na kami pwedeng bumalik sa dati. Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugan ng pagbabalik. Ang pagpapatawad ay nangangahulugan ng paglaya. At pinili kong maging malaya.

Sa huli, ang Reyes Group ay naging mas maayos sa ilalim ng pamumuno ko. Ibinalik namin ang mga proyekto na nawala, at nakipag-ugnayan kami sa mga bagong partner na mas tapat. Ang mga empleyado na dati ay natatakot ay ngayon ay mas masaya at mas produktibo. Si Lolo ay mas madalas nang ngumiti. Si Manong Ben ay mas madalas nang magbiro. At ako, mas madalas na akong tumawa nang totoo, hindi yung pilit na ngiti na ginagawa ko sa bahay ng mga Mendoza.

Ngayon, kapag dumadaan ako sa BGC, hindi ko na naiisip ang araw na binili ko ang dalawang condo habang pinagtatawanan ako ni Delia. Naiisip ko ang araw na pinili kong protektahan ang sarili ko. Ang dalawang condo ay hindi lang mga unit, sila ay simbolo ng desisyon ko na hindi na ako magpapagamit. Ang ₱8.72 billion ay hindi lang pera, ito ay patunay na kahit kailan, hindi ako naging walang halaga. Ako ay anak ng mga Reyes, at ako ay si Jessa.

Sa bawat umaga, nagigising ako nang walang takot. Nagkakape ako sa balcony, tinitingnan ang ilog, at pinaplano ang araw ko. Minsan, tumutugtog ako ng piano. Minsan, nagtatrabaho ako hanggang gabi. Minsan, umuuwi ako sa mansyon at kumakain kasama si Lolo. Ang buhay ko ay hindi perpekto, pero ito ay akin. At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ako naghihintay ng pagmamahal mula sa taong hindi marunong magmahal.

Sa wakas, hindi na ako ang babaeng naghihintay sa likod ng pinto, ako na ang babaeng nagbubukas ng sarili niyang pinto patungo sa mas maliwanag na bukas.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨