Bahagi 3
Akala ko tapos na nang pirmahan ko ang kasunduan, pero nang buksan ko ang kahon ni Mama, may natuklasan akong babago sa lahat
Kinabukasan, nagising ako na tahimik ang condo. Wala si Carlo sa sala. Wala rin ang amoy ng kape na dati ay ako ang nagtitimpla para sa aming dalawa. Nakaupo lang ako sa gilid ng kama at tinitigan ang maleta na hindi ko pa rin natatapos ayusin.
Hindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Carlo sa Peony Hall. Ang tigas ng boses niya. Ang pagtulak niya ng envelope sa umiikot na mesa. Ang tawa ni Angela. Ang pag-inom ng tsaa ng biyenan ko na parang nanonood lang ng palabas.
Pagtingin ko sa cellphone ko, may tatlong bagong message. Isa mula sa biyenan ko. Isa mula kay Angela. Isa mula sa pinsan kong babae na nagbigay sa akin ng spare ribs kagabi.
Binuksan ko ang message ng biyenan ko. Sabi niya, huwag daw akong magmadali. Sabi niya, si Carlo daw ay pagod lang at nasobrahan sa inom. Sabi niya, kapag nag-usap daw kami nang mahinahon, maaayos pa raw ang lahat.
Binuksan ko ang message ni Angela. Maikli lang. Sabi niya, sana daw ay hindi ko ginawang malaking eksena ang birthday ni Mama. Sabi niya, ako raw ang sumira ng araw na iyon. Napangiti ako nang mapait. Ako pa ang sinisisi, kahit si Carlo ang naglabas ng divorce papers sa gitna ng handaan.
Ang message ng pinsan ko ang pinakamatagal kong tinitigan. Sabi niya, pasensya na raw at hindi siya nakapagsalita kagabi. Sabi niya, nakita raw niya na bago pa magsimula ang handaan, matagal nang magkausap sina Carlo at Angela sa labas ng hall. Hindi niya narinig ang lahat, pero narinig niya ang salitang “ngayon na” at “makikita ng lahat.”
Doon ako napahinto. Hindi lang pala basta nagkataon ang pagpili ni Carlo ng birthday. Pinagplanuhan pala talaga.
Tumayo ako at nagtimpla ng kape. Habang naghihintay na kumulo ang tubig, tiningnan ko ang sala. Ang wallpaper na ako ang pumili. Ang mga dekorasyon na ako ang nag-ayos isa-isa. Ang painting sa tabi ng pinto na ako ang nakahanap sa lumang palengke.
Naalala ko ang araw na dinala ko ang painting na iyon. Sabi ni Carlo, masyado raw simple. Sabi niya, parang walang dating. Pero ako, gustong-gusto ko iyon. Tahimik lang siya, pero may sariling kwento. Tulad ko. Hindi siya nagtanong kung bakit ko iyon nagustuhan. Nagpako lang siya ng pako, isinabit iyon, at hindi na ulit binanggit.
Ngayon, ayon sa kasunduan, ang lahat ng ito ay magiging kanya na. Ang condo na limang taon naming pinag-ipunan. Ang walong buwan ng pag-aayos na halos ako ang nag-asikaso. Ang lahat ng pagod ko, magiging ₱150,000 lang?
Hindi ko matanggap na ganoon lang kadali.
Bumalik ako sa kwarto at binuksan ulit ang bakal na kahon. Kinuha ko ang silver necklace ni Mama at isinuot ko ito sa leeg ko. Malamig ito sa una, pero maya-maya ay uminit na rin sa balat ko.
Naalala ko si Mama. Bago ako ikasal, tinawag niya ako sa kwarto namin. Ibinigay niya sa akin ang kahon na ito. Sabi niya, “Anak, ito ang sa iyo. Hindi ito para ipagyabang. Ito ay para kapag dumating ang araw na kailangan mong tumayo mag-isa, may hahawakan ka.”
Noon, hindi ko naintindihan ang ibig niyang sabihin. Akala ko, simpleng alaala lang iyon. Akala ko, dahil lang mahal niya ako kaya niya ako binigyan ng necklace. Ngayon ko lang naintindihan. Alam pala ni Mama na balang araw, baka kailanganin ko ng lakas na hindi manggagaling kay Carlo o sa pamilya niya.
Sa ilalim ng necklace, naroon pa rin ang dalawang bank card. Kinuha ko ang maliit na sobre kung saan nakasulat ang password. Sulat-kamay ni Mama. Maayos pa rin ang tinta kahit ilang taon na ang lumipas. “Para sa iyo ito, anak. Huwag mong sabihin kahit kanino.”
Hindi ko pa rin ginagamit ang mga card na iyon. Hindi dahil nakalimutan ko. Hindi ko ginamit dahil pakiramdam ko noon, hindi ko kailangan. May asawa ako. May bahay kami. May pinagsamahan kami. Akala ko, sapat na iyon.
Pero kagabi, nang pirmahan ko ang kasunduan, naintindihan ko kung bakit itinago iyon ni Mama para sa akin. Hindi iyon pera para sa luho. Iyon ay seguridad. Iyon ay paalala na kahit ano ang mangyari, may sarili akong pinanghahawakan na hindi puwedeng angkinin ng kahit sino.
Kinuha ko ang mga passbook ko mula sa maleta. Binuklat ko ang mga ito isa-isa. Nakasulat doon ang pangalan ko. Ang mga halagang ako mismo ang nag-ipon mula sa trabaho ko, mula sa mga taon na nagtitipid ako para sa bahay namin. Hindi iyon galing kay Carlo lang. Hindi iyon bigay ng pamilya niya. Sa akin iyon.
Doon ko mas naintindihan ang hindi patas na kasunduan. Sa papel, ang lahat ng bahay, lupa at sasakyan ay mapupunta kay Carlo. Ako, ₱150,000 lang. Pero ang totoo, limang taon kaming nag-ipon nang magkasama. Ako ang nag-asikaso ng pag-aayos ng condo sa loob ng walong buwan. Ako ang pumili ng bawat detalye. Paano naging kanya lang ang lahat?
Hindi ako abogado. Hindi ako marunong sa batas. Pero alam ko ang tama at mali. Alam kong hindi patas na pagkatapos ng labing-isang taon, ako ang aalis na parang walang ambag.
Tanghali na nang bumalik si Carlo. Amoy alak pa rin siya kahit naligo na. Hindi siya tumingin sa maleta. Dumiretso siya sa ref at kumuha ng tubig.
“Naayos mo na ba ang gamit mo?” tanong niya.
Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko siya.
“Bakit ang dali mong sabihin iyan?” tanong ko. “Labing-isang taon tayo, Carlo. Tapos ngayon, parang pinapalayas mo lang ako na parang bisita?”
Umupo siya sa sofa. “Pumirma ka na, Liza. Tapos na. Binigyan na kita ng ₱150,000. Ano pa ang gusto mo?”
“₱150,000?” Ulit ko. “Sa tingin mo ba, iyon ang katumbas ng labing-isang taon? Ng limang taon na pag-iipon natin? Ng walong buwan na ako ang nag-asikaso ng bahay na ito?”
Tumayo siya. “Huwag mong gawing komplikado. Maayos naman ang kasunduan. Nasa pangalan nating dalawa ang condo, pero ako ang nag-asikaso ng mga papeles. Mas madali kung sa akin na lang.”
Doon ako natawa. Hindi dahil nakakatawa. Dahil ngayon ko lang narinig nang ganoon kalinaw ang pagmamaliit niya sa akin. Sa loob ng maraming taon, ako ang nag-ayos ng bahay. Ako ang nag-alaga ng lahat. Pero sa papel na ginawa niya, parang wala akong ginawa.
“Carlo,” sabi ko, pinipilit kong manatiling kalmado. “Alam ng mama mo bago pa man ang birthday, di ba? Alam ni Angela. Pinagplanuhan ninyo na sa birthday mo ako bibigyan ng papel, para mapahiya ako sa harap ng lahat at mapilitan akong pumirma.”
Hindi siya agad nakasagot. Tumingin siya sa ibang direksyon.
“Hindi ganyan iyon,” sabi niya. Pero mahina ang boses niya. Hindi tulad kagabi na ang tigas-tigas.
“Ganyan iyon,” sabi ko. “Pinili mo ang araw na walang kamag-anak ko. Pinili mo ang oras na pagod na ako at gutom. Pinili mo ang lugar na hindi ako makakasagot nang maayos dahil ayaw kong sirain ang birthday ni Mama. At nang hindi ako umiyak, nagulat ka.”
Tahimik siya. Hindi siya tumingin sa akin. Doon ko nalaman na tama ako.
Ang pinakamasakit ay hindi ang divorce mismo. Ang pinakamasakit ay ang pagkaintindi ko na hindi ako naging kapamilya sa kanila kahit kailan. Sa loob ng maraming taon, nagpaka-manugang ako. Naghanda ako ng cake. Nag-ayos ako ng bahay. Nagtiis ako sa mga puna ni Angela. Pero sa huli, sa harap ng anim na mesa ng kamag-anak nila, ako pa rin ang tagalabas.
Pero sa gitna ng sakit na iyon, may lumilinaw din sa akin. Hindi ako tanga. Hindi ako mahina. Kaya kong pumirma nang hindi nanginginig ang kamay ko. Kaya kong umalis nang hindi nagmamakaawa. Kaya kong mag-isip kahit masakit.
Hapon na nang mag-text ulit ang pinsan kong babae. Sabi niya, kung kailangan ko raw ng makakausap, nandito lang siya. Sabi niya, nakita raw niya ang mukha ko kagabi. Sabi niya, kahit hindi siya nagsalita, alam niyang hindi patas ang nangyari.
Hindi ako humingi ng tulong sa kanya. Hindi ko kailangan ng magliligtas sa akin. Pero ang simpleng mensahe na iyon ay nagpaalala sa akin na may nakakita. Hindi lahat ay bulag. Hindi lahat ay kakampi ni Carlo.
Gabi na nang maupo ulit ako sa harap ng maleta. Kinuha ko ang bakal na kahon at inilagay ko ito sa ibabaw ng mga damit ko, hindi na sa ilalim. Hindi ko na ito itatago na parang nahihiya ako. Ito ay sa akin. Ito ay mula kay Mama.
Kinuha ko rin ang mga passbook ko at inilagay ko sa isang maliit na bag na lagi kong dala. Hindi ko ito iiwan sa condo. Hindi ko ito iiwan sa lugar na sinasabi ni Carlo na kanya na.
Tumingin ako sa painting sa tabi ng pinto. Hindi ko pa ito isasama sa maleta ngayon. Pero alam ko, hindi ko ito iiwan dito nang walang laban. Ako ang nakahanap nito. Ako ang nagpahalaga dito. Hindi ito basta dekorasyon para kay Carlo.
Sa sandaling iyon, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon.
Hindi ako tatanggap ng ₱150,000 na parang iyon na ang katapusan. Hindi ako aalis na parang wala akong karapatan. Hindi ako magmamakaawa na balikan ako.
Hindi ko pa alam kung paano matatapos ang lahat. Hindi ko pa alam kung saan ako titira sa susunod na linggo. Pero alam ko na, hindi ko na ibibigay ang lahat nang walang laban.
Bubuksan ko bukas ang mga card ni Mama para malaman ko kung ano ang meron ako na sarili ko lang. Hindi para magyabang. Hindi para maghiganti. Para lang malaman ko na kaya kong tumayo kahit wala si Carlo.
At bago ako matulog, sinabi ko sa sarili ko, “Liza, hindi mo kailangang maging maingay para maging matatag. Hindi mo kailangang umiyak para patunayan na nasasaktan ka. Kailangan mo lang manatiling malinaw.”
Nakatulog ako na suot pa rin ang necklace ni Mama. Hindi pa tapos ang kwento. Pero sa unang pagkakataon simula kagabi, hindi na ako natatakot sa kung ano ang susunod.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap mismo ng buong pamilya ni Carlo, tumayo ako at sinabi ko ang katotohanang matagal na nilang tinatago para bawiin ang nararapat sa akin
Tatlong araw pagkatapos ng birthday, bumalik si Carlo sa condo na kasama ang biyenan ko at si Angela. Hindi sila nagpaalam. Hindi sila kumatok nang matagal. Parang bahay pa rin nila ang condo na sinasabi nilang kay Carlo na.
Nakaupo ako sa sala noon. Nasa harap ko ang maleta ko, pero hindi pa rin ako umaalis. Nasa tabi ko ang maliit na bag kung saan nakalagay ang mga passbook ko at ang bakal na kahon ni Mama. Hindi ko ito iniiwan kahit saan.
Pagpasok nila, agad na umupo ang biyenan ko sa sofa na ako ang pumili. Si Angela, tumingin sa paligid na parang nag-iinspeksyon. Si Carlo, nakatayo malapit sa pinto, hawak ang kopya ng kasunduan na pinirmahan ko.
“ Liza,” sabi ng biyenan ko, “mag-usap tayo nang maayos. Ayaw na naming pahabain pa ito.”
Tumingin ako sa kanya. “Sige po, mag-usap tayo.”
Umupo si Angela sa tabi ng biyenan ko. “Ate, tanggapin mo na lang ang ₱150,000. Malaking halaga na iyan. Marami ang walang natatanggap kahit ganyan. Huwag ka nang magpahirap pa.”
Hindi ako sumagot agad. Huminga ako nang malalim. Tiningnan ko ang tatlong tao sa harap ko. Ito na ang pagkakataon na matagal ko nang hinihintay, pero hindi sa paraang gusto nila.
“ Bago tayo mag-usap tungkol sa pera,” sabi ko, “gusto kong linawin muna kung ano talaga ang nangyari sa birthday.”
Tumigil si Carlo. “Tapos na iyon. Huwag mo nang balikan.”
“ Hindi,” sabi ko. “Kailangan nating balikan. Dahil doon nagsimula ang hindi patas na kasunduan.”
Kinuha ko ang kopya ng kasunduan na hawak ko at inilagay ko ito sa mesa. Sa tabi nito, inilagay ko ang mga passbook ko.
“ Carlo, labing-isang taon tayo. Limang taon tayong nag-ipon para sa condo na ito. Walong buwan akong nag-asikaso ng pag-aayos. Ako ang pumili ng wallpaper. Ako ang pumili ng mga dekorasyon. Ako ang nakahanap ng painting sa tabi ng pinto na sinasabi mong simple lang.”
Tumingin ako sa painting. Nandoon pa rin ito. Hindi pa rin nila ito ginalaw.
“ Sa kasunduan mo, ang lahat ay sa iyo. Ako, ₱150,000 lang. Sa tingin mo ba, patas iyon?”
Hindi sumagot si Carlo. Tumingin siya sa biyenan niya, parang humihingi ng tulong.
Nagsalita ang biyenan ko. “Liza, huwag mo nang gawing malaking isyu ang bahay. Lalaki si Carlo. Siya ang haligi ng tahanan. Mas kailangan niya ang bahay.”
“ At ako?” tanong ko. “Hindi ba ako nagtrabaho? Hindi ba ako nag-ipon? Hindi ba ako ang nag-ayos ng bahay na ito habang abala si Carlo sa trabaho niya at sa pag-inom kasama ng mga pinsan niya?”
Natahimik ang biyenan ko. Hindi niya ako tiningnan.
Si Angela ang sumunod na nagsalita. Tumawa siya nang mahina. “Ate, masyado kang madrama. Birthday lang iyon ni Mama. Hindi mo kailangang gawing teleserye.”
Tiningnan ko si Angela nang diretso. “Angela, narinig ka ng lahat noong gabing iyon. Tinawanan mo ang cake na tatlong buwan kong pinaghandaan. Bumulong ka sa asawa mo na dapat matagal nang ginawa ni Carlo ang divorce. Akala mo ba, hindi ko narinig?”
Namula si Angela. “Hindi ko iyon sinasadya—”
“ Sinasadya mo,” sabi ko, pero kalmado pa rin ang boses ko. “At alam mong pinagplanuhan ninyo ang gabing iyon. Alam mong sa birthday ni Mama ako bibigyan ng papel, para sa harap ng anim na mesa ng kamag-anak ninyo, mapahiya ako at mapilitang pumirma.”
Doon, nagsalita si Carlo nang malakas. “Tama na, Liza! Ako ang nagdesisyon! Huwag mong idamay si Mama at si Angela!”
“ Ikaw ang nagdesisyon?” tanong ko. “Kung ikaw lang, bakit alam na ni Mama bago pa man magsimula ang handaan? Bakit hindi ka niya pinigilan? Bakit uminom lang siya ng tsaa habang binabasa ko ang kasunduan? Bakit sinabi niya sa akin pagkatapos na hintayin ko lang na humupa ka, para bumalik sa dati?”
Hindi nakasagot si Carlo. Ang kamay niya na may hawak na papel, nanginginig na.
Doon ako tumayo. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Tumayo lang ako nang tuwid at tiningnan silang tatlo.
“ Gusto mong malaman kung bakit ang bilis kong pumirma?” sabi ko kay Carlo. “Dahil pagod na ako. Pagod na akong maghintay na ipagtanggol mo ako. Pagod na akong marinig na ako ang sumira ng birthday, kahit ikaw ang naglabas ng divorce papers sa gitna ng handaan. Pagod na akong maging mabait sa mga taong hindi ako tinatrato bilang pamilya.”
Umiyak ang biyenan ko nang kaunti. “Liza, hindi naman sa ganoon…”
“ Ganoon po,” sabi ko. “Sa loob ng maraming taon, nagtiis ako. Kapag pinuna ni Angela ang cake ko, ngumiti ako. Kapag hindi ako inalok ng upuan, ako ang kumuha ng sarili kong upuan. Kapag halos ubos na ang pagkain at ang pinggan ko lang ang nakabalot pa, nagpasalamat pa rin ako sa nagbigay sa akin ng spare ribs. Ginawa ko ang lahat para maging maayos na manugang. Pero noong kailangan ko ng isang salita mula sa inyo, walang nagsalita.”
Tahimik ang buong sala. Rinig ko ang tunog ng aircon. Rinig ko ang paghinga ni Angela.
Pagkatapos, kinuha ko ang bakal na kahon at inilagay ko ito sa mesa, sa tabi ng mga passbook.
“ Ito,” sabi ko, “ang kahon ni Mama. Nasa loob ang silver necklace niya at ang dalawang bank card na para sa akin lang. Hindi ito kasama sa kasunduan. Hindi ito conjugal. Bigay ito ni Mama bago pa ako ikasal. Hindi ito kailanman ginamit ni Carlo. Hindi ito puwedeng angkinin ng kahit sino.”
Hinawakan ni Carlo ang kahon. “Ano iyan? Bakit hindi mo sinabi sa akin na may ganyan ka?”
Hinawi ko ang kamay niya, pero mahinahon. “Dahil hindi mo kailanman tinanong kung ano ang meron ako. Hindi mo kailanman tinanong kung ano ang iniwan sa akin ni Mama. Ang alam mo lang, ako ang pipirma at aalis.”
Doon, nagbago ang mukha ni Carlo. Hindi na siya galit. Natakot siya. Naintindihan niya na hindi niya alam ang lahat tungkol sa akin. Naintindihan niya na ang babaeng akala niya ay madali niyang mapapaalis ay may sarili palang pinanghahawakan.
“ Liza, hindi ko alam—” sabi niya.
“ Hindi mo alam dahil hindi ka nakinig,” sabi ko. “At ngayon, makikinig ka.”
Tumingin ako sa biyenan ko. “Mama, nirespeto ko po kayo. Pero hindi po ako papayag na ang labing-isang taon ko ay maging ₱150,000 lang. Hindi po ako humihingi ng sobra. Humihingi lang ako ng patas.”
Ano ang patas? Tinanong ni Angela nang pabalang. “Gusto mo ba ang buong condo?”
Umiling ako. “Ang patas ay hatiin natin nang maayos ang pinagsamahan namin ni Carlo. Kung ibebenta ang condo, hati kami. Kung gusto ni Carlo na manatili dito, bayaran niya ang parte ko sa patas na halaga, hindi ₱150,000. Hindi ako aalis nang walang malinaw na kasunduan. At hindi ko ibibigay ang mga passbook ko at ang kahon ni Mama.”
Tumingin si Carlo sa biyenan niya. Tumingin ang biyenan ko kay Angela. Walang nagsalita.
Doon dumating ang pinsan kong babae. Hindi ko siya tinawagan. Nalaman niya na nandoon sila at dumaan siya para tingnan ako. Hindi siya pumasok para makipag-away. Tumayo lang siya sa pinto at nagsalita nang mahinahon.
“ Pasensya na,” sabi niya, “pero narinig ko ang nangyari noong birthday. Nakita ko si Liza na pumirma nang hindi nanginginig. Nakita ko rin si Carlo na nagulat. Hindi patas na siya ang mapahiya at siya pa ang aalis na walang-wala.”
Tiningnan siya ni Carlo. “Wala kang kinalaman dito.”
“ May kinalaman ako,” sabi ng pinsan ko. “Dahil nandoon ako. At alam ng lahat ng nandoon na hindi patas ang ₱150,000.”
Doon, tuluyang bumagsak ang mukha ni Carlo. Ang plano niya na ako ang magmukhang masama, nabaliktad. Ang plano niya na ako ang magmamakaawa, nabaliktad. Sa harap ng pamilya niya, siya ang lumabas na nagplano ng lahat para pahiyain ang asawa niya sa birthday ng mama niya.
“ Carlo,” sabi ng biyenan ko, sa wakas ay nagsalita nang totoo, “tama na. Alam kong alam mo na hindi patas iyan. Sinabi ko sa iyo noon na huwag sa birthday. Pero hindi ka nakinig.”
Napatingin ako sa biyenan ko. Sa unang pagkakataon, inamin niya na alam niya. Sa unang pagkakataon, hindi siya uminom lang ng tsaa at nanahimik.
Si Angela, hindi na nakapagsalita. Yumuko siya. Hindi na siya tumawa.
Si Carlo, umupo sa sofa. Hinawakan niya ang ulo niya. “Akala ko, pipirma ka at aalis ka at tapos na. Akala ko, ako ang magiging bida na nagbigay ng pera. Hindi ko akalaing lalaban ka.”
“ Hindi ako lumalaban para manalo sa iyo,” sabi ko. “Lumalaban ako para hindi ako mawalan ng lahat. Para sa sarili ko. Para sa alaala ni Mama. Para sa mga taon na ako ang nag-ayos ng bahay na ito.”
Pagkatapos ng mahabang katahimikan, nagsalita si Carlo. “Sige. Pag-usapan natin nang patas. Hindi ₱150,000. Hatiin natin ang condo nang maayos. Hindi ko kukunin ang kahon mo. Sa iyo iyon.”
Hindi ako agad naniwala. Tiningnan ko siya nang matagal. “Siguraduhin mong tutuparin mo iyan. Hindi na ako ang Liza na pipirma nang hindi nag-iisip dahil napahiya sa harap ng lahat.”
Tumango siya. Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mga mata niya ang totoong pagsisisi. Hindi dahil nahuli siya. Dahil naintindihan niya na sa kakamadali niyang matapos, halos mawala niya ang lahat ng respeto ng pamilya niya.
Nagkasundo kami sa harap ng biyenan ko, ni Angela at ng pinsan ko. Hindi na ₱150,000. Hati sa pinagsamahan. Ang mga passbook ko ay mananatiling sa akin. Ang kahon ni Mama ay mananatiling sa akin. Ang condo ay aayusin nang patas, at hindi ako paalisin nang walang malinaw na kasunduan.
Hindi iyon madali. Hindi iyon masaya tulad ng sa pelikula. Pero patas. At sapat na iyon para makahinga ako.
Kinabukasan, kinuha ko ang painting sa tabi ng pinto. Maingat ko itong binalot. Ito ang dadalhin ko sa bago kong lugar. Hindi dahil mahal ito. Dahil ako ang nakahanap nito. Ako ang nagpahalaga dito noong sinabi ni Carlo na simple lang ito.
Lumipat ako sa isang maliit na inuupahan na apartment, hindi malayo sa Quezon City. Maliit lang ito. Isang kwarto lang. Pero akin ang pagpili ng kulay. Akin ang pag-aayos. Walang magsasabi na hindi maganda ang pinili ko. Walang tatawa sa cake na dadalhin ko.
Isinabit ko ang painting sa tabi ng pinto. Isinuot ko ang silver necklace ni Mama. Inilagay ko ang bakal na kahon sa drawer, hindi na para itago sa takot, kundi para alagaan.
Gamit ang sarili kong ipon at ang iniwan ni Mama, nakapagsimula ako ulit. Hindi ako mayaman. Hindi ako magarbo. Pero may sarili akong tahanan. May sarili akong desisyon. May sarili akong tahimik na umaga na walang kailangang patunayan sa kahit sino.
Minsan, nagte-text pa rin ang pinsan ko. Kinukumusta niya ako. Minsan, nagte-text din ang biyenan ko para humingi ng tawad sa katahimikan niya noong birthday. Hindi ko agad pinatawad ang lahat. Pero hindi na ako galit. Natutunan kong ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugan na babalik ako sa dati.
Si Carlo, hindi ko na siya kinamumuhian. Naintindihan ko na ang pagtatapos namin ay hindi dahil sa isang gabi lang. Ito ay dahil sa maraming taon ng hindi pakikinig. At sa huli, natuto rin siyang makinig, kahit huli na.
Isang umaga, nagtimpla ako ng kape para sa sarili ko lang. Umupo ako sa maliit na balkonahe at tiningnan ang Quezon City na nagigising na. Suot ko ang necklace ni Mama. Nasa tabi ko ang painting na dati ay sinabi nilang simple lang. Pero ngayon, sa sarili kong bahay, ito ang pinakamaganda sa lahat.
Sa wakas, hindi na ako natatakot magsimula ulit, dahil ngayon, ako na ang pipili para sa sarili ko at ako na ang magtatanggol sa buhay na binuo ko.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
