Bahagi 3
Nang ipakita sa akin ni Tito Tomas ang huling bilin ni Papa, doon ko nalaman na hindi kailanman naging kay Carlo ang puso at ang kompanya ko
Ang mga sumunod na araw sa tagong klinika sa San Jose del Monte ay mabagal at masakit. Bawat umaga ay nagigising ako na may mabigat na pakiramdam sa dibdib, parang may bato na nakadagan sa sternum ko na kaka-tahi lang. Ang ulo ko ay kumikirot na parang may martilyo na pumupukpok mula sa loob. Minsan ay nakakalimutan ko kung nasaan ako, at kailangan kong tumingin sa benda sa dibdib ko para maalala.
Si Dr. Jose ay pumupunta tuwing umaga at hapon para tingnan ang mga vital signs ko. Pinakikinggan niya ang puso ko gamit ang stethoscope at tinitingnan ang kulay ng balat ko. Sinasabi niya na mataas pa rin ang white blood cell count ko, na ibig sabihin ay patuloy na nilalabanan ng katawan ko ang bagong puso. Ang pusong ito na binili sa black market ng ₱50 million ay hindi tugma sa akin tulad ng puso ng tatay ko, kaya kailangan ko ng gamot araw-araw para hindi ito tuluyang tanggihan ng katawan ko.
Si Tito Tomas naman ay parang tatay ko na rin. Siya ang nagdadala ng pagkain, ng gamot, at ng malinis na damit. Minsan ay nakaupo lang siya sa tabi ng kama ko at hindi nagsasalita, tinitingnan lang niya ako na parang natatakot siyang mawala ulit ako. Sinasabi niya na ang klinika na ito ay binabayaran gamit ang sikretong pondo na iniwan ni Papa, at ang pondo na iyon ay hindi dapat malaman ni Carlo.
Isang gabi, habang mahina ang signal ng TV, ipinakita ni Tito Tomas sa akin ang isang lumang notebook ni Papa. Hindi ito testamento, hindi ito bagong ebidensya na biglang lumitaw. Ito ay mga sulat ni Papa noong buhay pa siya, mga paalala na ibinigay niya kay Tito Tomas bago pa man ako ikasal kay Carlo. Nakasulat doon na si Carlo ay tinulungan ni Papa mula sa hirap, binigyan ng trabaho, pinagkatiwalaan, pero may nararamdaman si Papa na hindi maganda sa mga mata ni Carlo kapag pinag-uusapan ang pera.
Sinabi ni Tito Tomas na ilang beses siyang kinausap ni Papa. Sabi ni Papa, Tomas, bantayan mo si Liza. Kung may mangyari sa akin, huwag mong hayaang kunin ni Carlo ang lahat ng sa pamilya Santos. Ang sikretong pondo ay para kay Liza lang, para sa emergency, hindi para sa negosyo ni Carlo. Noon ay hindi naiintindihan ni Tito Tomas kung bakit ganito kaingat si Papa, ngayon ay naiintindihan na niya.
Nang marinig ko iyon, parang may bumukas sa dibdib ko na hindi sakit ng puso kundi sakit ng pagkaunawa. Ang tatay ko ay hindi lang nag-donate ng puso niya. Bago pa siya mawala, sinusubukan na niya akong protektahan. Si Carlo naman, ang lalaking iniligtas ng tatay ko mula sa putikan, ay siya pang unang kumuha ng lahat sa akin. Ang sakit ay hindi lang sa sugat ko, kundi sa alaala na minsan ay minahal ko si Carlo at naniwala ako na magbabago siya.
Kinabukasan, dumating si Atty. Miguel Lopez sa klinika. Maputla siya, pawisan, at halos hindi makatingin sa akin ng diretso. Noong nasa morgue siya, nakita niya kung paano pinilit ni Carlo ang daliri ko sa pulang tinta. Sinabi niya na binalaan niya si Carlo na walang bisa ang pirma ng patay, na ito ay pamemeke at panloloko, at na makukulong silang lahat kung malalaman ito. Pero sinigawan siya ni Carlo at itinulak sa cabinet.
Sinabi ni Atty. Miguel na pagkatapos ng gabing iyon, hindi siya makatulog. Natatakot siya kay Carlo dahil hawak ni Carlo ang ospital at ang kompanya. Natatakot siya para sa pamilya niya. Pero nang sabihin ni Tito Tomas na buhay ako, hindi siya makapaniwala. Tiningnan niya ako nang matagal, tiningnan ang benda ko, ang mukha ko, at ang kamay ko na may peklat kung saan hinila ang singsing. Doon lang siya naniwala na hindi ako multo.
Tinanong ko siya ng diretso. Miguel, ano ang ginawa ni Carlo sa papel na may fingerprint ko? Sinabi niya na dinala ni Carlo ang papel sa opisina at sinabi na iyon na ang patunay na pumirma ako sa ₱100 billion na bet contract. Sinabi ni Carlo sa mga investor na pumayag ako bago ako mamatay. Sinabi niya na dahil asawa ko siya, siya na ang magpapatuloy ng kontrata. Walang death certificate na ipinakita si Carlo sa kanya, walang libing, walang katawan. Ang sabi lang ni Carlo ay nasa freezer ako at huwag daw akong istorbohin.
Doon ko naintindihan ang buong plano ni Carlo. Hindi niya lang gusto ang puso para kay Grace. Gusto niya ang pirma ko para sa ₱100 billion. Gusto niya ang mana ko para sa kompanya. Gusto niya akong burahin sa papel para siya ang maging may-ari ng lahat. Ang puso ng tatay ko ay ginamit niya para sa kabit niya, at ang kamatayan ko ay ginamit niya para sa negosyo niya.
Habang nag-uusap kami, biglang sumakit ang dibdib ko. Parang may sumasakal sa puso ko mula sa loob. Napahawak ako sa kumot at nahirapang huminga. Agad na lumapit si Dr. Jose at binigyan ako ng gamot. Sinabi niya na huwag akong magpadala sa emosyon, dahil ang malakas na pagbabago ng emosyon ay pwedeng magdulot ng heart failure. Ang katawan ko ay marupok pa, ang bagong puso ay hindi pa sanay sa akin.
Pagkatapos ng atake na iyon, nagsimula akong magsulat sa maliit na notebook. Dahil sa gamot na pang-nerve, madalas akong magkaroon ng pagkalimot. Minsan ay nakakalimutan ko ang pangalan ni Tito Tomas, minsan ay nakakalimutan ko kung anong araw na. Kaya isinulat ko ang lahat. Liza Santos. Asawa si Carlo Villanueva. Puso ng tatay ko, si Don Rafael Santos, ay kinuha para kay Grace Lim. Daliri ko ay pinilit sa tinta. Singsing ko ay kinuha. ₱50 million na puso sa dibdib ko ay galing sa black market. ₱100 billion na kontrata ay walang bisa kung walang tunay na pirma ko.
Isang hapon, habang nanonood kami ng TV, nakita ko si Grace sa isang interview. Nakasuot siya ng puting damit at suot pa rin ang singsing ko. Sabi niya, nahihiya siya at nalulungkot siya para sa akin. Sabi niya, hindi niya hiningi ang puso, pero binigay daw ito ni Carlo dahil mahal siya. Umiiyak siya, pero hawak niya pa rin ang kamay ni Carlo. Si Carlo naman ay nakaakbay sa kanya at sinabi na ako raw ay magiging masaya kung makikita ko si Grace na buhay.
Nang makita ko iyon, hindi lang galit ang naramdaman ko. Naramdaman ko rin ang awa. Si Grace ay alam na ang puso ay galing sa tatay ko, alam niya na may asawa si Carlo, pero pinili pa rin niyang manatili. Hindi siya inosente, pero hindi rin siya ang nag-utos na patayin ako. Si Carlo ang nagdesisyon. Si Carlo ang nag-utos sa doktor. Si Carlo ang nagpilit ng daliri ko. Kailangan kong tandaan kung sino ang tunay na may sala.
Samantala, lalo pang naging agresibo si Carlo. Sa TV, inanunsyo niya na sa loob ng pitong araw ay magkakaroon ng malaking signing ceremony sa Makati para sa ₱100 billion na bet contract. Sinabi niya na ang kontrata na ito ay magliligtas sa kompanya at sa ospital. Ginamit niya ang kuwento ng pagkamatay ko para magmukhang bayani siya na nagpatuloy sa trabaho kahit nagluluksa. Ang mga investor ay pumalakpak, ang mga reporter ay nagsulat ng magagandang balita tungkol sa kanya.
Isang gabi, nagkaroon ako ng matinding pananakit ng ulo. Parang may kidlat sa loob ng utak ko. Hindi ko maalala kung nasaan ang klinika, hindi ko maalala kung bakit ako may benda. Tinanong ko si Tito Tomas kung sino siya. Natakot siya, pero mahinahon niya akong pinaalala. Sabi niya, ako si Liza, anak ni Don Rafael, at nandito kami para magpagaling. Pagkatapos ng ilang minuto, bumalik ang memorya ko, pero naiyak ako dahil natakot ako na baka isang araw ay hindi na bumalik ang alaala ko.
Sinabi ni Dr. Jose na ito ay side effect ng gamot. Ang gamot na nagligtas sa akin ay siya ring sumisira sa memorya ko at nagdudulot ng sakit ng ulo habang buhay. Kailangan kong tanggapin na ang sakit ay magiging bahagi na ng buhay ko. Pero sinabi niya na kung makakakuha ako ng tamang gamot at tamang pag-aalaga sa tunay na ospital, mas magiging stable ang puso ko. Hindi ako puwedeng manatili habang buhay sa tagong klinika na ito.
Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay. Sinabi ko kay Tito Tomas at kay Dr. Jose na hindi ako magtatago habang buhay. Hindi ako lalapit sa pulis na walang patunay, hindi ako magpapakita sa TV na mahina pa. Ang gagawin ko ay hayaan si Atty. Miguel na makita akong buhay, at hayaan si Dr. Jose na itago ang medical records ng pangalawang operasyon ko. Ang mga records na iyon, ang peklat ko, at ang testimonya nila ay sapat na para patunayan na buhay ako.
Nag-alala si Tito Tomas. Sabi niya, delikado, may mga guwardya si Carlo sa ospital at sa opisina. Sabi niya, kung malaman ni Carlo na buhay ako, baka subukan niya ulit akong patayin. Sinabi ko na naiintindihan ko ang panganib, pero mas delikado kung mananatili akong patay sa papel. Kapag patay ako sa papel, makukuha ni Carlo ang lahat at wala akong magagawa. Kapag buhay ako, may laban ako.
Nagsimula akong magsanay na tumayo at maglakad. Sa una ay tatlong hakbang lang, pagkatapos ay lima, pagkatapos ay hanggang sa pinto ng klinika. Bawat hakbang ay masakit sa dibdib, pero pinilit ko. Nagsanay din akong magsalita ng malinaw, kahit nanginginig ang boses ko. Sinabi ni Dr. Jose na huwag kong pilitin ang sarili ko, pero sinabi ko na kailangan kong maging handa sa araw na haharapin ko si Carlo.
Pinakiusap ko kay Tito Tomas na dalhin ang lumang ID ko at ilang damit na hindi kilala ni Carlo. Kailangan kong patunayan kung sino ako nang hindi umaasa sa salita lang. Ang ID ko, ang peklat ko, at ang mga taong nakakita sa akin sa morgue ay magpapatunay na ako si Liza Santos, hindi ako impostor. Si Atty. Miguel ay pumayag na tumulong, pero sinabi niya na kailangan naming mag-ingat at huwag magmadali.
Isang gabi, kinausap ko si Dr. Jose tungkol sa puso ng tatay ko. Sinabi ko na alam ko na ang puso ni Papa ay tumitibok na ngayon sa dibdib ni Grace. Hindi ko na ito mababawi nang hindi pinapatay si Grace. Kahit galit ako kay Grace, hindi ko kayang pumatay para bawiin ang puso. Sinabi ni Dr. Jose na tama ako, at na ang pagtanggap sa katotohanang iyon ay parte ng paggaling ko. Ang puso sa dibdib ko ngayon ay hindi na kay Papa, pero ang buhay ko ay regalo pa rin niya.
Sa huling gabi bago ang signing ceremony, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin ng klinika. Maputla ako, payat, at may malaking peklat sa dibdib. Pero ang mga mata ko ay hindi na tulad ng dati na puno ng takot. Mas malinaw na sila ngayon, mas matapang. Sinabi ko kay Tito Tomas, bukas, samahan mo ako. Hindi para magtago, kundi para ipaalam kay Atty. Miguel at sa lahat na buhay ako at hindi kailanman naging kay Carlo ang kompanya ko.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Pumasok ako sa meeting na akala ni Carlo ay libing ko na, at sa harap ng lahat ay sinabi kong buhay ako at hindi kanya ang kompanya
Ang araw ng signing ceremony sa Makati ay maulan. Nakaupo ako sa likod ng van na minamaneho ni Tito Tomas, nakasuot ng simpleng puting blouse at itim na pantalon na dinala niya para sa akin. Ang dibdib ko ay masakit pa rin, at bawat lubak sa daan ay parang pumipiga sa puso ko. Si Dr. Jose ay nasa tabi ko, hawak ang maliit na bag na may gamot ko at oxygen na pang-emergency. Si Atty. Miguel ay nasa harap, tahimik at pawisan, hawak ang folder na may mga dokumento ng kompanya.
Sinabi ni Atty. Miguel na ang ceremony ay gaganapin sa malaking conference room ng Villanueva Medical Center. Nandoon ang mga board member, ang mga investor, at ang mga reporter. Ipapakita ni Carlo ang papel na may fingerprint ko at sasabihin na pumirma ako bago ako mamatay. Pagkatapos ay pipirmahan niya ang ₱100 billion na bet contract bilang asawa at tagapagmana ko. Kapag nangyari iyon, mahihirapan na akong bawiin ang lahat.
Bago kami bumaba, hinawakan ni Tito Tomas ang kamay ko. Sinabi niya, Liza, pwede pa tayong bumalik. Hindi mo kailangang gawin ito ngayon, mahina ka pa. Tiningnan ko siya at sinabi ko, Tito Tomas, kung hindi ko ito gagawin ngayon, mawawala ang lahat ng iniwan ni Papa. Ang sakit ko ay hindi mawawala kung magtatago ako. Kailangan kong harapin si Carlo habang may pagkakataon pa.
Pumasok kami sa ospital sa pamamagitan ng service entrance na alam ni Dr. Jose. Ang mga guwardya ni Carlo ay nasa main gate at sa VIP elevator, tulad ng dati, kaya hindi nila kami napansin. Ang hallway ay malamig at pamilyar. Dito ako dinala sa operating room, dito ako dinala sa morgue. Bawat hakbang ay nagpapaalala sa akin ng gabing iyon, pero pinilit kong maglakad ng tuwid.
Nang bumukas ang pinto ng conference room, tumahimik ang lahat. Si Carlo ay nakatayo sa harap, nakasuot ng itim na suit, hawak ang mikropono. Si Grace ay nakaupo sa tabi niya, nakasuot ng puting damit at suot pa rin ang singsing ko. Sa screen sa likod nila ay may malaking larawan ko, may itim na laso, at may nakasulat na In Loving Memory of Liza Santos.
Tiningnan ako ni Carlo na parang nakakita ng multo. Namutla siya, nabitawan niya ang mikropono, at umatras ng isang hakbang. Sumigaw siya, sino ka? Hindi ka si Liza! Patay na si Liza! Ang boses niya ay nanginginig, hindi na kasing yabang ng dati. Ang mga investor ay nagbulungan, ang mga reporter ay nagtaas ng camera.
Lumakad ako papunta sa harap, kahit masakit ang dibdib ko. Sinabi ko ng malinaw, Carlo, ako si Liza Santos. Buhay ako. Ang puso sa dibdib ko ay hindi na ang puso ng tatay ko, pero ang buhay ko ay sa akin pa rin. Hindi ako patay, kaya wala kang mana na makukuha. Hindi ako pumirma, kaya walang bisa ang kontrata mo.
Sumigaw si Carlo, sinungaling! Ikaw ay impostor na pinadala ng kalaban ko! Mga guwardya, ilabas niyo siya! Pero walang guwardya na lumapit agad, dahil si Atty. Miguel ay tumayo at itinaas ang kamay niya. Sinabi niya, ako ang abogado ni Carlo, at ako ang nakakita kung paano niya pinilit ang daliri ni Liza sa pulang tinta sa morgue. Binalaan ko siya noon pa na walang bisa ang pirma ng patay, na ito ay pamemeke at panloloko. Ngayon, buhay si Liza, at kaya niyang patunayan iyon.
Tumayo si Dr. Jose at nagsalita. Sinabi niya, ako ang doktor na nag-opera kay Liza. Nakita ko kung paano inutusan ni Carlo na kunin ang puso ni Liza para kay Grace kahit buhay pa si Liza at umaasa sa makina. Pagkatapos ay itinago ni Carlo si Liza sa morgue at sinabi na patay na siya. Ako ang nagligtas kay Liza gamit ang experimental na gamot at ang pangalawang operasyon sa tagong klinika. Ang peklat sa dibdib ni Liza at ang medical records ko ay patunay na buhay siya.
Nanginginig si Grace. Tiningnan niya ako, pagkatapos ay tiningnan niya si Carlo. Sinabi niya sa mahinang boses, Carlo, sabi mo patay na siya. Sabi mo pumayag siya. Bakit buhay siya? Hinawakan ni Carlo ang braso niya at sinabi, huwag kang maniwala sa kanya, nagsisinungaling siya. Pero binitawan ni Grace ang kamay niya at tumayo. Hinubad niya ang singsing ko at inilagay sa mesa. Sinabi niya, Liza, pasensya na. Alam ko na ang puso ay galing sa tatay mo. Hindi ako humingi, pero hindi ako tumanggi. Hindi ko kayang dalhin ang singsing mo habang ikaw ay buhay at naghihirap.
Doon ay nagbago ang ihip ng hangin sa conference room. Ang mga board member na kanina ay pumapalakpak kay Carlo ay tumahimik at tiningnan ang papel na hawak ni Carlo. Tinanong ng isang matandang board member, Carlo, totoo ba na pinilit mo ang fingerprint ni Liza? Tinanong ng isa pang investor, nasaan ang death certificate ni Liza? Bakit walang libing? Bakit walang katawan? Hindi makasagot si Carlo. Pawisan siya, ang mga kamay niya ay nanginginig, ang suit niya ay mukhang biglang lumuwag.
Sinubukan ni Carlo na bumawi. Sinabi niya, ako ang asawa niya, ako ang may karapatan sa ospital na ito. Ang ospital na ito ay sa mga Villanueva. Ang kompanya ay sa akin. Sumagot ako, Carlo, ang ospital na ito ay itinayo ng tatay ko. Ang kompanya ay sa pamilya Santos. Ikaw ay tinulungan ni Papa mula sa hirap, binigyan ka niya ng trabaho, pero hindi niya ibinigay sa iyo ang pamilya ko. Ang pagiging asawa mo ay hindi lisensya para patayin ako at nakawin ang mana ko.
Inilabas ni Atty. Miguel ang folder. Ipinakita niya sa mga board member na walang tunay na pirma ko sa kontrata, tanging fingerprint na pinilit sa morgue. Ipinakita niya na walang death certificate, walang opisyal na rekord na patay ako. Sinabi niya na ang ₱100 billion na bet contract ay walang bisa kung walang tunay na pirma ng may-ari. Ang mga investor ay nagtinginan, at isa-isa silang tumayo at sinabi na hindi sila pipirma hangga’t hindi nalilinaw ang lahat.
Biglang dumating ang mga pulis na tinawagan ni Atty. Miguel bago kami pumasok. Hindi sila dumating para iligtas ako na parang sa pelikula, dumating sila dahil may reklamo ng pamemeke at panloloko. Sinabi ng pulis kay Carlo na kailangan niyang sumama para sa imbestigasyon tungkol sa pamemeke ng dokumento, panloloko sa kontrata, at pagtatangka sa buhay ko. Sinubukan ni Carlo na tumakbo, pero hinarang siya ng mga board member at ng security ng ospital na hindi na sumusunod sa kanya.
Bago siya dalhin palabas, lumingon si Carlo sa akin at sumigaw, Liza, ikaw ang sumira sa akin! Kung hindi ka bumalik, sa akin na ang lahat! Sumagot ako ng mahinahon, kahit masakit ang dibdib ko, Carlo, ikaw ang sumira sa sarili mo noong pinili mong kunin ang puso ng tatay ko at ang buhay ko. Hindi ako bumalik para maghiganti, bumalik ako para bawiin kung ano ang sa akin at para protektahan ang iniwan ni Papa.
Pagkatapos dalhin si Carlo, naiwan kami ni Grace sa conference room. Umiiyak siya at humingi ng tawad. Sinabi niya na aalis siya sa Manila at magpapagaling sa Cebu kasama ang pamilya niya. Sinabi niya na hindi niya kayang dalhin ang puso ng tatay ko nang hindi inaalala ang ginawa ni Carlo. Sinabi ko sa kanya, Grace, ang puso ng tatay ko ay nasa iyo na. Hindi ko ito mababawi nang hindi ka pinapatay, at hindi ko gagawin iyon. Alagaan mo ang puso na iyon, hindi para kay Carlo, kundi para sa sarili mo. Maging mas mabuting tao ka.
Inabot ni Grace ang singsing ko at ibinalik ito sa akin. Ang singsing na hinila ni Carlo mula sa daliri ko sa morgue, na may peklat pa rin sa daliri ko, ay bumalik sa akin. Hindi ko ito isinuot agad, inilagay ko ito sa bulsa ko. Sinabi ko na ang singsing ay hindi na simbolo ng kasal namin ni Carlo, kundi paalala na nalampasan ko ang gabing iyon.
Sa mga sumunod na linggo, bumalik ako sa ospital, pero hindi na bilang pasyente sa morgue, kundi bilang may-ari na inaayos ang lahat. Kasama si Atty. Miguel, binawi ko ang kontrol sa kompanya at sa ospital. Ipinakita ko sa board na buhay ako, na ang mga dokumento ni Carlo ay peke, at na ang sikretong pondo ni Papa ay ginamit para iligtas ako, hindi para sa negosyo ni Carlo. Ang mga board member ay bumoto na tanggalin si Carlo sa lahat ng posisyon at kanselahin ang ₱100 billion na kontrata hangga’t hindi ito pinipirmahan ng maayos.
Si Dr. Jose ang naging pangunahing doktor ko. Sa tunay na ospital, nabigyan ako ng tamang gamot para sa rejection. Ang white blood cell count ko ay unti-unting bumaba, ang puso ko ay unti-unting naging stable. May mga araw pa rin na sumasakit ang ulo ko, may mga gabi na nakakalimutan ko ang maliliit na bagay, pero natutunan kong mabuhay kasama ang sakit. Nagsusulat pa rin ako sa notebook ko, pero ngayon ay nagsusulat na ako ng mga plano para sa kinabukasan, hindi lang ng mga takot.
Si Tito Tomas ay nanatili sa tabi ko. Siya ang nag-aalaga sa akin kapag pagod ako, siya ang nagpapaalala sa akin na kumain at uminom ng gamot. Sinabi niya na si Papa ay magiging proud sa akin. Sinabi niya na ang ginawa ko ay hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa lahat ng taong tinulungan ni Papa. Ang ari-arian na nagsangla siya sa abroad ay unti-unti naming binabawi gamit ang legal na proseso at ang tunay na kita ng kompanya.
Isang hapon, pumunta ako sa puntod ni Papa sa Manila. Dinala ko ang paborito niyang puting bulaklak at inilagay sa harap ng lapida. Sinabi ko, Papa, buhay ako. Ang puso mo ay nasa iba na, pero ang pagmamahal mo ay nandito pa rin sa akin. Hindi ko hinayaan na kunin ni Carlo ang lahat. Pinrotektahan ko ang pamilya natin, pinrotektahan ko ang sarili ko. Sana ay proud ka sa akin.
Pagkatapos noon, tumayo ako at tiningnan ang langit sa Makati. Ang lungsod ay maingay pa rin, ang mga tao ay nagmamadali pa rin, pero ang puso ko ay mas tahimik na. Hindi na ako ang babae na nakahiga sa operating table at nagmamakaawa. Ako na ang babae na bumangon, lumakad, at nagsalita sa harap ng lahat. Ang peklat sa dibdib ko ay hindi na lang tanda ng sakit, kundi tanda na nabuhay ako.
Sa huling gabi sa ospital, nakaupo ako sa tabi ng bintana kasama si Tito Tomas at si Dr. Jose. Kumakain kami ng simpleng lugaw na dinala ni Tito Tomas, tulad ng unang araw sa klinika. Nagtawanan kami, kahit pagod kami. Sinabi ni Dr. Jose na kailangan ko pa ring mag-ingat, na ang puso ko ay kailangan ng pahinga at tamang gamot habang buhay. Tumango ako at sinabi na naiintindihan ko, at na handa na akong alagaan ang sarili ko.
At sa unang pagkakataon pagkatapos ng lahat, huminga ako nang maluwag, hindi dahil wala na ang sakit, kundi dahil sa wakas, ang puso ko, kahit hindi na ito ang dati, ay sa akin na ulit.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
