Sampung Taong Tiniis ng Asawa ang Paglalambing ng Doktor sa Ex Niya, Hanggang Malaman Niyang Delikado ang Kaniyang Pagbubuntis

Bahagi 1

Sa ikasampung taon ng aming pagsasama, napagod na akong mahalin ang lalaking minsan kong pinangarap na mapangasawa.

Hindi ko na pinaplantsa ang puting uniporme niya. Hindi ko na rin tinatanong kung bakit kailangan niyang pumunta sa klinika kahit dis-oras ng gabi.

Kahit noong may nagpadala sa akin ng video kung saan mukhang naghahalikan sila ng dati niyang nobya sa loob ng dental clinic, isang maikling sagot lang ang ipinadala ko.

“Nakita ko na.”

Hatinggabi nang umuwi ang asawa kong si Dr. Adrian Reyes. Amoy disinfectant pa ang damit niya nang pumasok siya sa kuwarto at ginising ako.

“Camille, makinig ka muna. Inaayos ko lang ang braces ni Nicole. Dahil lang sa anggulo ng video kaya mukhang naghahalikan kami.”

Bahagya kong itinaas ang kumot at umurong para bigyan siya ng espasyo.

“Okay lang. Matulog ka na. Maaga ka pang gigising bukas para bunutan siya ng wisdom teeth.”

Natigilan siya.

“Hindi ka na talaga galit?”

Umiling ako.

“Hindi.”

May mga taong kahit matagal nang naghiwalay, hindi pa rin makalimutan ang una nilang minahal.

Nagkataon lang na may dati rin akong minahal na muling nagparamdam sa akin.

At ngayon, hindi ko na alam kung bakit kailangan ko pang magselos.

Nakatayo pa rin si Adrian sa tabi ng kama. Nakatupi hanggang siko ang manggas niya, at may bahid pa ng lipstick ang isa niyang daliri.

Sa video, iyon mismo ang kamay na ginamit niya para hawakan ang bibig ni Nicole habang sinusuri ang mga ngipin nito.

“Adrian, dahan-dahan naman! Ang sakit!” reklamo ni Nicole na halos hindi makapagsalita.

“Sinabi ko nang huwag kang gagalaw. Ikaw itong biglang kumagat sa daliri ko,” sagot niya sa mababang boses.

Napanguso si Nicole.

“Ang sungit mo pa rin. Kawawa talaga ang babaeng mapapangasawa mo.”

Doon nagtapos ang video.

Ang nagpadala nito ay isang kaibigan namin noong kolehiyo na nagtatrabaho rin ngayon sa isang dental hospital sa Quezon City.

May kasunod pa siyang mensahe.

“Camille, ayoko sanang makialam sa inyong mag-asawa.”

“Pero hindi ito ang unang beses na nakita silang ganyan sa klinika.”

Umupo si Adrian sa gilid ng kama at iniabot ang kamay para hawakan ako.

“Camille, kakauwi lang ni Nicole mula sa ibang bansa. Doon ginawa ang orthodontic treatment niya, kaya hindi pamilyar ang ibang dentista rito sa buong plano ng paggamot.”

“Tinulungan ko lang siyang ayusin ang braces niya.”

Ipinikit ko ang mga mata ko.

“Okay.”

“Bukas, kailangan niyang ipabunot ang dalawang impacted wisdom teeth sa ibabang panga. Nakita ko na ang X-ray. Malapit ang mga ugat ng ngipin sa nerve, kaya hindi ako mapakali kung ibang doktor ang gagawa.”

“Okay.”

“Alam mo namang dentista ako.”

Binuksan ko ang mga mata ko at bahagyang ngumiti.

“Alam ko.”

“Napakabuti mong doktor, Adrian. Talagang handa kang tumulong kahit anong oras.”

Napatigil siya sa narinig.

“Galit ka pa rin ba dahil kay Nicole?”

“Matagal na kaming naghiwalay. Wala na kaming relasyon.”

Siyempre, dati akong nagseselos.

Paano naman ako hindi magseselos kung kahit naghiwalay na sila, hindi talaga naputol ang komunikasyon nila?

Laging may dahilan si Nicole para hanapin si Adrian.

Minsan, natanggal ang bracket ng braces niya. Minsan, may wire na tumutusok sa loob ng pisngi niya. Kung minsan naman, hindi raw komportable ang retainer o sumasakit ang wisdom tooth niya.

Kahit noong gabi ng kasal namin, hindi siya nagpahinga sa pangungulit.

Alas-dos ng madaling-araw nang magpadala siya ng mensahe.

“Adrian, ang sakit ng ngipin ko.”

Katatapos lang maligo ni Adrian noon. Nakahiga na siya sa tabi ko nang tumunog ang cellphone niya.

Pagkabasa niya sa mensahe, agad siyang bumangon at nagbihis.

“Ngayon ka talaga aalis?” tanong ko.

“Mag-isa lang si Nicole sa apartment niya. Walang mag-aalaga sa kaniya.”

Hinawakan ko ang manipis na strap ng bagong biling silk nightgown ko.

Wala akong nasabi.

Lumapit siya, niyakap ako sa baywang at marahang hinalikan sa noo.

“Babalik din agad ako. May oras pa tayo mamaya.”

Pero halos alas-kuwatro na ng umaga siya nakauwi.

May dalawang gasgas sa leeg niya.

Nang tanungin ko kung saan nanggaling iyon, mahinahon siyang sumagot.

“Sobrang sakit ng ngipin niya kaya hindi siya mapakali. Habang tinutulungan ko siyang umayos, hindi niya sinasadyang makalmot ako.”

Noon, nakipagtalo ako.

Umiyak ako.

Nagmakaawa akong unawain niya ang nararamdaman ko.

Pero tuwing nababanggit ko ang pangalan ni Nicole, agad siyang sumisimangot.

“Camille, dentista ako. Kung may problema sa ngipin si Nicole, natural lang na lumapit siya sa akin.”

“Bakit kailangan mong bigyan ng ibang kahulugan ang lahat?”

Habang lalong nagpapalambing si Nicole, lalong humahaba ang pasensiya ni Adrian.

Kapag nagtatampo ito, sinusuyo niya.

Kapag nagdadabog, pinagtitiisan niya.

Para silang dalawang taong naghiwalay lamang sa salita, pero hindi kailanman nagawang tuluyang pakawalan ang isa’t isa.

Pati mga kakilala namin, tila naghihintay lamang kung kailan sila magkakabalikan.

Samantalang ako, ang legal niyang asawa, ay parang isang taong basta na lamang nakisali sa kuwento nilang dalawa.

May sasabihin pa sana si Adrian nang biglang tumunog ang cellphone niya.

Sinulyapan niya ang screen at agad na pinatay ang tawag.

“Siguro kinakabahan lang siya sa procedure bukas.”

Muli kong ipinikit ang mga mata ko.

“Sagutin mo na.”

“Baka hindi makatulog si Nicole sa sobrang kaba. Mahirap iyon, lalo na kung bubunutan siya bukas.”

Hindi niya sinagot ang tawag.

Sa halip, inilagay niya sa silent mode ang cellphone at humiga sa tabi ko.

Yumakap siya mula sa likuran.

“Huwag ka nang mag-isip ng kung anu-ano.”

“Matagal nang tapos ang lahat sa amin.”

Hindi ako kumilos.

Ngunit sa sandaling iyon, may bahagyang kirot akong naramdaman sa ibabang bahagi ng tiyan ko.

Parang may humihila sa loob.

Napakunot ang noo ko.

Hindi ko sinabi sa kaniya.

Dahil alam kong kahit sabihin ko, hindi rin naman niya bibigyan ng pansin.

Kinabukasan, eksaktong alas-siyete ng umaga, tumawag si Nicole.

“Adrian, ayoko na.”

“Hindi na ako magpapabunot.”

Napatawa nang malamig si Adrian.

“Nicole, malapit ka nang magtrenta. Hindi ka na trese anyos.”

“Ano naman? Hindi mo ba ako kayang lambingin kahit kaunti?”

Natahimik siya nang dalawang segundo.

Pagkatapos, lumambot ang boses niya.

“Sige na.”

“Huwag kang matakot. Ako mismo ang gagawa. Lalagyan muna kita ng local anesthesia para hindi mo maramdaman ang sakit.”

Agad na sumigla ang boses ni Nicole.

“Pagkatapos, ihahatid mo ako pauwi. At ibibili mo rin ako ng ice cream para gumaan ang pakiramdam ko.”

Napatawa si Adrian.

“Gusto mo bang alagaan na rin kita hanggang tumanda ka?”

“Puwede naman!”

“Pero papayag kaya ang asawa mo?”

Bahagyang nakabukas ang pinto ng banyo.

Pagkababa niya ng tawag, napansin niyang nakatayo ako sa may lababo.

Nanigas ang ekspresyon niya.

“Kinakabahan lang talaga siya bago ang procedure.”

Wala akong ipinakitang emosyon.

“Malubha nga ang kondisyon niya.”

“Mas mabuti sigurong ikaw na ang personal niyang doktor habambuhay.”

Napakunot ang noo ni Adrian.

“Camille.”

Biglang umakyat ang matinding pagduduwal sa lalamunan ko.

“Tabi muna.”

Itinulak ko siya nang bahagya at nagmadaling lumapit sa toilet.

Matagal akong naduduwal, pero walang lumalabas.

Kasabay noon, kumikirot nang paulit-ulit ang ibabang bahagi ng tiyan ko.

Nakatayo lamang si Adrian sa may pintuan.

Hindi siya lumapit para alalayan ako.

“Hindi ka na naman kumain kagabi?”

Hingal na hingal akong sumagot.

“Hindi maganda ang pakiramdam ko.”

Tiningnan niya ang lababo at sumimangot.

“Ang asim ng amoy.”

“Alam mo bang nakakasira ng enamel ang acid mula sa tiyan? Kapag madalas kang sumusuka, nagiging sensitibo ang mga ngipin.”

Natigilan ako.

Pero nagpatuloy pa siya.

“Camille, huwag mong gayahin ang mga nakikita mong paraan ng pagpapapayat sa internet. Huwag mong piliting sumuka para lang pumayat.”

“Napakapayat mo na nga.”

“Lubog na ang mga pisngi mo. Para kang laging pagod.”

Mas humigpit ang pagkakahawak ko sa gilid ng lababo.

Patuloy pa rin ang kirot sa tiyan ko.

Parang may umiikot sa loob ng sikmura ko.

“Hindi ko ginagawa iyon,” mahina kong sabi.

Pero tila hindi niya narinig.

Kumuha siya ng tissue at pinunasan ang door handle.

“Tuwing hindi maganda ang pakiramdam mo, hindi mo naman sinasabi nang maayos.”

“Pagkatapos, kapag may nagtatanong, umaasta kang parang inaapi.”

“Nakakapagod ang ganyang ugali.”

Tumingin siya sa relo.

“May schedule ako sa pagbunot ng wisdom teeth ni Nicole. Hindi ako puwedeng mahuli.”

“May gamot sa tiyan sa medicine box. Uminom ka na lang kung iyon ang kailangan mo.”

Bago umalis, may idinagdag pa siya.

“At pakilinisan ang banyo mamaya.”

“Dentista ako. Sensitibo ako sa amoy ng suka.”

Nang tuluyang magsara ang pinto, muli akong napayuko dahil sa pagduduwal.

Sa pagkakataong iyon, may kakaibang lasa sa lalamunan ko.

Hinawakan ko ang lababo at matagal na naghintay hanggang humupa ang hilo.

Bigla akong natawa.

Kapag si Nicole ang may sugat sa gilagid, paulit-ulit niyang sinusuri upang matiyak na maayos ang paggaling.

Pero kapag ako ang nahihirapan, ang una niyang napapansin ay ang hindi kanais-nais na amoy.

Napagtanto kong hindi pala pantay ang pagiging maalaga niya.

May mga taong karapat-dapat sa buong pasensiya niya.

At may mga taong kailangan na lamang matutong magtiis.

Pinunasan ko ang mga luha ko at nagpunta nang mag-isa sa ospital.

Matapos ang pagsusuri, matagal na tinitigan ng doktor ang resulta.

“Mrs. Reyes, buntis po kayo.”

Natigilan ako.

Buntis?

Pagkatapos ng sampung taong pagsasama, ngayon pa talaga dumating ang pagkakataong magkaroon kami ng anak.

Pero hindi ngumiti ang doktor.

“May problema po tayong nakita.”

Unti-unting bumigat ang boses niya.

“Hindi sa tamang lugar nabuo ang pagbubuntis. Posibleng ectopic pregnancy ito, at mataas ang panganib kung magpapatuloy.”

“Hindi po ito maaaring ituloy bilang normal na pagbubuntis. Kailangan natin itong gamutin agad at bantayan nang mabuti ang kondisyon ninyo.”

Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Tinitigan ko ang doktor.

Hindi ko alam kung ano ang dapat itanong.

Mas mahinahon siyang nagsalita.

“Mas mabuti kung may kasama kayong kapamilya. Kailangan ninyo ng taong makakatulong habang inaasikaso natin ang paggamot.”

“Puwede po ba ninyong tawagan ang asawa ninyo?”

Bahagya kong ibinuka ang bibig.

“Wala na po akong mga magulang.”

Lumaki ako sa isang orphanage.

Wala akong pamilyang masasandalan habang lumalaki.

Noong ikasal ako kay Adrian, naniwala akong sa wakas ay magkakaroon na rin ako ng sarili kong tahanan.

Akala ko, hindi na ako muling makakaramdam na nag-iisa sa mundo.

Pero nang tanungin ako ng doktor kung sino ang maaari kong tawagan, isang pangalan lamang ang pumasok sa isip ko.

Adrian Reyes.

Paglabas ko ng ospital, napakatingkad ng sikat ng araw.

Tumayo ako sa gilid ng kalsada at tinawagan ang asawa ko.

Walang sumagot.

Tinawagan ko siyang muli.

Wala pa rin.

Kaya nagpadala na lamang ako ng mensahe.

“Adrian, nasaan ka? May mahalaga akong kailangang sabihin sa iyo.”

Matagal kong tinitigan ang screen.

Walang dumating na sagot.

Sa huli, sumakay ako ng Grab pauwi.

Pagbukas ko ng pinto ng bahay, agad kong napansin ang isang pares ng pambabaeng high heels sa may entrada.

Hindi iyon sa akin.

Mula sa sala, narinig ko ang pamilyar na boses ni Nicole.

Nakahiga siyang nakakulot sa sofa namin. Namamaga ang isang pisngi at may gauze pa sa bibig.

“Adrian, lasang dugo pa rin ang bibig ko.”

“Normal lang iyan.”

“Namamaga na ba mukha ko? Para na ba akong baboy?”

“Kanina pa.”

“Ang sama mo!”

Sinipa siya ni Nicole.

Bahagyang umiwas si Adrian at inilapat ang ice pack sa pisngi nito.

“Huwag kang makulit. Baka dumugo ulit ang sugat mo.”

Nakatayo ako sa may pintuan.

Sa isang sandali, pakiramdam ko ay maling bahay ang napasukan ko.

Pero bahay ko ito.

Ako ang pumili ng sofa.

Ako ang nag-ayos ng mga kurtina.

Ako ang araw-araw na naghihintay sa lalaking nakaupo ngayon sa tabi ng ibang babae.

Napakakumportable nilang dalawa.

Para bang sila ang tunay na mag-asawa.

At ako ang bisitang hindi nila inaasahang darating.

Nang marinig ni Adrian ang pagbukas ng pinto, lumingon siya.

“Saan ka nanggaling?”

Mahigpit kong hinawakan ang medical report na nakatupi sa loob ng bag ko.

“Sa ospital.”

Napakunot ang noo niya.

“Hindi ka pa rin maayos?”

Bago ako makasagot, nagsalita si Nicole sa kabila ng gauze sa bibig niya.

“Camille, huwag mo sanang bigyan ng masamang kahulugan.”

“Katatapos lang bunutin ang wisdom teeth ko. Nag-aalala si Adrian na baka mahirapan akong mag-isa, kaya dito muna niya ako dinala para makapagpahinga.”

Hindi ko siya tiningnan.

Kay Adrian lamang nakatuon ang mga mata ko.

“May kailangan akong sabihin sa iyo.”

Bubuksan na sana ni Adrian ang bibig nang biglang napasinghap si Nicole.

Napahawak siya sa pisngi at napapikit sa sakit.

At sa isang iglap, bumaling muli sa kaniya ang buong atensiyon ng asawa ko.

 

Bahagi 2

“Aray! Adrian, parang may humihila sa sugat ko!” daing ni Nicole habang nakahawak sa pisngi. Agad na tumayo si Adrian at lumapit sa kaniya. “Huwag mong gagalawin. Tingnan ko muna kung may pagdurugo.” Naiwan akong nakatayo sa may pinto, tangan ang resulta ng pagsusuri ko.
Ilang sandali siyang yumuko sa harap ni Nicole upang tingnan ang bibig nito. Mahinahon niyang ipinaliwanag kung ano ang normal na pamamaga pagkatapos ng pagbunot. Pagkatapos ay inayos niya ang ice pack at pinaalalahanan itong magpahinga. Samantalang ako, na galing din sa ospital, ay hindi man lang niya tinanong kung ano ang sinabi ng doktor.
“Adrian, puwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?” tanong ko. Napatingin siya sa akin, saka sa babaeng nakahiga sa sofa. “Mamaya na, Camille. Kailangan ko munang siguraduhing okay si Nicole.” Huminga ako nang malalim at sinabi kong mahalaga ang sasabihin ko.
Napabuntong-hininga siya. “Hindi ba puwedeng maghintay? Kakabunot lang ng ngipin ng tao.” Biglang nagtaas ng kamay si Nicole. “Ayos lang ako. Kung gusto mong kausapin ang asawa mo, sige.” Ngunit habang nagsasalita, patuloy siyang nakahawak sa braso ni Adrian.
Lumapit ako sa mesa at inilapag ang nakatiklop na medical report. “Buntis ako,” sabi ko. Agad na natahimik ang buong sala. Dahan-dahang tumayo si Adrian at tumingin sa papel. “Ano’ng sinabi mo?”
“Buntis ako, pero may problema sa pagbubuntis,” sagot ko. “Sinabi ng doktor na nasa maling lugar ito at kailangan kong magpagamot agad.” Hindi kaagad nagsalita si Adrian. Ilang segundo niyang tinitigan ang papel bago tumingin sa akin. “Bakit hindi mo sinabi agad kanina?”
“Tinawagan kita,” sagot ko. “Nag-message din ako habang nasa ospital.” Kinuha niya ang cellphone at nakita ang mga hindi nasagot na tawag. Napahawak siya sa noo. “Nasa procedure ako noon, Camille.”
“Alam ko,” sabi ko. “Pagkatapos ng procedure, dinala mo siya rito. Ako naman, umuwi nang mag-isa.” Wala siyang maisagot. Sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman ang pangangailangang umiyak para lamang maintindihan niya ako.
Tumayo si Nicole at sinabing maaari na siyang umuwi. Ngunit agad siyang pinigilan ni Adrian, dahil hindi raw siya dapat magmaneho kung nahihilo pa. Tumingin ako sa asawa ko at marahang sinabi, “Hindi ko hinihiling na pabayaan mo ang pasyente mo. Pero ngayon, kailangan ko ring alagaan ang sarili ko.” Pagkasabi noon, kinuha ko ang cellphone ko at tumawag sa ospital upang kumpirmahin kung kailan ako dapat bumalik para sa agarang paggamot.

 

Bahagi 3

“Camille, sandali. Sasamahan kita,” sabi ni Adrian nang marinig niyang kinakausap ko ang ospital. Tinapos ko muna ang tawag bago siya hinarap. “Sinabi nilang bumalik ako ngayon para sa karagdagang pagsusuri at paggamot. Hindi na ako puwedeng maghintay.” Nagmamadali niyang kinuha ang susi ng sasakyan.
Napatingin si Nicole sa kaniya. “Adrian, paano ako? Sabi mo ihahatid mo ako pauwi kapag nakapagpahinga na ako.” Huminto ang asawa ko sa may pintuan. Kilalang-kilala ko ang pag-aalinlangan sa mukha niya. Iyon ang ekspresyong sampung taon kong nakita sa tuwing kailangan niyang mamili sa pagitan naming dalawa.
“Puwede kang tumawag ng Grab,” sabi ko kay Nicole. “Kung talagang hindi ka pa okay, maaari kang manatiling nakaupo rito hanggang dumating ang sasakyan.” Napatingin siya sa akin nang masama. “Hindi mo kailangang magsalita na parang pinapalayas mo ako.” Sumagot ako nang mahinahon, “Hindi kita pinapalayas. Kailangan ko lang pumunta sa ospital.”
Si Adrian mismo ang nag-ayos ng masasakyan ni Nicole. Nang makaalis ito, tahimik kaming sumakay sa kotse. Ilang beses siyang sumulyap sa akin habang nagmamaneho. “Camille, bakit hindi mo sinabi sa akin na baka buntis ka?” Tumingin ako sa labas at sumagot, “Sinabi kong masama ang pakiramdam ko. Ikaw ang nagsabing umiinom ako ng pampapayat at pinipilit kong sumuka.”
Humigpit ang pagkakahawak niya sa manibela. “Hindi ko alam na ganito kaseryoso.” Napatingin ako sa kaniya. “Hindi mo naman sinubukang alamin.” Hindi siya nakasagot, at sa natitirang biyahe ay wala na kaming pinag-usapan.
Pagdating sa ospital, ipinaliwanag ng doktor na malaki ang panganib ng ectopic pregnancy. Hindi maaaring magpatuloy ang ganitong pagbubuntis bilang normal na pagbubuntis, at kailangang maagapan upang maiwasan ang malubhang komplikasyon. Nanlamig ang mga kamay ko habang nakikinig. Tinanong ni Adrian kung mayroon pang paraan para mailigtas ang pagbubuntis, ngunit malinaw na ipinaliwanag ng doktor kung bakit hindi iyon posible.
Nang makalabas ang doktor para ihanda ang susunod na hakbang, lumapit sa akin si Adrian. “Camille, pasensiya na. Hindi ko alam na ganito ang mangyayari.” Napatingin ako sa kaniya at sa puting damit niyang halos kapareho ng isinusuot niya araw-araw sa klinika. “Hindi mo kasalanang nangyari ito sa pagbubuntis,” sagot ko. “Pero responsibilidad mo kung paano mo ako tinrato habang nahihirapan ako.”
Tahimik niyang hinawakan ang kamay ko. Sa pagkakataong iyon, hindi ko ito binawi, dahil nanginginig talaga ako sa takot. Pero hindi rin iyon nangangahulugang nakalimutan ko ang lahat. Ang kailangan ko ngayon ay malampasan ang paggamot nang ligtas, hindi ang magpanggap na maayos ang aming pagsasama. Sinabi ko sa kaniya na pagkatapos nito, kailangan naming pag-usapan ang kinabukasan namin.
Bago ako ihanda para sa paggamot, muling nagtanong si Adrian kung ano ang maaari niyang gawin. “Sundin mo ang mga tagubilin ng doktor at huwag kang aalis nang hindi nagsasabi,” sagot ko. “Pagkatapos nito, mag-usap tayo nang walang pangalan ni Nicole na nakasingit sa bawat desisyon.” Tumango siya. Ngunit sa loob ko, nakapagpasya na akong hindi na ako babalik sa dati naming buhay na parang walang nangyari.

Bahagi 4

Naging maayos ang kinakailangang paggamot, at patuloy akong binantayan ng medical team hanggang maging matatag ang kondisyon ko. Nang tuluyan akong makapagpahinga, naroon pa rin si Adrian sa tabi ng kama. Namumugto ang mga mata niya at hindi niya maalis ang tingin sa akin. “Salamat at ligtas ka,” mahina niyang sinabi.
Hindi ako agad sumagot. Nakatingin lamang ako sa kamay kong may nakakabit pang linya ng suwero. Ang pagbubuntis na hindi ko pa man nasisimulang ipagdiwang ay natapos na. Masakit iyon sa paraang hindi kayang palitan ng kahit gaano karaming paghingi ng tawad.
“Camille, alam kong marami akong pagkukulang,” sabi niya. “Akala ko lagi kang malakas at kaya mong asikasuhin ang sarili mo. Hindi ko napansing unti-unti ka na palang lumalayo.” Tumingin ako sa kaniya. “Napansin mo sana kung tiningnan mo ako nang kasingdalas ng pagtingin mo sa kaniya.”
Napayuko siya. Inamin niyang hinayaan niyang manatiling walang malinaw na hangganan ang relasyon nila ni Nicole dahil naging normal na sa kaniya ang pagtulong dito. “Hindi ko inisip kung gaano kita nasasaktan,” sabi niya. “Pero hindi sapat ang dahilan na hindi mo inisip,” sagot ko. “Sampung taon akong nagsabi. Sampung taon mo ring piniling hindi makinig.”
Kinuha ko ang cellphone ko at ipinakita ang maikling mensahe mula kay Gabriel, ang dati kong kasintahan na kamakailan lamang ay muling nagparamdam. Nagkumusta lamang siya at nagtanong kung maayos ang buhay ko. “Hindi ko siya pinatulan habang kasal tayo,” paglilinaw ko. “Pero nang mabasa ko ang mensahe niya, napaisip ako kung bakit kaya kong respetuhin ang hangganan ng isang lumang relasyon, samantalang ikaw ay hindi.”
Matagal akong tinitigan ni Adrian. “Mahal mo pa ba siya?” tanong niya. Umiling ako. “Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko tungkol sa nakaraan. Ang alam ko, hindi ako aalis dahil may ibang lalaking naghihintay. Aalis ako dahil hindi na ako masaya sa buhay na ganito.”
Pagkatapos kong makauwi at makapagpahinga ayon sa bilin ng doktor, kinausap ko siya tungkol sa paghihiwalay namin. Hindi ako nagmadali sa mga desisyong legal, at humingi kami ng angkop na payo tungkol sa aming kasal at mga pananagutan. Sinabi kong kailangan ko munang manirahan nang hiwalay upang makabawi, pisikal at emosyonal. Sa unang pagkakataon, hindi niya ako pinigilan sa pamamagitan ng mga pangakong ilang beses na niyang binitiwan.
Sa mga sumunod na linggo, nakita kong sinimulan ni Adrian na magtakda ng propesyonal na hangganan kay Nicole at ipasa sa angkop na doktor ang patuloy nitong pangangalaga. Hindi ko alam kung gagawin niya iyon habambuhay, at hindi ko na rin iyon ginawang sukatan ng sarili kong halaga. Humingi siya ng tawad nang walang paliwanag na ibinabaling sa akin ang sisi. Tinanggap kong narinig ko ang paghingi niya ng tawad, ngunit nilinaw kong hindi iyon awtomatikong nangangahulugan ng pagbabalikan.
Nagpatuloy ako sa mga follow-up appointment at unti-unting bumalik sa mga bagay na matagal ko nang napabayaan. Muli akong nakipag-ugnayan sa mga kaibigang hindi ko halos nakikita noong abala akong umikot ang buhay ko sa asawa ko. Nang muling magkumusta si Gabriel, sumagot ako nang magalang, ngunit hindi ako nagmadaling pumasok sa panibagong relasyon. Sa ngayon, ang gusto ko ay matutong maging masaya nang hindi nakadepende sa pagmamahal ng ibang tao.
Isang umaga, habang nagtitimpla ako ng kape sa maliit kong inuupahang apartment, tumama ang sikat ng araw sa bintana. Walang teleponong kailangan kong bantayan at walang puting unipormeng naghihintay na plantsahin. May lungkot pa rin sa puso ko, pero may kapayapaan ding matagal kong hindi naramdaman. Sa wakas, matapos ang sampung taon ng paghihintay na piliin ako ng asawa ko, natutuhan kong ako naman ang pumili sa sarili ko.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨