Bahagi 3
Inamin niya sa wakas na pustahan lang ako sa simula, pero nang ipakita ko ang sugat ko at ang limang taon naming alaala, bigla siyang natahimik at lumuhod.
Nasa hallway ako ng building namin sa Quezon City. Umupo ako sa hagdan dahil hindi ako makahinga sa loob ng apartment. Malamig ang semento sa ilalim ko. Naririnig ko pa rin ang tunog ng basag na mangkok sa isip ko. Hindi ko pinunasan ang luha ko. Hinayaan ko lang itong tumulo.
May dugo pa rin sa braso ko. Manipis lang ang sugat pero mahapdi kapag tinatamaan ng hangin. Kinuha ko ang tisiyu mula sa bag ko at madiin ko itong idiniin. Gusto kong maramdaman ang sakit. Gusto kong manatiling gising. Ayaw kong maniwala na panaginip lang ang lahat.
Ilang minuto lang ang lumipas nang marinig ko ang yabag ni Miguel. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagmamadali. Dala niya ang maliit na first aid kit na lagi naming nasa kusina. Umupo siya sa isang baitang sa ibaba ko para hindi siya mas mataas sa akin.
Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko siyang linisin ang sugat ko. Maingat ang kamay niya. Parang takot siyang masaktan ako lalo. Nilagyan niya ng betadine at tinakpan ng gasa. Sa bawat pagdampi niya, napapikit ako. Hindi dahil sa hapdi. Dahil naalala ko kung paano niya ako inaalagaan noon kapag nilalagnat ako.
Sabi ko, huwag mong isipin na ayos na tayo dahil ginamot mo ako. Tumango siya. Sabi niya, alam ko. Hindi ko sinasabi na ayos na. Gusto ko lang na hindi dumugo ang sugat mo.
Bumalik kami sa loob ng apartment. Magulo pa rin ang kusina. May bubog pa sa sahig. May itlog pa sa pader. Amoy sunog pa rin ang sinangag. Umupo ako sa sofa at niyakap ko ang unan. Hindi ako tumingin sa kanya. Tumingin ako sa bote ng shampoo na naiwan ko sa mesa.
Sabi ni Miguel, uupo lang ako dito. Hindi ako lalapit kung ayaw mo. Tumango ako pero hindi ako sumagot. Gusto kong marinig ang totoo. Hindi ang sorry na parang pang-bata. Hindi ang paliwanag na umiikot lang.
Nagsimula siyang magsalita nang mahina. Sabi niya, limang taon na ang nakaraan, tinawagan ako ni Bianca. Galit na galit siya. Sabi niya, kailangan niyang makaganti. Sabi niya, kailangan niyang turuan ka ng leksiyon. Akala ko noon, biro lang ng barkada. Akala ko isang laro lang na matatapos agad.
Tiningnan ko siya. Sabi ko, anong laro? Anong leksiyon? Ano ang nagawa ko sa kanya para paglaanan niya ako ng limang taon?
Huminga siya nang malalim. Sabi niya, si Bianca ang nag-umpisa. Siya ang may galit mula pa noong high school. Sabi niya, napahiya siya noon dahil sumagot ka. Dahil hindi ka yumuko. Dahil hindi ka umiyak sa harap ng lahat. Mula noon, hindi ka niya nakalimutan.
Naalala ko ang high school. Naalala ko kung paano ako kumakain mag-isa sa likod ng classroom. Naalala ko kung paano nila tinatago ang bag ko. Naalala ko kung paano sila tumatawa kapag nadadapa ako. Hindi ako sumagot noon dahil takot ako. Pero isang araw, sumagot ako. Sinabi ko, tama na. Iyon lang. Iyon ang hindi nakalimutan ni Bianca.
Sabi ni Miguel, naniwala ako sa kanya noon. Kababata ko siya. Lumaki kami sa iisang lugar sa Makati. Magkasama kami sa lahat ng handaan ng pamilya. Kapag sinabi ng barkada na tulungan mo kami, tumutulong ako. Hindi ko inisip kung ano ang mangyayari sa iyo.
Sabi ko, kaya pumayag kang ligawan ako para sa pustahan? Tumango siya. Sabi niya, oo, sa simula. Ang usapan, papaiyakin ka niya. Ang usapan, iiwan kita kapag mahal mo na ako. Ang usapan, manonood sila habang nasasaktan ka.
Nanlamig ang buong katawan ko. Para akong binuhusan ng yelo. Sabi ko, at ginawa mo? Ginawa mo ang lahat ng iyon sa loob ng limang taon?
Umiling siya nang mabilis. Sabi niya, hindi. Hindi ko nagawa ang huling parte. Sa unang taon, oo, nagkukunwari ako. Nagkukunwari akong mahirap. Nagkukunwari akong pagod sa trabaho. Pero sa pangalawang taon, iba na.
Tinanong ko siya kung ano ang nagbago. Sabi niya, nagkasakit ako. Naalala niya ang gabing iyon. Mataas ang lagnat ko at hindi ako makabangon. Siya ang nagpunas sa akin ng malamig na bimpo. Siya ang nagbantay sa akin buong gabi. Siya ang natakot na mawala ako. Doon niya naintindihan na hindi na ito laro.
Sabi ko, kung totoo iyon, bakit hindi mo sinabi? Bakit hinayaan mong magpatuloy ang kasinungalingan? Bakit kailangan kong malaman sa pamamagitan ng isang tawag ng barkada mo at isang bote ng shampoo?
Sabi niya, dahil natatakot ako. Natatakot siyang kapag nalaman ko ang totoo, iiwan ko siya. Natatakot siyang isipin ko na lahat ng ginawa niya ay peke. Kaya mas pinili niyang magpanggap na mahirap. Mas pinili niyang manatili sa maliit na apartment sa Quezon City kaysa bumalik sa condo ng pamilya niya sa BGC. Mas pinili niyang magluto ng sinangag kaysa kumain sa mamahaling restawran.
Sabi ko, hindi mo ba naisip na mas masakit ang malaman ko ng ganito? Hindi mo ba naisip na limang taon akong nag-ipon para sa kinabukasan natin habang ikaw, kaya mo palang bilhin ang lahat?
Tumahimik siya. Tumingin siya sa mga kamay niya. Sabi niya, inisip ko. Araw-araw kong iniisip. Sa tuwing nagtitipid ka, gusto kong sabihin na hindi mo kailangang magtipid. Sa tuwing sinasabi mong balang araw magkakaroon tayo ng bahay, gusto kong sabihin na kaya ko namang ibigay agad. Pero natatakot ako na kapag sinabi ko, mawawala ang tiwala mo.
Tinanong ko siya tungkol sa shampoo. Sabi niya, galing iyon sa condo niya sa BGC. Dala niya iyon dahil sensitibo ang anit niya. Hindi niya inisip na gagamitin ko. Hindi niya inisip na doon magsisimula ang lahat.
Tinanong ko siya tungkol sa biro ng barkada niya. Tungkol sa ₱88,000 na dote na hindi pa kasing-mahal ng bag na binili niya kay Bianca. Sabi niya, nahihiya siya. Sabi niya, noon, natawa siya. Ngayon, kapag naaalala niya, gusto niyang sampalin ang sarili niya. Hindi niya alam kung paano ako titingnan pagkatapos noon.
Tinanong ko siya tungkol sa ₱800,000. Sabi ko, akala mo ba mabibili ng ₱800,000 ang limang taon ko? Akala mo ba kapag sinabi mong bahay at kotse, makakalimutan ko ang pustahan? Umiling siya. Sabi niya, hindi. Sinabi niya lang iyon dahil nag-panic siya. Dahil hindi niya alam kung paano ako pipigilan na umalis.
Sabi ko, at ang mangkok? Bakit mo ibinato? Sabi niya, hindi niya sinadya na masaktan ako. Nagalit siya sa sarili niya. Nagalit siya dahil kahit anong sabihin niya, hindi ako naniniwala. Pero alam niyang mali siya. Alam niyang walang dahilan para manakit.
Biglang tumunog ang cellphone niya. Si Bianca. Tumingin si Miguel sa akin. Sabi niya, gusto mo bang sagutin ko nang naka-loudspeaker? Gusto kong marinig mo lahat. Tumango ako.
Sinagot niya. Boses agad ni Bianca ang narinig ko. Galit na galit siya. Sabi niya, Miguel, ano ba ang ginagawa mo? Bakit hindi ka pa bumabalik? Bakit mo pa siya pinoprotektahan? Hindi mo ba naaalala na ako ang kaibigan mo mula pa noong bata tayo?
Sabi ni Miguel, naaalala ko. Pero hindi ibig sabihin na susundin ko ang lahat ng gusto mo. Sabi ni Bianca, pagkatapos ng lahat ng ginawa ko para sa iyo, ako pa rin ang iiwan mo para sa babaeng iyan? Sabi niya, dapat magpasalamat pa siya. Dahil kung hindi dahil sa akin, hindi mo siya makikilala.
Sumagot ako. Sabi ko, Bianca, naririnig kita. Hindi ako nagpasalamat dahil sa pustahan mo. Hindi ako nagpasalamat dahil limang taon akong ginawang laro. Alam ko ang ginawa mo noong high school. Alam ko ang ginawa mo ngayon. Hindi na ako ang babaeng takot kumain mag-isa.
Tumahimik si Bianca saglit. Pagkatapos, tumawa siya. Sabi niya, ang tapang mo na ngayon. Sabi niya, dahil ba mayaman na ang boyfriend mo? Sabi niya, huwag kang magpanggap. Alam kong pera lang ang habol mo.
Sabi ko, kung pera ang habol ko, sana tinanggap ko na ang ₱800,000. Sana tinanggap ko na ang bahay at kotse. Pero hindi ko tinanggap. Dahil hindi ako nabibili. At hindi ako ang gumawa ng pustahan para saktan ang ibang tao.
Sumigaw si Bianca. Sabi niya, Miguel, sabihin mo sa kanya. Sabihin mong ako ang mas mahalaga. Sabi ni Miguel, hindi ko sasabihin iyan. Dahil hindi totoo. Sabi niya, Bianca, tama na. Hindi ako aso mo. Hindi ako laruan mo. Kung gusto mong makaganti, huwag mo akong gamitin.
Naputol ang tawag. Hindi si Miguel ang nagpatay. Si Bianca ang nagbaba. Naiwan ang tahimik sa apartment. Naririnig ko ang paghinga ni Miguel. Naririnig ko ang tibok ng puso ko.
Lumuhod si Miguel sa harap ko. Hindi siya nagmamakaawa na parang sa pelikula. Tahimik lang siyang lumuhod at tumingin sa akin. Sabi niya, Angela, hindi ko hinihingi na patawarin mo ako ngayon. Hinihingi ko lang na maniwala ka na hindi lahat ay peke. Ang pagmamahal ko, totoo iyon. Ang takot ko, totoo iyon. Ang pagsisisi ko, totoo iyon.
Tiningnan ko ang sugat ko. Tiningnan ko ang mga mata niya. Masakit pa rin. Hindi nawala ang sakit dahil lang sa pag-amin niya. Pero mas malinaw na sa akin ngayon. Hindi ako nababaliw. Hindi ako nag-iisip lang. Totoo ang pustahan. Totoo rin ang limang taon. At pareho kong kailangang harapin.
Sabi ko, kailangan ko ng oras. Hindi ako makakapagdesisyon habang nandito ka at habang sariwa pa ang sugat ko. Sabi ko, may isang desisyon ako na maliit pero mahalaga. Makikinig ka ba?
Tumango siya. Sabi ko, sa loob ng isang linggo, ikaw ang aalis. Babalik ka sa condo mo sa BGC. Ako ang maiiwan dito sa Quezon City. Hindi kita hahabulin. Hindi mo ako hahabulin. Mag-iisip tayo pareho.
Sabi ko, at hindi ko tatanggapin ang ₱800,000. Hindi ko tatanggapin ang bahay at kotse bilang bayad sa sakit ko. Magtatrabaho pa rin ako sa opisina. Mag-iipon pa rin ako mula sa sarili kong sahod. Mananatili ang sarili kong bank account sa pangalan ko lang. Hindi ko hahayaan na bilhin ng pera ang desisyon ko.
Tumango si Miguel. Sabi niya, tatanggapin ko. Sabi niya, hindi ko gagalawin ang pera. Hindi ko ipipilit ang bahay. Hihintayin ko ang desisyon mo. Kung gusto mong hindi na ako bumalik, tatanggapin ko rin.
Nag-impake siya ng maliit na bag. Kinuha niya ang bote ng shampoo niya. Hindi siya nagdala ng kahit anong mamahalin. Nag-iwan siya ng susi sa mesa. Bago siya lumabas, tumingin siya sa akin at sinabi, magpagaling ka. Kumain ka. Kung kailangan mo ako, mag-text ka lang.
Nang magsara ang pinto, umupo ako sa sahig. Tiningnan ko ang apartment namin. Ang sofa kung saan kami nanonood ng TV. Ang kusina kung saan siya nagluluto ng sinangag. Ang lababo kung saan ko nakita ang shampoo. Lahat ng ito, totoo. Lahat ng ito, may kasamang kasinungalingan. Hindi ko alam kung alin ang mas mabigat.
Hinawakan ko ang gasa sa braso ko. Hindi pa rin ako ayos. Masakit pa rin. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako nalilito. Alam ko na ang totoo. Alam ko na hindi ako ang may kasalanan. At alam ko na ako lang ang makakapagdesisyon kung ano ang susunod.
Humiga ako sa kama nang gabing iyon. Hindi ako agad nakatulog. Tinitigan ko ang kisame at nakinig sa tahimik ng Quezon City. Hindi ko pa alam kung magpapakasal ako. Hindi ko pa alam kung maghihiwalay kami. Ang alam ko lang, bukas, gigising ako at pipiliin ko ang sarili ko.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Bianca at ang buong barkada nila sa harap mismo ni Miguel, at doon ko sa wakas piniling protektahan ang sarili ko at ang kinabukasan ko.
Isang linggo ang lumipas. Isang linggo akong mag-isa sa apartment namin sa Quezon City. Isang linggo akong pumasok sa opisina, nagluto ng simpleng pagkain, at naglinis ng bahay. Hindi ako tumawag kay Miguel. Hindi rin siya tumawag maliban sa isang maikling text kada gabi. Kumain ka na ba? Magpagaling ka. Iyon lang. At iyon ang nagustuhan ko. Hindi niya ako pinilit.
Gumaling na ang sugat ko. May manipis na peklat na lang. Kapag hinahawakan ko ito, naaalala ko ang basag na mangkok. Pero hindi na ako umiiyak. Mas malinaw na ang isip ko. Alam ko na ang gusto ko. Gusto ko ng totoo. Gusto ko ng respeto. Gusto ko ng pagmamahal na hindi kailangang itago sa likod ng pera.
Nang bumalik si Miguel, hindi siya nagdala ng bulaklak na mamahalin. Nagdala siya ng grocery. Itlog, gulay, bigas, at tinapay. Parang dati. Naka-puting t-shirt siya na kupas pa rin. Hindi siya mukhang mayaman. Mukha siyang si Miguel na kilala ko. Umupo siya sa sofa at hindi agad lumapit. Naghintay siya na ako ang magsalita.
Sabi ko, kamusta ka sa BGC? Sabi niya, tahimik. Sabi niya, hindi siya sanay na mag-isa. Sabi niya, na-miss niya ang sinangag. Natawa ako nang bahagya. Hindi dahil nakalimutan ko na. Dahil sa unang pagkakataon, totoo ang tawa ko. Hindi pilit.
Bago pa kami makapag-usap nang mahaba, kumatok ang pinto. Malakas at sunod-sunod. Binuksan ko at nakita ko si Bianca. Nasa likod niya ang barkada nila. Hindi sila invited. Pumasok sila na parang sa kanila ang apartment. Amoy mamahaling pabango si Bianca. Nakasuot siya ng damit na halatang mamahalin. Tumingin siya sa paligid na parang nandidiri.
Sabi ni Bianca, dito ka ba talaga nakatira? Ang liit. Ang luma. Hindi ako sumagot. Umupo siya sa sofa nang walang paalam. Sabi niya, Miguel, bumalik ka na. Tapos na ang drama mo. Ang tagal mo nang naglalaro. Hindi ka ba napapagod na magpanggap na mahirap?
Tumingin si Miguel kay Bianca. Sabi niya, hindi ako nagpapanggap ngayon. Nandito ako dahil gusto ko. Sabi ni Bianca, gusto mo? O naaawa ka lang? Sabi niya, tingnan mo siya. Mukha pa rin siyang kawawa. Kung hindi dahil sa iyo, wala siya.
Doon ako tumayo. Hindi ako sumigaw. Lumapit ako at tumayo sa harap niya. Sabi ko, Bianca, makinig ka. Hindi ako kawawa. Nagtatrabaho ako. Nagbabayad ako ng upa dito. Nag-iipon ako. Hindi ako humingi ng kahit ano sa iyo o kay Miguel.
Tumawa si Bianca. Sabi niya, talaga? E bakit hindi mo tinanggihan ang ₱800,000? Bakit hindi mo tinanggihan ang bahay at kotse? Alam kong gusto mo iyon. Ang dote na ₱88,000 nga, ang liit na, pero para sa iyo, malaki na iyon. Sabi niya, huwag kang magpanggap na hindi ka mukhang pera.
Sabi ko, hindi ko tinanggap ang ₱800,000. Hindi ko tinanggap ang bahay. Hindi ko tinanggap ang kotse. Nasa bank account pa rin ni Miguel ang lahat. Wala akong kinuha. At kung pera ang habol ko, sana noon pa lang, nang sinabi niyang mayaman siya, nagpakasal na ako. Pero hindi ko ginawa. Dahil hindi ako nabibili.
Tumayo si Bianca. Sabi niya, anong karapatan mong magsalita ng ganyan sa akin? Kilala mo ba kung sino ako? Sabi ko, kilala kita. Ikaw ang nang-bully sa akin noong high school. Ikaw ang nagtago ng bag ko. Ikaw ang nagpatawa sa akin sa harap ng lahat. Ikaw ang gumawa ng pustahan para saktan ako ulit.
Nanahimik ang barkada. Walang tumawa. Walang nag- cheer. Tumingin sila kay Bianca at kay Miguel. Sabi ng isang boses mula sa barkada, Bianca, tama na. Sobra na iyan. Hindi sumagot si Bianca. Namula ang mukha niya.
Sabi ni Bianca, hindi mo naiintindihan. Siya ang kababata ko. Akin siya. Mula pa noong bata kami, ako ang kasama niya. Hindi ikaw. Sabi niya, ikaw lang ang dumating at nagnakaw sa kanya.
Sabi ni Miguel, Bianca, hindi ako pag-aari ng kahit sino. Hindi ako ninakaw ni Angela. Pinili ko siya. Pinili ko siya hindi dahil sa pustahan. Pinili ko siya dahil sa loob ng limang taon, siya ang nagpakita sa akin kung ano ang tunay na buhay.
Sabi ko, Bianca, hindi ko ninakaw si Miguel. Hindi ko rin siya inangkin. Kung mahal mo siya bilang kaibigan, bakit mo siya ginawang kasangkapan para manakit? Bakit mo siya pinilit na magsinungaling ng limang taon? Ang kaibigan, hindi ginagamit para makaganti.
Umiyak si Bianca. Hindi iyak ng pagsisisi. Iyak ng galit. Sabi niya, hindi mo alam ang pakiramdam ng mapahiya. Sabi niya, isang beses lang akong sumagot sa iyo noon, at lahat ng tao tumawa sa akin. Hindi ko iyon makalimutan.
Sabi ko, at ako? Alam mo ba ang pakiramdam ng araw-araw na takot pumasok? Alam mo ba ang pakiramdam ng kumain mag-isa habang pinagtatawanan? Alam mo ba ang pakiramdam ng malaman na ang taong mahal mo ay parte ng plano mo para saktan ako? Kung gusto mong makaganti, sana ako na lang ang hinarap mo. Hindi mo na sana idinamay si Miguel.
Tumingin si Miguel sa akin. Nakita ko ang paghanga sa mga mata niya. Pero hindi ako nagsalita para sa kanya. Nagsalita ako para sa sarili ko. Para sa batang Angela na takot noon. Para sa babaeng ako ngayon na ayaw nang matakot.
Sabi ni Miguel kay Bianca, tapos na ito. Hindi na ako sasali sa laro mo. Kung gusto mong manatili tayong magkaibigan, kailangan mong humingi ng tawad. Hindi sa akin. Sa kanya. At kailangan mong tanggapin na hindi mo ako kontrolado.
Sabi ni Bianca, hindi ako hihingi ng tawad sa kanya. Sabi niya, hindi siya karapat-dapat. Tumayo siya at kinuha ang bag niya. Sabi niya, pagsisisihan mo ito, Miguel. Kapag iniwan ka niya, huwag kang babalik sa akin.
Sabi ni Miguel, hindi ako babalik para maglaro. Babalik lang ako kung marunong ka nang rumespeto. Umalis si Bianca. Sumunod ang barkada niya. Tahimik silang lumabas. Walang tawanan. Walang sigawan. Naiwan ang amoy ng pabango niya at ang bigat ng mga salitang binitiwan niya.
Nang magsara ang pinto, napaupo ako sa sofa. Nanginginig ang kamay ko. Hindi dahil sa takot. Dahil sa wakas, nasabi ko na ang lahat. Lumapit si Miguel at umupo sa tabi ko pero hindi niya ako hinawakan. Sabi niya, proud ako sa iyo. Sabi niya, hindi mo kailangang magpanggap na matapang. Kung gusto mong umiyak, umiyak ka.
Umiyak ako. Pero hindi ako umiyak dahil nasaktan ako. Umiyak ako dahil sa wakas, hindi na ako ang babaeng nagtatago. Umiyak ako dahil pinili kong protektahan ang sarili ko.
Pagkatapos kong huminahon, tiningnan ko si Miguel. Sabi ko, may sasabihin ako. Makikinig ka ba nang walang pera, walang bahay, walang kotse? Tumango siya. Sabi ko, hindi ako magpapakasal dahil sa ₱800,000. Hindi ako magpapakasal dahil natatakot kang mawala ako. Magpapakasal lang ako kapag totoo na ang lahat.
Sabi ko, kung magpapakasal tayo, gusto kong manatili ako sa trabaho ko sa opisina. Gusto kong manatili ang sarili kong bank account sa pangalan ko. Gusto kong manatili tayo dito sa Quezon City hangga’t tayo mismo ang magdesisyon na lumipat. Hindi dahil sa pamilya mo sa BGC. Hindi dahil sa gusto ng barkada mo. Dahil sa atin.
Sabi ko, at hindi ako tatanggap ng bahay at kotse bilang bayad sa limang taon. Kung magkakaroon tayo ng bahay, gusto kong tayong dalawa ang mag-ipon para doon. Kahit maliit. Kahit matagal. Gusto kong maramdaman na pinili natin ito, hindi binili.
Tumango si Miguel. Sabi niya, naiintindihan ko. Sabi niya, hindi ko gagamitin ang pera para kontrolin ka. Sabi niya, ang pera ng pamilya ko, mananatili sa kanila hangga’t hindi tayo nagdedesisyon nang magkasama. Ang gusto ko, tayong dalawa ang bumuo ng buhay natin.
Sabi niya, at kung gusto mo, magsisimula tayo ulit. Hindi bilang mayaman at mahirap. Hindi bilang parte ng pustahan. Bilang si Miguel at si Angela. Liligawan kita ulit. Mula sa simula. Walang kasinungalingan.
Tinanong ko siya, paano kung ayaw ko pa? Sabi niya, hihintayin kita. Tinanong ko siya, paano kung matagal? Sabi niya, limang taon akong naghintay na sabihin ang totoo. Kaya kong maghintay para sa totoo mong oo.
Kinagabihan, nagluto siya ng sinangag. Hindi siya nagmamadali. Nagbasag siya ng itlog nang maingat. Naghiwa siya ng gulay nang dahan-dahan. Naalala ko ang basag na mangkok. Naalala ko ang sugat ko. Pero ngayon, iba ang pakiramdam. Walang takot. Walang galit. May katahimikan.
Kumain kami sa maliit na mesa. Sabi niya, kamusta ang sinangag? Sabi ko, masarap. Sabi niya, walang basag na mangkok ngayon. Natawa kami pareho. Simpleng tawa. Totoo.
Pagkatapos kumain, naghugas siya ng pinggan. Ako ang nagpunas ng mesa. Parang dati. Pero iba na ngayon. Dahil alam ko na ang totoo. At alam niya na alam ko. Walang lihim sa pagitan namin. Walang pustahan na nakasabit.
Sa mga sumunod na linggo, bumalik kami sa normal pero mas totoo. Pumapasok ako sa opisina. Siya, nagtatrabaho rin at umuuwi sa Quezon City. Hindi siya nagdadala ng mamahaling regalo. Nagdadala siya ng prutas, ng tinapay, ng kwento tungkol sa araw niya. Tinatanong niya ako kung kamusta ako. Hindi niya ako tinatanong kung kailangan ko ng pera.
Isang gabi, habang naglalakad kami sa labas ng building, huminto siya. Sabi niya, Angela, may gusto akong itanong. Pero hindi ito tungkol sa pera. Hindi ito tungkol sa pustahan. Gusto kong malaman kung handa ka na bang magsimula ulit sa akin, nang walang takot.
Tiningnan ko siya. Tiningnan ko ang peklat sa braso ko. Tiningnan ko ang mukha niyang pagod pero totoo. Sabi ko, handa akong sumubok. Hindi dahil nakalimutan ko. Dahil naalala ko at pinili ko pa rin. Pinili ko ang totoo kaysa sa takot.
Niyakap niya ako nang mahigpit pero maingat. Parang takot siyang masaktan ako. Sabi niya, hindi ko ipapangako na hindi tayo mag-aaway. Pero ipapangako ko na hindi na ako magsisinungaling. Hindi na ako magtatago. At hindi na ako papayag na gamitin tayo ng kahit sino para sa laro nila.
Sabi ko, at ipapangako ko rin na hindi ako mananatili dahil sa awa. Mananatili ako dahil pinili kita. At kung may mangyari ulit, magsasalita ako. Hindi na ako tatahimik. Hindi na ako kakain mag-isa sa takot.
Pag-uwi namin, binuksan ko ang drawer at kinuha ko ang bote ng shampoo na nagsimula ng lahat. Tiningnan ko ito at ngumiti. Sabi ko, salamat sa iyo. Dahil kung hindi dahil sa iyo, baka hanggang ngayon, nagkukunwari pa rin tayo. Inilagay ko ito sa gilid ng lababo. Hindi bilang ebidensya ng kasinungalingan. Bilang paalala na ang totoo, kahit masakit, ang siyang nagpapalaya.
Sa ngayon, hindi pa kami kasal. Hindi pa kami nakapagparehistro. Pero nagdesisyon kami na kapag nangyari iyon, ito ay magiging sa amin. Simple lang. Walang grandeng handaan. Walang barkada na nanonood para sa pustahan. Kami lang, at ang mga taong tunay na nagmamahal sa amin. At ang dote, kung mayroon man, ay hindi magiging presyo ng pagmamahal ko. Ito ay magiging simula ng pinagsama naming ipon para sa bahay na kami ang pumili.
Nakatayo ako sa bintana ng apartment namin at tinitingnan ang ilaw ng Quezon City. Katabi ko si Miguel. Hawak niya ang kamay ko. Hindi mahigpit. Hindi maluwag. Sakto lang. Tulad ng pagmamahal na hindi na kailangang itago.
At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi na ako natakot na magising sa tabi niya, dahil alam kong ako ang pinili niya nang totoo at malaya.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
