Binugbog ako ng asawa ko para ipamigay ang condo ko sa kabit niyang best friend ko, pero pagkalabas nila, sila ang isinugod sa ospital.

Bahagi 3
Akala nila ako pa rin ang magbabayad sa ospital nila, pero nang ipakita ko ang sugat ko at ang titulo ng condo ko, doon sila natahimik.

Pagbalik ko sa condo namin sa Makati, tahimik na tahimik ang bahay. Nandoon pa rin ang mga bubog sa sahig. Nandoon pa rin ang amoy ng alikabok at pawis mula kanina. Hindi pa rin ako makapaniwala na sa bahay na ito ako binugbog ng sarili kong asawa.

Dahan-dahan akong lumuhod at pinulot ang malalaking piraso ng salamin. Kumirot ang palad ko sa bawat galaw. Pero hindi ako huminto. Gusto kong linisin ang kalat nila. Gusto kong ibalik kahit konti ang ayos ng bahay ko.

Pagkatapos kong magwalis, binuksan ko ang drawer sa kuwarto. Nandoon ang titulo ng condo. Hinawakan ko ito nang mahigpit. Angela ang nakasulat na pangalan. Ako lang. Walang Carlo. Walang ibang pangalan.

Naalala ko kung paano ko nabili ang condo na ito. Pitong taon na ang nakalipas, bago kami ikasal. Nagtrabaho ako araw at gabi sa opisina. Nag-ipon ako ng bawat piso. ₱3.5 million ang halaga nito. Hindi ito galing kay Carlo. Hindi ito galing sa pamilya niya. Sa akin ito, buong-buo.

Naalala ko rin kung bakit gusto ito ni Carlo ngayon. Kulang daw ng ₱2.5 million ang kompanya niya. Kailangan daw niya ng kapital. Ilang beses niya akong kinausap tungkol doon. Sabi niya, tutulungan ko raw siya dahil asawa niya ako. Pero hindi niya sinabi na ibibigay ko ang buong bahay ko sa kabit niya.

Tumunog ang cellphone ko. Ospital na naman. Sabi ng nurse, kailangan na raw magdesisyon tungkol sa operasyon ni Carlo. Kung hindi raw maoperahan agad, mahihirapan nang isalba ang binti niya. Tinanong niya ako kung magbabayad na ba ako.

“Hindi ako magbabayad,” sabi ko nang mahinahon. “Siya ang magbayad para sa sarili niya. Si Liza, siya rin ang magbayad para sa sarili niya.” Tumahimik ang nurse sa kabilang linya. Siguro hindi siya sanay na may asawang tumatanggi.

Kinabukasan, bumalik ako sa Ospital sa Makati. Hindi dahil gusto kong magbayad. Gusto kong makita nang malinaw kung ano ang totoo. Gusto kong marinig mismo mula sa doktor kung ano ang lagay nila at kung ano ang lagay ko.

Nasa ward si Carlo. Naka-cast ang isang binti niya. Namumutla siya. Sa kabilang kama si Liza. Nakakabit sa kanya ang monitor. Tahimik siya pero nakatingin siya sa akin nang masama.

Pagkakita sa akin ni Carlo, agad siyang nagalit. “Nasaan ang pirma mo?” tanong niya. May hawak siyang clipboard na may mga papel. “Pirmahan mo na ang diborsyo. Ibigay mo na ang condo.” Parang hindi siya natututo. Parang nasa sala pa rin kami at ako pa rin ang nakadapa sa sahig.

Sumagot si Liza. “Angela, kailangan ng baby ko ang tatay niya,” sabi niya. “Kailangan namin ng bahay. Wala kaming matitirhan kung hindi mo ibibigay ang condo.” Hinawakan niya ang tiyan niya. Ganoon na naman siya. Lagi niyang ginagamit ang baby para makuha ang gusto niya.

Tiningnan ko silang dalawa nang diretso. “Hindi ko ibibigay ang condo,” sabi ko. “Bago kami ikasal, akin na ito. Nasa pangalan ko ang titulo. Hindi ito conjugal. Hindi ito kay Carlo.” Nilabas ko ang kopya ng titulo mula sa bag ko. Ipinakita ko ito sa kanila. Natigilan sila.

Dumating ang doktor. Tinanong niya ako kung ako ba ang nasaktan din. Sabi ko, oo. Ipinakita ko ang palad ko. May hiwa at pasa ito. Ipinakita ko rin ang puson ko. May pasa rin doon dahil sa sipa ni Carlo. Dahan-dahan akong sinuri ng doktor.

“May pasa ka sa puson,” sabi ng doktor. “Kailangan mo ring magpahinga. Hindi ito simpleng pagkahulog.” Tumingin ang doktor kay Carlo. “Sino ang gumawa nito sa iyo?” tanong niya sa akin. Hindi ako sumagot agad. Pero nakatingin sa akin ang nurse. Alam na niya.

Sinubukan ni Carlo na magsinungaling. “Nadulas lang siya,” sabi niya. Pero umiling ang doktor. “Ang sugat sa kamay mo, parang natapakan ng matulis na takong,” sabi ng doktor. “Hindi ito galing sa pagkahulog.” Namula ang mukha ni Carlo. Hindi niya inaasahan na mapapansin iyon.

Biglang nagsalita si Liza. “Kasalanan mo rin kasi,” sabi niya sa akin. “Kung pumirma ka lang sana agad, hindi ka sana nasaktan.” Para bang ako pa ang may kasalanan kung bakit ako binugbog. Para bang ako pa ang dapat humingi ng tawad.

Inilabas ko ang kalahati ng wedding photo na may mukha ko. “Ito ang natitira,” sabi ko. “Ito ang binasag ni Liza. Ito ang itinapon niya sa pader.” Tiningnan ito ng nurse. Tahimik lang siya. Pero nakita ko sa mga mata niya ang awa at galit para sa akin.

Doon lumabas ang totoo. Sinabi ni Liza na alam niyang akin ang condo. “Alam ko,” sabi niya. “Pero asawa ka ni Carlo. Dapat tumulong ka. Dapat mag-share ka.” Akala niya, dahil asawa ako, kailangan kong ibigay ang lahat ng pinaghirapan ko.

Sinabi rin ni Carlo ang totoo. “Kailangan ko ang condo para sa kompanya ko,” sabi niya. “Kung hindi ko makukuha iyon, malulugi ako.” Hindi niya sinabi na para sa akin. Hindi niya sinabi na para sa pamilya namin. Para sa kompanya niya lang. Para sa sarili niya lang.

Pitong taon kaming kasal. Pitong taon akong nagtiis. Pitong taon akong umasa na magbabago siya. Pitong taon akong naniwala na babalik ang Carlo na minahal ko noon. Pero habang nakikinig ako sa kanya sa ospital, naintindihan ko na. Hindi na siya babalik. Hindi na siya ang lalaking iyon.

Umiyak si Liza. “Wala akong mapupuntahan,” sabi niya. “Wala akong pamilya dito sa Makati. Kailangan ko si Carlo.” Gusto niyang maawa ako sa kanya. Gusto niyang kalimutan ko na siya ang best friend na nagtaksil sa akin. Gusto niyang isipin ko ang baby niya, hindi ang ginawa niya sa akin.

Pero sa pagkakataong iyon, malinaw na sa akin ang lahat. Masakit pa rin. Kumikirot pa rin ang puso ko. Pero hindi na ako nalilito. Alam ko na kung sino ang may kasalanan. Alam ko na kung ano ang akin at kung ano ang hindi.

“Ang baby mo, responsibilidad ni Carlo,” sabi ko kay Liza. “Hindi ko responsibilidad. Hindi ko siya anak. Hindi ko kasalanan na buntis ka sa asawa ng best friend mo.” Nanginginig ang boses ko pero hindi ako umatras. Kailangan kong sabihin ang totoo, kahit masakit.

Sinaway sila ng nurse. “Tama na,” sabi niya. “Kailangan magpahinga ng mga pasyente.” Tumingin siya kay Carlo. “Mataas ang blood pressure mo. Huminto ka muna.” Napilitang tumahimik si Carlo. Pero nakatingin pa rin siya sa akin nang masama.

Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay. Hindi ako pipirma sa araw na iyon. Hindi ako magbabayad sa araw na iyon. Hindi ako magpapadala sa takot at sa awa. Uuwi ako at poprotektahan ko ang bahay ko at ang sarili ko.

Sinabi ko sa ospital na diretso nilang singilin si Carlo. “Siya ang pasyente,” sabi ko. “Hindi ako ang magbabayad para sa kanya at sa kabit niya. Kung kailangan niya ng operasyon, siya ang maghanap ng paraan.” Tumango ang nurse at isinulat niya ito sa record.

Paglabas ko ng ospital, sumakay ako ng taxi pauwi sa Makati. Pagdating ko sa condo, isinara ko ang pinto at pinalitan ko ang lock. Hindi na makakapasok si Carlo nang walang paalam ko. Hindi na siya makakapasok para manakit ulit.

Umupo ako sa sahig at kumain ng simpleng pagkain. Kanin at itlog lang. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng matagal na panahon, kumain ako nang tahimik. Walang sumisigaw. Walang nananakot. Walang nagbabanta.

Kinabukasan, tumawag si Liza. “Angela, tulungan mo ako,” sabi niya. “Kailangan ko ng ₱95,000 para sa monitor ko. Hindi ako makakalabas kung hindi ako magbabayad.” Umiyak siya. Pero hindi ako nagpadala.

“Hindi ko babayaran iyan,” sabi ko. “Ikaw ang maghanap ng paraan. Ikaw at si Carlo ang gumawa ng desisyong ito.” Pagkatapos, ibinaba ko ang telepono. Nanginginig ang kamay ko pero hindi ako nagsisi.

Tumawag din si Carlo. “Babalik ako diyan,” sabi niya. “Akin din ang bahay na iyan.” Sumagot ako nang mahinahon. “Subukan mong bumalik,” sabi ko. “Nasa akin ang titulo. Nasa akin ang susi. Hindi mo na ako masasaktan dito.” Hindi na siya nakasagot.

Tiningnan ko ulit ang kalahati ng wedding photo. Ako lang ang nandoon. Nakangiti ako. Naalala ko kung gaano ako kasaya noon. Pero naalala ko rin kung gaano ako nasaktan. Nagdesisyon ako na itatago ko ito, hindi para umasa, kundi para alalahanin na hindi ko na hahayaang maulit ito.

Chineck ko ang bank account ko. Nandoon pa rin ang sarili kong ipon. Hindi ito ginalaw ni Carlo. Hindi niya ito nakuha. Doon ko naramdaman na may natira pa rin sa akin. May sarili pa rin akong pera, may sarili akong bahay, may sarili akong buhay.

Sa gabing iyon, nahiga ako sa kama ko nang mag-isa. Tahimik ang condo. Hindi ako natakot. Hindi ako umiyak nang matagal. Nakatulog ako nang mas mahimbing kaysa sa mga nakaraang gabi. Alam ko na hindi pa tapos ang laban. Pero alam ko na rin na hindi na ako ang babaeng nakadapa lang sa sahig.

Hawak ko ang titulo at ang susi bago ako matulog. “Hindi ako pipirma hangga’t hindi patas,” bulong ko sa sarili ko. “Hindi ko ibibigay ang pinaghirapan ko. Hindi na ako papayag na saktan ulit.” Iyon ang pangako ko sa sarili ko. Maliit lang ito. Pero iyon ang simula ng paglaya ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa ospital, sinubukan pa rin akong takutin ni Carlo, pero sa wakas ako na ang pumili ng sarili kong kalayaan.

Ilang araw ang lumipas. Naoperahan na ang binti ni Carlo. ₱180,000 ang naging bayarin niya sa ospital. Hindi ako nagbayad. Siya ang pinasingil ng ospital. Araw-araw daw siyang tinatawagan ng billing. Araw-araw daw siyang nagagalit. Pero wala siyang magawa. Wala na siyang makuhang pera sa akin.

Si Liza naman, ₱95,000 pa rin ang bayarin niya para sa pag-monitor. Stable na raw ang baby niya. Pero kailangan pa rin niya ng pahinga. Hindi pa rin siya makakalabas hangga’t hindi naaayos ang bayarin niya. Tumatawag siya sa akin pero hindi ko na sinasagot.

Isang hapon, may kumatok sa condo ko. Malakas. Paulit-ulit. Pagtingin ko sa peephole, si Carlo. Naka-crutches siya. Namumutla siya. Pawis na pawis siya. Sinusubukan niyang buksan ang pinto pero hindi niya mabuksan dahil pinalitan ko na ang lock.

“Angela! Buksan mo ito!” sigaw niya. “Asawa mo ako! Bahay ko rin ito!”

Hindi ako natakot. Binuksan ko ang pinto nang kaunti lang. May chain pa rin. “Hindi mo ito bahay,” sabi ko. “Akin ito. Bago pa tayo ikasal, akin na ito.” Hawak ko ang titulo sa isang kamay at ang susi sa kabilang kamay.

Sinubukan niyang itulak ang pinto. “Kung hindi mo ibibigay, hindi ako aalis dito!” sabi niya. Nanginginig ang boses niya. Hindi na siya kasing lakas ng dati. Ang binti niya, hindi na niya maigalaw nang maayos. Ang mukha niya, pagod na pagod.

“Hindi mo na ako masasaktan,” sabi ko. “Kung hindi ka aalis, tatawag ako ng tulong dito sa building.” Umatras siya ng kaunti. Alam niyang hindi na ako ang babaeng kaya niyang takutin lang.

Dumating din si Liza. Mabagal siyang naglakad. Hawak niya ang tiyan niya. “Angela, kailangan namin ng bahay,” sabi niya. “Kailangan ng baby ko ng matitirhan. Hindi kami makakabalik sa dati.” Tumingin siya sa akin na parang ako pa rin ang may utang sa kanya.

“Hindi ko kayo obligasyon,” sabi ko. “Ang condo na ito, ₱3.5 million, pinaghirapan ko. Hindi ko ito ibibigay para bayaran ang kasalanan ninyong dalawa.” Tumahimik si Liza. Hindi niya inaasahan na magiging ganito ako katigas.

Nagdesisyon akong makipag-usap sa kanila sa ospital, sa harap ng doktor at nurse. Doon, walang makakapanakit. Doon, may makakarinig. Doon, hindi nila ako puwedeng takutin nang palihim.

Sa ospital, nakaupo si Carlo sa wheelchair. Nasa kama pa rin si Liza. Nandoon ang doktor at ang nurse. Lahat sila nakikinig. Doon ko sinabi ang gusto kong sabihin nang malinaw.

“Pipirmahan ko ang diborsyo,” sabi ko. “Pero hindi ko ibibigay ang condo. Hindi kasama ang condo ko sa hatian. Akin ito bago pa kami ikasal.” Nilabas ko ang titulo at ipinakita ko ito sa doktor. “Nasa pangalan ko lang ito. Hindi ito conjugal.”

Nagwala si Carlo. “Hindi puwede!” sigaw niya. “Asawa kita! Dapat hati tayo! Kailangan ko iyan para sa kompanya ko! Kulang ako ng ₱2.5 million!” Namula ang mukha niya. Pinawisan siya. Pero hindi na ako natakot sa sigaw niya.

“Hati? Anong hati?” tanong ko. “Nang binubugbog mo ako, naisip mo ba na asawa mo ako? Nang tinapakan ni Liza ang kamay ko, naisip ninyo ba na tao ako?” Ipinakita ko ang kamay ko. May peklat na doon. “Ito ang ginawa ninyo sa akin. Ito ang ebidensya ng pananakit ninyo.”

Tahimik ang buong ward. Tumingin ang doktor kay Carlo. Tumingin ang nurse kay Liza. Doon nila nakita na hindi ako nagsisinungaling. Doon nila nakita na ako ang biktima, hindi ang masamang asawa na ayaw tumulong.

Biglang nagsalita si Liza. “Pagod na ako,” sabi niya. Umiyak siya. “Akala ko, kapag nakuha natin ang condo, magiging maayos ang lahat. Akala ko, magkakaroon kami ng bahay at pera para sa baby.” Doon lumabas ang totoo. Hindi lang pag-ibig ang habol niya. Pera at bahay din.

Nagulantang si Carlo. “Anong sinasabi mo?” tanong niya kay Liza. “Akala ko mahal mo ako.” Umiling si Liza. “Mahal kita, pero paano tayo mabubuhay kung wala kang pera? Paano ang baby kung hindi ka makakalakad at malulugi ang kompanya mo?”

Doon naintindihan ni Carlo na hindi siya kayang iligtas ni Liza. Doon naintindihan ni Liza na hindi siya kayang bigyan ni Carlo ng bahay. Pareho silang nagkamali. Pareho silang umasa sa condo ko para ayusin ang buhay nila.

Sinaway sila ng doktor. “Tama na ang sigawan,” sabi niya. “Kailangan magpahinga ng pasyente. Kung hindi kayo titigil, paaalisin ko kayo.” Napilitan silang tumahimik. Pero tuloy pa rin ang tensyon sa pagitan naming tatlo.

Humarap sa akin si Carlo. Bumaba ang boses niya. “Angela, patawarin mo ako,” sabi niya. “Nadesperado ako sa kompanya ko. Natakot akong malugi. Kaya kita sinaktan. Mali ako.” Sa unang pagkakataon, umamin siya. Sa unang pagkakataon, hindi niya ako sinisi.

Umamin din si Liza. “Ako rin,” sabi niya. “Ako ang nagtulak kay Carlo. Gusto ko kasing makuha ang condo mo. Naiinggit ako sa iyo. Ikaw ang may bahay, may trabaho, may asawa. Gusto ko rin ng ganoon.” Umiyak siya nang malakas. Doon ko nakita na hindi siya masaya. Takot lang siya.

Pero hindi sapat ang sorry. “Hindi sapat ang sorry,” sabi ko. “Kailangan ng patas na diborsyo. Hindi ako magbabayad ng ₱180,000 mo. Hindi ako magbabayad ng ₱95,000 ni Liza. Kayo ang magbayad ng sarili ninyong bayarin.” Tumango ang doktor. Isinulat niya ito.

Nagkasundo kami sa huli. Pipirmahan ko ang diborsyo na hindi kasama ang condo ko. Mananatili sa akin ang condo. Si Carlo ang mananagot sa utang ng kompanya niya. Hindi niya ako puwedeng singilin. Hindi niya ako puwedeng pilitin. Malinaw na malinaw iyon sa papel na pinirmahan namin.

Nagdesisyon si Liza na umalis kay Carlo. “Babalik ako sa pamilya ko,” sabi niya. “Aalagaan ko ang baby ko nang mag-isa. Hindi ko na kaya ang ganitong gulo.” Hindi na siya umaasa kay Carlo. Hindi na siya umaasa sa condo ko. Doon siya nagsimulang maging totoo sa sarili niya.

Si Carlo naman, kailangan niyang mag-rehab ng ilang buwan para sa binti niya. Hindi siya makakapagtrabaho agad. Malulugi ang kompanya niya. Kailangan niyang harapin iyon nang mag-isa. Iyon ang konsekwensya ng ginawa niya. Hindi ko na siya kailangang parusahan. Ang buhay na mismo ang nagparusa sa kanya.

Pinirmahan ko ang diborsyo na patas. Hindi ang papel na gusto ni Carlo noon na ibigay ko ang lahat. Ang papel na ito, protektado ako. Protektado ang condo ko. Protektado ang ipon ko. Nang matapos akong pumirma, gumaan ang dibdib ko. Para bang nabunot ang isang mabigat na bato.

Paglabas ko ng Ospital sa Makati, huminga ako nang malalim. Maaliwalas ang hangin sa Makati. Mainit ang araw. Pero magaan ang pakiramdam ko. Sa wakas, hindi na ako natatakot na may mag-aabang sa akin sa bahay at mananakit.

Pagbalik ko sa condo, nilinis ko ang lahat. Itinapon ko ang mga piraso ng basag na frame. Pinunasan ko ang sahig. Binuksan ko ang bintana. Pumasok ang sariwang hangin. Sa unang pagkakataon, naramdaman kong akin ulit ang bahay na ito.

Bumili ako ng maliit na halaman at bagong kurtina. Inayos ko ang sala. Nilagay ko ang mga libro ko sa istante. Wala nang bakas ng gulo nila. Wala nang bakas ng takot. Ang condo na dating kulungan, naging tahanan ko ulit.

Nagpa-check-up ako sa doktor. “Magaling na ang kamay mo,” sabi niya. “Magaling na rin ang pasa sa puson mo. Magpahinga ka lang at kumain nang maayos.” Ngumiti ako. Sa wakas, magaling na rin ang katawan ko. Sa wakas, hindi na kumikirot ang puson ko tuwing naaalala ko ang sipa ni Carlo.

Bumalik ako sa trabaho sa opisina. Dahan-dahan lang. Hindi ako nagmadali. Nag-ipon ulit ako. Nagplano ako para sa sarili ko. Gusto kong mag-aral ulit. Gusto kong maglakbay. Gusto kong mabuhay nang hindi natatakot.

Inilagay ko ang kalahati ng wedding photo sa drawer. Hindi ko ito itinapon. Hindi ko rin ito ibinalik sa dingding. Nandoon lang ito, bilang paalala. Paalala na minahal ako noon, pero paalala rin na hindi ko na hahayaang saktan ulit.

Isang beses, tumawag si Carlo. “Angela, patawad talaga,” sabi niya. “Sana, balang araw, mapatawad mo ako.” Sumagot ako nang mahinahon. “Pinapatawad na kita para sa sarili ko,” sabi ko. “Pero hindi na tayo babalik. Tapos na tayo. Kailangan ko nang mabuhay para sa sarili ko.” Pagkatapos, ibinaba ko ang telepono nang walang galit.

Nag-message din si Liza. Sabi niya, aalagaan niya ang baby niya. Sabi niya, nagsisisi siya. Hindi ako sumagot nang mahaba. “Sana maging maayos ka at ang baby mo,” sabi ko. “Pero hindi na tayo magkaibigan. Hindi na kita pagkakatiwalaan ulit.” Iyon lang. Sapat na iyon para sa aming dalawa.

Sa gabi, tumayo ako sa bintana ng condo ko sa Makati. Nakita ko ang mga ilaw ng lungsod. Nakita ko ang mga kotse at mga tao na nagmamadali. Tahimik lang ako. Hawak ko ang isang tasa ng mainit na tsaa. Wala nang sumisigaw. Wala nang nananakot.

Sa wakas, ang bahay na dati’y kulungan ko ay naging tahanan ko ulit, at ang bukas ay sa akin na.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨