BAHAGI 2_ANG MACHONG MODELO AT ANG PRESYONG HINDI KAYANG BAYARAN NG HIYA

BAHAGI 2_ANG MACHONG MODELO AT ANG PRESYONG HINDI KAYANG BAYARAN NG HIYA

 

“SIYAMNAPUNG LIBO?!”

 

Napatalon si Nestor.

 

Sa sobrang gulat, nasabit ang laylayan ng kaniyang duster sa hawakan ng drawer.

 

“Aray!

 

Bel, tulungan mo ako!”

 

Ngunit hindi agad gumalaw si Maribel.

 

Nakatingin lamang siya sa cellphone habang unti-unting nagbubukas ang kaniyang bibig.

 

Siyamnapung libong tao.

 

Isang daang libo.

 

Isang daan at dalawampung libo.

 

Patuloy na tumataas ang bilang.

 

“Paano nangyari ’to?” bulong niya.

 

“Patayin mo!” sigaw ni Nestor.

 

“Baka makita ako ng mga kasama ko sa pier!”

 

“Sandali!”

 

“Anong sandali?

 

Nakaduster ako!”

 

“Alam ko!”

 

“E di patayin mo!”

 

Biglang tumunog ang cellphone ni Maribel.

 

Tumatawag si Aling Cora, ang kapitbahay nilang may sari-sari store.

 

Sinagot niya iyon.

 

“Hello, Ate?”

 

“MARIBEL!

 

ANONG GINAGAWA NG ASAWA MO SA INTERNET?”

 

Napapikit si Nestor.

 

“Patay.”

 

“Bakit po?”

 

“Bakit?

 

Aba, pinanonood siya ng buong barangay!

 

May nag-share na sa group chat ng homeowners!

 

Ang galing daw niyang rumampa!”

 

“Ha?”

 

“Anak, hindi mo ba alam?

 

Viral na ang mister mo!”

 

Napatingin si Maribel kay Nestor.

 

Namumutla ang lalaki.

 

“Bel,” pakiusap niya, “tama na.

 

Baka mapahiya ako.”

 

Ngunit bago pa makasagot si Maribel, may isa pang tawag.

 

Ang kanilang kaibigan na si Jojo, isang delivery rider.

 

“Pare!” sigaw nito nang sagutin ni Nestor.

 

“Idol na kita!”

 

“Jojo, huwag kang maingay.”

 

“Pare, may nag-upload ng clip mo.

 

Dalawang minuto pa lang, limampung libong views na!”

 

“BURAHIN MO!”

 

“Bakit ko buburahin?

 

Hindi naman ako ang nag-upload!”

 

“Jojo!”

 

“Pare, may nagko-comment pa nga na gusto nilang mag-model ka ulit!”

 

Tuluyang naupo si Nestor sa kama.

 

Tinakpan niya ang mukha.

 

“Panginoon, kunin Mo na lang ako.”

 

Samantala, parang biglang nagising mula sa mahabang pagkakatulog si Maribel.

 

Kinuha niya ang cellphone at humarap sa kamera.

 

“Hello po!

 

Magandang gabi sa inyong lahat!”

 

Nagsalita siya nang mabilis.

 

“Pasensya na po.

 

Ako po si Maribel, may-ari ng Bel’s Pambahay Collection.

 

Iyong nakita ninyong lalaki, asawa ko po ’yan.”

 

Bumuhos ang mga komento.

 

ATE, IBALIK MO SI KUYA!

 

GUSTO NAMIN NG LIVE MODEL!

 

ANG CUTE NINYONG MAG-ASAWA!

 

ATE, MINE PINK, SIZE LARGE!

 

Napatingin siya sa kaniyang asawa.

 

“Nestor, lumapit ka rito.”

 

“Ayoko.”

 

“Sandali lang.”

 

“Hindi.”

 

“May bumibili.”

“E ano naman?”

“Marami.”

Napatingin si Nestor sa mga damit.

“Gaano karami?”

Itinapat ni Maribel ang screen sa kaniya.

Nakita niya ang sunod-sunod na salitang

MINE

.

“Bel, baka niloloko lang tayo ng mga ’yan.”

“Posible.

Pero kailangan nating subukan.”

May pumasok na mensahe mula sa supplier.

Ma’am, bakit ang daming nagtatanong kung available pa ang floral duster ninyo?

May nag-tag sa page namin.

Sinundan iyon ng isa pang mensahe.

Kung kailangan ninyo ng additional stocks, sabihin ninyo agad.

Napaupo si Maribel.

Tatlong linggo siyang halos walang tulog dahil sa pag-aalala kung paano maibabalik ang kanilang puhunan.

Ngayon, may pagkakataon na siyang makabawi.

Ngunit nang tingnan niya si Nestor, nakita niyang hindi lamang ito nahihiya.

Takot ang kaniyang asawa.

“Nes,” mahinahon niyang sabi, “hindi kita pipilitin.”

Napatingin ang lalaki.

“Talaga?”

 

“Oo.

Kung gusto mong tapusin natin ang live, tatapusin natin.”

Saglit na natahimik si Nestor.

Mula sa sala, narinig nila ang mahimbing na paghinga ni Mika.

Napatingin siya sa maliit na sobre sa ibabaw ng aparador.

Nandoon ang listahan ng bayarin nila.

Uupa.

Kuryente.

Baon.

Utang sa supplier.

“Magkano nga ulit ang kailangan nating bayaran sa Monday?” tanong niya.

“Labindalawang libo.”

Napabuntong-hininga siya.

“Tapos magkano na ang nabebenta?”

“Hindi ko pa alam.

Maraming nagmi-mine, pero hindi pa confirmed.”

Tumango si Nestor.

Pagkatapos ay tumayo siya.

Inayos niya ang duster.

“Bel.”

“O?”

“Kung gagawin ko ’to…”

“Ano?”

“Bawal mo akong tawaging Nestor.”

Napakunot-noo si Maribel.

“Bakit?”

Nagtaas ng kilay ang lalaki.

“Dapat may stage name.”

Napahawak si Maribel sa bibig upang hindi matawa.

“Ano namang stage name?”

Huminga nang malalim si Nestor.

“Madam Nes.”

Hindi na napigilan ni Maribel ang halakhak.

“Madam Nes?!”

“Oo.

May problema ka?”

“Wala!

Wala!”

“Dapat may sariling electric fan.

Ayokong pawisan sa runway.”

“Nes, electric fan lang ’to!”

“At kailangan may tubig ako.

Mahirap ang trabaho ng modelo.”

“Susmaryosep!”

Lumapit si Nestor sa kamera.

Inayos ang kaniyang bigote.

Nagtaas ng isang kilay.

“Hello, mga ka-duster!”

Halos sumabog ang comment section.

AYAN NA SI MADAM NES!

KUYA, MAHAL NA KITA!

ATE, PAKI-SAVE ANG LIVE!

GUSTO KO NG LIMANG PINK!

Naglakad si Nestor sa gitna ng silid.

“Mga madam, ito ang ating floral duster.

Malambot, presko, at higit sa lahat…”

Huminto siya at umikot.

“…kayang yakapin ang isang taong may malalaking pangarap!”

Napatili sa tawa si Maribel.

“Hindi ganyan ang product description!”

“Marketing strategy, Bel!”

Nagkaroon ng napakagulong kalahating oras.

Si Maribel ang nagbabasa ng orders.

Si Nestor naman ang nagpapakita ng mga damit.

Minsan ay nagsusuot siya ng malaking sombrero.

Minsan ay nagdadala ng tabo bilang kunwaring handbag.

At minsan, ginagamit niya ang walis bilang mikropono habang naglalakad na parang nasa fashion show.

Ngunit may kakaiba sa kaniyang paraan ng pagbebenta.

Hindi siya basta nagpapatawa.

Ipinapakita niya kung gaano kalambot ang tela, kung gaano ito kahaba, at kung paano ito gumalaw habang naglalakad.

Kapag may nagtatanong kung kasya sa malaking pangangatawan, itinuturo niya ang sarili.

“Mga madam, tingnan ninyo ako.

Kung nagkasya sa balikat kong pangkargador, malaki ang pag-asa ninyong magkasya rito.

Pero siguraduhin pa rin natin ang sukat, ha!”

Mabilis siyang itinuwid ni Maribel.

“Oo, kailangan tingnan ang actual measurements.

Hindi porke nagkasya kay Nestor, pare-pareho na ang fit.”

“Correct!” sagot niya.

“Professional seller ang misis ko.

Ako, professional taga-rampa lang!”

Lalong natuwa ang mga manonood.

May isang babae mula sa Cebu ang nagkomento:

ATE, FIRST TIME KONG TUMAWA NANG GANITO SIMULA NANG MA-OPERAHAN AKO.

THANK YOU SA INYO!

May isa pang nanay mula sa Bulacan.

Galing ako sa labindalawang oras na duty.

Pagod na pagod ako.

Pero napatawa ninyo ako.

Napangiti si Nestor nang mabasa iyon.

“Madam, sana makapagpahinga ka na rin pagkatapos ng trabaho.”

Sa unang pagkakataon noong gabing iyon, hindi na lamang produkto ang nakikita ni Maribel sa kaniyang screen.

May mga totoong taong nanonood.

Mga nanay.

Mga manggagawa.

Mga estudyante.

Mga taong naghahanap ng mura at komportableng pambahay.

At mga taong gusto lamang tumawa bago matulog.

Alas-onse y medya na nang unang sabihin ni Maribel ang mga salitang matagal niyang pinangarap.

“Mga sis, sold out na po ang pink floral!”

Napatigil si Nestor.

“Talaga?”

“Oo!”

“E di iyong dilaw?”

“May tatlong piraso na lang.”

“Leopard?”

“Wala na rin!”

Napahawak si Nestor sa kaniyang balakang.

“Grabe.

Mukhang kailangan ko nang magtaas ng talent fee.”

“Nes!”

“Biro lang!”

Pagsapit ng hatinggabi, umabot sa mahigit isang milyong plays ang pinagsama-samang clips na kumalat mula sa kanilang live.

Hindi lahat ng nanood ay bumili.

Hindi rin lahat ng nagkomentong

mine

ay nagpadala ng order form.

Ngunit sapat ang dami ng totoong inquiries upang mapuno ang kanilang inbox.

May ilang customer na agad nagbayad sa pamamagitan ng GCash.

May iba namang nag-request ng cash on delivery.

Sa kabuuan, walumpu’t anim na piraso ang na-confirm nilang order bago sila nagtapos.

Hindi pa bayad ang lahat.

Ngunit higit iyon sa lahat ng naibenta ni Maribel sa nakaraang tatlong linggo.

Nang tuluyan nilang patayin ang live, bumagsak si Nestor sa kama.

“Bel, parang nagbuhat ako ng isang daang sako ng bigas.”

Umupo si Maribel sa tabi niya.

Ngumiti siya.

“Salamat.”

“Sa alin?”

“Sa pagtulong.”

“Wala naman ’yon.”

“Meron.”

Hinawakan niya ang kamay ng asawa.

“Alam kong nahihiya ka.”

Napatingin si Nestor sa kaniyang suot.

“Hindi ko nga alam kung paano ako haharap bukas sa mga kasama ko.”

“Kung gusto mo, hindi na natin uulitin.”

Nag-isip ang lalaki.

Pagkatapos ay ngumiti.

“Depende.”

“Saan?”

“Kung may talent fee.”

Napatawa si Maribel.

“Magkano?”

“Isang bagong tsinelas.

Napudpod na iyong gamit ko sa pantalan.”

Hindi nakatawa si Maribel sa pagkakataong iyon.

Tiningnan niya ang paa ng asawa.

May bakat ng lumang sugat sa sakong.

Napansin niyang ilang linggo na palang halos butas ang tsinelas nito.

Dahil abala siya sa pag-aalala tungkol sa paninda, hindi niya napansin ang maliliit na bagay na tahimik na tinitiis ni Nestor.

“Bibilhan kita,” sabi niya.

“Talaga?”

“Oo.

Pero hindi dahil nag-model ka.

Dahil kailangan mo.”

Ngumiti ang lalaki.

“E di salamat, Madam Manager.”

Kinabukasan, alas-sais pa lamang ng umaga, tumunog na ang cellphone ni Nestor.

May mensahe mula sa kasamahan niyang si Dodong.

PARE, ANONG ORAS ANG NEXT FASHION SHOW?

Sinundan ito ng isang litrato.

Screenshot ni Nestor na nakasuot ng floral duster, may hawak na walis, at nakanganga habang nagpo-pose.

Sa ibaba ng larawan, may caption:

FROM PIER TO RUNWAY.

Napahawak siya sa noo.

“Bel!”

Nasa kusina si Maribel, gumagawa ng kape.

“O?”

“Viral na naman ako!”

“Ano naman ang problema?”

“Ginawa akong meme!”

Lumapit si Maribel at tiningnan ang larawan.

Napatawa siya.

“Ang ganda mo naman diyan!”

“Bel!”

“Parang artista!”

“Maribel!”

Tumawa nang tumawa si Maribel hanggang sa mapaupo siya sa silya.

Ngunit hindi nagtagal, napansin niyang tahimik na ang asawa.

Nakatingin ito sa screen.

May mga nakakatawang komento.

Ngunit mayroon ding masasakit.

Lalaki pa ba ’yan?

Kadiri, kung anu-ano ginagawa para sa pera.

Puro kalokohan na lang ang internet.

Hindi ba nahihiya ang anak niyan?

Unti-unting nawala ang ngiti ni Nestor.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone.

“Nakakahiya pala talaga.”

Lumapit si Maribel.

“Nes…”

“Baka pagtawanan ako sa trabaho.”

“Hindi lahat ng tao pare-pareho ang iniisip.”

“Pero may punto sila.”

“Anong punto?”

“Tatay ako.

Kargador ako.

Dapat seryoso ako.”

Umupo si Maribel sa harap niya.

“Sino ang nagsabing bawal tumawa ang tatay?”

Hindi sumagot si Nestor.

“Sino ang nagsabing nawawala ang pagiging mabuting ama kapag nagsuot ka ng makulay na damit para magpatawa?”

Tahimik pa rin siya.

“Nes, kagabi, wala kang ginawang masama.

Hindi ka nanakit.

Hindi ka nanloko.

Hindi ka nang-insulto.

Nagpasaya ka lang ng mga tao.”

Napatingin ang lalaki sa kaniya.

“Pero paano kung pagtawanan si Mika sa school?”

Iyon ang tanong na hindi agad nasagot ni Maribel.

Dahil sa likod ng kanilang kasiyahan, alam niyang may katotohanan ang takot ng kaniyang asawa.

Pagsapit ng Lunes, kumalat pa lalo ang video.

May mga page na muling nag-upload nito.

May mga gumawa ng reaction video.

May mga gumaya sa lakad ni Nestor.

May isang content creator na ginaya ang kaniyang pagpapakilala bilang beauty queen habang may hawak na tabo.

Sa pier, halos hindi makalakad nang tahimik si Nestor.

“Uy, Madam Nes!”

“Pare, pakita naman ng signature walk!”

“May discount ba ang mga tropa?”

Tawanan ang lahat.

Ngunit may isang matandang kargador na si Mang Ruben ang lumapit at tinapik siya sa balikat.

“Anak, huwag mong masyadong dibdibin.”

Napatingin si Nestor.

“Pinagtatawanan nila ako, Mang Ruben.”

“Matagal na kitang kilala.

Hindi ka tamad, hindi ka mayabang, at hindi ka nang-aapi ng kapwa.”

Tumigil ang matanda.

“Kung ang problema lang nila ay nagpasaya ka ng mga tao habang tumutulong sa negosyo ng asawa mo, maliit na problema ’yon.”

Napangiti si Nestor.

“Pero ang pangit ko talagang mag-rampa, ’no?”

Tumawa ang matanda.

“Aba, hindi!

Mas maganda ka pang lumakad kaysa sa akin kapag bagong sahod!”

Nagtawanan silang dalawa.

Ngunit nang gabing iyon, may ibang problemang naghihintay sa bahay.

Halos hindi na maigalaw ni Maribel ang mga daliri sa kakasagot sa messages.

May mahigit pitong daang inquiries sa kanilang page.

May apatnapung bagong order form na kailangang i-check.

May mga customer na nagtatanong kung kailan ang shipping.

At may ilan nang nagrereklamo.

Ma’am, bakit walang confirmation?

Ma’am, legit seller po ba kayo?

Ma’am, nagbayad na ako.

Paki-update naman.

Nakasandal si Maribel sa mesa nang dumating si Nestor.

“Bel?”

Hindi siya sumagot.

Lumapit ang lalaki.

Namumugto ang mga mata ng asawa.

“Anong nangyari?”

“Hindi ko na kaya.”

Napatingin siya sa mga papel.

May mga pangalan, address, presyo, at tracking notes.

“Akala ko kapag maraming bumibili, magiging masaya na ako,” sabi ni Maribel.

“Hindi ba?”

“Masaya naman.

Pero natatakot ako.”

“Bakit?”

“Baka hindi ko maipadala lahat nang tama.

Baka may magalit.

Baka masira ang pangalan natin bago pa talaga magsimula ang negosyo.”

Umupo si Nestor.

“Tulungan kita.”

“Pagod ka galing trabaho.”

“Kaya ko pa.”

“Hindi mo trabaho ’to.”

Napangiti siya.

“Hindi ba sinabi mong professional model ako?”

Napatawa si Maribel kahit may luha.

“Oo.”

“E di may after-sales service din ako.”

Kinuha niya ang isang papel.

“Sabihin mo kung paano mag-check.”

At sa unang pagkakataon, nagtrabaho silang magkatabi hindi lamang bilang mag-asawa, kundi bilang magkasosyo.

Si Maribel ang nag-verify ng payments at orders.

Si Nestor ang nagbilang ng stocks at naglagay ng labels.

Pinatulong din nila ang pinsan ni Maribel na si Liza, na dati nang nagtrabaho sa isang online shop at marunong gumawa ng maayos na order tracker.

Pinalitan nila ang basta-bastang pagkuha ng

mine

sa comment section.

Mula noon, kailangan nang magsumite ng order form ang customer at makatanggap ng confirmation bago ituring na sold.

Hindi nila agad ginastos ang perang pumasok.

Ibinukod muna nila ang para sa supplier, shipping materials, refunds, at iba pang gastos.

“Ang hirap pala maging sikat,” sabi ni Nestor habang nagtatape ng parcel.

“Mas mahirap maging maayos na seller,” sagot ni Maribel.

Tumango siya.

“Correct.

Kaya dapat hindi lang maganda ang rampa.

Maganda rin ang serbisyo.”

Makalipas ang isang linggo, may dumating na mensaheng nagpabago sa lahat.

Galing iyon sa isang maliit ngunit kilalang clothing brand sa Quezon City.

Gusto nilang kunin si Nestor bilang guest model sa isang live selling event.

May bayad na walong libong piso para sa dalawang oras.

Kasama ang pamasahe.

Kasama rin ang isang professional photoshoot.

Napatili si Maribel.

“Nes!

Tingnan mo ’to!”

Binasa ni Nestor ang mensahe.

Napakamot siya sa ulo.

“Bel, seryoso ba sila?”

“Mukhang oo!”

“Bakit ako?”

“Kasi gusto ka ng mga tao!”

Tahimik siyang nag-isip.

Walong libong piso.

Halos katumbas iyon ng malaking bahagi ng kaniyang kinikita sa ilang araw ng mabigat na trabaho.

Ngunit may isa pang nakasulat sa email.

We would also like to request an exclusive arrangement for your future modeling appearances.

Napakunot-noo si Maribel.

“Exclusive?”

“Anong ibig sabihin noon?”

“Baka gusto nilang sa kanila ka lang mag-model.”

“E di paano ang live mo?”

Hindi sumagot si Maribel.

Muling binasa ni Nestor ang mensahe.

Pagkatapos ay tumingin sa asawa.

“Bel, hindi ba ang plano natin, palakihin ang sarili mong negosyo?”

“Oo.”

“Kung hindi na ako puwedeng mag-model sa live mo, paano ’yon?”

Napatingin si Maribel sa screen.

Sa unang pagkakataon, naisip niyang ang pagkakataong matagal nilang hinihintay ay maaaring maging dahilan upang mawala ang bagay na nagsimula ng lahat.

Kinabukasan, may isa pang mensahe.

Mas malaking kompanya naman ang nag-alok.

Dalawampu’t limang libong piso para sa isang campaign.

Ngunit may kondisyon.

Kailangang gumawa si Nestor ng isang comedy video kung saan magpapanggap siyang kahiya-hiyang asawa na pinagtatawanan at minamaliit ng buong pamilya.

Binasa iyon ni Maribel.

Pagkatapos ay tahimik na inilapag ang cellphone.

“Nes, malaki ang pera.”

“Oo.”

“Pero hindi ko gusto ang konsepto.”

“Ako rin.”

“Baka naman puwede nating baguhin.”

“Subukan mong itanong.”

Nagpadala si Maribel ng magalang na mensahe.

Ipinaliwanag niyang bukas sila sa nakakatawang campaign, ngunit ayaw nilang gawing katatawanan ang dignidad ng kaniyang asawa at pamilya.

Makalipas ang isang oras, dumating ang sagot.

That is the concept approved by management.

Please confirm by tonight or we will move to another talent.

Tahimik na tinitigan ni Maribel ang screen.

Dalawampu’t limang libong piso.

Malaking halaga para sa kanila.

Maaari na nilang mapaayos ang bubong.

Maaari nilang bayaran ang ilang utang.

Maaari silang bumili ng bagong gamit para sa tindahan.

Ngunit nang tumingin siya kay Nestor, malinaw sa kaniyang mukha na hindi ito komportable.

“Mahal,” sabi ng lalaki, “hindi ako natatakot magsuot ng duster.”

Napatingin si Maribel.

“Pero ayokong pagtawanan ang pagiging ama ko para lang kumita.”

Dahan-dahang tumango ang babae.

“E di tatanggihan natin.”

“Sigurado ka?”

“Oo.”

“Sayang ang pera.”

“Mas sayang kung mawalan tayo ng respeto sa sarili.”

At sa gabing iyon, sa halip na tanggapin ang malaking alok, gumawa sila ng sariling plano.

Maglulunsad sila ng panibagong koleksiyon.

May mas maayos na sukat.

Mas malinaw na presyo.

Mas maingat na order system.

At sa unang pagkakataon, si Nestor mismo ang magho-host ng buong live.

Hindi bilang taong aksidenteng napasama sa kamera.

Kundi bilang opisyal na modelo ng kanilang maliit na negosyo.

Ngunit habang inihahanda nila ang bagong koleksiyon, may nangyaring hindi nila inaasahan.

Umuwi si Mika mula sa eskuwela na hindi nagsasalita.

Hindi siya kumain ng meryenda.

Hindi rin niya binuksan ang kaniyang bag.

Nang tanungin ni Maribel kung anong problema, bigla siyang umiyak.

“Ma…”

“Ano ’yon, anak?”

“Bakit po pinagtatawanan nila si Papa?”

Nanlamig si Maribel.

Sa may pintuan, napatigil si Nestor.

At sa pagitan nilang tatlo, biglang naging mas mabigat ang tanong kaysa sa lahat ng perang maaari nilang kitain.

BAHAGI 3_ANG HULING RAMPA NI MADAM NES AT ANG TUNAY NA TAGUMPAY NG KANILANG PAMILYA

Hindi agad nakalapit si Nestor sa anak.

Nakatayo lamang siya sa may pintuan, tangan ang maliit na supot ng pandesal na binili niya pauwi.

Kanina lamang, masaya siyang naglalakad mula sa terminal.

Iniisip niya kung paano niya bubuksan ang susunod nilang live selling.

Balak niyang magdala ng malaking pamaypay.

May naisip din siyang bagong linya.

“Mga madam, hindi kailangang mamahalin ang pambahay para maging reyna sa sariling bahay!”

Ngunit ngayon, tila naglaho ang lahat ng kaniyang tapang.

Umiyak si Mika habang nakaupo sa tabi ni Maribel.

“May kaklase po akong nagpakita ng video ni Papa.”

Hinaplos ni Maribel ang buhok ng bata.

“Ano ang sinabi nila?”

“Sabi nila, babae raw si Papa.

Tapos ginaya nila iyong paglakad niya.”

Napayuko si Nestor.

May kirot sa kaniyang dibdib.

Hindi dahil sa sinabi ng mga bata tungkol sa kaniya.

Kundi dahil ang taong pinakamahalaga sa kaniyang buhay ay nasaktan nang hindi niya sinasadya.

Lumapit siya.

“Mika.”

Tumingala ang bata.

“Pa…”

Umupo siya sa sahig sa harap ng anak.

“Galit ka ba kay Papa?”

Umiling si Mika.

“Hindi po.”

“Nahihiya ka?”

Matagal bago sumagot ang bata.

“Kaunti po.”

Napangiti nang malungkot si Nestor.

“Salamat sa pagsasabi ng totoo.”

Napatingin si Maribel sa asawa.

Hindi niya inaasahang ganoon ang magiging sagot nito.

“Anak,” patuloy ni Nestor, “alam mo ba kung bakit nagsuot ng duster si Papa?”

“Para po magbenta?”

“Noong una, hindi.”

Napakunot-noo si Mika.

“E para saan po?”

“Dahil gusto kong malaman kung presko.”

Saglit na natahimik ang bata.

Pagkatapos ay napahagikgik.

“Papa naman!”

“Totoo!

Mainit sa trabaho ko.

Akala ko baka puwede kong gawing pambahay.”

“Nagkasya po?”

“Oo.

Pero muntik nang sumuko ang tahi sa balikat ko.”

Napatawa si Mika.

Ngunit hindi pa tapos si Nestor.

“At alam mo kung bakit ako nagpatuloy kahit alam kong may nanonood na?”

Umiling ang bata.

“Dahil nakita kong masaya si Mama.

Matagal ko na siyang nakikitang malungkot dahil sa negosyo.

Gusto kong makatulong.”

Natahimik si Mika.

“Pero Pa, bakit po may nagsasabing nakakahiya kayo?”

Huminga nang malalim si Nestor.

“Anak, may mga taong natatawa dahil masaya sila.

May mga taong natatawa dahil may gusto silang pagtawanan.

Hindi natin kontrolado ang lahat ng iniisip nila.”

“Masama po ba ang ginawa ninyo?”

“Hindi.

Pero dapat lagi nating isipin kung may nasasaktan tayo.

Hindi naman masama ang magsuot ng makulay na damit o magpatawa.

Ang masama ay ang mang-api ng ibang tao.”

Tumingin ang bata sa kaniyang ina.

“Ma, puwede po bang sabihin ko sa kanila na tumutulong lang si Papa sa negosyo?”

“Puwede, anak.

Pero hindi mo kailangang makipag-away.”

“Paano kung ulitin nila?”

“Sabihin mo sa teacher kung hindi ka nila tigilan,” sagot ni Maribel.

Yumakap si Mika sa kaniyang ama.

“Papa, mas gusto ko po kayo kapag nakangiti.”

Napakagat-labi si Nestor.

“Talaga?”

“Opo.”

“Mas gusto mo kaysa kapag galit ako?”

“Opo!”

“E kapag sinisita kita dahil ayaw mong kumain ng gulay?”

Tumawa ang bata.

“Mas gusto ko pa rin po iyong nakangiti!”

Niyakap siya ni Nestor nang mahigpit.

Sa unang pagkakataon matapos kumalat ang video, nakaramdam siya ng ginhawa.

Hindi niya kailangang maging taong walang kinatatakutan.

Kailangan lamang niyang maging amang handang makinig sa anak.

Kinabukasan, pumunta si Maribel sa paaralan ni Mika.

Hindi siya nagwala.

Hindi siya nakipagsigawan.

Maayos niyang kinausap ang adviser upang ipaliwanag ang nangyari.

Sinabi niyang may kumakalat na video ng asawa niya, at may ilang batang ginagamit iyon upang asarin ang kaniyang anak.

Nakinig ang guro.

Nangako itong kakausapin ang klase tungkol sa paggalang sa kapwa at sa responsableng paggamit ng social media, nang hindi pinapahiya si Mika.

Nang makauwi si Maribel, nadatnan niya si Nestor na nakaupo sa sahig.

Nasa harap niya ang isang kahon ng mga paninda.

Tahimik siyang nagtutupi ng duster.

“Bakit ang aga mong umuwi?” tanong ni Maribel.

“Maaga natapos ang trabaho.”

“Pagod ka?”

“Kaunti.”

Umupo siya sa tabi nito.

“Nakausap ko na ang teacher ni Mika.”

Tumango si Nestor.

“Salamat.”

Makalipas ang ilang sandali, nagsalita siya.

“Bel, baka mas mabuti kung tumigil na ako sa pagla-live.”

Napatingin ang babae.

“Dahil sa nangyari kay Mika?”

“Oo.

Ayokong siya ang magdusa dahil sa ginagawa ko.”

“Kung gusto mong tumigil, susuportahan kita.”

Tumingin siya sa asawa.

“Pero bago ka magdesisyon, itanong mo muna sa sarili mo kung gusto mo talagang tumigil o natatakot ka lang sa sasabihin ng ibang tao.”

Napaisip si Nestor.

“Pareho siguro.”

“Okay lang matakot.”

“Paano kung mas lumala?”

“E di mag-iingat tayo.

May paraan naman para gawing maayos ang negosyo nang hindi inilalantad ang buong buhay natin.”

Kinuha ni Maribel ang isang maliit na notebook.

May nakasulat na mga plano.

Una, wala nang pagpapakita kay Mika sa mga live.

Ikalawa, hindi nila ibabahagi sa publiko ang paaralan, tirahan, at iba pang personal na detalye ng pamilya.

Ikatlo, maglalagay sila ng moderator para sa mga bastos at mapanirang komento.

Ikaapat, hindi nila gagawin ang anumang campaign na nagpapahiya sa isa’t isa.

Ikalima, hindi nila pababayaan ang mga customer para lamang makakuha ng maraming views.

Binasa ni Nestor ang mga iyon.

“Bel, parang ang seryoso na natin.”

Ngumiti ang asawa.

“Seryoso naman talaga ang negosyo.

Iyong modelo lang ang medyo siraulo.”

Napatawa siya.

“Grabe ka sa talent mo.”

“May reklamo ka?”

“Meron.

Kulang ang talent fee.”

“E di magkano?”

Nag-isip si Nestor.

“Dalawang bagong tsinelas.”

“Nestor!”

“At isang malaking electric fan!”

“Abusado ka na!”

Nagkatawanan silang dalawa.

At sa gitna ng kanilang tawanan, dahan-dahang nagbalik ang dating sigla ng bahay.

Isang linggo ang ginugol nila sa paghahanda.

Hindi basta nag-order si Maribel ng napakaraming damit.

Kinausap muna niya ang supplier.

Humingi siya ng samples.

Sinukat niya ang mga ito.

Kinunan ng litrato ang aktuwal na sukat at haba ng bawat disenyo.

Tiningnan din niya kung alin ang madaling masira, alin ang masyadong manipis, at alin ang komportableng isuot.

“Bel,” tanong ni Nestor habang hawak ang isang kulay dilaw na duster, “bakit parang mas mahal ito kaysa sa dati?”

“Mas maganda ang tela.”

“E bakit kailangan nating magbenta ng mas mahal?”

“Dahil kung murang-mura pero mabilis masira, hindi babalik ang customer.”

Napakamot siya sa ulo.

“Ah.

Kailangan pangmatagalan.”

“Oo.

Hindi lang viral ngayon, wala na bukas.”

Tumango si Nestor.

“Parang pag-aasawa.”

Napalingon si Maribel.

“Ha?”

“Dapat hindi lang magaling sa ligawan.

Dapat magaling din magtagal.”

Napangiti ang babae.

“May punto ka.”

Lumapit si Nestor at bumulong.

“Kaya nga labing-isang taon mo na akong tinitiis.”

“Hindi kita tinitiis.”

“Talaga?”

“Pinagpapasensyahan lang.”

Napahalakhak si Nestor.

Dumating ang araw ng kanilang unang planadong live selling na may opisyal na host.

Biyernes muli.

Alas-otso ng gabi.

Nakatayo ang ring light sa dating puwesto.

Ngunit ngayon, mas maayos na ang silid.

May puting kurtina sa likod.

May maliit na mesa para sa product display.

May mga label ang bawat rack.

May nakahandang tubig, notebook, charger, at electric fan.

Sa sulok ay nakaupo si Liza, handang mag-monitor ng order forms at comments.

Si Maribel naman ang namamahala sa presyo at inventory.

At si Nestor?

Hindi pa lumalabas.

“Nes!” sigaw ni Maribel.

“Ready ka na ba?”

“Sandali!”

“Mag-aalas-otso na!”

“Beauty takes time!”

Napapikit si Maribel.

“Susmaryosep.”

Sa sala, nakaupo si Mika kasama ang kaniyang lola na si Aling Tess.

Pinayagan siyang manood sa malaking screen ng cellphone ng kaniyang lola sa loob lamang ng ilang minuto bago matulog.

“Lola,” tanong niya, “maganda po ba si Papa?”

Napatawa si Aling Tess.

“Anak, kahit noong bata pa ang tatay mo, mahilig na talaga iyang magpasikat.”

“Talaga po?”

“Oo!

Minsan nga, nagsuot ng malaking sombrero sa pista at sumayaw hanggang masira ang tsinelas!”

Napahagikgik si Mika.

“Parang ngayon!”

Eksaktong alas-otso, nagsimula ang live.

Si Maribel muna ang humarap sa kamera.

“Magandang gabi po, mga sis!

Welcome sa Bel’s Pambahay Collection!”

Mabilis na dumami ang viewers.

Limang daan.

Isang libo.

Tatlong libo.

“Maraming salamat po sa lahat ng sumuporta sa amin noong nakaraang linggo,” sabi niya.

“Bago po tayo magsimula, gusto ko lang ipaalala na available ang size chart, actual measurements, at order form sa aming page.

Huwag po tayong basta mag-mine kung hindi sigurado, para maiwasan ang abala.”

Bumuhos ang mga pagbati.

ATE BEL, NASAAN NA SI MADAM NES?

READY NA ANG WALLET KO!

KUYA NESTOR, LABAS NA!

Napangiti si Maribel.

“Mga sis, may special guest po tayo ngayong gabi.”

Biglang namatay ang ilaw sa likod.

Saglit na nagdilim ang silid.

Napalingon si Liza.

“Kuya, hindi pa ganiyan ang usapan!”

Mula sa likod ng kurtina, lumabas si Nestor.

Nakasuot siya ng matingkad na dilaw na duster na may malalaking bulaklak.

May hawak siyang pamaypay.

May suot siyang salaming pang-araw.

At sa ulo niya ay may nakapatong na isang maliit na plastik na korona mula sa lumang costume ni Mika.

Humakbang siya.

Huminto.

Nagtaas ng kilay.

“Magandang gabi…”

Ibinaba niya ang salamin.

“…mga reyna ng tahanan!”

Halos malaglag sa silya si Liza sa kakatawa.

Lumapit si Nestor sa kamera.

“Ako si Madam Nes, ang tanging modelo na kayang magkarga ng sako sa umaga at magkarga ng kagandahan sa gabi!”

Nagtawanan ang mga nanonood.

Ngunit sa halip na agad rumampa, lumapit siya sa kaniyang asawa.

“Bago po tayo magsimula, gusto kong ipakilala ang tunay na boss ng negosyong ito.”

Itinuro niya si Maribel.

“Ang misis kong matiyaga, masipag, at halos hindi na natutulog sa kakaisip kung paano kami aasenso.”

Napatingin si Maribel sa kaniya.

“Alam ninyo,” patuloy ni Nestor, “noong unang live niya, wala siyang viewers.

Pero kahit walang nanonood, hindi siya sumuko.”

Sandaling tumahimik ang comment section bago muling bumilis.

“Ngayon, maraming nanonood dahil sa kalokohan ko.

Pero siya ang dahilan kung bakit may maayos tayong produktong maipapakita.”

Napayuko si Maribel.

Namumuo ang luha sa kaniyang mata.

“Kung bibili po kayo, salamat.

Kung manonood lang para tumawa, salamat pa rin.

Basta huwag ninyong kalimutang igalang ang lahat ng taong nagsisikap maghanapbuhay.”

Pagkatapos ay biglang nagpalit ng tono si Nestor.

“Okay!

Tama na ang drama!

Baka malusaw ang makeup kong pulbos lang!”

Napahalakhak si Maribel.

“Ano bang makeup mo?”

“Pulbos ni Mika!”

“Nestor!”

“Joke lang!

Ako lang ang natural na fresh dito!”

At nagsimula ang palabas.

Sa unang produkto, ipinakita ni Nestor ang floral duster na may bulsa.

“Mga madam, may bulsa ito!”

Ipinasok niya ang kamay.

“Puwede ang panyo.”

Ipinasok niya ang maliit na suklay.

“Puwede ang suklay.”

Ipinasok niya ang kutsara.

Napatingin si Maribel.

“Bakit may kutsara?”

“Para kung may biglang sopas.”

“Bakit ka naman maglalagay ng kutsara sa bulsa?”

“Preparation is the key to success!”

Nagtawanan ang mga viewers.

Ngunit maayos niyang ipinakita ang haba, lapad, at materyal ng damit.

Kapag may tanong tungkol sa sukat, ipinapasa niya kay Maribel ang paliwanag.

Kapag may tanong tungkol sa shipping, si Liza ang sumasagot.

Nagkaroon sila ng malinaw na sistema.

Hindi na kailangang maghabol ng comments.

Hindi na kailangang manghula kung sino ang totoong bumili.

At higit sa lahat, hindi na kailangang magpuyat nang walang direksiyon.

Pagdating sa leopard-print na koleksiyon, naglabas si Nestor ng maliit na payong.

“Mga madam, ito ang outfit para sa mga asawang gustong magpunta sa sari-sari store pero parang may paparating na fashion photographer!”

Naglakad siya nang mabagal.

Inikot ang payong.

Pagkatapos ay napadulas nang bahagya ang kaniyang tsinelas.

“Aray!”

Napatili si Maribel.

“Nes!”

Ngunit nakabawi agad siya.

Itinaas niya ang dalawang kamay.

“Part of the choreography!”

Naghiyawan sa tawa ang mga nanonood.

Sa unang oras, naubos ang karamihan sa available nilang stocks.

Ngunit sa halip na basta tumanggap ng dagdag na

mine

, ipinakita ni Maribel ang natitirang bilang.

“Mga sis, pasensya na po.

Kapag ubos na, ubos na talaga.

Magbubukas na lang kami ng pre-order kapag may confirmed delivery date na mula sa supplier.”

Napatango si Nestor.

“Correct!

Hindi kami magbebenta ng damit na wala pa sa amin nang walang malinaw na usapan.”

Napangiti si Maribel.

Unti-unti nang natututo ang asawa niya hindi lamang sa pagpapatawa kundi pati sa responsibilidad ng pagbebenta.

Makalipas ang isang oras at kalahati, may pumasok na komentong agad napansin ni Liza.

Hindi ba kayo iyong mag-asawang ginagawang katatawanan ang lalaki?

May sumunod.

Pinapahiya ninyo ang tatay ng bata para kumita.

Napatigil si Liza.

Tumingin siya kay Maribel.

“Te, i-hide ko na ba?”

Nag-isip si Maribel.

Ngunit bago pa siya makasagot, napansin ni Nestor ang pagbabago ng kaniyang mukha.

“Anong problema?”

Umiling siya.

“Wala.

Tuloy lang tayo.”

Lumapit si Nestor sa screen.

Nakita niya ang komento.

Sandali siyang natahimik.

Hindi siya nagalit.

Hindi rin siya nakipagtalo.

“Mga ka-duster,” sabi niya, “may gusto lang akong linawin.”

Napatingin si Maribel.

“Hindi po ako pinilit ng asawa kong magsuot nito.

Noong una, ako mismo ang sumubok dahil na-curious ako sa tela.”

Napangiti siya.

“At noong nalaman kong may nanonood, ako rin ang pumayag na magpatuloy.”

Huminga siya nang malalim.

“Kargador po ako sa pantalan.

Mabigat ang trabaho namin.

Minsan, halos hindi mo na maramdaman ang likod mo sa pagod.”

Hinawakan niya ang laylayan ng duster.

“Pero kapag nakauwi ako at napatawa ko ang misis ko, parang nababawasan ang pagod.”

Tumahimik ang mga manonood.

“Hindi po nakakabawas sa pagkatao ko ang isang makulay na damit.

At hindi ko rin kailangang pagtawanan ang ibang tao para maging nakakatawa.”

Napatingin siya kay Maribel.

“Ang mahalaga, nagtutulungan kami.”

Bumuhos ang mga komento.

KUYA, TAMA KA!

RESPETO KAY MADAM NES!

ANG SARAP MAKAKITA NG MAG-ASAWANG NAGTUTULUNGAN!

MABUHAY ANG MGA TATAY NA HINDI TAKOT MAGPASAYA NG PAMILYA!

May isang lalaking nagkomento:

Kuya, driver ako ng jeep.

Pagod na pagod ako buong araw.

Salamat sa pagpapatawa.

Idol kita.

Napangiti si Nestor.

“Salamat, pare.

Ingat ka lagi sa biyahe.”

At sa sandaling iyon, mas naging malinaw sa kaniya kung bakit gustong-gusto niyang magpatuloy.

Hindi lamang para kumita.

Hindi lamang para sumikat.

Kundi dahil may kakaibang saya sa pagbibigay ng ngiti sa kapwa.

Pagkatapos ng live, binilang nila ang na-confirm na orders.

Isang daan at apatnapu’t dalawang piraso.

Hindi lahat ay agad bayad.

Ngunit kumpara sa dati nilang bentahan, napakalaking pagbabago na iyon.

Tiningnan ni Maribel ang kanilang record.

May sapat silang pondo para bayaran ang supplier kapag nakumpleto ang mga bayad ng customers at naipadala nang maayos ang mga order.

May maitatabi rin silang puhunan para sa susunod na batch.

Hindi pa sila mayaman.

Hindi pa rin sila sigurado kung gaano katagal mananatili ang kanilang kasikatan.

Ngunit ngayon, mayroon na silang sistemang puwedeng pagbutihin kahit humina ang views.

Umupo si Maribel sa tabi ni Nestor.

“Nes.”

“O?”

“Masaya ka ba?”

Napaisip siya.

“Oo.”

“Kahit maraming nangyari?”

“Oo.”

“Hindi ka na nahihiya?”

Ngumiti si Nestor.

“May kaunti pa rin.

Pero hindi na tulad ng dati.”

Hinawakan niya ang kamay ng asawa.

“Alam mo, Bel, dati iniisip kong ang pagiging mabuting asawa ay iyong magtrabaho ka lang nang magtrabaho at mag-uwi ng pera.”

Napatingin si Maribel.

“Ngayon, naiisip ko na baka kasama rin doon ang pakikinig sa pangarap ng taong mahal mo.”

Napaluha si Maribel.

“Ang drama mo naman.”

“Professional model na kasi ako.

May emotional range.”

Napatawa siya habang pinupunasan ang kaniyang mga mata.

“Nakakainis ka!”

“Pero mahal mo.”

“Oo.”

“Gaano?”

“Kasingdami ng paninda nating kailangang i-pack.”

Napahawak si Nestor sa ulo.

“Ay, napakarami pala!”

Lumipas ang tatlong buwan.

Hindi na araw-araw nagla-live sina Maribel at Nestor.

Nagkaroon sila ng regular na schedule tuwing Biyernes ng gabi at isang maikling live tuwing Linggo ng hapon.

Nagpatuloy si Nestor sa trabaho sa pantalan.

Ayaw niyang biglang iwan ang matagal na niyang pinagkakakitaan dahil lamang sa internet fame na maaaring mawala anumang oras.

Si Maribel naman ang naging pangunahing tagapangasiwa ng negosyo.

May dalawang part-time na tumutulong sa packaging tuwing maraming orders.

Si Liza ang nag-aasikaso sa records at customer inquiries sa mga araw na kailangan siya.

Nakapagpagawa rin sila ng bahagi ng bubong na matagal nang tumutulo.

At higit sa lahat, nakabayad sila sa dating supplier nang buo.

Noong araw na iyon, may dumating na maliit na kahon para kay Nestor.

Nagtaka siya nang makita ang pangalan niya sa package.

“Bel, may inorder ba ako?”

“Buksan mo.”

Binuksan niya ang kahon.

Sa loob ay isang pares ng matibay na sapatos na angkop sa trabaho.

Hindi mamahalin.

Hindi branded na sikat.

Ngunit bago, maayos, at komportable.

May maliit na sulat sa ibabaw.

Para sa pinakamagaling kong kapartner, sa bahay man o sa negosyo.

Salamat sa hindi pagsuko sa atin.

Matagal na tinitigan ni Nestor ang sapatos.

“Bel…”

“Ano?”

“Akala ko tsinelas lang ang talent fee ko.”

Ngumiti si Maribel.

“May bonus ka.”

“Bakit?”

“Good performance.”

Napatawa siya.

Pagkatapos ay niyakap ang asawa nang mahigpit.

Isang araw, may dumating na paanyaya mula sa barangay.

Magkakaroon ng maliit na livelihood fair para sa mga nanay at pamilyang gustong magsimula ng negosyo.

Inimbitahan si Maribel upang magbahagi ng kaniyang karanasan sa online selling.

Kasama raw si Nestor kung maaari.

Noong una, nag-alangan si Maribel.

“Hindi naman ako eksperto.”

Ngunit hinikayat siya ni Liza.

“Te, hindi naman kailangan maging eksperto.

Ang mahalaga, may matututuhan sila sa mga pagkakamali mo.”

Kaya pumayag siya.

Sa araw ng programa, nakatayo si Maribel sa harap ng ilang dosenang residente.

May mga nanay na nagbebenta ng pagkain.

May mga gumagawa ng handmade accessories.

May mga kabataang gustong magsimula ng maliit na online shop.

Hawak niya ang mikropono.

“Dati po, akala ko kapag maraming viewers, siguradong marami ka nang kikitain,” sabi niya.

“Pero natutuhan kong hindi ganoon kasimple.”

Tahimik na nakinig ang mga tao.

“Kailangan mong kilalanin ang produkto mo.

Kailangan mong ayusin ang presyo at gastos.

Kailangan mong maging tapat sa stock at delivery.

At kapag may problema, kailangan mong harapin.”

Napatingin siya sa kaniyang asawa.

“Naging mas madali ang trabaho ko nang matutuhan naming magtulungan.”

May isang babae sa harap ang nagtanong.

“Ma’am, paano po kung wala talagang nanonood?”

Ngumiti si Maribel.

“Alamin muna kung ano ang kailangang baguhin.

Puwedeng oras ng live, produkto, presyo, o paraan ng pagpapakita.

At huwag agad mangutang nang malaki para lang dumami ang paninda.”

Tumango ang babae.

“Pero Ma’am, kailangan po ba namin ng asawang marunong rumampa?”

Nagtawanan ang lahat.

Lumapit si Nestor sa mikropono.

“Hindi po kailangan.”

Huminto siya.

“Pero kung gusto ninyong hiramin ang serbisyo ko…”

Nagtaas siya ng kilay.

“…may talent fee po!”

Sumabog ang tawanan sa covered court.

Nagpalakpakan ang mga tao.

At sa unang pagkakataon, ang dating pinagtatawanang video ay naging bahagi ng isang kuwentong nagbibigay ng lakas ng loob sa ibang gustong magsimula.

Pagdating ng Disyembre, nagkaroon ng simpleng Christmas program sa paaralan ni Mika.

Hindi inaasahan ni Nestor na magiging bahagi siya ng isang maliit na presentasyon.

Ngunit isang linggo bago ang programa, lumapit sa kaniya ang anak.

“Papa?”

“O, anak?”

“May family talent presentation po kami.”

“Okay.”

“Puwede po bang kayo ang kasama ko?”

Napangiti si Nestor.

“Anong talent natin?”

Nag-isip si Mika.

Pagkatapos ay inilabas mula sa bag ang isang maliit na korona na gawa sa karton.

“Fashion show po!”

Napatigil si Nestor.

“Sigurado ka?”

“Opo!”

“Hindi ka na mahihiya?”

Umiling si Mika.

“Hindi na po.”

“Bakit?”

Ngumiti ang bata.

“Kasi sabi ng teacher namin, hindi masamang maging masaya basta hindi tayo nananakit ng iba.”

Napayuko si Nestor.

Naramdaman niyang parang may mainit na kamay na humaplos sa kaniyang dibdib.

“Anong susuotin natin?”

“May dala po akong costume!”

Binuksan ni Mika ang bag.

Sa loob ay may dalawang makukulay na sash na sila mismo ang gumawa sa art class.

Isa para sa kaniya.

Isa para kay Papa.

Nakalagay sa sash ni Mika ang:

LITTLE SUNSHINE.

At sa sash ni Nestor:

SUPER PAPA.

Napangiti ang lalaki.

“Anak, mukhang kailangan nating magpraktis.”

Tumalbog sa tuwa si Mika.

“Talaga, Pa?”

“Oo naman!”

At sa gabing iyon, sa kanilang maliit na sala, magkasamang naglakad sina Nestor at Mika habang si Maribel naman ang nagpapatugtog ng musika.

Paminsan-minsan, nagkakamali si Nestor.

Minsan, napapasobra ang ikot niya.

Minsan, nagkakabanggaan ang kanilang mga paa.

Ngunit sa bawat pagkakamali, mas lalo silang nagtatawanan.

Walang viewers.

Walang comments.

Walang

mine

.

Walang perang kikitain.

Ngunit para kay Nestor, iyon ang pinakamagandang palabas na nagawa niya.

Dumating ang araw ng Christmas program.

Suot ni Mika ang makulay na bestida na pinili niya kasama ang kaniyang ina.

Si Nestor naman ay nakasuot ng simpleng puting polo at maong.

May nakatago siyang maliit na sorpresa sa isang bag.

Nang tawagin ang kanilang pangalan, sabay silang umakyat sa entablado.

Mahigpit na hawak ni Mika ang kamay ng ama.

Nagsimula ang musika.

Unang naglakad si Mika.

Ngumiti siya.

Umiikot.

Kumaway sa mga magulang.

Pagkatapos ay tinawag niya ang kaniyang ama.

“Ladies and gentlemen…”

Huminto siya at huminga nang malalim.

“…my Super Papa!”

Nagpalakpakan ang mga tao.

Lumabas si Nestor mula sa gilid ng entablado.

At sa halip na manatili sa puting polo, hinubad niya ang suot na overshirt.

Sa ilalim nito ay ang pamilyar na kulay rosas na floral duster.

Napatili sa tawa ang mga magulang.

Napahawak sa bibig si Maribel.

“Nestor!”

Ngunit hindi nagpakitang-gilas ang lalaki nang mag-isa.

Hinawakan niya ang kamay ng anak.

Sabay silang naglakad.

Sabay silang umikot.

At nang matapos ang musika, sabay silang yumuko sa harap ng mga manonood.

Nagpalakpakan ang buong covered court.

Hindi dahil kailangang maging sikat si Nestor.

Hindi dahil sa kaniyang duster.

Kundi dahil kitang-kita ang saya ng mag-ama.

Pagbaba nila sa entablado, tumakbo si Mika patungo kay Maribel.

“Ma!

Ang saya po!”

Niyakap siya ng ina.

“Oo, anak.

Ang galing ninyo!”

Lumapit si Nestor.

“Bel, kamusta ang performance?”

Nagkunwaring seryoso si Maribel.

“May kailangan kang ayusin.”

“Ano?”

“Medyo kulang sa kembot.”

Napanganga si Nestor.

“Ha?!”

Tumawa si Mika.

“Papa, sa susunod mas bongga!”

Umiling si Nestor.

“Aba, pareho kayong manager ko!”

Pagsapit ng kanilang unang anibersaryo bilang online sellers, nagkaroon ng espesyal na live ang Bel’s Pambahay Collection.

Hindi na ito ang dating silid na magulo ang mga kahon.

May maliit na espasyo na silang inilaan para sa negosyo.

May racks na maayos ang pagkakasunod.

May malinaw na labels.

At sa likod ng kamera ay may nakasabit na simpleng karatulang gawa ni Mika.

SALAMAT SA SUPORTA!

Bago magsimula, tinanong ni Maribel ang asawa.

“Nes, may naisip ka bang special opening?”

Tumango siya.

“Meron.”

“Ano?”

“Secret.”

“Naku, baka mapahiya na naman ako.”

“Trust the process, Madam Manager.”

Nang magsimula ang live, agad bumati si Maribel sa mga suki.

Marami sa kanila ang matagal nang sumusubaybay.

May mga nakabili noong unang buwan.

May mga bumabalik dahil nagustuhan ang tela.

May mga nanonood lamang para sa kalokohan ni Nestor.

Ngunit lahat sila ay naging bahagi ng paglaki ng negosyo.

“Mga sis,” sabi ni Maribel, “isang taon na po mula noong unang aksidenteng live ni Mister Nestor.”

Napangiti siya.

“Hindi namin inakalang aabot kami rito.”

Biglang pumasok si Nestor sa frame.

Hindi siya nakaduster.

Nakaayos siyang polo.

May hawak siyang maliit na kahon.

Napakunot-noo si Maribel.

“Nes, ano ’yan?”

Lumapit siya.

“Bel, may gusto akong ibigay.”

“Bakit?”

“Dahil isang taon na tayong magkasosyo.”

Inabot niya ang kahon.

Binuksan ni Maribel.

Sa loob ay isang maliit na keychain na may hugis bahay.

May nakaukit na mga salita:

Team Santos.

Napatingin siya sa asawa.

“Bakit bahay?”

Ngumiti si Nestor.

“Kasi dati, ang iniisip lang natin ay kung paano hindi mawalan ng bahay.”

Tahimik na nakinig si Maribel.

“Ngayon, unti-unti na nating naiaayos ang buhay natin.

Hindi man mabilis, basta sama-sama.”

Napaluha ang babae.

“Nes…”

“At may isa pa.”

“Ano?”

“Hindi ko na puwedeng isuot lahat ng duster mo.”

Napatawa siya.

“Bakit naman?”

“Dahil lumalaki na ang negosyo.

Kailangan mo nang kumuha ng iba pang modelo.”

“Ay, talaga?”

“Oo.”

“E di anong gagawin mo?”

Huminga nang malalim si Nestor.

“Ako na ang talent manager.”

Napahagalpak sa tawa si Maribel.

“Talent manager?!”

“Oo.

At ang una kong talent…”

Biglang naglabas si Nestor ng lumang rosas na floral duster.

“…ay ang pinakamagandang babae sa buong mundo.”

Napatingin si Maribel.

“Sino?”

Itinuro siya ng lalaki.

“Ikaw.”

Natahimik ang babae.

“Nes, hindi ako marunong rumampa.”

“Hindi rin naman ako marunong noong una.”

“Nakakahiya.”

“Wala namang masama kung ayaw mo.

Pero kung gusto mong subukan, narito lang ako.”

Tiningnan ni Maribel ang duster.

Iyon ang kaparehong disenyong dalawang oras niyang ibinenta sa harap ng kamerang walang nanonood isang taon na ang nakalipas.

Iyon ang gabing halos sumuko siya.

Iyon din ang gabing hindi sinasadyang nagbukas ng panibagong oportunidad para sa kanilang pamilya.

Dahan-dahan niyang kinuha ang damit.

“Sandali.

Isusuot ko.”

Makalipas ang ilang minuto, bumalik siya sa harap ng kamera.

Nakasuot siya ng rosas na floral duster.

Inayos niya ang kaniyang buhok.

Napangiti si Nestor.

“Ladies and gentlemen…”

Itinaas niya ang kamay ng asawa.

“…the original queen of Bel’s Pambahay Collection!”

Nagpalakpakan si Liza sa likod ng kamera.

Bumuhos ang mga pusong emoji sa live.

Naglakad si Maribel nang medyo alanganin.

Isang hakbang.

Dalawang hakbang.

Pagdating sa gitna, muntik na siyang matawa.

“Nes, ang hirap pala nito!”

Lumapit ang asawa.

“Basta tingin sa harap.”

“Paano kung magkamali ako?”

Ngumiti siya.

“E di tatawa tayo.”

Hinawakan niya ang kamay ni Maribel.

At magkasama silang naglakad sa harap ng kamera.

Walang espesyal na choreography.

Walang mamahaling costume.

Walang perpektong ilaw.

Ngunit napuno ng halakhak ang kanilang maliit na silid.

Sa comment section, may isang matagal nang customer na nag-iwan ng mensahe.

ATE BEL, NOONG UNA, DAMIT LANG ANG BIBILHIN KO SA INYO.

PERO NGAYON, BUMABALIK AKO DAHIL ANG SAYA NINYONG PANOORIN.

SANA LAGI KAYONG MASAYA.

Binasa iyon ni Maribel.

Napangiti siya.

“Salamat po.

Sana masaya rin kayo.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa asawa.

“Nes.”

“O?”

“Alam mo, dati galit na galit ako kapag zero viewers.”

“Bakit?”

“Kasi pakiramdam ko, walang nakakakita sa pagsisikap ko.”

Hinawakan ni Nestor ang kaniyang kamay.

“Pero nakikita kita.”

Napatingin siya.

“At kahit zero viewers ulit tayo bukas, tutulungan pa rin kita.”

Napangiti si Maribel.

“Talaga?”

“Oo.”

“Magmo-model ka pa rin?”

“Siyempre.”

“Libre?”

Napakunot-noo si Nestor.

“Sandali.

Ibang usapan na ’yan!”

Nagtawanan silang dalawa.

At bago matapos ang live, humarap si Nestor sa kamera.

“Mga ka-duster, tandaan ninyo…”

Nagtaas siya ng isang kilay.

“Hindi kailangang perfect ang buhay para maging masaya.”

Humakbang siya palapit.

“Hindi rin kailangang milyon ang viewers para maging mahalaga ang ginagawa ninyo.”

Pagkatapos ay inakbayan niya ang asawa.

“Basta may taong naniniwala sa inyo, may dahilan kayong magpatuloy.”

Saglit siyang huminto.

At sa pinakabonggang tinig na kaya niya, idinagdag:

“Pero kung gusto ninyong bumili ng duster…”

Sabay silang sumigaw ni Maribel:

“MINE NA, MGA SIS!”

Mula sa sala, narinig ang tawa ni Mika.

“Papa!

Ang ingay ninyo!”

Napalingon si Nestor.

“Anak, nagtatrabaho si Papa!”

“Pa, mukha po kayong prinsesa!”

Nagkunwaring nasaktan si Nestor.

“Prinsesa lang?”

“Opo!”

Itinaas niya ang kaniyang baba.

“Excuse me.

Queen ako!”

Nagtawanan ang lahat.

At doon nagtapos ang kanilang anniversary live.

Hindi sa pinakamalaking bilang ng viewers.

Hindi sa pinakamahal na brand deal.

Kundi sa isang tahanang dating puno ng pangamba sa bayarin, ngunit ngayon ay natutong harapin ang mga pagsubok nang magkasama.

Minsan, isang bukas na kamera lamang ang kailangan upang magsimula ang isang hindi inaasahang kuwento.

Ngunit hindi kamera, views, o kasikatan ang nagpanatili sa kanilang tagumpay.

Ang tunay na dahilan ay ang pagsisikap ni Maribel, ang tapang ni Nestor na makipagsabayan sa pangarap ng asawa, at ang pagmamahalan nilang hindi kailangang patunayan sa buong internet.

At hanggang ngayon, may isang mahigpit na patakaran sa bahay ng pamilya Santos.

Bago magsimula ang live selling, kailangang kumatok muna ang lahat sa pinto.

Lalo na si Nestor.

Dahil kapag hindi siya kumatok, baka bigla na naman siyang mahuli ng kamera na may suot na bagong koleksiyon.

At tulad ng lagi niyang sinasabi:

“Ang tunay na modelo, laging handa.

Kahit bagong gising!”

Kung kayo ang nasa kalagayan ni Nestor, papayag din ba kayong maging nakakatawang modelo para suportahan ang pangarap ng inyong asawa?

WAKAS