Bahagi 3
Akala ko tapos na nang ibalik ko ang singsing, pero kinabukasan sa bahay nina Mama, may inamin si Carlo na mas masakit pa sa halikan nila.
Pagkatapos ng gulo sa kanto, hindi na ako bumalik sa condo. Sumakay ako ng taxi papunta sa bahay nina Mama sa Quezon City. Nasa biyahe pa lang ako, nanginginig na ang mga kamay ko. Hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa galit at lagnat na sabay bumabalot sa katawan ko. Pagbaba ko ng taxi, sinalubong ako ni Mama Elena sa pinto. Nakita niya agad na namumula ang mga mata ko at basang-basa ang buhok ko ng pawis.
Hindi siya nagtanong agad. Hinawakan niya ang noo ko at sinabi, “Ang init mo, anak.” Pinapasok niya ako, pinagpalit ng tuyong damit, at pinahiga sa dati kong kuwarto. Si Papa Jose, tahimik lang na nagtimpla ng mainit na tubig at naglagay ng tuwalya sa noo ko. Sa mga sandaling iyon, parang bata ulit ako na umuuwi kapag nasasaktan. Hindi ko kailangan magpaliwanag. Sapat na na nandoon sila.
Buong gabi, hindi ako makatulog nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang halikan nila sa ilalim ng ilaw. Naalala ko ang kamay ni Rose na nakayakap sa leeg ni Carlo. Naalala ko ang boses ni Carlo nang sigawan niya ako at tawagin akong malandi sa harap ng maraming tao. Naalala ko rin ang boses ni Miguel nang sabihin niyang narinig niya ang lahat sa botika niya. Sa bawat pag-alala, kumikirot ang dibdib ko, pero may bahagi sa akin na nagsasabi na buti na lang, nakita ko na ngayon.
Kinabukasan, mas mababa na ang lagnat ko, pero mabigat pa rin ang pakiramdam ko. Nagluto si Mama ng lugaw at nilagyan ng itlog at luya. Umupo siya sa tabi ko at hinintay akong magsalita. Hindi siya nagmadali. Alam niya na kapag pinilit niya ako, mas lalo akong mananahimik. Kaya dahan-dahan kong ikinuwento ang lahat, mula sa pagbili ko ng gamot, hanggang sa paghalik nila, hanggang sa pagsigaw ni Carlo at pagsabi ni Miguel tungkol sa botika.
Habang nagkukuwento ako, hindi sumabat si Mama. Hinawakan lang niya ang kamay ko. Nang matapos ako, huminga siya nang malalim at sinabi, “Anak, ang engagement, hindi pa kasal. Mabuti na lang ngayon mo nalaman, hindi pagkatapos ng kasal.” Hindi niya ako sinisi. Hindi niya sinabi na kasalanan ko. Ang sabi niya lang, “Hindi mo kasalanan na nagtiwala ka.” Sa mga salitang iyon, saka lang ako napaiyak nang tuluyan.
Lumapit si Papa at umupo sa kabilang tabi ko. Tahimik siya, pero ramdam ko ang galit niya. Hindi siya yung tipong sumisigaw. Ang sabi niya lang, “Tawagan natin ang mga magulang ni Carlo. Hindi puwedeng tayo lang ang mag-usap. Kailangan nilang malaman kung anong ginawa ng anak nila.” Tumango ako. Ayokong si Carlo ang maunang magkuwento at baliktarin na naman ako.
Buong umaga, sunod-sunod ang tawag ni Carlo sa cellphone ko. Hindi ko sinagot. Nagpadala siya ng maraming mensahe na nagsasabi na mag-usap kami, na nagkamali siya, na mahal niya ako. Hindi ko binasa lahat. Alam ko na kapag kinausap ko siya nang kami lang dalawa, maiiyak lang ako at baka mapatawad ko siya kahit hindi pa ako handa. Kailangan ko ng mga magulang ko sa tabi ko.
Bandang tanghali, tumawag si Aling Cora, ang mama ni Carlo. Nakiusap siya kay Mama na magkita-kita kami sa hapon. Sabi niya, gusto niyang humingi ng tawad sa ngalan ng anak niya. Pumayag si Mama, pero sinabi niya na sa bahay namin gagawin ang pag-uusap, hindi sa condo. Gusto niya na ako ang nasa lugar kung saan pakiramdam ko ay ligtas ako.
Dumating sila bandang alas tres ng hapon. Si Carlo, nakasuot ng polo na gusot, may dalang bulaklak na halatang binili lang sa daan. Si Aling Cora, halatang puyat, hawak ang bag niya nang mahigpit. Si Mang Dante, ang papa ni Carlo, tahimik lang, pero seryoso ang mukha. Pagpasok nila, hindi ako tumayo. Nakaupo lang ako sa sofa, katabi si Mama. Ayokong magkunwaring ayos lang ako.
Sinimulan ni Carlo ang pag-uusap. Sabi niya, nagkamali siya. Sabi niya, si Rose daw ang lumapit sa kanya. Sabi niya, na-stress siya sa trabaho at sa nalalapit na promotion, kaya nadala siya. Sabi niya, mahal niya ako at ayaw niyang mawala ako. Paulit-ulit niyang sinabi na isang pagkakamali lang iyon, na hindi niya sinasadya, na lasing daw siya sa pagod.
Tiningnan ko siya nang diretso. “Carlo, kung pagkakamali lang, bakit mo sinabi sa botika na single ka?” tanong ko. Natigilan siya. “Bakit kayo namimili ng condom ni Rose? Bakit mo sinabi sa akin na abala ka, pero nasa kanya ka?” Hindi siya makasagot agad. Tumingin siya sa sahig, tapos sa mama niya, tapos sa akin. Doon ko nakita na hindi niya pinaghandaan ang mga tanong ko. Akala niya, sapat na ang sorry.
Bago pa siya makasagot, tumunog ang doorbell. Si Rose. Nakatayo siya sa labas, may dalang maliit na bag, basa ang mga mata. Hindi siya inimbitahan, pero pumunta siya. Sabi niya, gusto niyang magsabi ng totoo. Pinapasok siya ni Papa, pero pinapaupo siya sa malayo, hindi sa tabi ni Carlo. Nanginginig ang mga kamay niya habang nagsasalita.
Sabi ni Rose, si Carlo ang unang lumapit sa kanya. Noong unang linggo pa lang niya sa condo, nagdadala daw si Carlo ng pagkain na kunwari para sa akin, pero kapag wala ako, nagtatagal siya para kausapin siya. Sabi daw ni Carlo, malungkot siya, pagod siya, at hindi na raw siya masaya. Sabi daw niya, ang engagement namin ay para lang sa pamilya, at pagkatapos ng promotion niya, makikipaghiwalay daw siya sa akin. Sabi ni Rose, naniwala siya, kasi bago lang siya sa Manila at wala siyang kaibigan. Sabi niya, nagustuhan niya ang atensyon, pero alam niyang mali.
Nang marinig iyon ni Carlo, bigla siyang sumigaw. “Sinungaling ka!” sabi niya kay Rose. “Ginagawa mo lang yan para magmukha kang kawawa!” Pero hindi umiyak si Rose para magpaawa. Tumingin siya sa akin at sinabi, “Ate Liza, hindi ko hinihingi na patawarin mo ako ngayon. Gusto ko lang na malaman mo ang totoo. Hindi ka niya niloko ng isang gabi lang.” Masakit pakinggan, pero mas kailangan ko ang totoo kaysa sa isa pang kasinungalingan.
Doon nagsalita si Aling Cora. Hinawakan niya ang braso ni Carlo at sinabi, “Carlo, tumigil ka. Nahihiya ako sa iyo.” Halos maiyak siya. Sabi niya, pinalaki niya si Carlo na maging tapat, pero hindi niya akalain na magagawa niya ito. Sabi niya kay Mama, “Pasensya ka na, Elena. Hindi namin ginusto ito. Hindi namin tinuruan ang anak namin na manloko.” Nakita ko na totoo ang hiya niya. Hindi siya nagtatanggol sa anak niya. Gusto niyang managot si Carlo.
Tahimik lang si Mang Dante sa simula, pero nang magsalita siya, mabigat ang boses niya. “Carlo, anim na taon kayong magkasama ni Liza. Anim na taon siyang naghintay at nagtiwala. Tapos ganito ang isusukli mo?” Hindi sumagot si Carlo. Nakayuko lang siya. Doon ko naramdaman na kahit ang sarili niyang pamilya, hindi na siya kayang ipagtanggol.
Pagkatapos ng ilang minuto ng katahimikan, sa wakas ay umamin si Carlo nang mas malinaw. Sabi niya, natakot siya sa kasal. Sabi niya, pakiramdam niya, nawawala ang kalayaan niya. Sabi niya, nagustuhan niya na may ibang nagbibigay sa kanya ng atensyon, na may humahanga sa kanya nang hindi siya kailangang patunayan ang sarili niya. Sabi niya, akala niya, hindi ko malalaman, at akala niya, kaya niyang magkaroon ng pareho, ako at si Rose, hanggang sa maging maayos ang promotion niya. Doon ko naintindihan, hindi ako ang kulang. Siya ang nagkulang sa tapang na sabihin ang totoo.
Naalala ko lahat ng binitawan ko para sa kanya. Binitawan ko ang pagkakataon na mag-aral sa ibang bansa dahil ayaw niya ng long distance. Ako ang nagbayad ng mas malaking bahagi ng upa sa condo, ₱12,000, habang si Rose ay ₱6,000 lang. Balak ko pang magdagdag ng ₱3,000 para matulungan si Rose. Ako ang nag-alaga sa condo, ako ang nag-asikaso sa engagement, ako ang naniwala sa lahat ng pangako niya. Hindi ako nagsisi na nagmahal ako, pero nagsisi ako na nakalimutan kong mahalin ang sarili ko habang minamahal ko siya.
Bandang hapon, dumating si Miguel. May dala siyang gamot at prutas. Sabi niya, dumaan lang siya para tingnan kung bumaba na ang lagnat ko, kasi kapitbahay lang ang botika niya. Pinapasok siya ni Mama at pinaupo. Tiningnan niya ang lalamunan ko at sinabi na kailangan ko pa ng pahinga. Nang tanungin siya ni Papa kung ano talaga ang narinig niya sa botika, sinabi niya nang diretso, “Sinabi ni Carlo na single siya. Sabi niya, pang-regalo lang daw ang bibilhin niya.” Hindi siya nagdagdag ng kuwento. Hindi siya nagpabida. Sinabi lang niya ang narinig niya. Sapat na iyon para malinawan ang lahat.
Doon ako nagdesisyon ng isang bagay na maliit pero mahalaga para sa akin. Sinabi ko sa harap ng lahat, “Hindi na ako babalik sa condo hangga’t hindi ibinabalik ni Carlo ang susi at hindi umaalis si Rose. Hindi ko hahayaang gamitin ang bahay na binabayaran ko para lokohin ako.” Hindi ako sumigaw. Mahinahon kong sinabi. Si Mama, hinawakan ang kamay ko at tumango. Si Aling Cora, tumango rin at sinabi kay Carlo, “Ibalik mo ang susi.”
Nagmakaawa si Carlo na bigyan ko siya ng isa pang pagkakataon. Sabi niya, magbabago siya. Sabi niya, hihiwalayan niya si Rose at hindi na niya ito kakausapin. Sabi niya, tutulungan niya akong magpagaling. Tiningnan ko siya at sinabi ko, “Carlo, hindi ko kailangan ng pangako mo ngayon. Kailangan ko ng katahimikan. Kailangan kong magpagaling.” Hindi ko sinabi na hindi ko na siya mahal. Sinabi ko lang ang totoo, na hindi ko na kayang magtiwala ngayon.
Lumapit si Rose at humingi ng tawad sa akin at sa mga magulang ko. Sabi niya, aalis na siya sa condo sa loob ng tatlong araw. Sabi niya, ibabalik niya ang susi at hindi na niya ako guguluhin. Hindi ko siya niyakap. Hindi ko siya pinatawad agad. Sinabi ko lang, “Sana, matuto ka rin. Hindi mo kailangang manira ng ibang tao para maramdaman na may halaga ka.” Tumango siya at umiyak. Sa mga mata niya, nakita ko na sa unang pagkakataon, hindi siya nagkukunwari.
Nang umalis na sila, umupo ako sa balkonahe ng bahay nina Mama. Tumingin ako sa mga ilaw ng Quezon City. Masakit pa rin ang dibdib ko, pero mas malinaw na ang isip ko. Hindi ko na kailangang habulin ang paliwanag ni Carlo. Alam ko na ang totoo. Alam ko na hindi ako ang dahilan kung bakit siya nanloko. Alam ko na ang anim na taon ay hindi sayang, kasi natuto ako kung anong klaseng pagmamahal ang hindi ko na tatanggapin.
Sinabi ko kay Mama na bukas, sasamahan niya ako sa condo para kunin ang mga gamit ko. Hindi ako pupunta mag-isa. Hindi ako pupunta para makipag-away. Pupunta ako para ayusin ang mga gamit ko at para ipaalala sa sarili ko na kaya kong tumayo kahit mag-isa. Pagkatapos noon, matutulog ako nang maaga. Kailangan kong gumaling, hindi lang sa lagnat, kundi sa sakit na iniwan ng gabi na iyon.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa condo, sinubukan pa rin ni Carlo na baliktarin ako, pero sa wakas ay tumayo ako at pinili ko ang sarili ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising sa bahay nina Mama. Mas mababa na ang lagnat ko, pero mabigat pa rin ang katawan ko. Nagbihis ako ng simpleng damit, itinali ang buhok ko, at hindi ako nag-ayos para magpakitang malakas. Gusto ko lang maging totoo. Sasamahan ako ni Mama Elena sa condo para kunin ang mga gamit ko. Sabi ni Papa Jose, maghihintay siya sa bahay at kung kailangan ko siya, tatawag lang ako. Bago kami umalis, huminga ako nang malalim at sinabi ko sa sarili ko na hindi ako pupunta doon para umiyak. Pupunta ako para tapusin ang kailangan tapusin.
Pagdating namin sa building, nasa baba si Miguel. Nagbubukas pa lang siya ng botika niya. Nakita niya kami at binati niya si Mama. Sinabi niya, “Nandito lang ako sa baba kung kailangan ninyo ng tulong.” Hindi siya sumama pataas. Alam niya na kailangan ko munang harapin ito kasama ang pamilya ko. Nagpasalamat ako at umakyat kami ni Mama. Sa elevator, hawak ni Mama ang kamay ko nang mahigpit. Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko na hindi niya ako bibitawan.
Pagbukas ko ng pinto ng condo, nandoon na si Carlo. Nakaupo siya sa sofa, nakasuot ng damit na suot niya kahapon. Halatang hindi siya umuwi. Nasa tabi niya ang bag niya at ang susi ng condo na nakapatong sa mesa. Si Rose, nasa kuwarto niya, nag-iimpake. May dalawang maleta siyang bukas at nakasalansan ang mga damit niya. Tahimik ang buong condo. Walang musika, walang tawanan. Parang bahay na hindi na tahanan.
Tumayo si Carlo nang makita kami. “Liza, puwede ba tayo mag-usap na tayong dalawa lang?” sabi niya. Umiling ako. “Hindi na, Carlo. Nandito si Mama. Dito tayo mag-uusap.” Umupo si Mama sa tabi ko. Hindi siya nakikialam, pero nandoon siya para hindi ako maipit. Tiningnan ko si Carlo at hinintay ko siyang magsalita. Alam kong may sasabihin pa siya. Alam kong hindi pa tapos ang pagtatangka niyang ayusin ito sa paraan na pabor sa kanya.
Sinimulan niya sa paghingi ng tawad. Sabi niya, nagsisisi siya. Sabi niya, hindi na niya kakausapin si Rose. Sabi niya, aalis na si Rose at tayo na lang ulit. Sabi niya, tutulungan niya akong bayaran ang upa at hindi na niya ako iiwan. Paulit-ulit niyang sinabi na mahal niya ako. Pero habang nagsasalita siya, napansin ko na hindi niya binanggit ang ginawa niya sa kanto. Hindi niya binanggit na tinawag niya akong malandi sa harap ng maraming tao. Hindi niya binanggit na sinabi niyang single siya sa botika. Parang gusto niyang burahin ang mga detalyeng iyon at magsimula ulit na parang walang nangyari.
Sinabi ko sa kanya nang mahinahon, “Carlo, hindi mo ako niloko ng isang beses lang. Niloko mo ako araw-araw habang nagkukunwari kang abala.” Natahimik siya. “Sinabi mo sa akin na matulog ako, pero nasa ilalim ka ng ilaw kasama si Rose. Sinabi mo sa botika na single ka. Sinabi mo kay Rose na makikipaghiwalay ka sa akin pagkatapos ng promotion mo. Alin doon ang pagkakamali lang?” Hindi siya makatingin sa akin. Tumingin siya sa sahig at pinaglaruan ang susi sa mesa.
Doon siya nagbago ng tono. Biglang tumaas ang boses niya. “Liza, kung hindi ka lumabas para bumili ng gamot, hindi tayo aabot dito!” sabi niya. “Bakit ka ba lumabas? Sabi ko matulog ka na!” Doon ko nakita ang totoo. Hindi siya nagsisisi dahil nanloko siya. Nagsisisi siya dahil nahuli siya. Kung hindi ako lumabas, patuloy pa rin niya akong lolokohin. Ang pagkakamali niya sa mata niya ay hindi ang panloloko, kundi ang pagkahuli niya.
Sumagot ako nang hindi sumisigaw. “Carlo, hindi ko kasalanan na nahuli kita. Kasalanan mo na nanloko ka.” Tumayo si Mama at hinawakan ang balikat ko. Ramdam ko na gusto niyang ipagtanggol ako, pero pinigilan ko siya sa pamamagitan ng paghawak sa kamay niya. Gusto kong ako mismo ang magsalita. Anim na taon akong tahimik na nagtiwala. Ngayon, ako naman ang magsasalita.
Sinabi ni Carlo na kung ipagkakalat ko raw ang nangyari, mawawala ang promotion niya. Sabi niya, ako raw ang sumisira sa kinabukasan niya. Sabi niya, pagkatapos ng anim na taon, hindi ko man lang daw siya kayang patawarin. Sabi niya, kung mahal ko raw siya, dapat intindihin ko siya. Paulit-ulit niyang ginamit ang anim na taon para pilitin akong manatili. Pero sa akin, ang anim na taon ang mismong dahilan kung bakit kailangan ko nang umalis. Kung anim na taon siyang hindi natutong maging tapat, ano pa ang magbabago sa isa pang taon?
Lumabas si Rose mula sa kuwarto niya. May dala siyang maliit na bag at ang susi ng condo. Lumapit siya sa akin at inabot ang susi. “Ate Liza, ito na po ang susi ko,” sabi niya. “Aalis na ako ngayon. Pasensya na talaga.” Hindi na siya nagkunwaring umiiyak. Tahimik lang siya at totoo ang mga mata niya. Sinabi niya na babayaran niya ang bahagi niya sa upa ngayong buwan, ang ₱6,000 niya, kasi hindi niya gustong iwan akong mag-isa na magbayad ng buong ₱18,000. Hindi ko siya pinigilan. Tinanggap ko ang susi at sinabi ko, “Mag-ingat ka, Rose. Sana, sa susunod, hindi mo na kailangan manira para makaramdam na mahal ka.”
Tumingin si Carlo kay Rose at sinabi, “Rose, bakit mo ako iniwan?” Parang bata siyang nagtataka kung bakit hindi siya kinakampihan. Sumagot si Rose nang mahina, “Carlo, hindi kita iniwan. Ikaw ang nang-iwan sa amin pareho noong nagsinungaling ka.” Pagkasabi niya noon, kinuha niya ang maleta niya at lumabas. Hindi siya lumingon. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang tumayo nang hindi nakakapit kay Carlo.
Pagkaalis ni Rose, sinubukan pa ni Carlo na kunin ang singsing. Sabi niya, “Liza, ibalik mo ang singsing. Mahal iyon. Binili ko iyon para sa atin.” Tiningnan ko siya at kinuha ko ang maliit na kahon mula sa bag ko. Nandoon pa rin ang singsing na ibinigay niya tatlong araw bago ang lahat. Hindi ko ito isinuot mula noong gabing iyon. Inabot ko ito sa kanya at sinabi ko, “Ito na. Hindi ko kailangan ng singsing na binigay mo habang niloloko mo ako.” Hindi ako nanghinayang. Ang pinanghinayangan ko ay ang anim na taon na binigay ko sa taong hindi marunong magpahalaga.
Doon dumating si Aling Cora at si Mang Dante. Tinawagan sila ni Mama kanina para maging saksi sa pag-aayos namin. Pagpasok nila, nakita nila si Carlo na hawak ang singsing at ako na nakaupo nang tuwid. Umupo si Aling Cora sa tabi ni Carlo at sinabi, “Carlo, tama na. Huwag mo nang pilitin si Liza.” Sabi niya kay Mama, “Elena, humihingi kami ng tawad. Hindi namin siya pinalaki para manloko. Hindi namin siya kukunsintihin.” Si Mang Dante, tumango at sinabi, “Carlo, umuwi ka muna sa amin sa Makati. Doon ka mag-isip. Hindi ka puwedeng manatili dito.”
Sinubukan pa ni Carlo na magsalita. Sabi niya, “Mama, Papa, kampi ba kayo kay Liza?” Sumagot si Mang Dante, “Hindi kami kumakampi. Nagsasabi kami ng totoo. Ikaw ang gumawa nito, ikaw ang managot.” Doon natahimik si Carlo. Wala na siyang masabi. Wala na siyang maibato sa akin. Ang mga magulang niya mismo ang nagsabi na kailangan niyang harapin ang ginawa niya. Hindi na niya puwedeng sabihin na ako ang sumisira sa kanya, kasi ang pamilya niya mismo ang nakakita.
Sinabi ko sa harap nilang lahat kung ano ang desisyon ko. “Ang condo na ito, ako ang nakapangalan sa kontrata. Ako ang nagbabayad ng ₱12,000 at ako ang nag-asikaso ng lahat. Mananatili ang kontrata sa pangalan ko. Ibabalik ni Carlo ang susi niya ngayon, at papalitan ko ang lock para sigurado ako.” Inabot ni Carlo ang susi niya nang walang salita. Hindi siya nagmakaawa ulit. Parang naubos na ang lakas niya. Sinabi ko rin, “Hindi ko ikakalat ang nangyari sa opisina niya. Hindi ako maghihiganti. Pero hindi ko rin itatago ang totoo kung may magtanong sa akin. Hindi ko na siya poprotektahan sa kasinungalingan niya.” Tumango si Aling Cora. Sabi niya, iyon ay patas.
Pagkatapos noon, inayos ko ang mga gamit ko kasama si Mama. Kinuha ko ang mga damit ko, ang mga libro ko, at ang mga gamit na mahalaga sa akin. Iniwan ko ang mga gamit ni Carlo sa isang bag at sinabi ko, “Pakikuha na lang ito ngayon.” Hindi ako nagmadali. Hindi ako umiyak. Bawat gamit na inilalagay ko sa bag, parang binibitiwan ko ang isang alaala. Ang bulaklak na binigay niya noong engagement, iniwan ko sa mesa. Hindi ko na kailangan ng paalala ng pangakong hindi niya tinupad.
Bago kami umalis, bumaba kami ni Mama sa botika ni Miguel para magpasalamat. Sinabi ko, “Dok Miguel, salamat sa pagtulong mo sa akin noong gabing iyon. Kung hindi mo ako sinalo, baka natumba ako sa kalye.” Ngumiti siya at sinabi, “Ginawa ko lang ang tama. Magpagaling ka.” Hindi siya nagtanong ng marami. Hindi siya nangako ng kahit ano. Sapat na na may isang taong nagsabi ng totoo noong lahat ay nagbubulungan. Hindi ko siya tinuring na tagapagligtas. Tinuring ko siyang paalala na may mga tao pa ring marunong rumespeto.
Pag-uwi namin sa bahay nina Mama, kumain kami ng sabay. Si Papa Jose, nagluto ng paborito kong sinigang. Si Mama, nagkuwento ng mga nakakatawang nangyari sa palengke para lang matawa ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, nakatawa ako nang hindi pilit. Hindi dahil nakalimutan ko ang sakit, kundi dahil naramdaman ko na hindi ako nag-iisa. Nasa tabi ko ang pamilya ko. Hindi nila ako hinusgahan. Hindi nila ako sinisi.
Sa mga sumunod na linggo, dahan-dahan akong bumalik sa trabaho. Kumuha ako ng dalawang araw na pahinga para magpagaling, tapos bumalik ako sa opisina ko sa Quezon City. Mas tahimik ako, pero mas malinaw ang isip ko. Hindi ako nagmamadali na makipagkilala sa iba. Hindi ako naghahanap ng kapalit ni Carlo. Ang hinahanap ko ay ang sarili ko na nawala ko habang abala ako sa pag-aalaga sa relasyon namin. Nag-enroll ako ulit sa isang maikling kurso na matagal ko nang gustong subukan, yung kursong binitawan ko noon dahil sa long distance. Hindi pa ito ang pag-aaral sa ibang bansa, pero simula ito.
Isang hapon, nagkita kami ni Miguel sa labas ng botika. Nagtanong siya kung kumusta na ako. Sinabi ko na maayos na ako. Nag-alok siya ng kape, at pumayag ako. Hindi ito date. Hindi ito pangako. Kape lang ng dalawang taong nagkakilala sa isang hindi magandang gabi. Nag-usap kami tungkol sa trabaho, sa Quezon City, at sa mga simpleng bagay. Wala kaming minadali. Gusto ko munang maging buo mag-isa bago ako magmahal ulit.
Isang gabi, tumawag si Aling Cora sa akin. Humingi siya ng tawad ulit at sinabi na umuwi na si Carlo sa kanila sa Makati. Sinabi niya na pinagsabihan nila si Carlo na ayusin ang sarili niya at huwag nang guluhin pa ako. Sinabi niya na naiintindihan niya kung hindi ko na kayang maging kaibigan ang pamilya nila, pero nagpapasalamat siya na naging mahinahon ako. Sinabi ko na wala na akong galit. Hindi ko na siya kaaway. Gusto ko lang ng tahimik na buhay. Pagkatapos ng tawag, hindi na ako umiyak. Pakiramdam ko, sarado na talaga ang pintong iyon.
Ngayon, kapag dumadaan ako sa kanto kung saan ko sila nakita, hindi na ako nanginginig. Naalala ko pa rin ang gabi na iyon, pero hindi na ito masakit tulad noon. Naalala ko na doon ako natuto na ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa tagal, kundi sa katapatan. Naalala ko na hindi ko kailangang manatili sa isang tao dahil lang sa anim na taon. Naalala ko na kaya kong umalis at kaya kong magsimula ulit.
Nakatira pa rin ako sa condo, pero mag-isa na ako ngayon. Pinalitan ko na ang lock. Ako na ang nagbabayad ng upa at ako na ang nag-aayos ng bahay ko. Sa gabi, binubuksan ko ang bintana at tinitingnan ang mga ilaw ng Quezon City. Hindi na ako natatakot mag-isa. Alam ko na may pamilya akong uuwi, may trabaho akong pinapahalagahan, at may sarili akong pinipili araw-araw.
Sa wakas, hindi na ako natatakot mag-isa, dahil alam ko na kaya kong piliin ang sarili ko at magsimula ulit nang mas payapa.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
