Alas-dos ng madaling-araw, anim na sampal ang ibinigay sa akin ni Adrian dahil lang sa voice message ng ibang babae — kaya tumawag ako ng pulis.

Bahagi 3
Nang tumawag ulit ang babae sa harap ng pulis, doon ko narinig ang totoo — hindi ko pala ginalaw ang gamit niya, at si Adrian mismo ang nagsinungaling.

Pumasok ang dalawang paramedic na may dalang bag. Ang isa, lumapit agad kay Adrian na nakaupo sa sahig at hawak ang balikat niya. Ang isa naman, lumapit sa akin. “Ma’am, kayo po ang buntis, kayo po muna.” Umiling ako. “Sige po, pero tingnan niyo rin siya. Siya ang may sugat sa braso.” Hindi ko sinabi iyon dahil nag-aalala pa ako. Sinabi ko iyon dahil ako ang tumawag ng ambulansya para sa kanya, at ayokong may magsabi na nagsinungaling ako.

Hinawakan ng paramedic ang pulso ko. Mainit ang kamay ko, nanginginig pa rin. Tiningnan niya ang mukha ko, ang labi ko, at ang tiyan ko. “Ma’am, sumasakit po ba ang tiyan ninyo?” Umiling ako. “Hindi po. Ang mukha ko lang po ang masakit.” Pinakinggan niya ang tiyan ko gamit ang maliit na aparato. Maya-maya, narinig ko ang mabilis na tibok. Malakas. Buhay na buhay. Napapikit ako. Gumalaw ang anak ko sa loob, parang sinasabi niya na nandito pa siya.

Si Adrian naman, panay ang reklamo. “Aray! Dahan-dahan naman!” Nilinis ng paramedic ang sugat sa braso niya. Hindi iyon malalim, pero dumugo talaga. Namumula ang mukha ni Adrian, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa hiya. Nahuli siya na nagsisinungaling sa harap ng pulis. Nahuli siya na natumba habang tinutulak niya ang pulis.

Tumingin sa akin ang babaeng pulis. “Ma’am, gusto niyo po bang magpa-check sa ospital? Siyam na buwan na po kayo, mas mabuti pong ma-check kayo nang maayos.” Tumango ako. “Opo. Gusto ko pong ma-check ang anak ko.” Tumingin ako kay Adrian. “Pero ayoko pong umalis nang ako lang. Gusto ko pong may pulis na kasama.” Hindi ako nagtitiwala na iwan ang condo nang ganito lang.

Tumayo si Adrian na parang gusto pang magpaliwanag. “Hindi na kailangan ng ospital. Sa bahay na lang tayo mag-usap.” Lumapit ang lalaking pulis sa kanya. “Sir, manatili lang po kayo dito. Kailangan po naming kunin ang pahayag ninyo.” Umupo si Adrian sa gilid ng kama, nakasimangot. Hindi siya sanay na hindi siya ang nasusunod.

Habang nililinis ng paramedic ang labi ko, nag-vibrate ulit ang cellphone ni Adrian. Nasa mesa lang ito. Lahat kami, napatingin doon. Nakita ni Adrian ang pangalan sa screen at bigla siyang namutla. Mabilis niyang kinuha ang cellphone at pinatay ang tunog. “Sino ‘yan?” tanong ng babaeng pulis. “Wala. Spam lang.” Pero nanginginig ang kamay niya.

Nag-vibrate ulit. At ulit. Sa pangatlong beses, nagsalita ang lalaking pulis. “Sir, sagutin niyo po. Baka importante.” Napilitan si Adrian. Pinindot niya ang speaker nang hindi sinasadya, o baka nataranta lang siya. At narinig namin ang boses na narinig ko kanina. Iyon pa rin ang babae. “Adrian, bakit hindi ka sumasagot? Ano na, pinagalitan mo na ba siya?”

Nanigas ako. Pinagalitan. Ganoon lang ba sa kanya ang anim na sampal? Parang bata lang na pinagalitan? Tumingin sa akin ang babaeng pulis. Tumingin din si Adrian sa akin, at nakita ko ang takot sa mata niya. Hindi takot na mahuli. Takot na malaman ko ang totoo.

Sumagot si Adrian nang pabulong. “Mamaya na. May tao dito.” Pero nagsalita pa rin ang babae. “Hindi ko naman sinabing ginalaw niya ang gamit ko. Ikaw ang nagsabi na baka ginalaw niya. Sabi ko lang, hindi ko makita ang charger ko.” Tumigil ang buong kwarto. Kahit ang paramedic, tumigil sa paglilinis.

Doon ko naintindihan. Hindi ko ginalaw ang gamit niya. Hindi ko nga alam kung ano ang gamit niya. Hindi ko alam kung nasaan ang charger niya. Si Adrian ang nag-isip noon. Si Adrian ang nagdagdag ng kwento. Si Adrian ang gumawa ng dahilan para manampal.

“Adrian,” sabi ko, mahina pero malinaw. “Ano ang gamit niya? Nasaan ba ang gamit niya?” Hindi siya makasagot. Tumingin siya sa sahig. “Nasa bag ko. Nasa bag ko ‘yung charger. Ako ang naglagay doon kagabi. Nakalimutan ko.” Ganoon lang pala. Siya mismo ang kumuha. Siya mismo ang naglagay sa bag niya. Tapos ako ang sinampal niya.

Naramdaman ko ang pag-akyat ng init mula sa tiyan ko papunta sa dibdib ko. Hindi lang galit. Sama ng loob. Siyam na buwan akong nagdadalang-tao, hirap matulog, hirap huminga, hirap tumagilid. Tapos sa gitna ng gabi, dahil lang sa charger na siya mismo ang nagtago, sinampal niya ako ng anim na beses. At pagkatapos, natulog siya na parang walang nangyari.

Sinubukan niyang ayusin. “Mahal, hindi ko sinasadya. Napikon lang ako. Puyat ako, pagod ako.” Umiling ako. “Anim na beses, Adrian. Anim. Hindi ‘yan napikon lang.” Tumingin siya sa pulis, naghahanap ng kakampi. “Sir, isang pamilya lang po kami. Huwag niyo na pong palakihin.”

Sumagot ang babaeng pulis. “Sir, hindi po kami ang nagpapalaki. Kayo po ang nanampal.” Doon, parang may bumagsak kay Adrian. Hindi niya inaasahan na hindi siya kakampihan. Sanay siya na kapag ngumiti siya, maniniwala ang lahat.

Dumating ang stretcher para dalhin ako sa ospital para ma-check. Ayoko sanang humiga doon, pero sinabi ng paramedic na mas ligtas kung nakaupo ako sa ambulansya at naka-monitor ang tiyan ko. Pag-akyat ko sa ambulansya, sumunod si Adrian. “Sasama ako.” Hinarang siya ng pulis. “Sir, kayo po, sa ospital din kayo pupunta, pero ibang sasakyan. Kailangan po kayong ma-check din.”

Sa ospital, magkahiwalay kami. Ako, nasa isang maliit na kwarto. May nurse na nag-check ng dugo sa labi ko, ng presyon ko, at ng tibok ng anak ko. “Okay pa si baby, Ma’am. Malakas ang heartbeat. Pero kailangan niyo pong magpahinga. Bawal po ang stress.” Tumango ako. Stress. Paano ako hindi ma-stress kung ang taong dapat magprotekta sa akin ang nananakit sa akin?

Pagkatapos ng ilang oras, pumasok si Adrian. May benda ang braso niya. May dala siyang lugaw sa plastic. “Mahal, kumain ka muna. Sorry na.” Inilagay niya ang lugaw sa mesa. Tiningnan ko siya. Gusto kong maniwala na nagsisisi siya. Pero naalala ko kung paano siya humikab at natulog pagkatapos akong sampalin. Kung nagsisisi siya, bakit nakatulog siya agad? Kung mahal niya ako, bakit hindi niya man lang tinanong kung okay ako?

“Hindi charger ang problema, Adrian,” sabi ko. “Ang problema, pinili mong maniwala sa kanya kaysa sa akin. Pinili mong manampal kaysa magtanong.” Umupo siya. “Hindi ko naman siya pinili. Ikaw ang asawa ko.” “Pero kanina, sa balcony, sabi mo sa kanya, ‘Ako nang bahala.’ Anong ibig sabihin noon? Ako ang bahala mong saktan?” Hindi siya nakasagot.

Tumunog ulit ang cellphone niya. Hindi na niya sinagot. Pinatay niya. “Hindi na ako makikipag-usap sa kanya,” sabi niya. Pero hindi ako natuwa. Hindi dahil sa babae. Dahil sa kanya. Dahil kahit wala ang babae, siya pa rin ang nanampal. Siya pa rin ang nagdesisyon na saktan ako.

Lumapit ang babaeng pulis sa kwarto ko. May dala siyang papel. “Ma’am, ito po ang blotter. Gusto niyo po bang ituloy ang reklamo?” Tumingin ako kay Adrian. Namumula ang mata niya. “Mahal, huwag. Sisirain mo ang pamilya natin. Paano ang anak natin?”

Doon ako mas naliwanagan. Siya ang nanampal. Siya ang gumawa ng gulo. Pero ako ang sinasabihan na ako ang sisira ng pamilya. Parang ako pa ang may kasalanan dahil tumawag ako ng pulis. Parang ako pa ang masama dahil ayoko nang masaktan.

Huminga ako nang malalim. Hinawakan ko ang tiyan ko. Ramdam ko ang paggalaw ng anak ko. “Adrian, ikaw ang sumira noong sinampal mo ako. Hindi ako.” Hindi ako sumigaw. Hindi ko kailangan sumigaw. Mas malinaw ang boses ko nang mahinahon ako.

Tumingin ako sa pulis. “Gusto ko pong ituloy ang blotter. At gusto ko pong manatili muna ako dito sa ospital ngayong gabi.” Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon ko. Hindi ako uuwi sa parehong kwarto ngayong gabi. Hindi ako hihiga sa tabi ng taong nanampal sa akin at natulog na parang walang nangyari. Kailangan ko ng isang gabing ligtas. Kailangan ng anak ko ng isang gabing payapa.

Tumango ang pulis. “Opo, Ma’am. Kami na po ang bahala.” Tumingin si Adrian sa akin na parang hindi makapaniwala. “Saan ako matutulog? Sa condo natin ‘yon.” “Doon ka,” sabi ko. “Pero hindi ako uuwi ngayon. At kapag umuwi ako, gusto kong ikaw ang wala muna doon.” Hindi ko pa alam kung paano ko gagawin. Hindi ko pa alam kung saan siya pupunta. Pero alam ko na kailangan kong gawin ito.

Pagkaalis ni Adrian, mag-isa ako sa kwarto. Tahimik. Walang cellphone na nag-vibrate. Walang boses sa balcony. Hinawakan ko ang tiyan ko at bumulong ako. “Anak, sorry. Hindi mo kasalanan ito. Hindi ka lalaki sa ganito.” Umiyak ako, pero hindi tulad kanina. Hindi na ako umiyak dahil sa sakit ng pisngi ko. Umiyak ako dahil sa wakas, nakita ko na nang malinaw. Hindi na ako nagtataka kung bakit ako sinampal. Alam ko na. Hindi dahil ginalaw ko ang gamit ng iba. Hindi dahil wala akong modo. Dahil pinili niyang manakit kaysa umintindi.

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang notes. Isinulat ko doon ang oras, ang nangyari, ang sinabi niya, ang sinabi ng babae. Hindi para ipaghiganti. Para hindi ko makalimutan. Para kapag nagduda ako sa sarili ko, may babalikan ako. Anim na sampal. Alas-dos ng madaling-araw. Charger na nasa bag niya. Iyon ang totoo.

Kinabukasan, bumalik si Adrian na may dalang bulaklak. Mura lang, galing sa labas ng ospital. “Mahal, patawarin mo na ako. Hindi na mauulit.” Tumingin ako sa bulaklak, tapos sa kanya. “Adrian, ilang beses mo nang sinabi ‘yan sa isip mo? Ilang beses mo nang inisip na okay lang dahil natutulog ka pagkatapos?” Hindi siya nakasagot. “Hindi ang babae ang kalaban ko dito. Ikaw. Ang kamay mo.”

Tumayo siya at tinaasan ako ng boses. “Ano ba ang gusto mo? Gusto mo bang iwan kita? Gusto mo bang lumaki ang anak natin na walang tatay?” Pumasok ang nurse. “Sir, bawal po ang malakas na boses dito. Buntis po si Ma’am.” Umupo si Adrian. Pero nakita ko na naman. Kapag hindi niya nakukuha ang gusto niya, tumataas ang boses niya. Kapag natatakot siya, nananakot din siya.

Sinabi ko sa nurse at sa pulis na naka-duty, “Gusto ko pong manatili muna ako dito. At gusto ko pong siya muna ang umalis sa condo bago ako umuwi.” Hindi ko pa nasosolusyunan ang lahat. Hindi ko pa alam kung ano ang mangyayari pagkatapos manganak ako. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako nagdesisyon dahil sa takot. Nagdesisyon ako dahil gusto kong protektahan ang sarili ko at ang anak ko. At iyon ang simula.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Adrian sa harap ng pulis at sinabi kong tapos na ang pananakit — sa wakas, pinili ko ang sarili ko at ang anak ko.

Kinahapunan, pinalabas na ako ng ospital para magpahinga. Pero hindi ako dumiretso sa condo. Dumiretso ako sa isang maliit na opisina ng pulis na malapit sa ospital, kasama ang babaeng pulis na sumama sa akin mula kagabi. Nandoon na si Adrian, nakaupo, hawak ang cellphone niya. Pagpasok ko, tumayo siya agad. “Mahal, buti dumating ka. Sabihin mo sa kanila na okay na tayo. Bawiin mo na ang reklamo.”

Umupo ako sa tapat niya. Hindi ako umupo sa tabi niya. Sa pagitan namin, may mesa. Sa likod ko, nakatayo ang pulis. “Adrian, hindi ako pumunta dito para bawiin,” sabi ko. “Pumunta ako dito para sabihin sa iyo nang harapan kung ano ang gusto ko.” Namula ang mukha niya. “Ano na naman? Hindi ba sapat na nag-sorry na ako? Ano pa ang gusto mo?”

Tumingin ako sa kanya nang diretso. “Gusto kong aminin mo kung bakit mo ako sinampal. Hindi dahil sa charger. Hindi dahil sa gamit niya. Sabihin mo ang totoo.” Tahimik siya. Tumingin siya sa pulis, tapos sa akin. “Napikon lang ako. Pagod ako.” Umiling ako. “Hindi. Anim na beses kang nanampal, tapos natulog ka. Ang taong pagod, hindi nakakatulog agad pagkatapos manakit. Ang taong nagsisisi, hindi humihikab.”

Doon siya napahiya. “Gusto ko lang ipakita sa kanya na ako ang masusunod sa bahay namin. Gusto ko lang na hindi niya isipin na under ako sa asawa ko.” Iyon na. Iyon ang totoo. Hindi niya ako sinampal dahil galit siya sa akin. Sinampal niya ako para magmukhang malakas sa ibang babae. Para ipakita na kaya niyang kontrolin ako. Para hindi siya mapahiya sa kausap niya sa balcony.

“Kaya mo ako sinaktan para magmukha kang malakas sa ibang babae?” tanong ko. Hindi siya nakasagot. Yumuko siya. “Adrian, asawa mo ako. Siyam na buwan akong buntis. Anak mo ang dinadala ko. At ginawa mo akong halimbawa para magyabang ka?” Tumulo ang luha niya, pero hindi ako naawa tulad ng dati. Dahil ang luha niya, para sa sarili niya, hindi para sa akin.

Biglang tumayo siya at kinuha ang papel sa mesa. Iyon ang kopya ng blotter ko. “Ibigay mo ‘yan sa akin. Buburahin natin ‘to. Ayusin natin nang tayo lang.” Hinawakan niya ang kamay ko. Mahigpit. “Bitawan mo ako,” sabi ko. Hindi niya binitawan. “Adrian, bitawan mo ako.” Tumayo ang pulis. “Sir, bitawan niyo po si Ma’am.” Doon lang niya ako binitawan. At doon, nakita ng lahat na kahit sa harap ng pulis, kaya niya pa rin akong hawakan nang mahigpit.

“Yan ang sinasabi ko,” sabi ko, nanginginig pero malinaw. “Sa harap na ng pulis, ginagawa mo pa rin. Paano pa kapag tayong dalawa lang sa condo?” Hindi siya nakasagot. Tumingin siya sa sahig. Alam niyang nahuli na naman siya.

Nagsalita ang pulis. “Sir, kung itutuloy ni Ma’am ang reklamo, kailangan niyo pong sumunod sa proseso. At habang buntis si Ma’am, mas mabuti pong hindi muna kayo magkasama sa iisang bahay.” Tumango ako. “Iyon po ang gusto ko. Ako po ang mananatili sa condo. Siya po muna ang aalis.” Tumingin si Adrian sa akin na parang hindi makapaniwala. “Sa akin din ‘yung condo. Bakit ako ang aalis?”

“Adrian, hindi ito tungkol sa kung kanino ang condo. Tungkol ito sa kung sino ang ligtas. Ako ang buntis. Ako ang sinampal. Ako ang kailangang magpahinga. Kung gusto mong makita ang anak natin, makikita mo siya, pero sa ligtas na lugar, at may ibang tao.” Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmura. Pero bawat salita ko, buo.

Sinubukan niya ulit. “Mahal, magbabago na ako. Pangako. Hindi na mauulit. Bigyan mo ako ng isa pang chance.” Tiningnan ko siya. “Adrian, ilang chance na ang binigay ko sa iyo sa isip ko? Noong una kang sumigaw, pinatawad kita. Noong una kang nanulak, sinabi ko pagod ka lang. Ngayon, anim na sampal. Anong susunod? Gusto mo bang hintayin ko pa?”

Umiyak siya nang mas malakas. “Hindi mo ba ako mahal?” “Mahal kita kaya ako nasasaktan,” sabi ko. “Pero hindi pwedeng ang pagmamahal ko ang dahilan para hayaan kitang saktan ako. Hindi pwedeng ang anak natin ang manood habang sinasaktan mo ang nanay niya.”

Tumayo ako at kinuha ko ang bag ko. Nandoon ang cellphone ko, ang papel mula sa ospital, at ang kopya ng blotter. “Adrian, hindi ko sinasabi na hindi ka na magiging tatay. Sinasabi ko na kailangan mong umalis muna. Kailangan mong ayusin ang sarili mo. At habang hindi mo inaayos, hindi ako papayag na matulog ka sa tabi ko.”

Sumama ang pulis sa amin pabalik sa condo sa Quezon City. Pagdating namin, hindi ako pumasok agad. Hinintay ko ang pulis na pumasok kasama si Adrian. “Sir, kunin niyo lang po ang gamit ninyo na kailangan ninyo. Huwag po kayong magtagal.” Pumasok si Adrian at kumuha ng isang bag. Kumuha siya ng damit, ng charger, at ng cellphone niya. Paglabas niya, tumingin siya sa akin. “Talaga bang palalayasin mo ako?” “Hindi kita pinalalayas,” sabi ko. “Pinoprotektahan ko ang sarili ko.”

Pagkaalis niya, pumasok ako sa condo. Tahimik. Amoy antiseptic pa rin ang banyo. Nakaayos pa rin ang kama, pero hindi ko na gustong humiga doon. Umupo ako sa sofa at huminga nang malalim. Hinawakan ko ang tiyan ko. Gumalaw ang anak ko. Malakas ang sipa niya. Napangiti ako. “Nandito pa tayo, anak. Ligtas tayo.”

Kinabukasan, nagpunta ako ulit sa ospital para sa follow-up. Sinabi ng nurse na maayos ang tibok ng anak ko, maayos ang presyon ko, at humihilom na ang sugat sa labi ko. “Ma’am, magpahinga lang po kayo. Kumain ng maayos. Huwag po kayong magpuyat.” Tumango ako. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng gabing iyon, hindi ako natakot matulog. Dahil alam kong walang sisigaw sa balcony. Walang magigising para manampal.

Pag-uwi ko, nilinis ko ang kwarto. Pinalitan ko ang punda. Binuksan ko ang bintana para pumasok ang hangin. Hindi para kalimutan ang nangyari. Para ipaalala sa sarili ko na kaya kong ayusin ang espasyo ko. Inilagay ko ang mga papel ko sa isang bag na ako lang ang may hawak. Cellphone ko, papel mula sa ospital, at blotter. Hindi ko sila itatago dahil natatakot ako. Itatago ko sila dahil akin sila. Proteksyon ko sila.

Gabi na nang tumawag si Adrian. Hindi ko sinagot agad. Nag-text siya. “Mahal, pwede ba tayo mag-usap? Hindi ako makatulog.” Binasa ko, pero hindi ako nagmadaling sumagot. Dati, kapag nag-text siya, sumasagot ako agad kahit pagod ako. Ngayon, huminga muna ako. Sumagot ako nang maikli. “Bukas. Sa harap ng pulis lang tayo mag-uusap. Magpahinga ka. Magpahinga rin ako.” Iyon ang hangganan ko. Malinaw. Hindi galit. Pero buo.

Hindi naging madali ang mga sumunod na araw. May mga gabing naiiyak ako. Hindi dahil gusto kong bumalik siya. Dahil nanghihinayang ako sa pamilyang inakala kong mayroon kami. Pero tuwing naiiyak ako, hinahawakan ko ang tiyan ko at naaalala ko ang anim na sampal. Naalala ko kung paano siya natulog. At naaalala ko kung paano ako tumayo, naglinis ng sugat ko, at tumawag ng pulis at ambulansya. Hindi ako mahina. Ako ang tumawag. Ako ang nagsabi ng totoo.

Isang umaga, habang nag-aalmusal ako ng lugaw sa maliit na mesa sa condo, biglang sumipa nang malakas ang anak ko. Napahawak ako sa tiyan ko at natawa. “Ang likot mo, anak.” Sa labas, maingay ang Quezon City. May tricycle, may nagtitinda, may nag-uusap. Normal na umaga. Pero para sa akin, hindi ito normal. Ito ang unang umaga na hindi ako natakot sa sarili kong bahay. Ito ang unang umaga na ako ang nasusunod sa kung sino ang papasok at kung sino ang hindi.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa amin ni Adrian pagkatapos manganak ako. Hindi ko alam kung magbabago talaga siya o hindi. Ang alam ko, hindi na ako papayag na saktan ako ulit. Ang alam ko, ang anak ko, hindi lalaki sa bahay na ang sampal ang sagot sa away. Lalaki siya sa bahay na ang nanay niya, marunong magsabi ng tama at mali. Marunong tumawag ng tulong. Marunong protektahan ang sarili.

Pagkatapos kong kumain, inayos ko ang bag ko para sa panganganak. Inilagay ko ang mga damit ni baby, ang mga papel ko, at ang maliit na rosaryo na matagal ko nang dala. Hindi ako nagmamadali. Hindi ako natatakot. Hinawakan ko ang tiyan ko at bumulong ako, “Anak, hintayin mo lang. Konti na lang. Makikita mo na ang mundo na hindi kailangang matakot ang nanay mo.”

Nang gabing iyon, nahiga ako sa kama nang mag-isa. Walang katabi na biglang babangon para makipag-usap sa ibang babae. Walang kamay na biglang mananampal. Pinatay ko ang ilaw at pinakinggan ko ang tibok ng puso ko. Payapa. Mabagal. Ligtas. At sa wakas, naintindihan ko kung bakit ako tumawag ng ambulansya hindi para sa akin kundi para sa kanya. Dahil alam ko na ang taong nananakit, siya rin ang unang masasaktan kapag hindi siya huminto. At ako, huminto na ako sa pagtanggap ng sakit.

Hinawakan ko ang tiyan ko, at sa unang pagkakataon pagkatapos ng gabing iyon, huminga ako nang maluwag — dahil alam kong simula pa lang ito ng mas ligtas na buhay para sa amin ng anak ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨