Ipinagkaloob Ako ng Sarili Kong Asawa sa Limang Mayayamang Lalaki Para sa Babaeng Mahal Niya, Pero Sila Pala ang Limang Binatang Iniligtas Ko Noon

Bahagi 1

Halos hindi na ako makatayo nang itulak ako ng asawa kong si Adrian Cruz papasok sa sala ng isang marangyang mansiyon sa Taguig. Nahihilo ako dahil sa alak na ipinainom niya sa akin kalahating oras ang nakalipas. Nanginginig ang mga tuhod ko habang pilit na kumakapit sa gilid ng sofa. “Adrian, ano ang inilagay mo sa inumin ko?” tanong ko.

“Pampakalma lang,” sagot niya habang inaayos ang manggas ng kaniyang mamahaling polo. “Masyado kang nagiging emosyonal dahil kay Bianca. Ayokong gumawa ka na naman ng eksena rito.” Tiningnan ko siya nang hindi makapaniwala. “Bakit mo ako dinala rito?”

Sa halip na sumagot, humarap siya sa limang lalaking nakaupo sa malawak na sala. Kilala ang mga iyon bilang ilan sa pinakamakapangyarihang negosyante sa Metro Manila. “Mr. Rafael, Mr. Gabriel, Mr. Vincent, Mr. Nathan, Mr. Enzo, narito na ang ipinangako ko,” masayang sabi ni Adrian.

Dahan-dahang ibinaba ng lalaking nakaitim ang kaniyang baso. Siya si Rafael Montenegro, ang pinakamatanda sa lima. “Ano ang ibig mong sabihin?” malamig niyang tanong.

Ngumiti nang malapad si Adrian. “Asawa ko siya. Medyo matigas ang ulo nitong mga nakaraang araw. Lagi niyang pinahihirapan si Bianca, kaya dinala ko siya rito para maturuan ninyo ng leksiyon. Bahala na kayo sa kaniya, basta matuto siyang sumunod.”

Biglang natahimik ang buong sala. Para bang may malamig na tubig na ibinuhos sa aking ulo. “Adrian, nababaliw ka na ba?” nanginginig kong tanong. Ngunit sa halip na mahiya, sinamaan niya ako ng tingin.

“Puwede bang huwag mo akong ipahiya?” bulong niya. “Asawa mo ako!” sagot ko. “Alam ko. Kaya dapat marunong kang tumulong sa asawa mo,” sabi niyang para bang karaniwang bagay lamang ang ginawa niya.

Tatlong taon kaming kasal ni Adrian. Noong nalugi ang kaniyang negosyo, ipinagbili ko ang apartment na minana ko sa aking yumaong ina. Halos ₱30 milyon ang naibigay ko upang mabayaran niya ang kaniyang mga utang. Noon, lumuhod siya sa harap ko, umiiyak habang nangangakong ako lamang ang babaeng mamahalin niya habambuhay.

Ngunit nang maging matagumpay ang kaniyang kumpanya, unti-unting nagbago ang lahat. Bumalik mula sa ibang bansa si Bianca Reyes, ang kaibigan niyang babae mula pagkabata. Isang patak lamang ng luha ni Bianca, handa na siyang kalimutan ang lahat ng sakripisyo ko. At ngayong gabi, ipinagpalit niya ang aking dignidad para mapatawa ang babaeng iyon.

“Alam mo ba kung anong araw ngayon?” mahina kong tanong. Kumunot ang kaniyang noo. “Ano na naman?” Tumingin ako sa sahig bago sumagot. “Anibersaryo ng pagkamatay ni Mama.”

Sandali siyang natigilan. Ngunit agad ding napalitan ng pagkainis ang kaniyang mukha. “Camille, huwag mong laging ginagamit ang pagkamatay ng nanay mo sa bawat pagtatalo natin. Buong hapon umiyak si Bianca dahil sa iyo. Hindi pa nga kita pinapagalitan tungkol doon.”

Matagal ko siyang tinitigan. Pagkatapos, napatawa ako nang mahina. Hindi dahil masaya ako, kundi dahil sa wakas ay malinaw kong nakita ang taong pinakasalan ko. Dahan-dahan kong hinubad ang singsing sa aking daliri.

“Kung ganoon, tapusin na natin ito,” sabi ko.

Tiningnan niya ang singsing at napangisi. “Divorce na naman? Camille, wala ka na bang ibang panakot?” Inilapag ko ang singsing sa mesa. “Seryoso ako.”

“Fine. Tingnan natin kung hanggang saan ang drama mo,” sagot niya. “Bukas babalikan kita. Magpakabait ka ngayong gabi at huwag mong sirain ang kasiyahan ng mga negosyanteng ito.” Nang tanungin ko kung hindi ba siya natatakot na hindi na ako bumalik, tumawa lamang siya.

“Kilala kita, Camille. Ibinenta mo nga ang bahay ng nanay mo para iligtas ako. Sa tingin mo kaya mo akong iwan?” Bahagya niyang tinapik ang aking pisngi, ngunit iniwas ko ang mukha ko. “Hindi mo kayang mabuhay nang wala ako.”

Pagkatapos, bumaling siya sa limang lalaki. “Sana matulungan ninyo rin ako sa East District development project.” Palabas na sana siya nang biglang may malamig na boses na pumigil sa kaniya.

“Sandali.”

Si Rafael ang nagsalita. Ngunit hindi si Adrian ang tinitingnan niya. Nakapako ang kaniyang mga mata sa lumang pilak na pulseras sa aking pulso.

“Ang pulseras na iyan…” mahina niyang sabi. Napatingin ako sa lumang alahas na bahagya nang nabaluktot. “Akin ito,” sagot ko. Agad siyang tumayo. “May limang inukit na letra sa loob, tama ba?”

Nanigas ako. “Paano mo nalaman?”

Sabay-sabay na napatingin ang apat na lalaki sa aking pulseras. Nabitiwan pa ng pinakabata ang kaniyang cellphone. Lumapit si Rafael, at sa unang pagkakataon ay napansin kong nanginginig ang kaniyang boses.

“Camille, nakapunta ka na ba sa isang bundok sa Benguet?”

“Oo. Sampung taon na ang nakalipas.”

Sabay-sabay silang tumayo.

“May nailigtas ka bang limang binatilyo mula sa isang tumaob na bus?” tanong ng lalaking nakasalamin.

Napatakip ako sa bibig. “Kayo ba…”

“ATE CAMILLE!”

Biglang lumapit ang pinakabata. Namumula ang kaniyang mga mata habang halos hindi mapigilan ang pag-iyak. “Ako si Enzo! Ako iyong batang iyak nang iyak noon at ayaw bumitaw sa iyo!”

“Enzo?” bulong ko.

Tumango siya nang paulit-ulit. Lumapit naman ang nakasalamin. “Ako si Vincent. Ako iyong nabalian ng paa.” Sumingit ang lalaking maikli ang buhok. “Ako si Gabriel! Pinagalitan mo ako dahil gusto kong balikan ang cellphone ko sa bus.”

Ngumiti ang ikaapat. “Ako si Nathan. Ako iyong binuhat mo pababa ng bundok dahil hindi na makalakad.” Sa huli, lumapit si Rafael. Matagal niya akong tinitigan bago marahang nagsalita. “At ako si Rafael. Kami iyong limang batang iniligtas mo.”

Bumalik sa isip ko ang nangyari sampung taon na ang nakalipas. Labingwalong taong gulang lamang ako noon. Nakita kong tumaob ang isang bus sa isang mapanganib na bahagi ng bundok. Sa kabila ng takot, tinulungan kong makalabas ang limang sugatang binatilyo at makalayo sa sasakyan.

Bago kami tuluyang magkahiwalay, ibinigay nila sa akin ang isang pilak na pulseras. Inukitan nila iyon ng limang unang letra ng kanilang mga pangalan. Iningatan ko ang pulseras sa loob ng sampung taon, hindi kailanman inakalang magkikita pa kami.

“Ang lalaki na ninyo,” nasabi ko.

Napaluha si Enzo. “Ate, sampung taon ka naming hinanap!” Agad siyang itinulak ni Gabriel palayo. “Huwag mong siksikin si Ate!” Ngunit pinigilan sila ni Vincent. “Tumigil kayo. Hindi maganda ang pakiramdam niya.”

Tinawag ni Nathan ang kasambahay upang magpatawag ng doktor. Samantala, hinubad ni Rafael ang kaniyang coat at maingat na ipinatong sa aking mga balikat. “Huwag ka nang matakot, Ate. Nandito na kami.”

Bago pa ako makapagsalita, lumuhod si Rafael sa isang tuhod. Sumunod ang apat. Limang matagumpay na negosyante ang nakaluhod sa harap ko habang sabay-sabay na nagsasabing, “Sa wakas, natagpuan ka na namin!”

Hindi ako makakilos. Ganoon din si Adrian, ngunit ilang segundo lamang ang lumipas bago siya muling tumawa. “Ah, magkakilala pala kayo! Mas mabuti. Asawa ko si Camille, kaya parang pamilya na rin tayo.”

Lumapit siya at ipinatong ang kamay sa aking balikat. Napatingin ang limang lalaki sa kaniyang kamay. “Ano ang sinabi mo?” malamig na tanong ni Gabriel.

“Pamilya na tayo,” masayang ulit ni Adrian.

Biglang ngumiti si Enzo. “Alam mo ba ang ipinangako naming lima sampung taon na ang nakalipas?” Umiling si Adrian. “Kung sino ang unang makakahanap kay Ate Camille, siya ang unang magkakaroon ng pagkakataong mag-propose sa kaniya.”

Natawa si Adrian. Ngunit hindi tumawa si Rafael. “Hindi kami nagbibiro,” sabi niya. Inayos ni Vincent ang kaniyang salamin. “Wala ni isa sa amin ang nag-asawa.”

“At lahat kami, gustong pakasalan si Ate,” dagdag ni Gabriel.

“Kung maaari, sa lalong madaling panahon,” sabi ni Nathan.

Agad nagtaas ng kamay si Enzo. “Ako, puwedeng mag-propose bukas!”

Hindi ako makapaniwala. Ang natatandaan ko lamang ay nagligtas ako ng limang binatilyo. Wala akong natatandaang pumayag akong magpakasal sa kahit sino sa kanila!

“May asawa siya!” mariing paalala ni Adrian.

“Tulungan muna natin siyang makalaya sa kasal na iyan,” sagot ni Rafael.

Tumawa si Adrian nang may paghamak. “Hindi ninyo siya kilala. Tatlong taon na ang nakalipas, ibinenta niya ang minanang apartment niya para mabayaran ang ₱30 milyon kong utang. Ganiyan niya ako kamahal. Sa tingin ninyo iiwan niya ako?”

Tumingin ako sa kaniya. Hindi na ako galit. Sa halip, nakaramdam ako ng kakaibang lungkot. Talagang naniniwala siyang walang hangganan ang pagmamahal ko, kahit paulit-ulit niya akong saktan.

“Kung mahal ka niya nang ganoon,” tanong ni Rafael, “bakit mo siya dinala rito para ipahiya?”

“Nag-away lang kaming mag-asawa,” sagot ni Adrian. “Pinaiyak niya si Bianca. Gusto ko lang siyang matutong makisama.”

Natahimik ang lahat.

“Ako na ang bahala sa lalaking ito,” bulong ni Enzo kay Gabriel. “Pumila ka,” sagot ni Gabriel. Ngunit agad silang pinigilan ni Vincent. “Huwag kayong gumawa ng gulo sa harap ni Ate. Hindi pa siya maayos.”

Kinuha ni Nathan ang cellphone upang ipahatid palabas si Adrian. Nagreklamo si Gabriel dahil gusto pa niyang komprontahin ito. Sa wakas, nagsalita si Rafael.

“Tama na.”

Humarap siya kay Adrian. “May inilagay ka bang gamot sa alak niya?”

“Pampakalma lang,” sagot ni Adrian.

Dahan-dahang inilabas ni Rafael ang cellphone. “Kailangan itong ipasuri at ipaalam sa mga awtoridad.”

Biglang nagbago ang mukha ni Adrian. “Rafael, seryoso ka ba? Camille, sabihin mong hindi ito malaking bagay!”

“Hindi malaking bagay?” ulit ko.

“Problema naming mag-asawa ito. Huwag mong idamay ang ibang tao!”

Napatawa ako. “Noong dinala mo ako rito at ipinagkaloob sa ibang lalaki, bakit hindi mo naisip na problema nating mag-asawa iyon?”

Hindi na ako nakipagtalo. Humarap ako kay Rafael at humiling ng doktor at abogado. Pagkatapos, tiningnan ko si Adrian.

“Gusto ko nang makipaghiwalay.”

“Divorce na naman?” pangungutya niya.

“Seryoso ako.”

Sandali siyang tumitig, saka nagkibit-balikat. “Bibigyan kita ng tatlong araw. Pagkatapos niyan, umuwi ka at humingi ng tawad.”

Tumango ako. “Sige. Pagkalipas ng tatlong araw, ipapadala ko ang mga papeles para sa paghihiwalay natin sa opisina mo.”

Bahagyang nawala ang ngiti niya. Ngunit agad din siyang tumalikod. “Bahala ka. Huwag mong kalimutan, Camille. Ako ang lalaking mahal mo.”

Pinanood ko siyang maglakad papunta sa pinto. “Huwag kang mag-alala,” mahinahon kong sagot. “Gagawin ko ang lahat para makalimutan ka agad.”

Natigilan ang kaniyang mga hakbang. Ngunit hindi siya lumingon. Malakas na sumara ang pinto.

Tatlong segundo lamang na natahimik ang sala bago biglang pumalo si Gabriel sa mesa. “Rafael! Gusto kong makita ang pagbagsak ng negosyo ng lalaking iyan!”

“Ako, gusto kong bilhin ang kumpanya niya at gawing banyo ang opisina niya!” singit ni Enzo.

Umiling si Vincent. “Mas makatuwirang suriin muna ang anumang kontrata at tapusin ang mga kasunduang hindi na kapaki-pakinabang.”

Kinuha naman ni Nathan ang kaniyang cellphone. “Napakabait ninyo. Umorder na ako ng malaking funeral wreath.”

“Sino ang namatay?” nagulat na tanong ni Rafael.

“Wala. Ipapadala ko sa opisina ni Adrian,” sagot ni Nathan. “May nakasulat na congratulations sa nalalapit niyang pagiging ex-husband.”

Napahawak ako sa noo.

Ito ba talaga ang limang lalaking kinatatakutan ng maraming negosyante sa Metro Manila?

Biglang humarap sa akin si Rafael. “Ate Camille, mas gusto mo ba ang lalaking mas matanda o mas bata sa iyo?”

Napatitig ako. “Bakit?”

“Siyempre, kailangan kong malaman kung may advantage ako.”

Agad na nagalit ang apat. “RAFAEL! ANG DAYA MO!”

Hindi ko napigilang matawa. Maaaring natapos ang tatlong taon kong pagsasama sa pinakamasakit na paraan, ngunit may isang bagay akong malinaw na naunawaan. Hindi ko na kailangang mabuhay para mapasaya si Adrian. Maaari na akong mabuhay para sa sarili ko.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil sa ingay sa labas ng kuwarto.

“Mauna ka nang umalis! Ako ang naunang dumating!”

“Eh ano ngayon? Hindi pa gising si Ate!”

“Kung ganoon, bakit may dala kang bulaklak?”

“Basta gusto ko!”

Binuksan ko ang pinto. Agad na tumuwid ang limang lalaki na para bang nahuling mga estudyante.

May dalang puting rosas si Rafael. May hawak na vitamins si Vincent. May susi ng mamahaling sasakyan si Gabriel. May mga dokumento ng ari-arian si Nathan. At may yakap na malaking teddy bear si Enzo.

“Good morning, Ate!” sabay-sabay nilang bati.

Tiningnan ko ang orasan. Alas-sais diyes pa lamang.

“Alam ba ninyong napakaaga pa?” tanong ko.

“Ate, natakot akong maunahan!” paliwanag ni Enzo.

“Alas-kuwatro ka pa rito!” reklamo ni Gabriel.

“Actually, alas-tres singkuwenta ako dumating,” singit ni Vincent.

“Ako, dito na natulog sa sala,” kalmadong sabi ni Nathan.

Napasimangot si Rafael. “Wala ba kayong kahit kaunting dignidad?”

Agad itinuro ni Enzo ang kaniyang mga rosas. “Eh bakit may bulaklak ka?”

“Pangdekorasyon sa sala,” seryosong sagot ni Rafael.

Isinara ko ang pinto.

Agad silang natahimik. Pagkaraan ng ilang segundo, narinig ko si Enzo. “Ate, sorry! Matulog ka pa!”

Napangiti ako.

Sa tatlong taon kong pagsasama kay Adrian, lagi kong kailangang hulaan ang kaniyang nararamdaman. Kapag umuuwi siya, tinitingnan ko muna kung masama ang kaniyang mood. Niluluto ko ang mga paborito niyang pagkain, at nang ayaw niyang magtrabaho ako, iniwan ko ang aking trabaho. Pati mga damit na gusto kong isuot ay isinantabi ko dahil sinasabi niyang hindi bagay sa akin.

Akala ko iyon ang tamang paraan para mapanatili ang aming kasal.

Ngunit ngayong umaga, limang lalaki ang nag-aagawan kung sino ang unang magpapangiti sa akin. Wala akong kailangang patunayan. Sa simpleng pagbukas ko ng pinto, sapat na iyon upang maging masaya sila.

Alas-otso, bumaba ako sa dining room.

Punong-puno ng pagkain ang mesa. May lugaw, steamed buns, omelet, toast, pumpkin soup, at isang platong halos sunog na itlog.

“Sino ang nagluto nito?” tanong ko.

“Ako!” masayang taas-kamay ni Enzo.

Halos mahulog sa upuan si Gabriel sa kakatawa. “Itlog ba iyan? Akala ko uling!”

Namula si Enzo. “At least ako mismo ang nagluto!”

Lumapit ako at kumuha ng maliit na piraso sa bahaging hindi sunog. “Ayos naman. Sa susunod, hinaan mo ang apoy.”

Nagliwanag ang kaniyang mukha. “Narinig ninyo? Nagustuhan ni Ate!”

Kinuha ni Vincent ang cellphone. “Mag-e-enroll ako sa cooking class.”

“Ako rin,” sabi ni Nathan.

“Bumili na ako ng cooking school,” kalmadong sabi ni Rafael.

Natigilan ang buong mesa.

“Ano ang binili mo?” halos mabulunan kong tanong.

“Cooking school. Para mas madaling matuto,” sagot niya.

Napahampas sa mesa si Gabriel. “Rafael! Kailangan bang bumili ka ng buong eskuwelahan?”

“May pera naman,” simpleng sagot niya.

Napailing ako. Kung hahayaan ko ang limang lalaking ito, baka magkaroon ng krisis sa ekonomiya sa Metro Manila dahil lamang sa pag-uunahang magluto para sa akin.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Mensahe iyon mula kay Adrian.

“Kalmado ka na ba?”

Hindi ako sumagot.

Isang minuto pagkatapos, may panibagong mensahe.

“Gusto ni Bianca ang bag na dati mong gustong bilhin. Binili ko na para sa kaniya. Kung uuwi ka at magpapakabait, bibilhan din kita ng isa sa susunod na buwan.”

Matagal kong tinitigan ang screen.

Ang bag na iyon ang gusto kong iregalo sa sarili ko matapos kong matapos ang isang mahalagang design project. Ngunit noong sinabi ko iyon kay Adrian, pinagalitan niya ako dahil nagsasayang daw ako ng pera.

Ngayon, binili niya iyon para kay Bianca. At ginagamit pa niya ang pangakong bibilhan din ako upang kumbinsihin akong bumalik.

Tahimik kong ibinaba ang cellphone.

“Ate, may problema ba?” agad na tanong ni Vincent nang mapansin ang pagbabago ng mukha ko.

Umiling ako. Ngunit nasulyapan ni Gabriel ang pangalan sa screen.

“Si Adrian?” malamig niyang tanong.

Tumango ako.

Kinuha niya ang sariling cellphone. “Ate, anong brand ng bag ang gusto mo?”

“Bakit?”

“Bibilhan kita.”

“Hindi na kailangan.”

“Kung ganoon,” seryoso niyang sagot habang naghahanap sa cellphone, “bibilhin ko na lang ang buong tindahan.”

Napatulala ako sa kaniya.

 

Bahagi 2

“Gabriel, ibaba mo ang cellphone mo,” sabi ko habang pinipigilan ang pagtawa. Napatigil siya at tumingin sa akin. “Pero Ate, hindi mo kailangang magtiis sa lalaking iyon.” Umiling ako. “Hindi ko kailangan ng buong tindahan. Ang kailangan ko, maibalik ang buhay na pinabayaan ko para sa asawa ko.”
Tahimik na inilapag ni Gabriel ang cellphone. Kakaiba ang pakiramdam na may nakikinig sa akin nang hindi ako kailangang makipagtalo. Lumapit si Rafael at nagtanong kung gusto kong ipagpatuloy ang pagpapatingin sa doktor. Tumango ako dahil kahit humupa na ang hilo, hindi ko pa rin alam kung ano ang inilagay ni Adrian sa inumin ko.
Sa klinika, ipinaliwanag ko sa doktor ang nangyari. Sinuri niya ang aking kalagayan at sinabi kung anong mga karagdagang pagsusuri ang maaaring makatulong. Hindi niya hinulaan ang gamot na naibigay sa akin. Sinabi lamang niyang mahalagang maitala ang pangyayari at bantayan ang anumang sintomas.
Pagkatapos, kinausap ko ang abogadong ipinahanap ni Rafael. Ipinaliwanag niya ang mga legal na maaaring gawin upang tapusin ang aming pagsasama, at kung bakit kailangang suriin ang aming marriage records at mga papeles ng ari-arian. Hindi niya ipinangakong matatapos ito agad. Ngunit sinabi niyang may karapatan akong gumawa ng mga hakbang upang protektahan ang sarili ko.
Habang nakaupo ako sa opisina ng abogado, muli akong tinawagan ni Adrian. “Camille, hanggang kailan ang katigasan ng ulo mo?” bungad niya. “Naghihintay si Bianca ng apology mo.” Napapikit ako at tinanong, “Kahit ngayon, siya pa rin ang iniisip mo?”
“Wala ka bang ibang sasabihin?” naiinis niyang tanong. “Pinahiya mo ako sa harap ng mga taong kailangan ko sa negosyo.” Napatingin ako sa lumang pulseras sa aking kamay. “Adrian, ikaw ang nagdala sa akin doon. Hindi ako ang gumawa ng kahihiyan mo.”
Saglit siyang natahimik bago tumawa. “Nagiging matapang ka dahil may limang mayamang lalaking umaalalay sa iyo.” Huminga ako nang malalim. “Hindi, Adrian. Nagiging matapang ako dahil hindi na ako natatakot na mawala ka.” Pagkasabi ko noon, ako mismo ang nagtapos ng tawag.
Pagbalik sa mansiyon, napansin kong tahimik ang limang lalaki. Sa unang pagkakataon, walang nagtatalo tungkol sa kung sino ang maghahatid sa akin o bibili ng regalo. Inilapag ni Rafael ang isang basong tubig sa harap ko. “Ate, sabihin mo lang kung ano ang gusto mong mangyari.”
Tiningnan ko silang lima. “Gusto kong bumalik sa pagdidisenyo. Gusto kong magkaroon ng sarili kong kita at tirahan. At higit sa lahat, gusto kong matapos ang kasal na matagal ko nang pinipilit iligtas.” Tumango si Vincent at sinabing tutulungan nila ako kung hihingi ako ng tulong, ngunit ako pa rin ang magdedesisyon.
Kinagabihan, binuksan ko ang lumang laptop na ilang taon ko nang hindi ginagamit. Naroon pa rin ang ilan sa aking mga dating disenyo at proyekto. Habang tinitingnan ko ang mga iyon, napagtanto kong hindi lamang pera ang ibinigay ko kay Adrian kundi pati mga pangarap ko. Gumawa ako ng bagong folder at pinangalanang “Bagong Simula,” saka nagpasiyang sa ikatlong araw ay personal kong haharapin si Adrian upang sabihin ang aking pasiya.

 

Bahagi 3

Kinabukasan, naghanda ako para kunin ang mga personal kong gamit sa bahay namin ni Adrian. Nag-alok ang limang lalaki na samahan ako, ngunit sinabi kong ayokong magmukhang may dala akong hukbo. Sa huli, pumayag akong ihatid ako ni Rafael at hintayin niya ako sa labas. Kailangan kong masanay na ako mismo ang humarap sa sarili kong mga problema.
Pagpasok ko sa bahay, nakita ko si Bianca sa sala. Hawak niya ang mamahaling bag na minsan kong pinangarap bilhin. Ngumiti siya nang makita ako. “Camille, bumalik ka rin pala. Sabi ni Adrian, hindi mo talaga siya kayang tiisin nang matagal.”
Hindi ako sumagot at dumiretso sa aming kuwarto. Ngunit sinundan niya ako at humarang sa pinto. “Alam mo, kung hindi mo sana ginawang malaking problema ang pagkakaibigan namin, hindi kayo magkakaganyan.” Tiningnan ko siya. “Bianca, hindi ikaw ang asawa ko. Hindi mo responsibilidad ang kasal namin, pero wala ka ring karapatang manghimasok dito.”
Namula ang mukha niya sa galit. “Sa tingin mo espesyal ka dahil may limang negosyanteng naghahabol sa iyo?” tanong niya. “Hindi mo naman sila kaibigan noon dahil mayaman sila.” Umiling ako. “Tama ka. Nakilala ko sila noong mga batang nangangailangan sila ng tulong. Kaya hindi mo rin kailangang husgahan ang pagkakaibigan namin batay sa pera.”
Sa sandaling iyon, dumating si Adrian. Nang makita niya kaming magkaharap, agad siyang lumapit kay Bianca. “Ano na namang ginawa mo sa kaniya, Camille?” tanong niya kahit hindi pa niya alam ang nangyari. Napatingin ako sa lalaking minsan kong ipinagtanggol sa lahat ng pagkakataon.
“Wala akong ginawa,” sagot ko. “Kinukuha ko lamang ang mga gamit ko.” Napailing siya. “Talagang itutuloy mo ang drama mong ito?” Tinuro ko ang mga maletang inilabas ko. “Hindi ito drama. Nakapili na ako.”
Lumapit siya at hinawakan ang hawakan ng isang maleta. “Huwag mong kalimutan na dito ka nakatira dahil asawa kita.” Napatingin ako sa kaniya at naalala ang apartment na ipinagbili ko upang iligtas ang negosyo niya. “Adrian, kung hindi ko ibinigay ang perang minana ko, baka wala kang kumpanyang ipinagmamalaki ngayon.”
Nawala ang ngiti niya. “Ibabalik ko ang pera mo kung iyan ang gusto mo.” Tumango ako. “Kung may obligasyon kang ibalik iyon, pag-uusapan natin nang maayos sa legal na proseso. Pero hindi mo mabibili ang pagbabalik ko sa buhay mo.” Tahimik na nakatingin si Bianca sa amin.
Sinubukan niyang hawakan ang kamay ko, ngunit umatras ako. “Camille, nagagalit ka lang dahil kay Bianca. Kapag nawala ang galit mo, maiintindihan mong mahal mo pa rin ako.” Umiling ako. “Hindi lamang dahil kay Bianca ito. Dahil ito sa lahat ng pagkakataong hinayaan mong masaktan ako, at sa gabing ipinagkaloob mo ako sa ibang lalaki.”
Hindi siya nakasagot. Sa unang pagkakataon, hindi niya nagawang tawanan ang sinabi ko. Kinuha ko ang huling maleta at lumakad palabas. Pagdating ko sa pintuan, huminto ako at sinabi, “Bukas ang ikatlong araw, Adrian. Ituloy natin ang pag-uusap sa harap ng abogado, at huwag mo na akong piliting bumalik.”

Bahagi 4

Sa ikatlong araw, dumating ako sa opisina ng abogado kasama si Rafael. Nandoon na si Adrian, nakaupo nang nakahalukipkip. Wala si Bianca, at sa unang pagkakataon ay kami lamang ang kailangang humarap sa tunay na problema ng aming pagsasama. Inilapag ko sa mesa ang mga dokumentong naihanda para simulan ang nararapat na legal na proseso.
“Talagang gagawin mo ito?” tanong ni Adrian habang tinitingnan ang mga papeles. “Oo,” sagot ko. “Hindi kita pinapunta rito para takutin. Gusto kong ayusin ang mga bagay na dapat nating ayusin at tuluyang makawala sa relasyon natin.”
Ipinaliwanag ng abogado na hindi sapat ang simpleng pagpirma upang agarang matapos ang aming kasal sa ilalim ng batas ng Pilipinas. Kailangang suriin ang angkop na legal na paraan at ang mga usapin tungkol sa aming ari-arian at mga obligasyon. Nakinig ako nang mabuti at nagtanong kapag may hindi malinaw. Hindi ko na hahayaang ibang tao ang gumawa ng mahahalagang pasiya para sa akin.
Nang mapag-usapan ang perang ibinigay ko noong nalulugi ang negosyo ni Adrian, bigla siyang yumuko. “Camille, alam kong malaki ang naitulong mo noon,” mahina niyang sabi. “Pero akala ko hindi mo talaga ako iiwan.” Tiningnan ko siya nang diretso. “Iyon ang problema, Adrian. Ginamit mo ang pagmamahal ko bilang dahilan para isipin mong maaari mong gawin ang kahit ano.”
“Hindi ko dapat ginawa ang nangyari sa mansiyon,” sabi niya sa wakas. Nanginginig ang kaniyang kamay habang hinahawakan ang mga papeles. “Hindi ko naisip kung gaano kita nasaktan.” Napailing ako. “Hindi mo kailangang maramdaman ang sakit ko para malaman mong mali ang ginawa mo. Alam mong asawa mo ako, at alam mong wala akong pahintulot.”
Sa pag-uusap na iyon, sinabi kong hindi ko babawiin ang aking salaysay tungkol sa gabing pinainom niya ako ng hindi ko alam na gamot. Nauunawaan kong kailangang pag-aralan at suriin ng mga kinauukulan ang nangyari. Hindi ko rin papayagang patahimikin ako sa pamamagitan ng pera o pangako. Sa pagkakataong iyon, hindi na tumutol si Adrian.
Pagkatapos ng ilang linggo, nagsimula akong tumanggap muli ng maliliit na design project. Hindi agad bumalik ang dati kong kumpiyansa, ngunit unti-unti kong natutunang pagkatiwalaan ang sarili ko. Nakahanap din ako ng isang komportableng apartment na maaari kong bayaran gamit ang sarili kong kita. Sa bawat araw na lumilipas, mas kaunti ang oras na ginugugol ko sa pag-iisip tungkol kay Adrian.
Samantala, kinailangan niyang harapin ang mga problemang dati niyang iniiwasan. Sinimulan niyang makipagtulungan sa pag-aayos ng aming mga usaping pinansiyal at legal. Hindi niya na ako pinipilit bumalik, at hindi ko na rin hinahanap ang kaniyang paghingi ng tawad. Para sa akin, ang tunay na pagbabago ay hindi nasusukat sa magagandang salita.
Isang gabi, inimbitahan ako ng limang lalaki sa simpleng hapunan. Siyempre, hindi pa rin sila tumigil sa pag-aagawan kung sino ang magluluto, maghahain, at maghuhugas ng pinggan. Ngunit nang sabihin kong gusto ko munang mamuhay nang mag-isa at unahin ang sarili ko, sabay-sabay silang tumahimik. Si Rafael ang unang ngumiti at nagsabing, “Kung iyan ang magpapasaya sa iyo, Ate, rerespetuhin namin.”
Napangiti ako habang tinitingnan silang lima. “Hindi ko pa kailangan ng bagong asawa. Ang kailangan ko ngayon ay limang kaibigang marunong makinig at hindi nag-aaway dahil sa akin.” Nagkatinginan sila bago sabay-sabay na tumango, kahit halatang may gustong magreklamo si Enzo. At habang nagtatawanan kami sa hapag, naunawaan kong ang pinakamagandang bagay na nakuha ko mula sa pagtatapos ng maling relasyon ay hindi ang paghanga ng limang mayayamang lalaki, kundi ang kalayaang piliin ang sarili kong kinabukasan.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨