Nawala ang mister ko ng tatlong araw, pagbalik niya amoy pabango ng ibang babae siya at sinabi niyang natalo niya sa mahjong ang ₱1.2 million namin

Bahagi 3
Akala ko sugal lang ang kasalanan niya, pero nang makita ko ang bank statement at marinig ang totoo mula kay Mang Tonyo, gumuho ang lahat ng pinaniwalaan ko

Kinabukasan, maaga akong nagising kahit halos hindi ako nakatulog. Masakit ang ulo ko at mabigat ang mata ko. Pero kailangan kong pumunta sa ospital bago pa ako mawalan ng lakas ng loob.

Pagdating ko sa ospital, nandoon na si Mama. Nakaupo siya sa tabi ng biyenan ko at hawak niya ang kamay nito. Payat na payat ang biyenan ko at maputla ang mukha niya. Hindi pa rin siya makapagsalita nang maayos.

Lumapit ako at hinawakan ko rin ang kabilang kamay niya. Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata. Tinitigan niya ako na parang gusto niyang sabihin ang isang bagay. Pinisil niya ang kamay ko nang mahina.

“Huwag mong bayaran,” bulong niya. Napakalinaw ng boses niya kahit mahina. “Hindi mo utang iyon.”

Natulala ako. Hindi ko alam kung narinig niya ang pinag-awayan namin ni Carlo o kung matagal na niyang alam ang tungkol sa utang. Tumulo ang luha ko, pero pinigilan ko ang sarili ko na umiyak sa harap niya.

Sinabi ng doktor na kailangan pa ring bantayan ang biyenan ko. Kailangan pa ng gamot at kailangan pa rin naming bayaran ang ₱48,000 na kulang. Sinabi ko sa doktor na ako ang bahala at hahanap ako ng paraan. Hindi ako nagsabi na wala akong pera. Ayoko na makita ni Mama na nag-aalala pa siya.

Pagkatapos sa ospital, dumiretso ako sa bangko. Humihingi ako ng statement ng joint account namin sa huling tatlong buwan. Habang hinihintay ko ang printout, nanginginig ang kamay ko. Alam ko na may makikita akong hindi ko magugustuhan, pero kailangan kong makita mismo.

Nang ibigay sa akin ng teller ang mga papel, halos hindi ako makahinga. Kitang-kita ko na paunti-unti nang nababawasan ang pera namin. Ang ₱400,000 na dapat ay nandoon, paunti-unting na-withdraw ni Carlo. May mga araw na malalaki ang binabawas niya. May mga araw na sunod-sunod ang pag-withdraw niya.

At ang pinakamasakit, may isang malaking bawas noong ikalawang araw na nawala siya. Iyon ang araw na nasa resibo ng gasolina. Iyon din ang araw na nakita ni Miguel ang kotse na minamaneho ni Lelay.

Hindi ko na kayang itago ang galit ko. Tinawagan ko si Mang Tonyo gamit ang number na nasa call log ni Carlo. Ilang beses nag-ring bago niya sagutin. Nang sabihin ko kung sino ako, tumahimik siya ng sandali.

“Ate Liza, hindi ko gustong makialam sa mag-asawa,” sabi niya. “Pero totoo ang sinabi ni Carlo. Nanghiram siya sa akin ng ₱900,000. Sa sugalan ko siya naglaro ng tatlong araw.”

Tinanong ko siya kung mag-isa lang ba si Carlo. Doon siya nag-alangan. Sinabi niya na madalas may kasama si Carlo na babae. Mahaba ang buhok at laging naka-sunglasses. Siya raw ang nagda-drive ng itim na sedan ni Carlo.

“Siya ba si Lelay?” tanong ko.

Hindi agad sumagot si Mang Tonyo. Pagkatapos, sinabi niya na oo. Si Lelay daw ang pangalan na naririnig niya sa sugalan. Regular daw si Lelay sa Hiyas Spa at sa sugalan. Sabi pa niya, si Lelay daw ang nag-udyok kay Carlo na manghiram pa ng mas malaki para makabawi.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi lang pala sugal ang problema. May babae talagang kasama si Carlo habang ako ay nag-aalala sa ospital at sa bahay. Habang ako ay nagte-text at nag-aalala, siya ay nasa sugalan kasama ang ibang babae.

Pagkatapos kong kausapin si Mang Tonyo, pumunta ako sa lugar malapit sa Hiyas Spa. Hindi ako pumasok. Mula sa malayo, nakita ko ang itim na sedan na naka-park sa gilid. Kilalang-kilala ko ang plaka. Iyon ang kotse namin. Iyon ang kotseng binayaran ng ₱240,000 na galing sa ipon ni Mama para sa akin.

Hindi nagtagal, lumabas si Lelay mula sa spa. Naka-sunglasses pa rin siya at pulang-pula ang mga kuko niya. May kasama siyang lalaki, iyon din ang lalaking nakita ni Miguel sa video. Sumakay si Lelay sa driver’s seat na parang kanya ang kotse. Ang lalaki ang sumakay sa passenger seat.

Gusto kong lumapit at sumigaw. Gusto kong kunin ang susi at paalisin sila. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Wala akong makukuha kung mag-iiskandalo ako doon. Kailangan ko ng mas malinaw na plano. Kinuha ko ang cellphone ko at pinicturan ko ang kotse mula sa malayo.

Pag-uwi ko, naabutan ko si Carlo sa sala. Gising na siya at nanonood ng TV na parang walang nangyari. Nilapag ko sa mesa ang bank statement, ang resibo ng gasolina, at ang printout ng video ni Miguel. Tinitigan niya ang mga papel na parang hindi niya inaasahan na may dala ako.

“Saan mo nakuha ang mga ito?” tanong niya. Nanginginig ang boses niya.

“Sa bangko. Kay Mang Tonyo. Kay Miguel,” sagot ko. “Carlo, hindi na ako ang babaeng maniniwala lang sa sinasabi mo. Pakita mo sa akin ang totoo.”

Sa una, tumanggi pa rin siya. Sinabi niya na wala akong karapatang tingnan ang mga gamit niya. Sinabi niya na ako raw ang sumisira sa pamilya namin dahil sa paghihinala ko. Pinakinggan ko siya nang hindi sumasagot. Hinayaan ko siyang magsalita hanggang sa maubusan siya ng dahilan.

Nang wala na siyang masabi, bigla siyang umupo at nagtakip ng mukha. Doon siya nagsimulang umamin, paunti-unti. Sinabi niya na nakilala niya si Lelay sa sugalan. Noong una, nagkakausap lang daw sila. Pagkatapos, naging madalas ang pagkikita nila. Hiniram daw ni Lelay ang kotse dahil kailangan daw niya itong gamitin papunta sa trabaho.

“Bakit mo siya pinahiram?” tanong ko. “Bakit ang kotse na binayaran ko ang ipinahiram mo?”

Hindi siya makasagot agad. Sinabi niya na nahiya siyang tumanggi. Sinabi niya na gusto niyang magmukhang may pera siya sa harap ni Lelay. Kaya nanghiram siya kay Mang Tonyo ng ₱900,000. Gusto raw niyang manalo para makabawi at para may maipakita kay Lelay.

“At ang pabango?” tanong ko.

Napayuko siya. Sinabi niya na si Lelay ang gumamit ng kotse at nag-spray ng pabango doon. Sinabi niya na minsan, sumasakay din siya sa kotse na amoy pabango na ni Lelay. Kaya nang umuwi siya, amoy babae na rin siya.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. Ang malaman na nagsugal siya o ang malaman na sinadya niyang magpanggap na mayaman sa harap ng ibang babae habang ako ang nagtitipid sa bahay. Ang ₱240,000 na ipon ni Mama para sa akin, ginamit niya para magmukhang may kaya siya. Ang ₱400,000 na joint account namin, unti-unti niyang nilustay.

Umiyak si Carlo. Sinabi niya na pagod na siya at hindi niya alam ang ginagawa niya. Sinabi niya na aayusin niya ang lahat at babawiin niya ang kotse. Sinabi niya na huwag ko siyang iwan dahil magiging mas malala ang lahat kung iiwan ko siya.

Pero hindi na ako ang dating Liza na maniniwala agad sa iyak. Masakit pa rin, oo. Mahal ko pa rin ang lalaking pinakasalan ko. Pero mas malinaw na sa akin ngayon na hindi sapat ang pag-iyak para ayusin ang ₱1.2 million na utang at ang tiwalang nasira.

Sinabi ko sa kanya na hindi ko babayaran ang utang niya. Sinabi ko na ang utang na ginawa niya nang hindi ko alam at hindi ko pinirmahan ay utang niya lang. Hindi ako pipirma sa kahit anong papel para sa utang niya. Hindi ko rin ibebenta ang sarili kong gamit para lang takpan ang ginawa niya.

Nagulat siya sa sinabi ko. Sanay siya na ako ang laging nag-aayos ng gulo niya. Sanay siya na ako ang tatahimik at magbabayad. Noong sinabi ko na hindi na ako magbabayad, para siyang hindi makapaniwala.

Kinabukasan, pumunta ako sa barangay namin sa Quezon City. Mag-isa lang ako. Sinabi ko sa staff na gusto kong magtanong tungkol sa conjugal property at tungkol sa utang ng asawa na hindi ko alam. Pinakinggan nila ako nang maigi at hindi nila ako hinusgahan.

Sinabi ng staff na mahalagang itago ko ang lahat ng ebidensya. Ang bank statement, ang OR/CR ng kotse, ang resibo ng ₱240,000 na galing sa account ko, at ang video ni Miguel. Sinabi niya na huwag akong pipirma sa kahit anong loan o kasunduan na hindi ko naiintindihan. Sinabi niya na kung may maniningil, sabihin ko na hindi ako pumirma at hindi ako pumayag.

Pagkatapos sa barangay, pumunta ako sa bangko at nagbukas ako ng sarili kong account na nakapangalan lang sa akin. Doon ko nilagay ang natitirang pera na naipon ko mula sa trabaho ko. Maliit lang iyon, pero sa akin iyon. Hindi na iyon pwedeng galawin ni Carlo nang hindi ko alam.

Pumunta ako kay Mama at ibinigay ko sa kanya ang isang envelope na may kopya ng lahat ng papeles. Sinabi ko sa kanya na itago niya ito. Kung may mangyari sa akin o kung may magpunta sa bahay, may kopya siya. Umiyak si Mama at niyakap niya ako nang mahigpit.

Tinawagan ko rin si Miguel at sinabi ko sa kanya ang napagdesisyunan ko. Sinabi niya na susuportahan niya ako kahit ano ang mangyari. Sinabi niya na huwag akong matakot dahil hindi ako nag-iisa. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, naramdaman ko na may kakampi ako.

Nang gabing iyon, umuwi si Carlo na may dalang pagkaing takeout. Sinabi niya na susubukan niyang ayusin ang lahat. Sinabi niya na kukunin niya ang kotse kay Lelay kinabukasan. Sinabi niya na kakausapin niya si Mang Tonyo para humingi ng palugit. Pinakinggan ko siya, pero hindi na ako naniwala agad.

Habang kumakain kami, biglang umilaw ang cellphone ni Carlo. Nakapatong ito sa mesa. Nakita ko ang pangalan sa screen. Si Lelay. Ang message niya ay maikli lang, pero sapat na para tumigil ang paghinga ko.

“Nasaan na ang susi? Kailangan ko ang kotse bukas.”

Tinitigan ko si Carlo. Tinitigan niya ako. Sa sandaling iyon, alam kong hindi pa tapos ang lahat. Alam kong kailangan kong harapin silang dalawa nang diretso, hindi na sa likod ng mga message at hinala. Kailangan kong marinig mismo mula sa kanila ang totoo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at si Lelay sa harap ng pamilya namin at sa wakas pinili kong ipagtanggol ang sarili ko, ang bahay ko, at ang kinabukasan ko

Hindi ako nakatulog noong gabing nakita ko ang message ni Lelay. Paulit-ulit kong binabasa sa isip ko ang mga salitang iyon. “Nasaan na ang susi? Kailangan ko ang kotse bukas.” Para bang kanya ang kotse. Para bang ako ang nakikialam sa pag-aari niya.

Kinabukasan, maaga akong gumising at tinawagan ko si Mama at si Miguel. Sinabi ko sa kanila na kailangan kong harapin si Carlo at si Lelay sa barangay. Hindi na ako pwedeng magtago sa likod ng takot. Kailangan kong marinig ang totoo sa harap ng maraming tao.

Sinabi ni Mama na sasamahan niya ako. Sinabi ni Miguel na sasamahan niya rin ako at dadalhin niya ang video. Sinabi ko kay Carlo na pumunta siya sa barangay ng alas-diyes ng umaga at isama niya si Lelay. Kung hindi siya pupunta, ako mismo ang pupunta sa Hiyas Spa para kunin ang kotse.

Nagulat si Carlo sa tapang ko. Dati, ako ang laging umiiwas sa gulo. Dati, ako ang laging nagpapalipas. Pero ngayon, iba na ako. Sinabi niya na susubukan niyang kausapin si Lelay. Sinabi niya na huwag ko raw gawing malaking gulo. Sinabi ko sa kanya na siya ang gumawa ng gulo, hindi ako.

Alas-diyes ng umaga, nasa barangay hall na kami sa Quezon City. Nandoon si Mama, si Miguel, at ako. Nandoon din si Mang Tonyo dahil pinakiusapan ko siyang magpaliwanag tungkol sa utang. Hindi nagtagal, dumating si Carlo kasama si Lelay. Naka-sunglasses pa rin si Lelay at pulang-pula ang mga kuko niya. Hawak niya ang susi ng kotse na parang kanya talaga.

Pag-upo namin, huminga ako nang malalim. Sinabi ko sa staff ng barangay na gusto kong ayusin ang tungkol sa kotse at sa utang ni Carlo. Sinabi ko na hindi ako pumayag sa utang at hindi ako pumirma sa kahit ano. Gusto kong malinaw na ang utang na ₱1.2 million ay utang lang ni Carlo.

Tumingin ang staff kay Carlo. Tinanong niya kung totoo na nanghiram siya kay Mang Tonyo ng ₱900,000 at naging ₱1.2 million dahil sa tubo. Tumango si Carlo at hindi siya makatingin sa akin. Sinabi ni Mang Tonyo na totoo iyon. Sinabi niya na si Carlo lang ang kausap niya at si Carlo lang ang pumirma. Hindi raw niya kilala ako at hindi ako kasama sa usapan nila.

Doon ako nakahinga nang maluwag. Sa wakas, may nagsabi ng totoo sa harap ng lahat. Hindi ako ang may utang. Hindi ko kailangang bayaran ang ginawa ni Carlo nang hindi ko alam.

Pagkatapos, pinag-usapan namin ang kotse. Nilabas ko ang OR/CR na nakapangalan kay Carlo at ang resibo ng bangko na nagpapakita na ₱240,000 ang galing sa account ko para sa down payment. Sinabi ko na nangako si Carlo na ang kotse ay sa aming mag-asawa at idadagdag niya ang pangalan ko. Pero hindi niya ginawa. Sa halip, ipinahiram niya ito kay Lelay.

Tumingin ang staff kay Lelay. Tinanong niya kung bakit nasa kanya ang susi. Sa una, sinabi ni Lelay na pinahiram lang daw sa kanya ni Carlo. Sinabi niya na wala siyang alam sa utang at sa pamilya namin. Sinabi niya na akala niya, hiwalay na kami ni Carlo.

“Hiwalay?” tanong ko. “Kailan kami naghiwalay? Tatlong araw siyang nawala at sinabi niya sa akin na nag-mahjong siya. Hindi niya sinabi na hiwalay na kami.”

Namula ang mukha ni Lelay. Tumingin siya kay Carlo na parang humihingi ng tulong. Pero hindi siya tinulungan ni Carlo. Nakatungo lang si Carlo at hindi makapagsalita.

Doon lumabas ang totoo. Sinabi ni Lelay na sinabi raw ni Carlo sa kanya na malapit na kaming maghiwalay at ako raw ang laging nagagalit. Sinabi niya na nangako raw si Carlo na ibibigay niya sa kanya ang kotse kapag naayos na ang lahat. Sinabi niya na ginamit niya ang kotse para sa trabaho niya sa Hiyas Spa at para sa mga lakad niya.

“At ang pabango?” tanong ko. “Bakit amoy pabango mo ang damit ng mister ko nang umuwi siya?”

Tahimik si Lelay ng ilang segundo. Pagkatapos, umamin siya na siya nga ang nag-spray ng pabango sa kotse at minsan, sumasakay si Carlo sa kotse niya. Sinabi niya na hindi niya alam na magdudulot iyon ng gulo. Pero alam kong alam niya. Alam niyang may asawa si Carlo at ginamit niya pa rin ang kotse namin.

Sumingit si Mama. Sinabi niya na hindi niya palalampasin ang ginawa ni Carlo sa akin. Sinabi niya na pinalaki niya ako nang maayos at hindi niya hahayaang apihin ako ng kahit sino. Niyakap ako ni Mama at naramdaman ko ang lakas na matagal ko nang hindi nararamdaman.

Tinawagan namin ang biyenan ko sa ospital gamit ang video call. Mahina pa rin siya, pero nakakapagsalita na siya nang kaunti. Nang makita niya si Carlo, umiyak siya. Sinabi niya na nahihiya siya sa ginawa ng anak niya. Sinabi niya na alam niyang ako ang laging nag-aalaga sa kanya at ako ang laging nag-aasikaso sa bahay.

“Mama, patawad,” sabi ni Carlo. Nanginginig ang boses niya.

Sinabi ng biyenan ko na hindi ako ang dapat humingi ng tawad. Sinabi niya kay Carlo na kailangan niyang ayusin ang ginawa niya. Sinabi niya na ang kotse ay dapat ibalik sa akin dahil pera ko ang ginamit pang-down payment. Sinabi niya na ang utang ay dapat bayaran ni Carlo nang mag-isa.

Doon, sa harap ng lahat, napilitan si Carlo na umamin sa lahat. Inamin niya na nagsugal siya ng tatlong araw. Inamin niya na nanghiram siya ng ₱900,000 at naging ₱1.2 million iyon. Inamin niya na ipinahiram niya ang kotse kay Lelay at nagsinungaling siya sa akin tungkol sa susi. Inamin niya na sinabi niya kay Lelay na maghihiwalay na kami kahit hindi totoo.

Pagkatapos niyang umamin, sinabi ng staff na kailangan naming gumawa ng kasunduan. Sinabi ko na gusto kong ibalik sa akin ang kotse at ang susi ngayon din. Sinabi ko na hindi ako papayag na gamitin pa ni Lelay ang kotse. Ibinigay ni Lelay ang susi sa mesa na nanginginig ang kamay. Hindi na siya naka-sunglasses at kita ko na ang takot sa mukha niya.

Sinabi ko rin na gusto kong ibenta ang kotse para mabayaran ang ₱48,000 na kulang sa ospital at para mabawi ko ang ₱240,000 na down payment ko. Ang natitira ay ilalagay ko sa sarili kong account para sa kinabukasan ko. Hindi ko na hahayaang galawin ni Carlo ang pera ko nang hindi ko alam.

Tumingin si Carlo sa akin na parang hindi siya makapaniwala. Sinabi niya na paano siya makakabayad ng utang kung wala siyang kotse. Sinabi ko sa kanya na problema na niya iyon. Siya ang nanghiram, siya ang nagsugal, siya ang magbabayad. Hindi ako ang magbabayad para sa bisyo niya.

Pumirma si Carlo sa kasunduan sa barangay. Nakasulat doon na ang utang na ₱1.2 million ay kanya lang at hindi ako kasama. Nakasulat din na ibabalik niya ang kotse sa akin at hindi na siya makikipag-ugnayan kay Lelay. Nakasulat din na hindi siya pwedeng manghiram gamit ang pangalan ko o ang pangalan ng pamilya namin.

Pagkatapos pumirma, umalis si Lelay na hindi na lumingon. Hindi na niya kinuha ang susi. Hindi na niya sinabi na kanya ang kotse. Sa wakas, naintindihan niya na hindi siya pwedeng manatili sa gitna ng pamilya namin.

Pagkatapos ng barangay, dumiretso ako sa ospital kasama si Mama. Binayaran ko ang ₱48,000 na kulang gamit ang pera mula sa pagbebenta ng kotse. Nang makita ng biyenan ko na bayad na ang ospital, umiyak siya at hinawakan niya ang kamay ko. Sinabi niya na salamat dahil hindi ko siya iniwan kahit ginawan ako ng masama ng anak niya.

Sa mga sumunod na linggo, lumipat ako pansamantala sa bahay ni Mama sa Quezon City. Kailangan ko ng katahimikan. Kailangan ko ng lugar kung saan hindi ako matatakot na may maniningil o may biglang darating. Doon, natulog ako nang mahimbing sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan.

Si Carlo, naiwan sa bahay namin. Kailangan niyang harapin si Mang Tonyo at ang iba pang pinagkakautangan niya. Nagtrabaho siya nang mas sipag at nagbenta siya ng iba niyang gamit para makabayad. Hindi ko siya binigyan ng pera. Hindi ko siya tinulungan na magbayad ng utang niya. Iyon ang konsekwensya ng ginawa niya.

Minsan, nagte-text siya sa akin para humingi ng tawad. Sinasabi niya na nagsisisi na siya at gusto niyang magbago. Hindi ko siya agad pinatawad. Sinabi ko sa kanya na ang pagbabago ay hindi sa salita, kundi sa gawa. Kung gusto niyang ayusin ang lahat, kailangan niyang bayaran ang utang niya at patunayan niya na hindi na siya magsusuugal at hindi na siya magsisinungaling.

Si Miguel, araw-araw akong chine-check. Sinasamahan niya ako sa ospital para dalawin ang biyenan ko. Si Mama, laging nagluluto ng paborito kong ulam at sinasabi niya na proud siya sa akin dahil sa wakas, pinili ko ang sarili ko.

Ang biyenan ko, unti-unting gumaling. Nakakalakad na siya nang dahan-dahan at nakakapagsalita na siya nang mas malinaw. Isang araw, sinabi niya sa akin na kung kailangan kong magpahinga mula kay Carlo, naiintindihan niya. Sinabi niya na kahit anak niya si Carlo, hindi niya kukunsintihin ang mali.

Isang hapon, habang nakaupo ako sa balkonahe ni Mama at umiinom ng taho, naisip ko ang lahat ng nangyari. Naalala ko ang malamig na pandesal na kinakain ko noong araw na bumalik si Carlo. Naalala ko ang amoy ng pabango sa damit niya. Naalala ko ang takot ko na baka mawala ang lahat sa akin.

Pero ngayon, hindi na ako takot. May sarili akong account. May kopya ako ng lahat ng papeles. Bayad na ang ospital. Nakuha ko na ang ₱240,000 na down payment ko. At higit sa lahat, nakuha ko na ulit ang tiwala ko sa sarili ko.

Hindi ko pa alam kung ano ang mangyayari sa amin ni Carlo sa hinaharap. Hindi ko pa siya pinapatawad nang buo at hindi ko pa alam kung magkakaayos pa kami. Pero alam ko na hindi na ako babalik sa dating ako na tahimik lang at nagbabayad ng utang ng iba. Ngayon, ako na ang nagdedesisyon para sa sarili ko.

Kung magbago man si Carlo at bayaran niya ang lahat ng utang niya, saka ko lang siya pakikinggan. Kung hindi, kaya ko nang mabuhay nang mag-isa kasama ang pamilya ko. Hindi na ako ang babaeng naghihintay lang sa bahay habang niloloko siya.

Sa wakas, natutunan kong mahalin ang sarili ko nang hindi na kailangang matakot na mawala ang lahat, at ngayon ay handa na akong bumuo ng mas payapa at mas maliwanag na kinabukasan para sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨