Niloko Ako Ng Fiance At Best Friend Ko Nang Anim Na Taon, Kaya Kinansel Ko Ang Kasal, Pero Natigilan Siya Nang Makita Ang Asawa At Anak Ko

Bahagi 3
Akala Ko Nakalimutan Ko Na Siya, Pero Nang Amamin Ni Sofia Ang Anim Na Taong Lihim Nila Ni Carlo, Doon Ko Naunawaan Kung Bakit Ako Ang Pinili Niya

Pagkatapos ng gabing iyon sa kusina, hindi ako nagmadali. Sinabi ko kay Miguel na kailangan ko ng oras. Hindi siya nagtampo. Hindi siya biglang lumayo. Kinabukasan, ganoon pa rin siya. Nagluto pa rin siya ng pansit. Nagtanong pa rin siya kung kumain na ako. Nag-iwan pa rin siya ng note kapag maaga siyang aalis. Sa totoo lang, doon ako mas natakot. Sanay ako sa mga lalaking nangangako agad at mabilis ding nagbabago. Hindi ako sanay sa lalaking tahimik lang pero araw-araw na nandiyan.

Dahan-dahan kaming naging malapit. Hindi ito yung tipong mabilis at magarbo. Madalas kaming maglakad papunta sa maliit na grocery malapit sa apartment. Minsan, sinasamahan niya ako mag-aral ng lenggwahe. Tinutulungan niya ako mag-pronounce ng mga salitang nahihirapan ako. Tinatawanan ko siya kapag mali rin ang pronounce niya. Doon ko unang naramdaman na pwede palang maging magaan ang pakiramdam kasama ang isang tao.

Unti-unti ko ring ikinuwento sa kanya ang tungkol kay Carlo at Sofia. Hindi ko ikinuwento ang lahat nang sabay-sabay. Minsan isang detalye lang. Minsan isang gabi lang. Sabi ko, anim na taon silang nag-usap nang patago. Sabi ko, ako ang huling nakaalam. Sabi ko, ang sakit ay hindi lang dahil sa pagtataksil, kundi dahil pakiramdam ko, ginawa akong tanga ng dalawang taong pinagkakatiwalaan ko. Nakikinig lang si Miguel. Hindi niya ako tinuruan kung ano ang dapat kong maramdaman. Hindi niya sinabing kalimutan ko na lang. Sabi niya lang, “Naiintindihan ko kung bakit ka natakot magtiwala ulit.”

Sa trabaho, nagsipag ako. Mula sa pagiging assistant, natuto ako ng mas maraming bagay sa design firm. Natuto akong makipag-usap sa mga kliyente. Natuto akong mag-present ng idea nang hindi nanginginig ang boses ko. Nag-ipon ako kahit paunti-unti. Ang iba, pinapadala ko kina Nanay at Tatay sa Quezon City kahit ayaw nilang tanggapin. Gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong tumayo kahit mag-isa. Hindi dahil galit ako, kundi dahil kailangan kong maniwala ulit sa sarili ko.

Sa video call, kitang-kita ko ang pagod nina Nanay at Tatay, pero kitang-kita ko rin ang pagmamalaki nila. Sabi ni Nanay, “Anak, iba na ang tingin mo ngayon. Hindi ka na umiiyak tuwing binabanggit ang pangalan niya.” Sabi ni Tatay, “Sabi ko naman sa’yo, kaya mong buhayin ang sarili mo. Pero kung pagod ka na, umuwi ka lang. Nandito lang kami.” Doon ko naramdaman na kahit gaano ako kalayo, may bahay pa rin akong babalikan.

Hindi naman tuluyang tumigil si Carlo. Sa simula, dumadaan siya sa mga magulang ko. Nagpapadala siya ng prutas. Nagpapadala siya ng mahabang message na humihingi ng tawad. Sabi niya, hindi na raw siya nakikipag-usap kay Sofia. Sabi niya, isang buwan lang daw ang hiningi niya, pero anim na taon na ang lumipas at hindi pa rin siya maka-move on. Sinabi ko kina Nanay at Tatay na huwag na siyang papasukin kung tungkol lang sa akin ang sadya niya. Hindi dahil matigas ang puso ko, kundi dahil alam kong kapag binuksan ko ulit ang pinto, babalik lang ang dating gulo.

Si Sofia naman, tahimik nang matagal. Hindi siya nag-message. Hindi siya nag-friend request ulit. Akala ko, tapos na. Akala ko, pinili na rin niya na manahimik. Pero ang totoo, may mga bagay na hindi natatapos sa katahimikan. May mga tanong na nananatili kahit anong pilit mong kalimutan.

Wala pang isang taon mula nang magkakilala kami, niyaya ako ni Miguel na magpakasal sa isang simpleng civil wedding sa Singapore. Walang malaking handaan. Walang mamahaling venue. Ang nandoon lang ay ilang malalapit na kaibigan namin sa trabaho at sina Nanay at Tatay sa video call. Umiiyak si Nanay habang pinapanood kami. Si Tatay, pilit na nagpapatawa pero halata ang luha niya. Ang pangako ni Miguel, simple lang. Sabi niya, “Hindi ako mangangako ng perpekto. Pero mangangako ako na hindi ako maglilihim sa’yo. Kung may problema, pag-uusapan natin. Hindi kita iiwan na mag-isa sa tanong.” Doon ako umiyak. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa unang pagkakataon, naniwala ako sa pangako ng isang lalaki.

Pagkatapos ng kasal, ang shared apartment namin ay naging totoong bahay. Hindi na kami magkaibang kwarto. Magkasama na kaming bumibili ng grocery. Magkasama na kaming naglilinis ng kusina. Magkasama na kaming nagpaplano ng budget. Si Miguel, ganoon pa rin. Kapag pagod ako, siya ang nagluluto. Kapag siya ang pagod, ako naman ang nag-aasikaso. Walang nagbibilang kung sino ang mas maraming ginawa. Walang nagtatago ng sama ng loob.

Isang taon pagkatapos ng kasal, dumating si Mia. Naaalala ko pa ang unang gabi namin sa ospital. Hawak ni Miguel si Mia na parang hawak niya ang pinakamahalagang bagay sa mundo. Puyat kami pareho. Umiiyak si Mia, umiiyak din ako sa pagod at sa takot. Sabi ni Miguel, “Nandito lang ako. Hindi ka mag-isa.” Doon ko naramdaman na iba ang pagiging magulang kapag may kasama kang hindi ka iniiwan sa gitna ng hirap.

Habang lumalaki si Mia, mas lalo kong nakita ang pagkatao ni Miguel. Kapag may lagnat si Mia, siya ang unang nagigising. Kapag may kailangan sa school, siya ang nag-aayos. Kapag tinatanong siya ng mga katrabaho kung bakit maaga siyang umuuwi, sinasabi niya nang diretso, “May anak ako. May pamilya ako.” Walang pag-aalinlangan. Walang pakitang-tao. Doon ko mas naintindihan na ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa malalaking regalo, kundi sa araw-araw na pagpili na manatili.

Bumalik din ako sa trabaho pagkatapos manganak. Mahirap sa simula. May mga araw na gusto kong sumuko. May mga araw na pakiramdam ko, hindi ako sapat na nanay at hindi rin ako sapat na empleyado. Pero hindi ako pinabayaan ni Miguel. Siya ang nag-aalaga kay Mia kapag may meeting ako. Siya ang nagsasabi sa akin na magpahinga kapag halata nang pagod ako. Siya ang nagpapaalala sa akin na hindi ko kailangang maging perpekto para maging mabuting nanay.

Apat na taon na si Mia nang biglang tumawag si Sofia. Matagal na kaming hindi nag-uusap. Nang makita ko ang pangalan niya sa screen, nanlamig ang mga kamay ko. Gusto kong hindi sagutin. Gusto kong patayin ang tawag. Pero may bahagi sa akin na gusto nang malaman ang totoo. Hindi ang totoo na alam ko na, kundi ang totoo na hindi pa niya sinasabi.

“Liza,” sabi niya. Halata sa boses niya na kinakabahan siya. “Pwede ba tayong mag-usap? Hindi para makipag-ayos. Para lang sabihin ko sa’yo ang totoo.”

Hindi ako sumagot agad. Huminga ako nang malalim. Sabi ko, “Magsalita ka. Nakikinig ako.”

Doon niya inamin ang lahat. Sabi niya, matagal na niyang gusto si Carlo, bago pa man kami maging magkaibigan. Sabi niya, alam ni Carlo na gusto siya ni Sofia. Hindi siya lumayo. Sa halip, hinayaan niya na magpatuloy ang usapan nila. Anim na taon silang nag-uusap. Anim na taon silang nagtatago. Kapag may problema si Carlo sa trabaho, kay Sofia siya tumatakbo. Kapag may problema si Carlo sa pamilya niya, kay Sofia siya nagsasabi. Ako, ang fiance niya, ang huling nakakaalam.

Sabi ni Sofia, “Akala ko, ako ang pipiliin niya. Akala ko, ako ang mahalaga. Pero nang mag-propose siya sa’yo, doon ko naintindihan. Pinili ka niya kasi ikaw ang tingin niya na bagay maging misis. Maayos ang pamilya mo. Tahimik ka. Hindi ka magulo. Ako, mahal niya ako sa ibang paraan, pero hindi niya ako kayang pakasalan kasi magulo ako at maraming tanong. At ang tatay ko, oo, totoo iyon. Kailangan niya ang tatay ko para sa mga kliyente. Kaya hindi niya ako kayang bitawan. Hindi niya rin kayang bitawan ka.”

Nakinig ako nang hindi sumisingit. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak agad. Pero sa loob ko, parang may bato na nabasag. Sa wakas, may nagsabi ng totoo. Hindi na ako kailangang mag-isip kung ako ba ang kulang. Hindi na ako kailangang magtanong kung nag-overthink ba ako. Ang totoo, hindi ako ang problema. Ang problema ay si Carlo na hindi marunong mamili at gusto niyang hawakan ang dalawang babae para sa dalawang magkaibang pakinabang.

Tinanong ko siya, “Bakit ngayon mo lang sinasabi?”

Sumagot siya nang mahina. “Kasi ngayon ko lang din naintindihan na ginamit din ako. Akala ko, ako ang espesyal. Pero nang ikaw ang umalis, hindi niya ako pinili agad. Naghintay siya. Naghintay siya kung babalik ka. At nang hindi ka bumalik, saka lang siya bumaling sa akin na parang ako ang pangalawang pagpipilian. Pagod na ako, Liza. Pagod na akong maging pangalawang pagpipilian.”

Pagkatapos ng tawag, nakaupo lang ako sa sala nang matagal. Hawak ko ang cellphone ko. Hindi ako galit na galit tulad ng dati. Mas masakit, pero mas malinaw. Naiintindihan ko na ngayon na ang pagmamahal na may lihim ay hindi pagmamahal. Ang pagkakaibigan na may lihim ay hindi rin pagkakaibigan. At ang lalaking hindi makapili ay hindi karapat-dapat na piliin din.

Noong gabing iyon, ikinuwento ko kay Miguel ang lahat ng sinabi ni Sofia. Hindi ako nagtago. Sabi ko, “Kailangan mong malaman, kasi may kinalaman ito sa Project Aurora. Ang kumpanya ni Carlo ang kalaban ng team niyo sa bidding. Natatakot ako na gamitin niya ang nakaraan namin para makalapit sa’yo o sa akin.” Tinitigan ako ni Miguel. Hindi siya nagalit. Hindi siya nagselos. Sabi niya, “Salamat kasi sinabi mo sa akin. Hindi ko hahayaang gamitin niya tayo. Ang trabaho ko, trabaho ko. Ang pamilya ko, pamilya ko. Hindi ko sila paghahaluin.”

Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako magtatago habang buhay. Hindi ako tatakbo tuwing maririnig ko ang pangalan ni Carlo. Pupunta kami sa Manila kasama ni Miguel at ni Mia para sa meeting ng Project Aurora. Haharapin ko ang mga magulang ko nang personal. Haharapin ko ang nakaraan ko nang hindi na umiiyak. Hindi para makipag-away, kundi para ipakita sa sarili ko na tapos na ang takot ko.

Nag-impake kami nang dahan-dahan. Si Mia, tuwang-tuwa kasi first time niyang sasakay ng eroplano papuntang Manila para makita ang lolo at lola niya. Paulit-ulit niyang tinatanong kung may Jollibee ba sa airport. Tinatawanan siya ni Miguel. Ako naman, habang nag-aayos ng mga damit, nararamdaman ko ang kaba. Pero sa unang pagkakataon, ang kaba ko ay may kasamang tapang. Hindi na ako yung babaeng tumakbo palabas ng condo na may luha. Ako na yung babaeng babalik na may asawa at anak, at may malinaw na desisyon.

Bago kami umalis, tinawagan ko si Nanay. Sabi ko, “Nay, uuwi kami. Kasama ko si Miguel at si Mia. May meeting kami para sa Project Aurora. Gusto kong dumaan sa inyo.” Umiyak si Nanay sa tuwa. Sabi ni Tatay sa background, “Sabihin mo sa manugang ko, maghanda siya. Ipapagluto ko siya ng adobo.” Natawa ako. Doon ko naramdaman na kahit anong mangyari sa Manila, may bahay akong uuwian.

Sa eroplano, habang tulog si Mia sa bisig ni Miguel, tumingin ako sa bintana. Naalala ko ang araw na umalis ako papuntang Singapore. Mag-isa ako noon. May dala akong isang maleta at isang pusong basag. Ngayon, may katabi akong asawa at anak. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa Manila. Hindi ko alam kung magkikita kami ni Carlo. Pero alam ko ang isang bagay. Hindi na ako babalik sa nakaraan para ayusin ang hindi ko kasalanan. Babalik ako para protektahan ang binuo kong kinabukasan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa Harap Mismo Ng Project Aurora At Ng Pamilya Ko, Hinarap Ko Si Carlo At Sofia At Doon Ko Piniling Protektahan Ang Asawa, Anak At Kinabukasan Ko

Pagbaba namin sa NAIA, mahigpit ang hawak ko sa kamay ni Mia. Hawak ni Miguel ang maleta namin at ang water bottle ni Mia. Naghahanap kami ng baggage claim nang marinig ko ang isang boses na pamilyar na pamilyar.

“Liza?”

Si Carlo.

Nakatayo siya malapit sa conveyor, naka-dark gray na polo, mahigpit ang hawak sa handle ng maleta niya. Anim na taon na ang lumipas, pero ang tingin niya, ganoon pa rin. Parang naghahanap pa rin siya ng sagot na hindi niya nakuha noon.

Hindi ako umatras. Hindi ako nagtago sa likod ni Miguel. Tumango ako at sumagot nang kalmado.

“Carlo.”

Tumingin siya kay Mia. Tumingin siya kay Miguel. Tumingin siya sa akin. Halata sa mukha niya na nagbibilang siya. Apat at kalahati si Mia. Anim na taon na kaming kasal ni Miguel. Kahit anong bilang niya, hindi niya kami mabubuo sa kwento niya. Kasi ang kwento niya, natigil noong umalis ako.

Nagpakilala ako nang maikli. “Asawa ko, si Miguel Reyes. Anak namin, si Mia.”

Bumati si Miguel nang magalang, pero ramdam ko na alerto siya. Hindi siya nagselos. Hindi siya nagyabang. Nakatayo lang siya sa tabi ko na parang pader na hindi ako iiwan.

May hawak si Carlo na folder. Nakita ko ulit ang pangalang Project Aurora. Doon ko naalala ang sinabi ni Sofia sa tawag. Ang kumpanya ni Carlo ang kalaban namin sa bidding. At ang meeting namin sa BGC sa susunod na araw ang magdedesisyon kung sino ang makakakuha ng ₱2.5 million na design at structural contract. Hindi ito aksidente na magkasabay kami sa airport. Pareho kaming papunta sa iisang laban.

Nagtanong si Carlo, “Saan kayo pupunta?”

Sabi ko, “Sa Quezon City, kina Nanay at Tatay. Ikaw?”

“Business trip din. Project Aurora.”

Tumango ako. Hindi ako nagdagdag ng detalye. Hindi ko kailangang ipaliwanag sa kanya ang buhay ko.

Biglang hinila ni Mia ang damit ko. “Mama, gusto ko ng tubig.”

Binigay ko ang bottle niya. Kinuha ni Miguel ang maleta ko. Nagpaalam ako kay Carlo nang maayos.

“Mauuna na kami.”

Pero tinawag niya ako ulit. “Liza!”

Lumingon ako. “Ano pa?”

Nag-alangan siya. “Si Sofia, kasabay ko. Hindi pa siya lumalabas.”

Sumagot ako nang walang emosyon. “Ganoon ba.”

Gusto pa sana niyang magsalita, pero tumunog ang cellphone ni Miguel. Sinagot ito ni Miguel sa tabi ko. “Project Aurora, mamaya na natin pag-usapan. Nasa airport pa ako.” Nang marinig ni Carlo ang pangalang iyon mula kay Miguel, nagbago ang mukha niya. Doon ko nakita ang unang bitak. Naintindihan niya na hindi lang ako ang kaharap niya ngayon. Ang asawa ko ang kausap niya sa trabaho.

Pagdating namin sa Quezon City, sinalubong kami nina Nanay at Tatay na parang fiesta. Niyakap ni Nanay si Mia nang mahigpit. Si Tatay, binuhat si Mia na parang hindi siya napapagod. Nagluto si Nanay ng adobo at sinigang. Habang kumakain kami, ikinuwento ko sa kanila ang tawag ni Sofia. Hindi ako nagtago. Sabi ni Nanay, “Buti na lang at sinabi niya. Hindi para patawarin mo siya agad, kundi para matahimik ka na.” Sabi ni Tatay, “Anak, hindi mo kailangang patunayan pa sa kanila na maayos ang buhay mo. Kita na nila.”

Kinabukasan, pumunta kami ni Miguel sa BGC para sa presentation ng Project Aurora. Maayos ang suot namin. Dala namin ang design proposal namin at ang structural plan ni Miguel. Alam namin na magaling ang gawa namin. Hindi kami nandaya. Hindi kami gumamit ng koneksyon. Naghirap kami para sa bawat detalye.

Pagpasok namin sa meeting room, nandoon na si Carlo at si Sofia. Naka-cream na dress si Sofia, halos katulad ng suot niya noong araw na nalaman ko ang lahat. Si Carlo, naka-suit, pero halata ang kaba sa mga mata niya. Pagkakita niya sa akin, ngumiti siya na parang may plano siya.

“Liza, mabuti at nandito ka. Pwede ba tayong mag-usap saglit bago magsimula? Para sa dati nating pinagsamahan,” sabi niya.

Tumingin ako kay Miguel. Tumango si Miguel na parang sinasabi niya, “Nandito lang ako.” Humarap ako kay Carlo.

“Ano ang kailangan mo, Carlo?”

Bumaba ang boses niya. “Alam mo naman, matagal na tayong magkakilala. Ang tatay ni Sofia, kilala ang mga tao sa board. Kung magtutulungan tayo, pareho tayong makikinabang. Iwan mo na lang sa akin ang project na ito. Sa susunod, ako naman ang tutulong sa inyo.”

Doon ko naramdaman ang galit na matagal kong pinigilan. Hindi galit na sumisigaw. Galit na malinaw. Tinitigan ko siya.

“Ganyan ka pa rin, Carlo. Anim na taon na ang lumipas, ganyan ka pa rin mag-isip. Noon, ako ang gusto mong pakasalan kasi bagay ako maging misis. Si Sofia ang gusto mong hawakan kasi ang tatay niya ang magbibigay sa’yo ng mga kliyente. Ngayon, ako pa rin ang gusto mong gamitin para makuha mo ang Project Aurora.”

Namula ang mukha ni Carlo. “Hindi mo naiintindihan ang negosyo.”

Sumagot ako nang mahinahon pero diretso. “Naiintindihan ko. Naiintindihan ko na ang negosyo mo ay binuo sa paghawak sa mga tao. Pero ang trabaho namin ni Miguel, binuo namin sa pagod at sa pagiging tapat. Hindi kami mananalo sa pamamagitan ng pakikipag-ayos sa likod ng meeting room.”

Biglang nagsalita si Sofia. Nanginginig ang boses niya. “Carlo, tama na.”

Lumingon si Carlo sa kanya. “Sofia, huwag kang makialam.”

Pero hindi tumigil si Sofia. Lumapit siya sa akin, at sa harap ng lahat ng tao sa meeting room, nagsalita siya.

“Liza, totoo ang sinabi mo. Anim na taon kaming nag-usap. Anim na taon akong naghintay. Akala ko, ako ang pipiliin mo sa huli, Carlo. Pero nang umalis si Liza, hindi mo rin ako pinili agad. Naghintay ka kung babalik siya. Ginamit mo ako. Ginamit mo rin si Liza. At ngayon, ginagamit mo pa rin kami para sa Project Aurora.”

Tahimik ang buong room. Walang gustong magsalita. Si Carlo, hindi makatingin sa amin. Sinubukan niyang magpaliwanag. “Sofia, hindi ganoon—”

Pinutol siya ni Sofia. “Ganoon mismo. Sinabi mo sa akin noon na pagkatapos niyong ikasal, saka na lang natin pag-iisipan kung magkikita pa tayo. Sinabi mo sa akin na ako ang gusto mo, pero siya ang pakakasalan mo. Hindi mo ba naiintindihan kung gaano kasakit iyon? Para sa aming dalawa?”

Doon ko nakita ang pinakamalaking pagkakamali ni Carlo. Akala niya, kayang-kaya niyang itago ang lahat sa pamamagitan ng pagiging maingat sa salita. Pero ang mga salita niya mismo ang naglantad sa kanya. Ang anim na taon niyang pagtatago ang naging ebidensya laban sa kanya. Hindi kailangan ng kahit anong screenshot. Ang mga tao sa room, narinig mismo mula sa bibig niya at mula sa bibig ni Sofia ang totoo.

Sinubukan ni Carlo na bawiin ang sitwasyon. Lumingon siya sa board. “Hindi ito personal. Pag-usapan natin ang proposal. Mas mura ang sa amin. Mas mabilis kami.”

Doon nagsalita si Miguel. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nanakot. Binuksan niya ang folder namin at inilatag ang structural plan.

“Hindi kami nandito para makipag-away. Nandito kami para ipakita ang trabaho namin. Ang proposal namin ay buo, may malinaw na computation, may malinaw na safety plan. Hindi ito binuo sa isang gabi. Binuno ito ng team namin nang ilang buwan. Kung pipiliin niyo kami, pipiliin niyo ang gawa namin, hindi ang nakaraan namin.”

Tumingin ang mga tao sa board sa proposal namin. Nagtanong sila ng mga teknikal na tanong. Sinagot ni Miguel nang diretso. Sinagot ko ang mga tanong tungkol sa design. Walang paligoy-ligoy. Walang drama. Doon ko naramdaman na hindi ko na kailangang patunayan na mas magaling ako kay Carlo. Ang gawa namin ang nagsalita para sa amin.

Pagkatapos ng meeting, lumapit sa amin ang isa sa mga taga-board. Sabi niya, “Salamat sa malinaw na presentation. Ipaalam namin sa inyo ang desisyon sa susunod na linggo.” Hindi kami nagdiwang agad. Hindi kami nagmadali. Umuwi kami sa Quezon City at naghintay.

Isang linggo ang lumipas. Dumating ang tawag. Nakuha namin ang Project Aurora. Ang ₱2.5 million na kontrata ay napunta sa team namin. Hindi dahil sa koneksyon. Hindi dahil sa nakaraan. Kundi dahil sa gawa namin. Umiyak si Nanay sa tuwa. Si Tatay, niyakap si Miguel na parang tunay niyang anak. Si Mia, tumatalon sa tuwa kahit hindi niya naiintindihan kung ano ang Project Aurora. Sabi niya, “Mama, panalo tayo!”

Si Carlo, natalo sa bidding. Hindi dahil siniraan namin siya, kundi dahil ang proposal niya ay kulang sa detalye at nakita ng board na sinusubukan niyang gamitin ang personal na koneksyon para makalamang. Nawalan siya ng tiwala ng board. Si Sofia, nagdesisyon na lumayo muna kay Carlo. Hindi siya nagpaalam sa akin nang madrama. Nagpadala lang siya ng maikling message. “Liza, salamat kasi hindi mo ako sinigawan noong araw na iyon. Kailangan kong ayusin ang sarili ko. Hindi ko na hahayaang maging pangalawang pagpipilian ako.” Hindi ko siya sinagot ng mahaba. Sinabi ko lang, “Ingat ka. Sana mahanap mo rin ang kapayapaan mo.” Doon natapos ang anim na taon naming gulo. Hindi sa sigawan, kundi sa pagtanggap na pareho kaming ginamit at pareho naming piniling huminto.

Pagkatapos ng lahat, bumalik kami sa bahay nina Nanay at Tatay sa Quezon City para sa isang simpleng hapunan. Walang malaking handaan. Adobo, sinigang, at pansit ang nasa mesa. Si Mia, nakaupo sa pagitan ko at ni Miguel, kumakain ng pansit na paborito niya. Si Tatay, nagkukuwento ng mga lumang kwento. Si Nanay, panay ang lagay ng pagkain sa plato ni Miguel.

Habang kumakain kami, tinitigan ko ang pamilya ko. Naalala ko ang araw na umalis ako papuntang Singapore na mag-isa, may basag na puso at isang maleta. Naalala ko ang araw na nakita ko ang message nina Carlo at Sofia at pakiramdam ko, gumuho ang mundo ko. Naalala ko ang mga gabing mag-isa akong umiiyak sa shared apartment at ang mga gabing nakihnakikihati ako ng pansit kay Miguel sa shared kitchen habang pinipigilan kong umiyak.

Naalala ko rin ang mga gabing akala ko, hindi na ako magtitiwala pa. Naalala ko ang takot ko na baka ulitin lang ni Miguel ang ginawa ni Carlo. Pero habang nakatingin ako ngayon kay Miguel, nakikita ko ang kaibahan. Si Miguel, hindi siya nangako ng malaki. Hindi siya nagtago. Araw-araw niya lang pinatunayan na pwede siyang pagkatiwalaan. Sa pag-aayos ng gripo, sa pagluluto ng pansit, sa pagpupuyat kay Mia, sa pagharap sa akin sa meeting room nang hindi ako iniiwan.

Hinawakan ni Miguel ang kamay ko sa ilalim ng mesa. Hindi siya nagsalita. Hindi niya kailangan magsalita. Ramdam ko sa higpit ng hawak niya na sinasabi niya, “Nandito ako. Tapos na ang laban. Pahinga ka na.”

Tumingin si Mia sa amin at tumawa. “Mama, bakit kayo nagho-holding hands? Para kayong nasa pelikula.”

Natawa kaming lahat. Sabi ni Tatay, “Aba, mana sa lolo niyo. Noong nililigawan ko ang lola niyo, ganyan din kami.” Sabi ni Nanay, “Jose, tumigil ka nga. Kumain ka na lang.”

Doon ko naramdaman ang tunay na kapayapaan. Hindi ito yung kapayapaang walang problema. Ito yung kapayapaang alam mong kahit may problema, hindi ka mag-isa. May asawa kang kakampi mo. May anak kang nagpapasaya sa’yo. May mga magulang kang handang magbukas ng pinto kahit anong oras.

Pagkatapos kumain, lumabas kami sa balkonahe. Hawak ko si Mia sa kaliwa, hawak ni Miguel ang kamay ko sa kanan. Tahimik lang ang Quezon City noong gabing iyon. May mga ilaw sa malayo. May tunog ng mga tricycle. May amoy ng bagong lutong kanin mula sa kapitbahay.

Sabi ni Miguel, “Liza, pag natapos natin ang Project Aurora, gusto kong maghanap tayo ng maliit na bahay malapit dito. Para malapit si Mia kina Nanay at Tatay. Para hindi ka na malungkot kapag nami-miss mo sila.”

Tumingin ako sa kanya. “Sigurado ka? Hindi ba masyadong mabilis?”

Ngumiti siya. “Anim na taon na tayong magkasama. Hindi na ito mabilis. Ito na ang tamang oras para bumuo ng sarili nating bahay, pero malapit pa rin sa pamilya mo.”

Niyakap ko siya. Niyakap din kami ni Mia. Sabi ni Mia, “Gusto ko ng pink na kwarto, Mama. At gusto ko ng maliit na garden.” Sabi ko, “Sige, anak. Gagawa tayo ng garden. Ikaw ang magdidilig araw-araw.”

Bago kami matulog noong gabing iyon, kinausap ako ni Nanay nang kami lang dalawa sa kusina. Sabi niya, “Anak, proud na proud ako sa’yo. Hindi dahil nanalo kayo sa Project Aurora. Kundi dahil hindi ka gumanti. Hindi ka nanira. Pinili mong maging totoo at pinili mong protektahan ang pamilya mo. Iyan ang tunay na panalo.”

Umiyak ako, pero iba na ang iyak ko ngayon. Hindi na ito iyak ng sakit. Iyak ito ng ginhawa. Iyak ito ng isang babaeng sa wakas ay nakahinga na nang maluwag pagkatapos ng anim na taon na pagdadala ng bigat na hindi naman sa kanya.

Kinabukasan, nagising ako nang maaga. Si Miguel, nagluluto na naman ng pansit sa kusina nina Nanay. Si Mia, tulog pa at yakap ang maliit niyang unan. Si Tatay, nagkakape sa labas. Si Nanay, nag-aayos ng mesa. Ang simpleng umagang ito, ito pala ang pinapangarap ko noon habang mag-isa ako sa Singapore. Hindi malaking kasal. Hindi mamahaling bahay. Kundi isang umaga na payapa, may kasamang pamilya, at may pusong hindi na natatakot.

At sa wakas, habang hawak ko ang kamay ni Miguel at nakayakap si Mia sa akin, alam kong ang bahay na pinili ko ay hindi na kailangang ipaglaban pa, dahil ito na mismo ang kapayapaan ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨