Isang Buwan Bago ang Kasal, Isang Nawawalang Yogurt ang Nagbunyag sa Lihim ng Nobyo Ko at ng mga Taong Pinagkakatiwalaan Ko

Bahagi 1

Isang buwan bago ang kasal namin, napansin kong nawawala ang isang lalagyan ng yogurt sa refrigerator.

Hindi ko akalaing ang simpleng pagkawala ng yogurt na iyon ang magtutulak sa akin para kanselahin ang kasal na pitong taon kong pinangarap.

Lactose intolerant ako, kaya hindi ako kumakain ng mga produktong may gatas. Ang nobyo ko namang si Miguel Reyes ay ayaw sa maaasim na pagkain. Kaya siguradong hindi sa aming dalawa ang plain Greek yogurt na walang asukal.

Pag-aari iyon ng matalik kong kaibigang si Camille Cruz. Noong nakaraang linggo, pumunta siya sa condo namin para magsukat ng damit bilang bridesmaid. Bago umalis, siya mismo ang naglagay ng yogurt sa refrigerator.

Kinuha ko ang cellphone at tinawagan siya.

“Camille, bumalik ka ba rito nitong mga nakaraang araw?”

Saglit na natahimik ang kabilang linya.

“Hindi, ah! Grabe ang dami kong ginagawa ngayon. Wala nga akong panahon para dumaan diyan. Bakit?”

“Wala naman. Nagtanong lang ako.”

Habang hawak ko ang cellphone, nakatingin ako sa basurahan sa kusina.

Sa pinakailalim nito, naroon ang walang lamang lalagyan ng yogurt.

May bakas pa ng lipstick sa gilid.

Mapusyaw na kulay rosas na may bahid ng pula.

Hindi kailanman gumagamit ng ganoong kulay si Camille.

Pero alam kong may isang babaeng laging gumagamit nito.

Si Sofia Navarro.

Ang dating kasintahan ni Miguel.

Nang hapong iyon, sa unang pagkakataon, binuksan ko ang access history ng smart lock sa condo na magiging tahanan sana namin pagkatapos ng kasal.

Bukod sa fingerprint naming dalawa ni Miguel, may isa pang nakarehistro.

Ang pangalan nito ay “Temporary Guest.”

Sa loob ng dalawang buwan, dalawampu’t pitong beses itong ginamit para buksan ang pinto.

At sa dalawampu’t tatlo sa mga pagkakataong iyon, wala ako sa bahay.

Minsan, bigla akong niyayaya ni Camille na pumili ng wedding souvenirs.

Minsan naman, ang nakababatang kapatid ni Miguel na si Bianca ay nagpapatulong sa akin na mamili ng damit para sa kasal.

May mga pagkakataon ding tumatawag si Tita Linda, tiyahin ni Miguel, at sinasabing masama ang pakiramdam niya. Lagi niyang hinihiling na ako mismo ang pumunta para samahan siya.

Noon, akala ko nagkataon lamang ang lahat.

Pero habang tinitingnan ko ang mga petsa sa screen, unti-unting nanlamig ang mga daliri ko.

Kinabukasan, nag-leave ako sa trabaho.

Umupo ako sa coffee shop sa ground floor ng condominium building namin at binantayan ang access history ng smart lock.

Alas-onse ng umaga, bumukas ang pinto gamit ang fingerprint ng pansamantalang bisita.

Alas-dose ng tanghali, umuwi si Miguel.

Hindi nagtagal, dumating din sina Camille, Bianca, Tita Linda, at ilan pa naming kaibigang matagal na naming kakilala.

Isa-isa silang umakyat sa condo.

Naghintay ako ng ilang minuto bago sumunod.

Pagdating ko sa tapat ng aming pinto, narinig ko ang tawanan sa loob.

“Dalawampu’t anim na araw na lang, makukumpleto na rin natin ang listahan ni Sofia!”

Kilalang-kilala ko ang boses na iyon.

Isa iyon sa matagal naming kaibigan ni Miguel.

Sumunod ang buntong-hininga ni Tita Linda.

“Marami silang hindi nagawa noon dahil hindi naging maayos ang paghihiwalay nila. Bata pa sila nang magkahiwalay. Hayaan na nating mabawi nila ang mga pagkakataong nawala.”

May isang taong nagtanong nang may pag-aalinlangan.

“Pero paano si Andrea?”

Bago pa makasagot ang iba, agad nang nagsalita si Camille.

“Hindi naman malalaman ni Andrea.”

Napahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko.

Nagpatuloy siya.

“Isa pa, ikakasal na sila ni Miguel. Aalis din naman si Sofia papuntang ibang bansa sa susunod na buwan. Ano bang masama kung bigyan natin silang dalawa ng pagkakataong magpaalam nang maayos?”

Walang kumontra.

Walang nagsabing mali ang ginagawa nila.

Sa halip, may ilang tumawa pa.

Sa mismong sandaling iyon, nag-vibrate ang cellphone ko.

Mensahe mula sa bridal boutique.

“Ms. Santos, 26 days na lang bago ang inyong kasal. Nais naming ipaalala ang schedule ng final fitting.”

Matagal kong tinitigan ang mensahe.

Pagkatapos, dahan-dahan akong nag-type.

“Hindi na kailangang itabi ang wedding gown ko.”

Nang maipadala ko iyon, saka ko napansin ang isang pares ng tsinelas sa may entrada.

Kulay puting gatas.

Size 37.

Dalawang buwan na ang nakalipas, binili ko iyon para sa sarili ko.

Isang beses ko lang nagamit dahil masyadong matigas ang suwelas. Pagkatapos noon, itinago ko na sa pinakailalim ng shoe cabinet.

Ngayon, maayos itong nakalapag malapit sa pinto.

Nakaturo sa loob ang dulo ng tsinelas, na para bang may bagong dating na bisitang kasalukuyang gumagamit nito.

“Miguel, tama na ang paghihiwa mo. Ako na ang gagawa.”

Boses iyon ni Sofia.

Malambing at banayad, katulad ng naaalala ko.

“Nasugatan ka na noong nakaraan.”

Mahinang tumawa si Miguel.

“Hindi talaga ako mapalagay kapag may hawak kang kutsilyo.”

May sumabay na pang-aasar mula sa loob.

Pinakamalakas ang tawa ni Bianca.

“Ate Sofia, naaalala mo dati? Kahit prutas lang, si Kuya Miguel pa ang naghihiwa para sa iyo!”

Nagtawanan silang muli.

Tumayo ako roon nang mahigit sampung segundo.

Pagkatapos, tahimik akong tumalikod at pumasok sa elevator.

Sa salaming dingding nito, nakita ko ang sarili kong maputla ang mukha.

Pero wala akong luha.

Kahit ako, nagulat.

Pitong taon.

Pitong taon kong minahal si Miguel.

Maraming beses kong naisip kung ano ang gagawin ko kapag dumating ang araw na hindi na niya ako mahal.

Iiyak ba ako?

Magsusumigaw?

Magtatanong kung saan ako nagkulang?

O magmamakaawang piliin niya pa rin ako?

Pero ngayong nasa harapan ko na ang katotohanan, ibang bagay ang unang pumasok sa isip ko.

Magkano ang cancellation fee ng hotel?

Magkano ang mawawala sa deposit ng wedding gown?

At magkano ang natitirang pera sa joint account namin?

Noong nakaraang buwan, inalok ako ng kumpanya ng transfer sa Cebu branch.

Tinanggihan ko iyon dahil sa kasal namin.

Pero ngayon, wala na akong dahilan para manatili sa Metro Manila.

Pagdating ng elevator sa ground floor, nag-message ako sa supervisor kong si Sir Paolo.

“Sir, available pa po ba ang transfer sa Cebu na inalok ninyo noong nakaraan?”

Mabilis siyang sumagot.

“Oo naman. Bakit, nagbago na ang isip mo?”

Matagal kong tinitigan ang tanong.

“Opo. Gusto ko lang pong lumipat ng lugar.”

Hindi na siya nagtanong.

“Kaya mo bang tapusin ang turnover bago matapos ang buwan?”

“Opo, Sir.”

Paglabas ko ng building, napakaganda ng panahon.

May maliit na tindahan ng mga bulaklak sa gilid ng daan.

Bumili ako ng isang bungkos ng gardenia at mag-isang nagtungo sa bridal boutique.

Nakilala agad ako ng staff.

“Ms. Santos! Hindi po ba kasama si Sir Miguel ngayon?”

Umiling ako.

“May ginagawa siya.”

Ngumiti ang babae at inilabas ang tablet.

“Sakto po! Dumating na ang bridal veil ninyo. Gusto po ba ninyong subukan kasama ng gown?”

Tiningnan ko ang larawan sa screen.

Tatlong buwan kong pinag-isipan ang disenyo ng damit na iyon.

Simple ang laylayan. Walang maraming palamuti. Sa baywang lamang may maliliit na perlas na maingat na itinahi.

Noong unang makita ni Miguel ang sketch, sinabi niyang bagay na bagay iyon sa akin.

“Talaga? Pinupuri mo ba ako o sinasabi mong sobrang simple ko?” biro ko noon.

Niyakap niya ako mula sa likod at idinikit ang ilong sa buhok ko.

“Ang sinasabi ko, maganda ka kahit ano ang isuot mo.”

Noong mga panahong iyon, buong puso akong naniwalang magiging asawa niya ako.

Inalis ko ang tingin sa tablet.

“Pakibawas na lang po ang cancellation fee sa deposit ko.”

Natigilan ang staff.

“Ms. Santos?”

“Hindi na matutuloy ang kasal.”

Ilang segundo niya akong tinitigan.

Pero hindi siya nagtanong.

“Okay po, Ma’am. Aasikasuhin namin.”

Paglabas ko ng boutique, tumawag si Camille.

“Andrea! Nasaan ka ngayon?”

“Nasa labas.”

“Dinner tayo mamaya? May bagong Japanese restaurant akong nakita. Hindi ba matagal mo nang gustong pumunta roon?”

Napahinto ako sa paglalakad.

Ngayon sana ang araw na magkasama kaming pipili ni Miguel ng mga regalong ibibigay sa mga bisita sa kasal.

Isang linggo na ang nakalipas, sinabi ni Camille na may problema sa studio niya.

Halos magmakaawa siyang samahan ko siyang makipagkita sa supplier.

Pero kahapon, bigla niyang sinabi na nagbago ang schedule.

Dahil doon, nabakante ang buong hapon ko.

Siguradong hindi nila inakalang uuwi ako nang ganoong oras.

Tiningnan ko ang repleksiyon ko sa salamin ng isang tindahan.

“Camille, mukha ba talaga akong madaling lokohin?”

Natahimik ang kabilang linya.

Maya-maya, tumawa siya.

“Ano ba, Andrea! Bakit bigla kang ganyan? Baka wedding anxiety lang ‘yan.”

Napangiti rin ako.

“Siguro nga.”

“Hindi na ako sasama mamaya. May kailangan akong gawin.”

Pagkababa ng tawag, binuksan ko ang contacts.

Pinalitan ko ang pangalan niyang “My Camille” pabalik sa simpleng “Camille Cruz.”

Pitong taon na kaming magkakilala ni Miguel.

Anim na taon at walong buwan kaming magkasintahan.

Kung tatanungin kung kailan siya nagsimulang mawalan ng pagmamahal sa akin, hindi ko kayang sagutin.

Dahil hanggang kahapon, bago siya umalis papuntang trabaho, pinalitan pa niya ng soy milk ang gatas sa mesa dahil alam niyang hindi ako puwedeng uminom nito.

Kapag matutulog ako, lagi niyang isinasara nang maayos ang mga kurtina dahil ayaw kong may liwanag sa kuwarto.

Kapag nagtatrabaho ako hanggang hatinggabi, pinadadalhan niya ako ng mainit na sabaw sa pamamagitan ng assistant niya.

Laging sinasabi ng mga kaibigan namin na napakabihira ng lalaking katulad ni Miguel.

Tahimik, seryoso, at hindi magaling magsabi ng matatamis na salita.

Pero maalaga raw siya sa akin.

Dati, ganoon din ang paniniwala ko.

Hanggang sa matuklasan kong magkaibang bagay pala ang pagiging maalaga at ang tunay na pagmamahal.

Alas-diyes ng gabi nang umuwi si Miguel.

Nagtatrabaho siya sa isang investment company na may mga proyekto sa turismo at kultura. Nitong mga nakaraang linggo, abala siya sa isang bagong exhibition project.

Nasa study room ako noon, sinusuri ang mga kondisyon sa pagkansela ng hotel reservation.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto.

Pero hindi ako lumabas.

Makalipas ang ilang minuto, pumasok siya sa silid.

Nakatupi hanggang siko ang manggas ng itim niyang polo. Halata ang pagod sa mukha niya.

Pero may bahagyang amoy ng osmanthus perfume sa damit niya.

Paboritong pabango iyon ni Sofia.

“Busy ka pa rin?”

Lumapit siya sa likod ko at marahang minasahe ang mga balikat ko.

Isinara ko ang laptop.

“Oo.”

“Pagod ka ba ngayon?”

“Hindi naman.”

“Hindi ba niyaya ka ni Camille na kumain?”

“Hindi ako sumama.”

Saglit na huminto ang mga daliri niya.

Napakabilis, halos hindi ko napansin.

“Bakit hindi?”

Humarap ako sa kanya.

“Bigla akong nawalan ng gana.”

Hindi nagbago ang mukha niya.

“Gutom ka ba? Ipagluluto kita ng noodles.”

Dati, isa iyon sa mga bagay na pinakamamahal ko sa kanya.

Kahit gaano pa siya kapagod, kapag sinabi kong gutom ako, kusang pumupunta siya sa kusina.

Akala ko noon, espesyal ako.

Ngayon, hindi ko na alam kung pagmamahal ba iyon o nakasanayan na lamang niyang gawin.

“Hindi na kailangan.”

Habang inaalis niya ang cufflinks, tinanong ko siya.

“Saan ka pala nagpunta kaninang hapon?”

“Sa opisina.”

“May biglaang meeting.”

Tumango ako.

“Ah, ganoon ba.”

Sa wakas, tumingin siya nang diretso sa akin.

“Bakit?”

“Nagtanong lang.”

Pinagmasdan niya ang mukha ko nang ilang segundo.

Marahil wala siyang nakitang kakaiba.

Kaya hindi na siya nagtanong.

Habang naliligo siya, umilaw ang cellphone niyang nakapatong sa bedside table.

Isang mensahe mula kay Sofia.

“Thank you sa araw na ito, Miguel.”

Ilang segundo pagkatapos, may sumunod.

“Parehong-pareho pa rin ang lasa ng noodles mo noong college tayo.”

Bihirang magluto si Miguel.

At sa lahat ng pagkain, isa lamang ang talagang mahusay niyang gawin.

Tomato beef noodles.

Una ko iyong natikman noong ikalawang buwan ng relasyon namin.

Nilagnat ako nang mataas noong gabing iyon.

Bandang alas-dose ng hatinggabi, nagmaneho siya papunta sa dormitoryo ko at nagdala ng mainit na noodles sa isang food container.

Habang kumakain ako, naitanong ko sa kanya.

“Dati ka bang madalas magluto nito para sa ibang tao?”

Tumawa siya at hinawakan ang noo ko para tingnan kung mainit pa.

“Ang talas mo talagang makapansin.”

Kalaunan, nalaman kong iyon ang paboritong pagkain ni Sofia.

Hindi ko iyon pinansin noon.

Dahil lahat naman tayo ay may nakaraan.

Pero habang nakatingin ako sa mensahe sa screen, may isang bagay akong tuluyang naunawaan.

May mga bagay pala na akala kong natutuhan ni Miguel dahil mahal niya ako.

Hindi pala.

Matagal na pala niyang natutuhan ang mga iyon para sa ibang babae.

 

Bahagi 2

Tahimik kong ibinalik ang cellphone ni Miguel sa bedside table. Ilang sandali akong nakatayo roon habang umaagos ang tubig mula sa banyo. Noon ko naisip na sa loob ng halos pitong taon, maaaring minahal niya ako sa paraan na natutuhan niya noong minamahal pa niya si Sofia. Ang mas masakit, hindi niya man lang nakita kung gaano kalaki ang pagkakaiba namin. Nang lumabas siya ng banyo, nakahiga na ako at nakatalikod sa kanya.
Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina para simulan ang turnover ng mga proyekto ko. Tinawagan ko rin ang hotel upang alamin ang proseso ng pagkansela ng reception. Malaki ang perang hindi na maibabalik, pero mas malaking kawalan ang pakasalan ang taong hindi ko na mapagkakatiwalaan. Sinuri ko ang joint account namin at inilista kung alin ang sarili kong kontribusyon. Hindi ko gagalawin ang perang hindi sa akin.
Tanghali nang tumawag si Bianca. “Ate Andrea, libre ka ba sa Sabado? Samahan mo naman akong pumili ng accessories para sa kasal.” Tiningnan ko ang access history sa cellphone ko at napansing Sabado rin ang araw ng isa pang nakaplanong pagbisita ng Temporary Guest, ayon sa nakaraang pattern. “Hindi ako puwede,” sagot ko. “May trabaho akong aasikasuhin.” Hindi siya agad nakapagsalita.
Kinagabihan, napansin ni Miguel ang mga kahong nakasalansan sa study room. “Bakit ka nag-aayos ng gamit?” tanong niya habang binubuksan ang isa. “May mga bagay akong hindi na kailangan,” sagot ko. Napatingin siya sa mga lumang notebook, souvenir at larawan naming magkasama. Kinuha niya ang isang framed photo at maingat na ibinalik sa mesa, na para bang ayaw niyang may magbago sa bahay.
Pagsapit ng Biyernes, tumawag ang bridal boutique para kumpirmahin ang pagkansela. Nasa kusina si Miguel nang sagutin ko ang tawag. Narinig niyang sinabi kong maaari na nilang iproseso ang refund na pinapayagan ng kasunduan. “Anong refund?” tanong niya pagkababa ko. “May kinansela ka ba?” Tumingin ako sa kanya at sinabing, “May mga bagay na kailangan ko nang ayusin.”
Hindi siya nakuntento sa sagot ko. “Andrea, may problema ba tayo?” Tanong iyon na matagal kong gustong marinig, pero ngayon ay halos wala nang halaga. “Kung sasabihin kong mayroon, magiging tapat ka ba sa akin?” tanong ko. Nagtagpo ang aming mga mata bago siya sumagot ng, “Siyempre naman.” Wala akong nakitang pagbabago sa mukha niya.
Kinabukasan, nag-message si Camille at muling nag-alok na samahan akong mamili ng wedding accessories. Sinagot ko siyang hindi na kailangan. Agad siyang tumawag at pabirong nagtanong kung nagtatampo ako. “Camille, ilang beses ka nang pumunta sa condo namin nang wala ako?” tanong ko. Mula sa kabilang linya, narinig ko ang bigla niyang paghinga.
“Anong sinasabi mo?” pilit niyang itinawa. “Hindi mo na kailangang magkunwari,” sagot ko. “Nakita ko ang access history ng pintuan.” Matagal siyang hindi nagsalita. Pagkatapos, mahina niyang sinabi, “Andrea, hindi naman ganoon kaseryoso ang iniisip mo.” Sa unang pagkakataon, hindi na niya kayang sabihin na wala siyang alam.
“Ano ba talaga ang ginawa ninyo?” tanong ko. “Gusto lang naming tulungan si Sofia na makapagpaalam kay Miguel bago siya umalis,” sagot niya. Hindi niya binanggit ang dalawampu’t pitong pagpasok o ang mga pagsisinungaling nilang lahat. “At ako ang kailangang ilayo para magawa ninyo iyon?” tanong ko. Walang lumabas na sagot sa kanya.
Maya-maya, narinig ko ang sunod-sunod na mensaheng pumapasok sa cellphone ko. Si Bianca, si Tita Linda, at pagkatapos ay si Miguel. Isang mensahe lamang ang binasa ko mula sa kanya: “Andrea, kailangan nating mag-usap. Nalaman ko ang sinabi ni Camille sa iyo.” Tiningnan ko ang mga kahon ng gamit ko sa tabi ng pinto. Sumagot ako, “Bukas ng gabi, sa condo. Sabihin mo rin sa kanila na pumunta.”

 

Bahagi 3

Agad na tumawag si Miguel matapos mabasa ang mensahe ko. “Bakit kailangan pang isama ang iba? Tayong dalawa naman ang ikakasal.” Napatingin ako sa mga litrato naming nakasabit sa sala. “Dahil hindi lamang tayong dalawa ang may alam sa mga nangyayari sa sarili nating bahay,” sagot ko. Natahimik siya bago sinabing darating siya kinabukasan.
Kinagabihan, hindi siya umuwi sa dati niyang oras. Nag-message siyang kailangan niyang ayusin ang ilang bagay sa opisina. Hindi ko na tinanong kung totoo iyon. Sa halip, tinapos ko ang mga papeles para sa paglipat ko sa Cebu. Kinumpirma ni Sir Paolo na maaari akong magsimula sa bagong branch sa unang linggo ng susunod na buwan.
Habang nag-iimpake, nakita ko ang lumang kahon ng mga alaala namin. Naroon ang ticket ng una naming sinehan, isang maliit na keychain, at ang litrato noong unang anniversary namin. Hindi ko kayang sabihing peke ang lahat ng masasayang taon namin. Pero hindi rin sapat ang mga alaalang iyon upang balewalain ang ginagawa niya ngayon. Isinara ko ang kahon at inilagay sa tabi ng mga gamit na iiwan ko.
Kinabukasan, nauna si Camille sa condo. Maputla ang mukha niya at hindi niya matignan ang mga mata ko. “Andrea, sorry. Akala ko hindi ito makakasakit sa iyo dahil aalis din naman si Sofia.” Tinanong ko kung kailan pa naging tama ang magsinungaling para protektahan ang damdamin ng ibang babae. Napayuko siya at sinabing, “Dapat sinabi ko agad sa iyo.”
Sunod na dumating sina Bianca at Tita Linda. Sinabi ni Tita Linda na may mga relasyong hindi nagkaroon ng maayos na pagtatapos. “Hindi namin gustong sirain ang kasal ninyo,” paliwanag niya. “Gusto lang naming hindi na sila magkaroon ng pagsisisi.” Tumingin ako sa kanya at tinanong, “Kung alam ninyong wala kayong ginagawang mali, bakit kailangan ninyong itago sa akin?”
Walang sumagot hanggang dumating si Miguel kasama si Sofia. Nakasuot si Sofia ng simpleng damit at may pamilyar na amoy ng osmanthus perfume. Pagpasok niya, napatingin siya sa mga kahong nasa gilid ng sala. “Andrea, pasensiya na kung nagkaroon ng hindi pagkakaunawaan,” sabi niya. “Hindi ko naman gustong may masaktan.”
“Kung ganoon, bakit ginamit mo ang fingerprint mo para pumasok dito nang dalawampu’t pitong beses?” tanong ko. Nagulat siya sa eksaktong bilang. Tumingin siya kay Miguel, na agad namang nagsabing siya ang nagbigay ng access. “Pansamantala lang iyon,” paliwanag niya. “May mga bagay lang kaming gustong tapusin bago siya umalis.” Hindi niya kayang tumingin sa akin habang nagsasalita.
“Anong mga bagay?” tanong ko. Si Sofia ang sumagot na gumawa siya ng listahan ng mga pangarap at simpleng sandaling hindi nila natupad noong magkasintahan pa sila. Kasama roon ang pagluluto, pagkain nang magkakasama, at pagbisita sa mga lugar na mahalaga sa kanilang nakaraan. “Akala ko makatutulong iyon para tuluyan na akong makapag-move on,” sabi niya. Napatingin ako sa mga taong tumulong sa kanya at napagtantong sila ang nagbigay ng panahon, lugar, at pagkakataon para maisakatuparan ang listahan.
Hindi ko alam kung may pisikal na nangyari sa kanila, at hindi ko iyon inangking alam ko. Pero malinaw na itinago nila ang mga pagkikita at paulit-ulit akong inilayo sa sarili kong tahanan. “Hindi ninyo ako binigyan ng pagkakataong pumili kung katanggap-tanggap ito sa akin,” sabi ko. Inilabas ko ang mga dokumento ng pagkansela ng kasal at ang talaan ng kontribusyon namin sa joint account. Pagkatapos, inilapag ko ang susi ko sa mesa at sinabi, “Miguel, hindi na matutuloy ang kasal natin.”

Bahagi 4

Parang biglang nawala ang hangin sa loob ng sala. Si Miguel ang unang nakapagsalita. “Andrea, hindi mo kailangang umabot sa ganito. Wala namang nangyari sa amin ni Sofia na dapat mong ikabahala.” Tiningnan ko siya nang diretso at sinabing, “Ang problema, pinaniwala ninyo akong nasa trabaho ka habang kasama mo siya sa bahay natin.”
Lumapit siya at sinubukang hawakan ang kamay ko. “Mahal kita. Ikaw ang gusto kong pakasalan.” Hindi ako umatras nang malayo, pero inalis ko ang kamay ko sa kanya. “Kung mahal mo ako, bakit kailangang magsinungaling nang paulit-ulit?” tanong ko. “Bakit lahat sila ay may alam, samantalang ako lang ang hindi?”
Sumubok magsalita si Tita Linda, pero pinigilan siya ni Miguel. Huminga siya nang malalim at saka inaming mali ang ginawa nila. “Naisip kong kapag natapos na ang listahan, tuluyan na kaming makakapagpaalam,” sabi niya. “Hindi ko inisip na ganito kalaki ang epekto sa iyo.” Sumagot ako, “Iyon mismo ang problema, Miguel. Hindi mo man lang ako inisip habang ginagawa ninyo iyon.”
Tahimik na umiiyak si Camille sa tabi ng sofa. “Andrea, alam kong hindi sapat ang sorry, pero ayokong mawala ang pagkakaibigan natin.” Tiningnan ko ang babaeng maraming taon kong itinuring na kapatid. “Hindi isang pagkakamali ang ginawa mo,” sabi ko. “Maraming beses kang pumili na magsinungaling, kahit alam mong nagtitiwala ako sa iyo.” Wala na siyang naidahilan.
Si Sofia naman ay nagsabing hindi niya akalaing aabot sa pagkansela ng kasal ang lahat. “Kung iyon ang problema, aalis na lang ako at hindi ko na kokontakin si Miguel,” alok niya. Umiling ako. “Hindi ikaw ang magdedesisyon kung itutuloy ko ang kasal,” sagot ko. “At hindi rin sapat na umalis ka para maibalik ang tiwalang nawala.” Napayuko siya at lumayo sa mesa.
Ipinaliwanag ko kay Miguel ang mga kailangang ayusin. Kinansela ko na ang bridal gown, at sinimulan ko na rin ang proseso para sa reception at mga supplier. Hihiwalayin namin ang joint account ayon sa aktuwal naming kontribusyon at mga napagkasunduang gastusin. Ang mga bagay na magkasama naming binili ay pag-uusapan namin nang maayos, nang walang pakikialam ang ibang tao. Sinabi niyang pananagutan niya ang bahagi niya sa mga cancellation fee.
Nang malaman niyang lilipat ako sa Cebu, bigla siyang napatayo. “Kaya pala nag-iimpake ka. Andrea, puwede naman nating ayusin ito nang hindi ka umaalis.” May panginginig sa boses niya na hindi ko narinig noong una siyang magpaliwanag. “Matagal na akong inalok ng trabaho roon,” sagot ko. “Ngayon, gusto ko nang tanggapin ang pagkakataong iyon para sa sarili ko.” Hindi na niya ako napigilan.
Sa mga sumunod na araw, tinupad namin ang mga napag-usapang obligasyon. Naibalik ang natitirang bahagi ng pera mula sa joint account pagkatapos maayos ang mga gastusin, at nakumpirma ang mga cancellation sa mga supplier. Ipinabatid namin sa mga imbitadong hindi na matutuloy ang kasal. Humingi ng tawad si Miguel nang ilang beses, pero hindi na niya iginiit na magbago ang pasya ko. Hindi rin niya ako pinilit na manatili sa condo habang naghahanda akong umalis.
Sa huling gabi ko sa Metro Manila, nag-message si Miguel. “Andrea, pasensiya na kung huli ko nang naunawaan kung ano ang nawala sa akin.” Matagal kong tinitigan ang screen bago sumagot. “Sana sa susunod, huwag mo nang hintaying may mawala bago mo matutuhang maging tapat.” Pagkatapos, ibinaba ko ang cellphone at tinapos ang pag-iimpake. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming linggo, nakatulog ako nang mahimbing.
Pagdating ko sa Cebu, sinalubong ako ng mainit na sikat ng araw at ng panibagong simula sa trabaho. Naging abala ang mga unang linggo ko, pero unti-unti kong natutuhan ang bagong ritmo ng buhay. Isang umaga, bumili ako ng almusal at soy milk bago pumasok sa opisina. Habang nakaupo sa tabi ng bintana, naalala ko kung paano nagsimula ang lahat sa isang nawawalang yogurt. Napangiti ako, dahil sa wakas, hindi na ang mga lihim ng ibang tao ang magdidikta kung paano ko bubuuin ang sarili kong kinabukasan.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨