Bahagi 3
Nalaman kong hindi pala buo ang sustento na nakakarating kay Nanay, at doon ko tuluyang nakita kung saan talaga napupunta ang pera ko
Hindi ko agad sinabi kay Carlo na alam ko na ang lahat.
Pinili kong manatili muna sa papel na ginawa ko. Kunwari, wala akong trabaho. Kunwari, umaasa lang ako sa kanya. Gusto kong makita kung hanggang saan siya aabot kapag akala niya wala na akong laban.
Sa mga sumunod na araw, mas naging malinaw ang lahat.
Sa umaga, siya ang nagdedesisyon kung magkano ang ilalabas namin para sa pagkain. Kung magreklamo ako, sasabihin niyang kailangan kong matutong magtipid. Kung tahimik ako, sasabihin niyang buti at nakakaintindi na ako. Walang panalo.
Hindi niya ako binibigyan ng pera para sa bahay. Ako ang naglilinis, ako ang nagluluto, ako ang naglalaba. Kapag pagod ako, sasabihin niya na ano pa ba ang ginagawa ko sa bahay at wala naman akong trabaho. Para bang ang pagiging misis ay hindi trabaho.
Isang hapon, nagpunta ako sa maliit na bahay ni Nanay Rosa sa Quezon City. May dala akong gulay, itlog, at bigas. Gusto ko siyang makita nang personal, hindi lang sa tawag.
Pagbukas niya ng pinto, ngumiti siya agad kahit halata ang pagod sa mata niya.
“Grace, bakit ka pa nag-abala? Alam kong mahirap na kayo ngayon.”
Pumasok ako at inilagay ang mga pinamili sa kusina niya. Maliit lang ang bahay niya pero malinis. Sa gilid, may mga gamot na nakaayos sa isang kahon. May resibo ng kuryente at tubig na nakapatong sa mesa.
“Nay, kumusta na po kayo? Kumakain po ba kayo nang maayos?”
Tumawa siya nang mahina.
“Oo naman. Sanay na ako. Kaunti lang naman ang kailangan ng matanda.”
Pero hindi ako naniwala sa tawa niya. Nakita ko ang ref niya. Halos walang laman. May kaunting kanin, may isang itlog, at may bote ng tubig. Hindi iyon bahay ng taong kumakain nang maayos.
Umupo kami sa maliit na mesa. Kinuha niya ang baso at binigyan ako ng tubig. Tahimik lang siya saglit, parang nag-iisip kung magsasalita ba siya.
“Nay, pwede po ba akong magtanong? Huwag po kayong magagalit.”
“Sige, anak.”
“Magkano po ba talaga ang binibigay sa inyo ni Carlo kada buwan?”
Natigilan siya. Ibinaba niya ang baso. Tumingin siya sa akin na parang nahihiya.
“Grace… huwag mo nang isipin iyon. Naiintindihan ko na mahirap na kayo.”
“Nay, importante po ito sa akin. Gusto ko lang pong malaman ang totoo.”
Huminga siya nang malalim. Tumingin siya sa bintana bago sumagot.
“₱12,000 lang, anak. Iyon lang ang dumarating sa akin.”
Parang tumigil ang oras.
₱12,000 lang. Hindi ₱28,000.
Sa loob ng walong taon, tuwing sumasahod ako, naglilipat ako ng ₱28,000 kay Carlo. Akala ko, buo iyong napupunta kay Nanay Rosa. Akala ko, iyon ang paggalang na hinihingi niya. Hindi ko kailanman naisip na tanungin si Nanay kung magkano ang natatanggap niya, kasi nagtiwala ako sa asawa ko.
“Nay, sigurado po kayo? ₱12,000 lang po talaga?”
Tumango siya.
“Oo, anak. At minsan, late pa. Pero hindi ako nagreklamo. Sabi ni Carlo, iyon lang daw ang kaya ninyo. Sabi niya, ikaw daw ang nagdesisyon na bawasan.”
Mas lalong sumakit ang dibdib ko.
Hindi lang niya kinuha ang pera. Ipinasa pa niya sa akin ang sisi.
Sinabi ni Nanay Rosa na kaya siya tumawag noon ay dahil akala niya, ako ang may gustong putulin ang sustento. Akala niya, galit ako sa kanya. Kaya hindi siya nagtaka nang sabihin ni Carlo na magtipid na lang siya. Akala niya, iyon ang gusto ko.
“Nay, hindi po ako iyon. Hindi ko po kailanman sinabi na putulin ang sa inyo.”
Umiyak siya.
“Alam ko na ngayon, anak. Patawarin mo ako kung naniwala ako kay Carlo. Akala ko kasi, pagod ka na sa akin.”
Hinawakan ko ang kamay niya. Magaspang na ang kamay niya, malamig. Sa edad niya, dapat hindi na siya nag-aalala kung may kakainin ba siya bukas.
“Nay, hindi po kayo pabigat. Kayo po ang nanay ni Carlo. At pamilya na rin po kayo para sa akin.”
Doon niya sinabi sa akin ang isa pang bagay na hindi ko alam.
Ang pensiyon niya na ₱17,000, halos ubos na sa kuryente, tubig, at gamot. Kaya malaking tulong sana ang ₱28,000. Pero sa ₱12,000 lang, kailangan niyang mamili kung kakain ba siya nang maayos o bibili ba siya ng gamot. Minsan, pinipili niya ang gamot. Minsan, tinitiis niya ang gutom.
Hindi ako nagalit nang malakas sa harap niya. Hindi ko gustong matakot siya. Pero sa loob ko, parang may apoy na unti-unting lumalaki.
Pag-uwi ko, dumiretso ako kay Tatay Eddie.
Nakatira si Tatay sa maliit na apartment, hindi kalayuan sa amin. Pagpasok ko, nakita ko siyang nakaupo at nanonood ng balita. Ngumiti siya nang makita ako.
“Grace, bakit ka nandito? Wala ka bang pasok?”
Hindi ko pa rin sinasabi sa kanya ang tungkol sa pekeng pagkatanggal ko. Ang alam niya, may problema kami ni Carlo. Ayaw kong dagdagan ang alalahanin niya.
“Tay, uminom na po ba kayo ng gamot ninyo?”
Tumingin siya sa ibang direksyon.
“Oo, anak. Huwag kang mag-alala.”
Pero kilala ko ang tatay ko. Kapag umiiwas siya ng tingin, may tinatago siya.
“Tay, totoo po ba?”
Tahimik siya nang matagal. Pagkatapos, inamin niya.
“Dalawang araw ko nang hindi iniinom, anak. Mahal kasi. Sabi ko, baka kaya pa naman. Ayaw kong maging pabigat sa iyo, lalo na at nawalan ka raw ng trabaho.”
Gusto kong umiyak. Ang tatay ko, na nagpalaki sa akin nang mag-isa matapos mawala si Nanay noong bata pa ako, ngayon ay nagtitipid sa gamot para hindi ako mahirapan.
“Tay, hindi po kayo pabigat. Ako po ang bahala sa gamot ninyo. Huwag na huwag ninyong titipirin iyon.”
Kinuha ko ang reseta niya at bumili ako ng gamot sa botika. Binayaran ko gamit ang sarili kong sahod, iyong sahod na akala ni Carlo ay wala na. Sa totoo lang, tuloy-tuloy pa rin ang trabaho ko sa Makati. Tuloy-tuloy pa rin ang sahod ko. Hindi lang niya alam.
Nang gabing iyon, gumawa ako ng desisyon.
Binuksan ko ang bank app ko at nagbukas ako ng bagong bank account na ako lang ang may hawak. Doon ko inilipat ang sahod ko. Hindi para magtago, kundi para protektahan ang pera na para sa tatay ko at para kay Nanay Rosa. Hindi ko na hahayaang dumaan pa sa kamay ni Carlo ang pera na para sa mga magulang namin.
Isinulat ko rin ang lahat sa notes ko. Marso 12, ang araw na pinutol niya ang sustento. Ang araw na sinabi niyang itigil ang gamot ni Tatay. Ang araw na nalaman kong ₱12,000 lang ang nakakarating kay Nanay Rosa.
Hindi ako gumawa ng kwento. Isinulat ko lang kung ano ang nangyari.
Kinabukasan, hinarap ko si Carlo nang mahinahon.
“Carlo, galing ako kay Nanay kahapon.”
Hindi siya tumingin sa akin. Naka-focus siya sa cellphone niya.
“Anong sabi niya?”
“Sabi niya, ₱12,000 lang ang natatanggap niya sa iyo kada buwan. Hindi ₱28,000.”
Bigla siyang tumingin sa akin. Nagbago ang mukha niya.
“Ano? Nagsisinungaling ang nanay ko. Baka nakakalimutan na niya. Matanda na iyon.”
“Carlo, malinaw ang sinabi niya. At nakita ko ang bahay niya. Halos walang laman ang ref niya.”
Tumayo siya.
“Kinakampihan mo na ang nanay ko laban sa akin? Ako ang asawa mo, Grace. Ako ang dapat mong paniwalaan.”
“Hindi ko siya kinakampihan. Gusto ko lang ng totoo. Saan napupunta ang kulang na ₱16,000 kada buwan?”
“Sa bahay! Sa kotse! Sa lahat! Akala mo ba libre ang buhay natin dito sa condo? Akala mo ba ako lang ang gumagastos?”
“Pero sinabi mo, para kay Nanay ang ₱28,000. Iyon ang sinabi mo sa akin sa loob ng walong taon.”
Hindi siya nakasagot agad. Naglakad siya pabalik-balik sa sala. Pagkatapos, sinabi niya ang pinaka-masakit.
“Kung hindi ka naniniwala sa akin, umalis ka. Baka mas mabuti pang maghiwalay na tayo.”
Sa dati, baka natakot ako sa salitang iyon. Baka nagmakaawa ako. Baka humingi ako ng tawad kahit hindi ko kasalanan.
Pero ngayon, iba na.
Tinitigan ko siya nang diretso.
“Hindi ako aalis dahil lang sinabi mo. At hindi ako magmamakaawa. Kung gusto mong pag-usapan natin ito nang maayos, pag-usapan natin. Pero hindi mo ako matatakot sa salitang hiwalay.”
Tahimik siya. Hindi niya inaasahan ang sagot ko.
Noong gabing iyon, hindi ako natulog sa tabi niya. Natulog ako sa sofa. Hindi dahil galit ako, kundi dahil kailangan ko ng espasyo para mag-isip.
Naalala ko ang walong taon namin. Naalala ko kung paano ako nagtrabaho nang husto sa Makati. Naalala ko kung paano ako nagpadala ng pera buwan-buwan na may buong tiwala. Naalala ko kung paano ako naniwala na ang pagiging mabuting asawa ay ang pagbibigay nang walang tanong.
Pero ngayon, nakikita ko na. Ang pagbibigay nang walang tanong ay hindi pagmamahal. Iyon ay pagpayag na apakan ka.
Kinaumagahan, tinawagan ko si Nanay Rosa.
“Nay, simula ngayon, ako na po mismo ang magbibigay sa inyo. Hindi na po dadaan kay Carlo. Hindi ko po kayo iiwan.”
Umiyak siya sa tawag.
“Grace, hindi mo kailangang gawin iyan. Baka magalit si Carlo.”
“Nay, hindi po ako natatakot. Karapatan ninyo pong makatanggap ng maayos na suporta. At obligasyon ko rin po iyon bilang pamilya ninyo.”
Pagkatapos, tinawagan ko si Tatay Eddie.
“Tay, tuloy-tuloy na po ang gamot ninyo. Ako na po ang bahala. Huwag na po kayong magtipid.”
“Anak, salamat. Pero ayaw kong masira ang pagsasama ninyo ni Carlo dahil sa akin.”
“Tay, hindi po kayo ang sumisira. Ang pagsisinungaling ang sumisira.”
Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko sa Bahagi na ito.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nag-eskandalo. Hindi ako umalis agad.
Pinili kong protektahan ang pera ko, ang tatay ko, at si Nanay Rosa nang tahimik pero matatag.
At pinili kong huwag pa ring sabihin kay Carlo na may trabaho pa ako.
Hindi dahil gusto kong magsinungaling pa. Kundi dahil gusto kong makita kung magbabago ba siya kahit akala niya wala na akong maibibigay.
Kung magbago siya, may pag-asa pa kami.
Kung hindi, alam ko na kung ano ang kailangan kong gawin.
Bago ako matulog, binuksan ko ulit ang notes ko.
Isinulat ko: Hindi na ako iyong Grace na tahimik lang at nagbibigay lang. Natuto na akong magtanong. At natuto na akong protektahan ang pamilya ko.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo sa harap ni Nanay at sinabi kong tapos na ang panloloko, at doon nagsimula ang bago naming buhay
Linggo ng umaga nang yayain ko si Nanay Rosa na mag-lunch sa condo namin sa Quezon City.
Hindi ko sinabi kay Carlo kung bakit. Sinabi ko lang na gusto kong kumain tayong tatlo nang sabay. Gusto kong makita ni Nanay na hindi siya kalimutan.
Si Tatay Eddie, pinakiusap ko ring dumaan. Gusto kong naroon siya. Hindi para makipag-away, kundi para marinig niya mismo na hindi siya pabigat.
Pagdating ni Nanay Rosa, halata ang kaba niya. May dala siyang maliit na supot ng mangga. Sabi niya, galing daw iyon sa kapitbahay niya.
“Nay, upo po kayo. Ako na po ang bahala sa pagkain.”
Umupo siya sa mesa. Tiningnan niya ang paligid ng condo. Malinis, maayos, malamig dahil sa aircon. Ibang-iba sa bahay niya na halos walang laman ang ref.
Dumating si Tatay Eddie ilang minuto lang ang pagitan. May dala siyang maliit na kahon ng gamot. Ngumiti siya kay Nanay Rosa.
“Rosa, kumusta ka na? Matagal na tayong hindi nagkita.”
Ngumiti si Nanay Rosa.
“Eddie, mabuti naman. Ikaw, umiinom ka ba ng gamot mo?”
“Opo. Si Grace ang bahala sa akin.”
Si Carlo, nakaupo sa sofa at nakatingin sa cellphone niya. Hindi siya tumayo para salubungin sila. Para bang istorbo ang pagdating ng dalawang magulang.
“Carlo, halika na. Kakain na tayo,” sabi ko.
Tumayo siya nang mabagal at umupo sa mesa. Hindi siya nagsalita. Sumubo lang siya.
Hinintay kong matapos ang unang ilang subo. Gusto kong kalmado ang lahat bago ako magsalita.
Pagkatapos, inilagay ko ang kutsara ko at tumingin sa kanya.
“Carlo, kailangan nating mag-usap. Ngayon, dito, sa harap ni Nanay at ni Tatay.”
Tumingin siya sa akin na may inis.
“Grace, ano na naman ito? May bisita tayo. Mamaya na.”
“Hindi. Ngayon na. Dahil sila ang kasama sa usapan.”
Tumingin si Nanay Rosa sa akin na may pag-aalala.
“Grace, anak, huwag na. Baka mag-away pa kayo.”
“Nay, hindi po ito away. Ito po ay paglilinaw. Kailangan po ninyong marinig ito.”
Huminga ako nang malalim. Nanginginig ang kamay ko, pero buo ang boses ko.
“Carlo, hindi ako natanggal sa trabaho.”
Natigilan siya. Nabitawan niya ang tinidor.
“Ano?”
“Hindi ako natanggal. Ako ang nag-print ng termination letter. Pekeng papel iyon. Ginawa ko iyon para makita kung sino ka kapag akala mo wala na akong pera.”
Namula ang mukha niya.
“Niloko mo ako? Pinaikot mo ako? Akala mo sino ka para subukan ako?”
“Oo, nagsinungaling ako. At aaminin ko iyon. Pero Carlo, ang reaksyon mo, totoo iyon. Hindi ko iyon inimbento.”
Tumayo siya at sinuntok ang mesa.
“Hindi mo pwedeng gawin sa akin iyon! Asawa mo ako!”
“At ako ang asawa mo. Pero noong sinabi kong nawalan ako ng trabaho, hindi mo ako tinanong kung okay ba ako. Hindi mo ako niyakap. Ang una mong ginawa, tinawagan mo si Nanay para putulin ang sustento niya. Ang sumunod mong ginawa, hiningi mo ang ATM card ko. Ang sumunod pa, gusto mong itigil ang gamot ng tatay ko.”
Tumingin ako kay Nanay Rosa.
“Nay, sabihin ninyo po sa kanya ang totoo. Magkano po ba ang natatanggap ninyo?”
Umiyak si Nanay Rosa.
“Carlo, anak… ₱12,000 lang talaga. Hindi ₱28,000. Hindi ako nagsisinungaling.”
“ Nay, bakit mo ako ipinapahiya sa harap nila?” sigaw ni Carlo.
“Hindi ka ipinapahiya ni Nanay, Carlo. Ikaw ang nagpahiya sa sarili mo,” sabi ko.
Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang notes ko.
“Marso 12. Iyon ang araw na pinutol mo ang sustento ni Nanay. Iyon din ang araw na sinabi mong magtipid na lang siya at kumain nang kaunti. Samantalang ang pensiyon niya, ₱17,000 lang. Paano siya kakain nang maayos kung ganoon?”
Tiningnan ko si Tatay Eddie.
“At iyon din ang araw na sinabi mong itigil ang gamot ni Tatay na ₱7,500 kada buwan. Samantalang ang hulog mo sa kotse, ₱18,500 kada buwan, hindi mo man lang binanggit na pwedeng bawasan.”
“Hindi mo naiintindihan!” sigaw ni Carlo. “Ako ang lalaki sa bahay na ito! Ako ang dapat masunod!”
“Hindi, Carlo. Ang pagiging lalaki, hindi iyon pagsigaw. Ang pagiging lalaki, pagprotekta sa pamilya. Hindi paggamit sa pangalan ng nanay mo para makakuha ng pera.”
Tahimik si Tatay Eddie, pero nagsalita siya nang mahinahon.
“Carlo, hindi ako humihingi ng malaki. Gamot lang. Hindi ako humihingi ng awa. Gusto ko lang na igalang mo ang anak ko. Kasi kung iginagalang mo siya, hindi mo siya hihingan ng ATM card na parang bata.”
Lalong namula si Carlo.
“Lahat kayo, laban sa akin! Pati nanay ko, kinakampihan si Grace!”
Sumagot si Nanay Rosa. Sa unang pagkakataon, tumayo siya at nagsalita nang matatag.
“Anak, hindi ako laban sa iyo. Mahal kita. Pero mali ka. Pinalaki kita na maging tapat. Hindi kita pinalaki para gamitin ang pangalan ko para kumuha ng pera at ipambayad sa kotse mo. Hindi ko kailangan ng pera na galing sa pag-apak sa tatay ni Grace.”
Doon, parang nabasag si Carlo.
Umupo siya. Hinawakan niya ang ulo niya. Tahimik siya nang matagal.
Pagkatapos, nagsalita siya nang mahina, ibang-iba sa sigaw niya kanina.
“Natakot ako…”
Tumingin kami sa kanya.
“Natakot ako na mas malaki ang sahod mo kaysa sa akin, Grace. Pakiramdam ko, hindi na ako kailangan. Kaya ginamit ko si Nanay. Sabi ko sa sarili ko, para naman sa pamilya. Pero ang totoo, gusto kong may kontrol ako. Gusto kong maramdaman na ako pa rin ang masusunod. At noong sinabi mong natanggal ka, naisip ko, sa wakas, ako na ang mas kailangan mo.”
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanumbat pa.
“Carlo, hindi kita kailangan dahil sa pera. Kailangan kita dahil asawa kita. Pero hindi ko kailangan ng asawa na tinatrato akong ATM.”
Umiyak siya.
“Patawarin mo ako. Patawarin mo ako, Nay. Patawarin mo ako, Tito Eddie.”
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Carlo, makikinig ako sa paghingi mo ng tawad. Pero hindi sapat ang sorry. Kailangan ng gawa.”
Sinabi ko sa kanya ang mga kondisyon ko, nang malinaw at mahinahon.
“Una, hindi mo na hahawakan ang sahod ko. May sarili akong bank account. Magkakaroon tayo ng joint fund para sa bahay, pero pareho tayong maglalagay at pareho tayong makakakita kung saan napupunta.”
Tumango siya.
“Pangalawa, si Nanay, ako na mismo ang magbibigay sa kanya. Diretso. ₱28,000 buo. Hindi na dadaan sa iyo. Hindi dahil hindi kita pinagkakatiwalaan, kundi dahil gusto kong siguraduhin na nakakarating sa kanya.”
Tumingin si Nanay Rosa sa akin at umiyak ulit, pero ngiti na ang kasama.
“Pangatlo, ang gamot ni Tatay, tuloy-tuloy. ₱7,500 iyon. Hindi iyon malaking halaga para sa buhay ng tao. At hindi mo na kailanman sasabihin na itigil iyon.”
“At pang-apat,” sabi ko, “kung gusto mong manatili tayo, kailangan mong ibalik ang kulang na pera kay Nanay. Hindi ko hinihingi na bayaran mo ako. Hinihingi ko na ayusin mo ang ginawa mo sa nanay mo. Buwan-buwan, magbibigay ka ng dagdag mula sa sarili mong sahod hanggang mabayaran mo ang mga buwan na hindi niya natanggap nang buo. At ang kotse mo, kung hindi kaya, pag-usapan natin kung paano bawasan ang gastos, hindi ang gamot ng tatay ko ang bawasan.”
Tahimik si Carlo. Pagkatapos, tumango siya.
“Gagawin ko. Gagawin ko lahat.”
“Hindi lang sa salita, Carlo. Gusto kong makita sa gawa. Sa susunod na buwan, sa susunod pang buwan.”
Lumapit si Nanay Rosa kay Carlo at hinawakan ang kamay niya.
“Anak, hindi pa huli ang lahat. Basta magbago ka. Hindi ko gusto na masira ang pamilya mo dahil sa pera.”
Si Tatay Eddie, tumayo at lumapit sa akin.
“Grace, proud ako sa iyo. Hindi ka sumigaw. Hindi ka nagwala. Pero pinaglaban mo kami nang maayos.”
Niyakap ko si Tatay.
Sa mga sumunod na linggo, nakita ko ang pagbabago.
Hindi ito perpekto. Hindi ito parang sa pelikula na isang sorry lang, ayos na agad.
Pero totoo.
Si Carlo mismo ang naghatid ng unang buong sustento kay Nanay Rosa. ₱28,000, buo, na may kasamang resibo at listahan. Hindi na siya nagdahilan. Umupo siya sa bahay ni Nanay at kumain sila nang sabay. Nakita niya ang ref ni Nanay. Nakita niya kung gaano kaliit ang bahay nito kumpara sa condo namin. Nahiya siya.
Ako naman, bumalik ako sa opisina sa Makati nang hayagan. Hindi na ako nagkukunwari. Sinabi ko sa mga katrabaho ko na tapos na ang isang mahirap na yugto. Hindi ko ikinuwento ang lahat, pero gumaan ang pakiramdam ko na hindi na ako nagsisinungaling.
Ang sahod ko, naka-deposito na sa sarili kong account. At kada buwan, sabay naming nilalagay ni Carlo ang share namin sa joint fund. Transparent. May listahan. Walang taguan.
Ang gamot ni Tatay, tuloy-tuloy na. Hindi na siya nagtitipid. Tumatawag siya sa akin kada umaga at sinasabi niyang uminom na siya. Minsan, nagbibiro pa siya na mas masunurin na siya kaysa kay Carlo.
Si Nanay Rosa, nagsimula ulit kumain nang maayos. Bumili siya ng prutas. Nagpa-check up siya. Hindi na siya natatakot na walang kakainin bukas. At higit sa lahat, hindi na siya nahihiya na humingi ng tulong, kasi alam niyang hindi siya pabigat.
Isang Linggo, nagluto kami sa bahay ni Nanay Rosa. Hindi sa condo, kundi sa maliit niyang bahay. Si Carlo ang naghihiwa ng gulay. Si Tatay Eddie ang nagkukwento ng mga lumang kwento. Si Nanay Rosa ang nagluluto ng sinigang. Ako ang nag-aayos ng mesa.
Habang kumakain kami, tiningnan ko silang tatlo.
Si Nanay Rosa, tumatawa. Si Tatay Eddie, nakangiti. Si Carlo, tahimik pero nakikinig. Hindi na siya iyong lalaking sumigaw at nagputol ng pera sa isang tawag lang.
Pagkatapos kumain, hinawakan ni Carlo ang kamay ko sa ilalim ng mesa.
“Grace, salamat kasi hindi mo ako iniwan. Salamat kasi pinilit mo akong maging mas mabuting tao.”
Tiningnan ko siya.
“Carlo, hindi kita iniwan kasi mahal pa rin kita. Pero hindi na ako iyong Grace na tahimik lang. Kung sakaling bumalik ka sa dati, hindi na ako magdadalawang-isip na protektahan ang sarili ko at ang pamilya natin.”
Tumango siya.
“Alam ko. At hindi ko na hahayaang mangyari iyon.”
Nang pauwi na kami, sumakay kami sa kotse. Hindi na siya nagyayabang tungkol sa kotse niya. Sabi niya, kung kailangan, pwede naming ibenta at bumili ng mas maliit para mas makatipid para sa pamilya. Hindi ko siya pinilit. Sapat na sa akin na siya mismo ang nagsabi.
Pagdating sa condo, binuksan ko ang bintana para pumasok ang hangin mula sa Quezon City. Tahimik ang gabi. Walang sigawan. Walang taguan.
Naupo ako sa tabi ni Carlo at tiningnan ang mga notes ko sa cellphone. Ang huling entry ko, hindi na tungkol sa galit. Tungkol na ito sa bagong simula.
Marso 12 ang araw na akala ko katapusan na ng tiwala ko. Pero ngayon, alam ko na iyon pala ang araw na natuto akong magmahal nang may hangganan at magpatawad nang may katotohanan.
At sa unang pagkakataon sa walong taon, naramdaman kong hindi na ako nag-iisa sa pagbuhat ng pamilya namin.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
