Bahagi 1
Sa ikalawang araw ng hindi pagpansin sa akin ng boyfriend ko, labing-anim na beses ko siyang tinawagan.
Noong una, hinayaan lang niyang mag-ring ang cellphone niya. Kalaunan, tuluyan na niya itong pinatay para hindi ko na siya makontak.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi ko na ginawa ang mga nakasanayan ko noon. Hindi ko na sinuri ang gaming history niya, at hindi na rin ako nagtanong sa mga kaibigan niya kung nasaan siya o kung ano ang ginagawa niya.
Tahimik ko na lang ibinaba ang cellphone at ipinagpatuloy ang trabaho ko.
Isang buong linggo kaming halos walang komunikasyon. Ni minsan, hindi niya ako unang hinanap.
Nang matapos ang mahabang holiday at bumalik na sa trabaho ang lahat, saka lang niya napansin na hindi pa rin ako nagpaparamdam.
Doon nagsimulang sunod-sunod na tumunog ang cellphone ko.
Siya naman ngayon ang paulit-ulit na tumatawag.
Ang pangalan niya ay Adrian Cruz.
Limang taon na kaming magkasintahan.
Kung dati iyon, sapat nang makita ko ang pangalan niya sa screen para mapangiti ako. Kahit gaano ako kapagod o kasama ang loob ko, sasagutin ko agad ang tawag niya.
Pero ngayon, wala na akong naramdamang pananabik.
Tahimik kong isinara ang call screen.
Ilang segundo lang ang lumipas, may lumabas na friend request sa social media account ko.
May kasama itong mensahe.
“Andrea, ako ‘to.”
Si Adrian.
Ni hindi man lang siya nag-abala na magpaliwanag. Para bang sigurado siyang tatanggapin ko ang request niya at babalik ang lahat sa dati.
Bago nagsimula ang holiday, nagkaroon kami ng hindi pagkakaunawaan.
Nag-dinner kami noon sa isang restaurant sa Quezon City.
Halos apatnapung minuto kaming naghintay bago dumating ang order namin.
Pero nang ilapag ng waitress ang pagkain sa mesa, napansin kong mali ang inihain niya.
Spicy sweet-and-sour shrimp ang inorder ko, pero steamed shrimp ang dinala niya.
Sinabi ko iyon sa waitress.
“Miss, pasensiya na, pero hindi ito ang inorder ko.”
Maayos naman siyang sumagot, pero may kakaiba sa tono niya.
“Ma’am, hindi po ba ito ang sinabi ninyong order?”
Umiling ako.
“Spicy sweet-and-sour shrimp ang inorder ko, hindi steamed shrimp.”
“Pero Ma’am, hindi rin naman po ninyo nilinaw noong umorder kayo.”
Kinuha ko ang cellphone ko at ipinakita ang order confirmation na malinaw na nakalagay ang pangalan ng pagkain.
Sandaling nagbago ang ekspresyon niya.
Pagkatapos, bigla siyang nagmukhang kawawa.
“Ma’am, kapag nalaman po ito ng manager, baka ipabayad sa akin ang pagkain. Baka pati trabaho ko mawala. Ang hirap pa naman pong makahanap ng trabaho ngayon.”
Napalingon ang ilang taong kumakain sa kalapit na mga mesa.
Nakatayo ang waitress sa harapan namin na para bang siya pa ang napahiya at nasaktan.
Hindi pa ako nakakapagsalita nang biglang sumingit si Adrian.
“Miss, magdala ka na lang ng isang spicy sweet-and-sour shrimp. Akin na itong steamed shrimp.”
Agad na lumiwanag ang mukha ng waitress.
“Thank you po, Sir!”
Pagkatapos, tumingin siya sa akin at ngumiti.
“Ma’am, ang bait naman ng boyfriend ninyo. Ang guwapo na, ang understanding pa. Maliit na bagay lang naman po ito. Huwag na po nating palakihin.”
Hindi ako nakasagot.
Hindi dahil sa halaga ng pagkain. Hindi rin dahil ayaw kong magbayad ng panibagong order.
Ang masakit ay ginawa niyang parang ako ang may kasalanan sa harap ng ibang tao.
At sa halip na itama ang maling sinabi niya, pinili ni Adrian na patahimikin ang sitwasyon na para bang wala akong dahilan para mainis.
Halos hindi ako nagsalita habang kumakain kami.
Hindi rin ako kinausap ni Adrian.
Nang ihatid niya ako sa condo, saka ko siya tinanong.
“Uuwi ka na lang ba nang ganiyan?”
Tumingin siya sa akin na parang hindi niya maintindihan ang tanong ko.
“Bakit? Ano pa bang gusto mong gawin ko?”
“Hindi mo ba napansing galit ako?”
“Hindi. Akala ko okay lang ang lahat.”
“Buong dinner, halos wala akong sinabi. Hindi mo man lang napansin?”
Napabuntong-hininga siya at kinuskos ang pagitan ng kaniyang mga kilay.
“Akala ko pagod ka kaya ayaw mong makipag-usap. Kaya hinayaan na lang kita. Pati ba naman iyon, ikagagalit mo?”
Ayan na naman.
Ganiyan palagi si Adrian.
Kapag may problema kami, kumikilos siyang parang wala siyang alam. Kahit malinaw naman kung ano ang dahilan ng sama ng loob ko, paulit-ulit pa rin niyang tinatanong kung ano ang mali.
Sa bandang huli, ako pa ang napipilitang magpaliwanag.
Napatingin siya sa labas ng bintana ng sasakyan.
“Ano na naman bang problema mo, Andrea?”
Pinigilan kong maapektuhan ng pagkainip sa mukha niya.
Huminga ako nang malalim.
“Bakit sa tuwing may nangyayaring ganito, lagi mong kinakampihan ang ibang tao?”
Napatawa siya.
“Ha? Dahil ba nag-order ako ng tamang pagkain para sa iyo? Iyon na ang ibig mong sabihin na kinakampihan ko ang iba?”
“Alam mong hindi iyon ang sinasabi ko.”
“Eh ano nga?”
“Mali ang dinalang pagkain ng waitress. Pero sa halip na aminin niya, sinabi niyang hindi ko nilinaw ang order ko. Nakita mo naman na malinaw ang nakasulat sa cellphone ko.”
Kalmado ang boses ni Adrian.
Pero ramdam ko ang pagkainip niya.
“Wala naman siyang masamang intensiyon. Nagkamali lang siya. Kailangan ba talagang palakihin mo pa?”
Napatingin ako sa kaniya.
Hindi ko maintindihan kung bakit napakadali niyang unawain ang ibang tao.
Kahit mga estranghero, kaya niyang bigyan ng dahilan at pang-unawa.
Pero kapag ako na ang nasasaktan, parang napakahirap para sa kaniya na kilalanin ang nararamdaman ko.
Bubuka pa lang sana ang bibig ko nang putulin niya ako.
“Sige na. Kahit ano pa ang dahilan, sorry na. Okay na ba? Kalimutan na natin.”
Natahimik ang loob ng sasakyan.
Hindi na ako nakipagtalo.
Binuksan ko ang pinto at bumaba.
Nang gabing iyon, isang maikling mensahe lang ang natanggap ko mula sa kaniya.
“Matulog ka nang maaga.”
Sa sumunod na linggo, paminsan-minsan pa rin kaming nagmemensahe.
Pero puro mabababaw na usapan lang.
“Kumain ka na?”
“Anong ginagawa mo?”
“Busy ka?”
Wala ni isa sa amin ang bumalik sa nangyari sa restaurant.
Ganiyan si Adrian sa loob ng limang taong relasyon namin.
Kapag may hindi kami pagkakaunawaan, hindi siya kusang lumalapit para ayusin ito.
Mas gusto niyang manahimik hanggang sa mapagod akong magalit.
At dahil mahal ko siya, ako palagi ang unang sumusuko.
Pagkalipas ng isang linggo, ako na naman ang gumawa ng paraan.
Niyaya ko siyang magbakasyon sa ibang bansa.
Akala ko, baka makatulong iyon para maging maayos kami.
Pero napakalamig ng mga sagot niya.
Kahit anong lugar ang imungkahi ko, iisa lang ang sinasabi niya.
“Bahala ka.”
Kaya ako na ang naghanap ng mga puwedeng puntahan, gumawa ng itinerary, at nagplano ng buong biyahe.
Ipinadala ko sa kaniya ang detalye.
Matagal bago siya sumagot.
“Kailangan ba talagang gawing komplikado? Sasama lang naman ako para pagbigyan ka. Ikaw na ang magdesisyon.”
Tinitigan ko ang mensahe niya.
Pagkatapos ng ilang sandali, sumagot ako.
“Sige.”
Kahit siya ang sasagot sa malaking bahagi ng gastos, gusto ko pa ring maging maayos ang lahat.
Maingat kong binasa ang mga review ng hotel.
Pinagkumpara ko ang presyo, laki ng kuwarto, at lokasyon.
Alam kong mapili si Adrian pagdating sa tutuluyan.
Noong dati kaming nagbakasyon, nagreklamo siyang masyadong maliit ang hotel room na nireserba ko.
Sa huli, nagpadala siya ng pera at siya mismo ang nag-book ng mas marangyang resort.
Ayokong maulit iyon.
Kaya pumili ako ng ilang hotel na maganda ang kalidad at makatuwiran ang presyo.
Ipinadala ko sa kaniya ang mga pagpipilian para makapagdesisyon siya bago ako mag-book.
Naghintay ako.
Lumipas ang isang oras.
Dalawa.
Hanggang sa hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.
Bandang alas-dos ng madaling-araw, bigla akong nagising.
Agad kong kinuha ang cellphone ko.
Wala pa ring sagot si Adrian.
Pero nang tingnan ko ang gaming account niya, online siya.
Hindi niya kayang maglaan ng ilang segundo para sagutin ang mensahe ko.
Pero may oras siyang maglaro hanggang madaling-araw.
Kinuha ko ang isa ko pang cellphone at nag-log in sa isang lumang gaming account.
Ginawa ko ang account na iyon noong isa sa mga dati naming cold war.
Noon, matapos niya akong i-block, hindi ko matiis ang pananabik at pag-aalala.
Kaya gumawa ako ng ibang account para palihim na makita kung naglalaro siya.
Hindi alam ni Adrian na akin iyon.
Nakita kong may kasama siyang isang player sa ranked match.
Dalawa silang magkakampi na magkasamang pumasok sa laro.
Pinindot ko ang spectate mode.
Pagpasok ko, may isang marksman na galit na galit sa support player.
“Support, gamit mo ba paa mo sa pagpindot ng skills? Kung makagalaw ka, parang yumuyuko ka pa para batiin ang kalaban!”
Hindi pa nakakasagot ang support nang biglang mag-chat si Adrian.
“Bago mo siya sisihin, tingnan mo muna ang gold mo. Mas marami pa siyang assists kaysa sa kaya mong ipagmalaki.”
Pagkatapos, nagpadala siya ng panibagong mensahe.
“Dito ka sa akin.”
Agad na sumunod ang support player sa character ni Adrian.
Sunod-sunod niyang natalo ang kalaban.
Nakakuha siya ng maraming kills at tuluyang nawasak ang tore sa top lane.
Pagkatapos, nag-chat ang support player.
Ang username niya ay “HindiTangaSiRiri.”
“Kuya Adrian, ang aggressive mo naman ngayong gabi!”
Sumagot si Adrian.
“Bawal ba?”
“Hindi naman~”
“Mas gusto ko nga kapag ganiyan ka. Pakiramdam ko, safe na safe ako kapag kasama kita~”
Biglang kumabog ang dibdib ko.
Hindi lang dahil sa malambing na paraan ng pakikipag-usap ng babae.
Kundi dahil sa pagiging natural nila sa isa’t isa.
Parang matagal na silang magkakilala.
Alam kong hindi iyon ang unang beses na naglaro silang magkasama.
Nang gabing iyon, hindi na ako makatulog.
Paulit-ulit kong tinitigan ang pangalan ng babae.
Pagkatapos, hinanap ko siya sa iba’t ibang social media platform.
Sa wakas, natagpuan ko ang personal account niya.
May 524 followers siya.
Isa-isa kong tiningnan ang mga iyon.
Hindi ko nakita si Adrian.
Doon lang ako bahagyang nakahinga nang maluwag.
Pero napansin ko ang isang personal na page na ginawa niya.
Ang pangalan ay “MaliliitNaKuwentoNiRiri.”
Puno iyon ng mga ordinaryong pangyayari sa araw-araw niyang buhay.
Habang nag-i-scroll ako, may nakita akong post na may location tag.
Agad akong napahinto.
Ang lugar na naka-tag ay mismong kompanyang pinagtatrabahuhan ni Adrian sa Quezon City.
Ang caption niya:
“First day sa work! Kaya mo ‘to, Riri~”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Nagpatuloy ako sa pagbabasa.
May isa pang post.
“Nakapag-send na ako ng email, pero may katrabaho pa ring nagpadala ng follow-up email para magdagdag ng explanation. Naka-CC pa ang lahat ng managers. Hay, baka masyado lang akong sensitive. Siguro hindi naman niya sinasadyang ipahiya ako. Para rin naman siguro sa ikabubuti ng team.”
Sa comment section, iisang simbolo lang ang iniwan ni Adrian.
“?”
Limang taon ko nang kilala si Adrian.
Alam kong kapag talagang galit siya, lalo siyang nagiging tahimik.
At nang makita ko ang sumunod na post ni Riri, parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.
“Ang sarap pala sa pakiramdam kapag may taong handang ipagtanggol ka. Sobrang thankful ako dahil may nagpoprotekta sa akin.”
Matagal kong tinitigan ang dalawang post.
Pagkatapos, dahan-dahan kong tiningnan ang mga petsa.
Eksaktong isang linggo lang ang pagitan ng mga iyon.
Bahagi 2
Paulit-ulit kong binasa ang mga petsa sa screen. Ang unang post ay tungkol sa email na ipinadala ng katrabaho niya, at ang ikalawa ay tungkol sa taong nagtanggol sa kaniya. Hindi ko alam ang buong nangyari sa opisina, pero hindi ko maiwasang isipin si Adrian. Ang lalaking ayaw makinig sa sama ng loob ko ay tila may oras para unawain ang problema ng ibang babae.
Binuksan ko ang iba pang post ni Riri. May mga kuwento tungkol sa pag-adjust niya sa bagong trabaho at sa paglalaro pagkatapos ng office hours. Sa ilang post, binabanggit niya ang isang lalaking lagi raw nagsasabing huwag siyang mag-alala. Wala siyang binanggit na pangalan, kaya hindi ko maaaring basta sabihing si Adrian iyon. Pero sa bawat post, mas lumilinaw kung gaano ko kakaunti ang alam sa buhay ng sarili kong boyfriend.
Bumalik ako sa laro at nakita kong tapos na ang match nila. Ilang sandali lang, pumasok silang muli sa isa pang laro. Nakita kong magkasama na naman ang dalawang character. Samantala, nanatiling walang sagot ang mga hotel option na ipinadala ko kay Adrian. Doon ko unang naramdamang hindi na ako galit, kundi pagod na pagod.
Kinabukasan, nagpadala ako sa kaniya ng maikling mensahe. “Adrian, itutuloy pa ba natin ang bakasyon?” Ilang oras ang lumipas bago siya sumagot ng, “Akala ko ikaw na ang bahala.” Tinanong ko kung gusto pa ba talaga niyang sumama. “Andrea, huwag mo na namang gawing problema ang simpleng bagay,” sagot niya.
Hindi na ako nakipagtalo. Kinansela ko ang mga planong hindi pa nababayaran at isinara ang mga tab ng hotel sa laptop ko. Ilang linggo akong nagplano para magkaroon kami ng oras sa isa’t isa. Pero habang ginagawa ko iyon, parang ako lang ang gustong magkita kami. Noong araw na iyon, nagdesisyon akong hindi na maghahabol para lamang mapanatiling buhay ang relasyon namin.
Sa sumunod na araw, walang mensahe mula kay Adrian. Pagsapit ng gabi, nagpadala siya ng, “Bakit ang tahimik mo?” Sinagot ko ng, “Nagpapahinga lang.” Hindi na siya nagtanong kung may problema ako. Pagkaraan ng ilang minuto, online na naman siya sa laro.
Doon ko napagtantong hindi pala bago ang nangyayaring ito. Sa tuwing may tampuhan kami, ako ang nag-iisip ng paraan para ayusin ang lahat. Ako ang naghahanap ng mga salitang hindi makakasakit sa kaniya. Siya naman, naghihintay lang hanggang sa lumapit ako. Para bang responsibilidad kong ayusin maging ang mga problemang pareho naming nilikha.
Sa ikalawang araw ng panibagong pananahimik niya, labing-anim na beses ko siyang tinawagan. Gusto kong marinig mula mismo sa kaniya kung mayroon pa ba siyang balak ayusin ang relasyon namin. Noong una, walang sumasagot, hanggang sa tuluyan niyang pinatay ang cellphone. Hindi ko na sinubukang hanapin siya sa laro. Inilapag ko ang cellphone at bumalik sa trabahong matagal ko nang napapabayaan.
Lumipas ang holiday nang hindi siya nagpaparamdam. Unti-unti kong naibalik ang dati kong oras sa pagkain, pagtulog, at pagtatrabaho nang hindi nakatingin sa screen. Nang magbalikan na sa opisina ang lahat, saka dumating ang sunod-sunod na tawag niya. Hindi ko sinagot ang mga iyon, kaya nagpadala siya ng friend request at ng mensaheng, “Andrea, ako ‘to.” Tinitigan ko ang pangalan niya, saka pinindot ang decline.
Bahagi 3
Ilang minuto matapos kong tanggihan ang request, may panibagong mensahe mula kay Adrian. “Bakit hindi mo tinatanggap? Ano na namang ginawa ko?” Napabuntong-hininga ako habang binabasa iyon. Matapos ang isang linggong hindi niya ako hinanap, ako pa rin ang inaasahan niyang magpaliwanag. Sa pagkakataong iyon, hindi na ako nagmadaling sumagot.
Kinabukasan, tumawag siya gamit ang dati naming messaging app. Sinagot ko dahil gusto ko nang malinawan ang lahat. “Andrea, bakit parang iniiwasan mo ako?” tanong niya. “Ikaw ang isang linggong hindi nagparamdam,” sagot ko. “Akala ko kailangan lang nating magpalamig,” paliwanag niya.
“Nagpalamig, o naghihintay kang ako na naman ang lumapit?” tanong ko. Saglit siyang natahimik bago nagsabing, “Bakit kailangan mong bilangin lahat ng pagkukulang ko?” Hindi ko napigilang mapangiti nang mapait. Kahit ngayon, mas interesado pa rin siyang ipagtanggol ang sarili kaysa intindihin ang tanong ko.
Direkta ko na siyang tinanong tungkol kay Riri. “Kilala mo ba ang babaeng gumagamit ng username na HindiTangaSiRiri?” Agad siyang sumagot ng, “Katrabaho ko siya. Minsan kaming maglaro, bakit?” Ipinaliwanag kong nakita ko silang magkasama noong gabing hindi niya sinasagot ang mga mensahe ko. Biglang tumaas ang boses niya at tinanong kung sinusubaybayan ko raw ba siya.
“Hindi ko ipinagmamalaking tiningnan ko ang laro mo,” sagot ko. “Pero hindi rin nawawala ang problema dahil doon.” Sinabi kong nakita ko kung paano niya ipinagtanggol si Riri nang sisihin ito ng ibang player. “Mali bang ipagtanggol ang isang kaibigan?” tanong niya. “Hindi,” sagot ko, “pero bakit kapag ako ang napahiya, lagi mong sinasabing huwag kong palakihin?”
Hindi agad siya nakasagot. Pagkatapos, sinabi niyang magkaiba raw ang nangyari sa restaurant at ang pagtatalo sa laro. “Ayaw ko lang ng gulo habang kumakain tayo,” paliwanag niya. “Kung ganoon, bakit hindi mo sinabi sa waitress na hindi ko kasalanan ang maling order?” tanong ko. Wala siyang naisagot kundi, “Matagal na iyon, Andrea.”
Sinabi ko ring nabasa ko ang mga pampublikong post ni Riri tungkol sa problema niya sa opisina. “Ikaw ba ang tumulong sa kaniya noong may hindi sila pagkakaunawaan sa email?” tanong ko. Umamin siyang kinausap niya si Riri at ang kasama nito sa team para hindi lumala ang problema. “Baguhan siya, kaya tinulungan ko lang,” sabi niya. “Kung kaya mong makipag-usap para ayusin ang problema niya, bakit hindi mo magawa iyon para sa atin?” tanong ko.
Sa unang pagkakataon, wala akong narinig na mabilis na palusot. Makalipas ang ilang sandali, sinabi niyang hindi raw niya alam na ganoon kalaki ang epekto ng pananahimik niya sa akin. “Akala ko kapag hindi ko pinansin ang away, kusa na itong matatapos,” amin niya. Sinabi kong maaaring matapos ang pagtatalo sa ganoong paraan, pero hindi ang sakit na iniwan nito. Tahimik siyang nakinig habang ipinapaliwanag kong napagod na akong laging humihingi ng pansin.
“May gusto ka ba kay Riri?” direkta kong tanong. “Wala kaming relasyon,” sagot niya. Sinabi niyang naging malapit sila dahil magkasama sila sa trabaho at madalas maglaro. Hindi ko alam kung may damdamin siyang hindi niya inaamin, pero malinaw na hindi na iyon ang tanging problema namin. Kahit wala si Riri, matagal nang nasasaktan ang relasyon namin sa paulit-ulit niyang pag-iwas.
“Magkita tayo bukas,” pakiusap niya. “Ayokong sa telepono lang natin tapusin ito.” Sumang-ayon ako, pero nilinaw kong hindi iyon nangangahulugang babalik ako sa dati. Pinili naming magkita sa coffee shop malapit sa condo ko pagkatapos ng trabaho. Pagkababa ng tawag, isinulat ko ang mga bagay na hindi ko na kayang tanggapin sa relasyon namin.
Bahagi 4
Dumating ako sa coffee shop nang eksakto sa napag-usapang oras. Naroon na si Adrian, nakaupo malapit sa bintana at hawak ang dalawang tasa ng kape. Inorder niya ang paborito kong inumin. Dati, matutuwa ako sa simpleng bagay na iyon. Ngayon, tahimik akong umupo at hinintay siyang magsalita.
“Andrea, sorry sa ginawa kong hindi pagpansin sa iyo,” panimula niya. “Hindi ko akalaing aabot tayo sa ganito.” Tumingin ako sa kaniya at tinanong, “Kung sinagot ko agad ang tawag mo noong isang araw, pag-uusapan ba natin ang problema?” Hindi siya agad nakasagot. Sa huli, umiling siya at inaming malamang ay aasahan niyang magiging maayos na lang kami.
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong malinaw niyang kinilala ang ugali niyang nakakasakit sa akin. Ipinaliwanag niyang kapag may pagtatalo kami, pakiramdam niya ay palagi siyang pinipilit na umamin sa pagkakamali. Kaya mas pinipili niyang umiwas. “Pero habang umiiwas ka, ako ang naiiwang mag-isang nag-aayos ng lahat,” sabi ko. “Hindi patas na ang kapayapaan mo ay laging kapalit ng pananahimik ko.”
Bumaba ang tingin niya sa mesa. “Tama ka,” mahina niyang sinabi. Pagkatapos, inamin niyang mas madali para sa kaniya ang tumulong sa mga katrabaho dahil hindi niya kailangang harapin ang sariling pagkukulang. Nang tanungin ko tungkol kay Riri, sinabi niyang hindi naging romantiko ang relasyon nila. Gayunman, inamin niyang naglaan siya ng oras sa pakikipaglaro at pakikipag-usap sa kaniya habang sadyang iniiwasan ang mga mensahe ko.
“Hindi ko masasabing wala akong ginawang mali dahil lang wala akong ibang girlfriend,” sabi niya. “Pinili kong hindi ka kausapin kahit alam kong naghihintay ka.” Huminga siya nang malalim at humingi ng tawad nang hindi na nagdadagdag ng dahilan. Sa wakas, narinig ko ang mga salitang matagal kong hinintay. Pero may mga paghingi ng tawad na dumarating kapag ubos na ang lakas ng taong naghihintay.
“Kaya pa nating ayusin ito,” sabi niya habang inaabot ang kamay ko. “Hindi na kita hahayaang maghabol ulit. Magbabago ako.” Hindi ko tinanggap ang kamay niya. “Adrian, limang taon akong naniwalang kapag mas naging matiisin ako, matututo ka ring makinig,” sagot ko. “Pero habang naghihintay akong magbago ka, unti-unti kong nakalimutang alagaan ang sarili ko.”
Namula ang mga mata niya. “Hindi mo na ba ako mahal?” tanong niya. Sandali akong tumingin sa labas bago sumagot. “May pagmamahal pa rin, pero hindi sapat ang pagmamahal kung palagi akong natatakot magsabi ng nararamdaman ko.” Tahimik siyang nakatingin sa akin habang ipinapaliwanag kong ayoko nang bumalik sa relasyon na kailangan kong ipaglaban nang mag-isa.
“Tinatapos ko na ang relasyon natin,” sinabi ko. Napayuko siya at ilang sandaling walang nasabi. Pagkatapos, marahan siyang tumango. “Nasayang ko ang maraming pagkakataon,” bulong niya. “Sana matuto kang makinig sa susunod na taong mamahalin mo,” sagot ko, bago ako tumayo at magpaalam.
Sa mga sumunod na linggo, hindi agad nawala ang lungkot. May mga gabing nakasanayan kong hawakan ang cellphone at hanapin ang pangalan niya. Pero sa halip na magpadala ng mensahe, binabalikan ko ang mga dahilan kung bakit ako umalis. Ipinagpatuloy ko ang trabaho, nakipagkita muli sa mga kaibigang matagal kong hindi nakasama, at naglaan ng oras sa sarili. Unti-unti, hindi na umiikot ang bawat araw ko sa kung tatawag ba siya.
Isang umaga, nakita kong may bagong mensahe mula kay Adrian na humihingi ng paumanhin sa huling pagkakataon. Nagpasalamat ako sa pag-amin niya at sinabi kong sana ay maging mabuti siya, pero hindi na ako babalik. Pagkatapos, isinara ko ang aming pag-uusap at ipinagpatuloy ang paghahanda para sa isang bakasyong ako mismo ang pumili. Sa pagkakataong iyon, wala akong hinihintay na pag-apruba o sagot mula sa sinuman. Sa wakas, natutuhan kong ang pinakamasayang relasyon na maaari kong buuin ay nagsisimula sa paggalang at pagmamahal ko sa sarili.
Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
