Pinainom ako ng asawa ko at dinala sa villa ng limang bilyonaryo para ipahiya ako, hindi niya alam na sila ang mga batang iniligtas ko noon

Bahagi 3

Nalaman ko ang tunay na dahilan kung bakit ako dinala ng asawa ko sa villa at sa wakas ay pinili kong ipaglaban ang sarili ko kahit masakit

Pagkatapos kong pirmahan ang unang pahina, hindi ako agad nakaramdam ng ginhawa. Parang may mabigat pa rin sa dibdib ko, pero ibang bigat na iyon. Hindi na iyon takot kay Carlo. Iyon ay takot na baka hindi ko kayanin ang buhay nang wala siya, kahit alam kong siya ang sumira sa akin. Umupo ako sa gilid ng kama at tiningnan ko ang pangalan ko sa papel. Ang sulat ko ay malinaw at hindi nanginginig. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, ako ang nagdesisyon para sa sarili ko.

Kumatok si Rico sa pinto at marahang nagtanong kung puwede siyang pumasok. Sinabi kong puwede at pumasok siya na may dalang baso ng tubig. Hindi siya nagtanong tungkol sa papel. Tinanong niya lang kung nakakain na ako ng maayos at kung gusto kong magpahinga. Sinabi ko na ayos lang ako at gusto kong kausapin ang abogado nang mas detalyado. Tumango siya at sinabi niyang tatawagan niya ang abogado at hindi niya ako pipilitin na magmadali. Doon ko naramdaman na iba siya kay Carlo. Hindi niya ako minamadali para sumunod sa gusto niya.

Pagdating ng abogado, ipinaliwanag niya sa akin ang proseso nang hindi gumagamit ng mahirap na salita. Sinabi niya na kailangan naming ilista ang lahat ng ari-arian na nakuha namin habang kasal kami. Kailangan din naming patunayan kung saan galing ang ₱3 million na binigay ko kay Carlo. Ipinakita ko sa kanya ang lumang resibo ng condo ni Mama at ang bank transfer na ginawa ko noon. Tiningnan niya ito ng maingat at sinabi niyang malakas ang hawak ko dahil malinaw na galing ito sa mana ko. Hindi ako natuwa sa pera. Naisip ko lang si Mama at kung gaano niya ako kamahal kaya niya iniwan sa akin ang condo na iyon.

Habang nag-uusap kami, biglang nag-vibrate ang cellphone ko. Isang notification mula sa bank ang lumabas. Nakita ko na may binayaran na ₱180,000 mula sa joint account namin ni Carlo. Iyon ang presyo ng bag na binili niya kay Bianca. Hindi niya ginamit ang sarili niyang pera. Ginamit niya ang pera naming dalawa. Napahawak ako sa mesa at naramdaman ko ang galit na matagal kong pinipigilan. Sinabi ng abogado na i-save ko ang notification at huwag ko itong burahin. Ginawa ko iyon at naramdaman kong may isa na naman akong katotohanan na hindi ko na puwedeng balewalain.

Pagkatapos ng meeting, lumabas ako sa garden ng villa para huminga. Sumunod si Jolo at tahimik lang siyang umupo sa tabi ko. Hindi siya nagbiro tulad ng dati. Tinanong niya ako kung masakit ba ang ulo ko at kung gusto kong dalhan niya ako ng lugaw. Sinabi ko na ayos lang ako at nagpasalamat ako sa kanya. Sinabi niya na natatakot siyang baka umalis ako nang hindi nagpapaalam tulad ng ginawa ko sampung taon na ang nakalipas. Sinabi ko na hindi ako aalis nang walang paalam ngayon. Doon lang siya ngumiti ng konti at sinabi niyang maghihintay siya.

Kinagabihan, tumawag si Carlo. Hindi ko sana sasagutin pero gusto kong marinig kung ano pa ang sasabihin niya. Sinabi niya na lasing lang daw siya noong gabing iyon at hindi niya sinasadya ang nangyari. Sinabi niya na si Bianca ay kaibigan lang at nag-overthink lang ako. Tinanong ko siya kung bakit ako nahilo kung pamparelaks lang ang nilagay niya. Hindi siya nakasagot agad at sinabi niyang baka naparami lang ang lagay niya. Sinabi ko na hindi vitamins ang nagpapatumba sa tao ng ganoon. Tumahimik siya at pagkatapos ay nagalit siya at sinabi niyang palagi ko daw siyang pinapahiya sa harap ng ibang tao.

Sinabi ko sa kanya na siya ang nagpahiya sa sarili niya nang dalhin niya ako sa villa. Sinabi niya na ginawa niya lang iyon dahil gusto niyang matuto ako. Tinanong ko siya kung anong klaseng asawa ang nagtuturo sa asawa niya sa pamamagitan ng pagbibigay nito sa ibang lalaki. Hindi siya nakasagot at narinig ko ang paghinga niya na mabigat. Sinabi niya na mahal pa rin niya ako at si Bianca lang ang tumutulong sa kanya sa kumpanya. Sinabi ko na kung mahal niya ako, hindi niya ako ipagpapalit sa isang bag at sa isang proyekto. Ibinaba ko ang tawag bago pa siya makapagsalita ulit.

Kinabukasan, nagpunta ako sa memorial sa Quezon City kung saan nakalagay si Mama. Ito ang araw na dapat kong alalahanin siya nang tahimik, pero sa loob ng tatlong taon, lagi itong nasisira dahil kay Carlo. Dala ko ang puting rosas na binigay ni Rico at inilagay ko ito sa harap ng lapida. Kinausap ko si Mama na parang nandiyan lang siya. Sinabi ko na ibinenta ko ang condo niya pero hindi ko ibinenta ang dignidad ko. Sinabi ko na pagod na ako at gusto ko nang mabuhay nang maayos. Umiyak ako pero hindi tulad ng dati na parang walang katapusan. Pagkatapos kong umiyak, pinunasan ko ang luha ko at naramdaman kong mas malinaw na ang isip ko.

Kasama ko si Paolo at Andres sa pag-uwi. Hindi sila nagtanong ng marami. Si Paolo ang nagmaneho at si Andres ang nagbukas ng pinto para sa akin. Sinabi ni Andres na kung gusto kong kunin ang mga gamit ko sa condo namin ni Carlo sa Makati, sasamahan niya ako. Sinabi ko na gusto ko munang mag-isip dahil baka magkita kami ni Carlo doon. Sinabi ni Paolo na hindi ako kailangang magmadali at puwede naming ipakuha na lang sa abogado ang mga gamit ko. Nagpasalamat ako sa kanila dahil sa unang pagkakataon, hindi ako pinipilit na magdesisyon agad.

Nang bumalik kami sa villa, naghihintay si Miguel na may dalang isang kahon ng mga design materials. Sinabi niya na nakita niya sa lumang kwarto ko ang ilan sa mga gamit ko at dinala niya ito para hindi ako mainip. Binuksan ko ang kahon at nakita ko ang mga sketch na ginawa ko bago ako mag-resign. Naalala ko kung gaano ko kamahal ang pagdidisenyo noon. Sinabi ni Miguel na sayang kung itatago ko lang ang talento ko. Sinabi ko na natakot akong bumalik dahil baka sabihin ni Carlo na wala akong kwenta. Sinabi ni Miguel na hindi ko kailangang maniwala sa sinasabi ni Carlo.

Noong gabing iyon, tinawagan ako ni Bianca. Hindi ko akalain na tatawag siya mismo. Sinabi niya na dapat daw akong mahiya dahil nagpapaalaga ako sa limang lalaki habang may asawa pa ako. Sinabi ko na hindi ako nagpaalaga, sila ang tumulong sa akin nang ako ay may sakit. Tumawa si Bianca at sinabi niya na siya ang nagsabi kay Carlo na dalhin ako sa villa para turuan ako ng leksyon. Sinabi niya na nagseselos daw siya dahil kahit siya ang kasama ni Carlo, ako pa rin ang may titulo na misis. Doon ko naintindihan na hindi ito aksidente. Plinano nila ito para ipahiya ako.

Sinabi ni Bianca na dapat daw akong magpasalamat dahil binigyan ako ni Carlo ng pagkakataong makilala ang limang bilyonaryo. Sinabi ko na hindi ko kailangan ng ganoong pagkakataon kung kapalit nito ang dignidad ko. Nagalit si Bianca at sinabi niya na kung hindi ako babalik kay Carlo, mawawalan ako ng lahat. Sinabi ko na mas pipiliin kong mawalan ng lahat kaysa mawalan ng sarili ko. Ibinaba niya ang tawag at narinig ko ang pag-iyak niya sa likod, pero hindi na ako naawa tulad ng dati. Alam ko na ang pag-iyak niya ay ginagamit niya para makuha ang gusto niya.

Pagkatapos ng tawag, umupo ako kasama ang lima sa sala. Sinabi ko sa kanila na kailangan ko ng espasyo para mag-isip. Sinabi ko na nagpapasalamat ako sa lahat ng ginawa nila, pero hindi ako puwedeng pumili ng bagong asawa habang kasal pa ako. Sinabi ko na kailangan kong ayusin ang sarili ko muna. Tahimik silang nakinig at walang nagpilit. Si Rico ang unang nagsalita at sinabi niyang hindi sila nagmamadali at igagalang nila ang desisyon ko. Si Jolo ay tumango kahit halatang nalungkot siya. Si Miguel ay huminga ng malalim at sinabi niyang susubukan niyang hindi bumili ng kung ano-ano.

Kinabukasan, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Sinabi ko sa abogado na gusto kong umupa ng maliit na studio sa Quezon City, malapit sa dating barangay ni Mama. Gusto kong doon ako magsimula ulit ng freelance design work. Hindi ako tatanggap ng pera mula sa lima para dito. Gagamitin ko ang sarili kong ipon mula sa mga design project na ginawa ko noon. Sinabi ng abogado na magandang plano iyon dahil ipapakita nito na kaya kong tumayo mag-isa. Naramdaman kong gumaan ang pakiramdam ko nang sabihin ko iyon nang malakas.

Sinabi ko sa lima ang tungkol sa studio. Inaasahan kong tututol sila at pipilitin akong manatili sa villa. Pero nagulat ako dahil pumalakpak si Jolo at sinabi niyang tutulungan niya akong maglipat ng gamit. Sinabi ni Paolo na tutulungan niya akong ayusin ang mga kontrata para sa studio. Sinabi ni Andres na titingnan niya ang lugar para masigurong ligtas ito. Sinabi ni Miguel na hindi siya bibili ng studio, magpapadala lang siya ng halaman. Si Rico ay ngumiti at sinabi niyang kung kailangan ko ng unang kliyente, puwede niyang ipagawa sa akin ang lobby ng opisina niya, pero babayaran niya ako ng tamang presyo.

Doon ko naintindihan na hindi nila ako gustong bilhin o angkinin. Gusto nila akong suportahan habang ako mismo ang nagdedesisyon. Sinabi ko kay Rico na tatanggapin ko ang proyekto niya pero sa tamang presyo at sa tamang proseso, hindi dahil sa utang na loob. Tumango siya at sinabi niyang iyon ang gusto niyang marinig. Sinabi ko sa kanila na sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot na magsimula ulit. Kahit masakit pa rin ang dibdib ko, alam kong hindi na ako yung babaeng naghihintay lang kay Carlo sa bahay.

Sa huling gabi bago ang ikatlong araw, nag-message si Carlo. Sinabi niya na pupunta siya kinabukasan kasama si Bianca para sunduin ako. Sinabi niya na tapos na ang tatlong araw at dapat na akong umuwi. Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko ang studio na pinaplano ko at ang mga sketch na nasa kahon. Tiningnan ko ang bracelet sa pulso ko na sampung taon kong iningatan. Alam kong kinabukasan, hindi ako uuwi kay Carlo. Kinabukasan, haharapin ko siya nang hindi na umiiyak at hindi na nagmamakaawa. Handa na akong sabihin sa kanya ang totoo na matagal ko nang alam pero ngayon ko lang kayang panindigan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4

Humarap ako sa asawa ko at sa babaeng ipinalit niya sa akin sa huling araw at doon ko binawi ang buhay na matagal na niyang kinuha sa akin

Dumating ang ikatlong araw nang mas maaga kaysa sa inaasahan ko. Hindi ako nagising na kinakabahan tulad ng dati. Nagising ako na may malinaw na plano at may mga taong handang sumuporta sa akin nang hindi ako kinokontrol. Nag-ayos ako ng simple lang, puting blouse at maong, at isinuot ko ang silver bracelet ni Mama na hindi ko tinanggal. Hindi ako nag-ayos para kay Carlo. Nag-ayos ako para sa sarili ko at para sa pagharap na matagal ko nang iniiwasan.

Alas diyes ng umaga, dumating si Carlo sa villa sa Forbes Park, Makati. Kasama niya si Bianca na suot ang bag na ₱180,000 na binili gamit ang joint account namin. Pumasok sila na parang sila ang may-ari ng bahay. Si Carlo ay nakangiti na parang sigurado siyang uuwi ako. Si Bianca ay nakahawak sa braso niya na parang ipinapakita niya na siya na ang nanalo. Umupo sila sa sofa at si Carlo ay nagsalita agad na parang walang nangyari.

Sinabi ni Carlo na tapos na ang tatlong araw at dapat na akong umuwi. Sinabi niya na miss na niya ako at naayos na niya ang kwarto namin. Sinabi niya na kalimutan ko na ang nangyari sa villa dahil nagbibiro lang daw siya. Tiningnan ko siya at hindi ako sumagot agad. Kinuha ko ang envelope na may divorce papers at inilagay ko ito sa mesa sa harap niya. Sinabi ko na hindi ako uuwi at ito ang sagot ko sa tatlong araw niya. Biglang nawala ang ngiti niya at tiningnan niya ang envelope na parang hindi siya makapaniwala.

Sinabi ni Carlo na nag-iinarte lang ako at ginagamit ko lang ang lima para selosin siya. Sinabi niya na kilala niya ako at alam niyang mahal ko pa rin siya. Sinabi niya na ang limang lalaki ay naawa lang sa akin dahil ako ang tagapagligtas nila. Sinabi niya na pagkatapos mawala ang bago, walang magpapakasal sa isang babaeng hiwalay na. Sinabi niya na ibinenta ko ang condo ni Mama para sa kanya, kaya patunay daw iyon na hindi ko siya kayang iwan. Tahimik akong nakinig at hinayaan ko siyang magsalita hanggang sa maubos ang mga salita niya.

Pagkatapos niyang magsalita, nagsalita na ako nang kalmado. Sinabi ko na hindi ko ibinenta ang condo ni Mama dahil mahina ako. Ibinenta ko ito dahil nagtiwala ako sa kanya at akala ko mag-asawa kami na magtutulungan. Sinabi ko na ang pagtitiwala ay hindi lisensya para saktan ako. Sinabi ko na ang pagmamahal ay hindi ibig sabihin na papayag akong ibigay niya ako sa ibang tao. Sinabi ko na ang tatlong taon na paghihintay ko ay sapat na at ngayon, ako naman ang pipiliin ko.

Biglang sumingit si Bianca at tumawa ng malakas. Sinabi niya na akala ko raw ay may mag-aasawa sa akin dahil lang nagligtas ako noon. Sinabi niya na ang mga lalaki ay nagsasawa rin at hindi sila magpapakasal sa babaeng may bahid na. Sinabi niya na dapat akong magpasalamat kay Carlo dahil kahit ganito ako, tinatanggap niya pa rin ako. Tiningnan ko si Bianca at hindi ako nagalit. Sinabi ko na hindi ko kailangan ng pagtanggap na may kasamang pagpapahiya. Sinabi ko na mas pipiliin kong mag-isa kaysa makasama ang taong ginagawa akong sakripisyo para sa ibang babae.

Doon, hindi na napigilan ni Bianca ang sarili niya. Sa galit niya, sinabi niya ang totoo. Sinabi niya na siya ang nagsabi kay Carlo na dalhin ako sa villa. Sinabi niya na gusto niyang makita akong mapahiya sa harap ng limang lalaki. Sinabi niya na siya ang pumili ng araw na iyon dahil alam niyang anibersaryo ng pagkamatay ni Mama. Sinabi niya na gusto niyang ipakita sa akin na kahit anong araw pa iyon, mas mahalaga siya kay Carlo kaysa sa akin. Narinig iyon ng abogado at ng lima at lahat sila ay natigilan.

Sinabi rin ni Bianca na ang bag ay binili gamit ang pera naming mag-asawa at hindi pera ni Carlo. Sinabi niya na si Carlo mismo ang nagsabi na pera ko rin iyon kaya wala akong karapatang magreklamo. Doon, nagbago ang mukha ni Carlo. Sinabi niya kay Bianca na tumahimik siya at huwag na siyang magsalita. Sinabi ni Bianca na bakit siya tatahimik, siya daw ang nagplano ng lahat para matulungan si Carlo. Nag-away sila sa harap namin at doon lumabas ang lahat ng sikreto nila. Sinabi ni Carlo na si Bianca ang nag-udyok sa kanya. Sinabi ni Bianca na si Carlo ang pumayag dahil kailangan niya ang proyekto sa BGC.

Kinuha ng abogado ang papel ng proyekto sa BGC na dinala ni Carlo para papirmahan sa akin. Ipinakita niya na may kasunduan doon na kung hindi ko kumbinsihin si Rico na pirmahan ang proyekto, mawawalan si Carlo ng malaking kontrata. Sinabi ng abogado na malinaw na ginamit ako ni Carlo bilang kapalit sa negosyo. Sinabi ni Rico na hindi niya pipirmahan ang proyekto sa ilalim ng ganitong sitwasyon. Sinabi niya na ang kumpanya niya ay hindi nakikipagnegosyo sa taong gumagamit ng asawa niya para sa kontrata. Sinabi ni Paolo na titingnan nila ang lahat ng kontrata at tatapusin nila ang mga hindi na angkop sa tamang proseso.

Sinabi ni Miguel na kung gusto ni Carlo ng pera, dapat siyang magtrabaho ng maayos at hindi mandamay ng ibang tao. Sinabi ni Andres na hindi ito paghihiganti, ito ay pagprotekta sa negosyo at sa mga taong pinagsamantalahan. Sinabi ni Jolo na kahit bata siya, alam niya na mali ang ginawa ni Carlo. Tahimik na nakinig si Carlo habang nawawala ang tiwala niya. Sinabi niya na hindi totoo ang lahat at si Bianca lang ang nagsisinungaling. Pero huli na dahil narinig na namin mismo ang pag-amin ni Bianca at nakita na namin ang mga papel.

Lumapit ang abogado at ipinaliwanag ang settlement. Sinabi niya na kailangang ibalik ni Carlo ang ₱3 million na galing sa condo ni Mama, kasama ang tamang bahagi ko sa mga ari-arian na nakuha namin habang kasal kami. Sinabi niya na hindi puwedeng galawin ni Carlo ang mga personal na gamit ko, lalo na ang photo album ni Mama at ang mga design portfolio ko. Sinabi niya na hindi na puwedeng guluhin ni Carlo ang buhay ko pagkatapos ng divorce. Sinabi niya na kung hindi pipirma si Carlo, dadalhin namin ito sa korte at isasama namin ang report ng doktor tungkol sa gamot na nilagay niya sa inumin ko. Natigilan si Carlo at tiningnan niya ako na parang ngayon lang niya ako nakilala.

Sinabi ni Carlo na hindi niya kayang bayaran ang ₱3 million agad. Sinabi ng abogado na puwedeng ayusin sa tamang paraan, pero kailangan niyang pirmahan ang kasunduan ngayon. Sinabi ni Carlo na mawawalan siya ng kumpanya kung mawawala ang proyekto sa BGC. Sinabi ko na hindi ko gusto na bumagsak ang kumpanya niya. Sinabi ko na ang gusto ko lang ay makuha ko ang tama para sa akin at makapagsimula ulit. Sinabi ko na ang pera ni Mama ay hindi niya puwedeng gastusin para kay Bianca at para sa mga bagay na hindi ko alam. Sinabi ko na ang pag-ayos na ito ay para matapos na kami nang maayos.

Sa huli, pumirma si Carlo. Nanginginig ang kamay niya habang pumipirma siya at hindi siya makatingin sa akin. Pagkatapos niyang pumirma, sinubukan pa niyang hawakan ang kamay ko at sinabi niyang patawarin ko siya at bigyan ko siya ng isa pang pagkakataon. Tiningnan ko siya at sinabi ko na pinatawad ko na siya, pero hindi ko na siya pipiliin. Sinabi ko na ang pagpapatawad ay hindi ibig sabihin na babalik ako. Sinabi ko na kailangan kong mahalin ang sarili ko ngayon tulad ng pagmamahal ko sa kanya noon. Umiyak siya pero hindi na ako lumambot tulad ng dati.

Umalis si Bianca nang hindi nagpapaalam at iniwan niya si Carlo na mag-isa. Sinabi ni Carlo na hindi niya akalain na iiwan din siya ni Bianca. Sinabi ko na ganoon talaga kapag ang relasyon ay binuo sa pananakit ng ibang tao. Hindi ako natuwa sa nangyari sa kanya. Naramdaman ko lang na sa wakas, tapos na ang kwento naming dalawa. Lumabas si Carlo ng villa nang mag-isa, hindi na kampante at hindi na mayabang tulad ng pagdating niya. Isinara ni Andres ang pinto at tahimik kaming lahat ng ilang segundo.

Pagkatapos ng araw na iyon, nag-focus ako sa studio ko sa Quezon City. Maliit lang ito, pero akin ito. Ako ang nag-ayos ng mga mesa, ako ang pumili ng mga halaman, at ako ang naglagay ng litrato ni Mama sa tabi ng bintana. Hindi ako tumanggap ng malaking pera mula sa lima. Tinanggap ko lang ang tulong nila sa paglipat at pag-aayos, pero ang renta at mga gamit ay galing sa sarili kong ipon. Doon ko naramdaman na hindi ako umaasa sa kahit sino. Doon ko naramdaman na kaya kong mabuhay nang hindi naghihintay kay Carlo.

Dumating ang araw ng pagbubukas ng studio. Dumating ang lima na may dalang mga halaman at hindi mamahaling regalo. Si Jolo ay may dalang sunog na itlog ulit at lahat kami ay tumawa. Si Miguel ay hindi bumili ng buong building, nagdala lang siya ng kape para sa lahat. Si Paolo ay tumulong sa pag-ayos ng mga kontrata ng unang kliyente ko. Si Andres ay nag-check kung ligtas ang lugar at kung maayos ang ilaw. Si Rico ay tahimik lang na nakatingin sa studio at sinabi niyang proud siya sa akin. Sinabi ko na ang unang proyekto ko ay ang lobby ng opisina niya, pero sa tamang presyo at sa tamang proseso.

Hindi ako agad nagpakasal sa kahit sino sa kanila. Sinabi ko sa kanila na kailangan ko muna ng oras para makilala ang sarili ko ulit. Sinabi ko na ayokong magmadali at ayokong palitan ang isang kasal ng isa pang kasal agad. Naintindihan nila at hindi sila nag-away tulad ng dati. Si Jolo ay naging parang kapatid ko. Si Miguel, Paolo at Andres ay naging mga kaibigan ko na handang tumulong. Si Rico ay naging taong tahimik na naghihintay, hindi naniningil at hindi nagmamadali. Sinabi niya na kung papayag ako, gusto niya akong yayain magkape, hindi para mag-propose, kundi para makilala ako nang mas mabuti.

Pumayag ako sa kape. Hindi iyon pangako ng kasal. Iyon ay simula ng isang bagay na hindi nakabase sa utang na loob o sa takot. Nag-usap kami tungkol sa mga simpleng bagay, tungkol sa studio ko, tungkol sa mga pangarap ko, at tungkol sa sampung taon na hinanap nila ako. Natawa ako nang sabihin niya na kahit sampung taon siyang naghintay, ngayon lang siya kinabahan. Sinabi ko na sa unang pagkakataon, hindi ako kinakabahan na kasama ang isang lalaki. Hindi ko kailangang hulaan kung galit ba siya o masaya. Puwede lang akong maging ako.

Sa mga sumunod na linggo, naging maayos ang buhay ko. Nagtatrabaho ako sa studio, kumakain ako nang maayos, at natutulog ako nang hindi umiiyak. Bumibisita pa rin ang lima minsan, pero hindi na sila nag-aagawan. Natuto silang maghintay at natuto silang makinig. Si Jolo ay natutong magluto ng hindi sunog na itlog at ipinagmalaki niya ito sa akin. Si Miguel ay natutong magtanong bago bumili. Si Paolo at Andres ay natutong ibigay sa akin ang espasyo na kailangan ko. Si Rico ay natutong maghintay nang hindi ako pinipilit.

Isang umaga, nagising ako sa studio at binuksan ko ang bintana. Pumasok ang sariwang hangin mula sa Quezon City at narinig ko ang mga tao sa labas na nag-uumpisa na ng araw nila. Tiningnan ko ang bracelet sa pulso ko at ang litrato ni Mama sa mesa. Hindi na ako yung babaeng naghihintay kay Carlo na umuwi at magpasensya sa lahat. Hindi na ako yung babaeng natatakot na mawalan ng asawa. Ako na si Grace na kayang magdesisyon, kayang magtrabaho, at kayang mahalin ang sarili niya. Alam kong may mga araw pa rin na masasaktan ako, pero alam ko rin na hindi na ako babalik sa dati.

Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nagising ako na hindi takot, at alam kong ang bukas ay sa wakas, akin na.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨