Bahagi 3
Nang buksan namin ang kabilang kwarto, natagpuan ko si Mateo na tulog, at doon ko narinig ang totoong plano ni Nurse Moira para sa mana niya.
Kinuha ni Papa ang maliit na medyas sa ilalim ng kama ni Mama. Hawak niya ito nang mahigpit, parang ayaw niyang bitiwan. Tumingin siya kay Nurse Moira, at ang mga mata niya ay hindi na nagdududa lang, galit na. Sinabi ni Mama, ako ang nagsuot niyan kay Mateo kagabi. Naalala ko, dalawang medyas iyon, puti, malambot. Ngayon, isa na lang ang nandito. Nanginginig ang kamay ni Mama habang nagsasalita.
Umiling si Nurse Moira at pilit na ngumiti. Sinabi niyang baka nahulog lang ang medyas. Sinabi niyang normal lang na mahulog ang medyas ng bagong silang. Sinabi niyang huwag daw kaming mag-isip ng masama. Pero ang boses niya ay nanginginig na rin. Hindi siya makatingin nang diretso kay Papa. Ang mga kamay niya ay pinagpapawisan at hindi niya alam kung saan ilalagay.
Sinabi ni Papa, buksan mo ang kabilang kwarto. Malinaw ang boses niya, mababa pero buo. Sinabi ni Nurse Moira, hindi ako ang may hawak ng susi. Sinabi niyang baka nasa nursery si Mateo. Sinabi niyang doon daw dapat kami maghanap. Pero umiling si Papa. Sinabi niya, ako ang nagbayad sa buong palapag na ito. Alam ko kung nasaan ang kabilang kwarto. Bubuksan ko ito ngayon.
Sinubukan ni Nurse Moira na humarang sa pinto. Sinabi niyang huwag daw kaming magmadali. Sinabi niyang baka natutulog lang ang ibang pasyente sa kabila. Sinabi niyang baka magkamali kami. Pero hindi siya pinakinggan ni Papa. Hinawakan ni Papa ang braso niya nang mahinahon pero mahigpit, at inilayo siya sa pinto. Naramdaman ko ang takot ni Nurse Moira, pero mas naramdaman ko ang tibok ng puso ko.
Binuksan ni Papa ang pinto ng kabilang kwarto. Madilim sa loob, tahimik, at malamig. Walang tao sa unang tingin. Amoy gamot pa rin, pero mas malamig ang hangin. Pumasok si Papa nang dahan-dahan. Sumunod si Mama na nakahawak sa akin. Sa likod namin, nakatayo si Nurse Moira, hindi gumagalaw, parang hindi makahinga.
At doon, sa kama sa kabilang kwarto, nakita namin si Mateo. Nakabalot siya sa kumot ng ospital, natutulog, humihinga nang mahina. Malamig ang mga kamay niya, pero buhay siya. Ang mukha niya ay mapula pa rin, parang walang nangyari. Napatakbo si Mama at agad siyang niyakap. Umiyak si Mama habang hinahalikan ang noo ni Mateo.
Buhay siya, Grace, buhay ang anak natin. Iyon ang sinabi ni Papa habang hinahawakan ang maliit na kamay ni Mateo. Nanginginig ang boses ni Papa, pero may ginhawa na sa mukha niya. Lumuhod siya sa tabi ng kama at tinitigan si Mateo. Ako naman, hinawakan ko ang daliri ni Mateo at hindi ko siya binitawan. Pakiramdam ko, kung bibitawan ko siya, mawawala na naman siya.
Biglang nagsalita si Nurse Moira mula sa pintuan. Sinabi niyang siya ang nagdala kay Mateo sa kabila. Sinabi niyang gusto lang niyang makapagpahinga si Mama. Sinabi niyang sumunod lang siya sa proseso ng ospital. Sinabi niyang nagmamalasakit lang siya. Ang boses niya ay parang nagmamakaawa, pero hindi na kami naniniwala.
Humarap si Papa sa kanya. Sinabi niya, bakit gabi mo dinala? Bakit walang paalam? Bakit hindi mo sinabi sa amin? Bakit itinago mo siya sa kabilang kwarto nang walang nagsasabi? Tatlong tanong iyon, pero hindi makasagot si Nurse Moira. Yumuko siya at nagsimulang umiyak. Sinabi niyang natakot daw siyang gisingin si Mama. Sinabi niyang akala niya, mas makakabuti iyon.
Tinitigan ko ang mukha ni Nurse Moira. Naalala ko ang dati kong buhay, kung paano niya ginamit ang parehong dahilan. Dadalhin ko lang sa kabila para hindi ka magising. Iyon din ang sinabi niya noon, at iyon din ang sinabi niya kagabi. Para sa akin, hindi na iyon dahilan, plano na iyon. Hinawakan ko nang mahigpit ang damit ni Mama at sinabi ko, sinungaling ka. Kinuha mo si Mateo.
Napaangat ng tingin si Nurse Moira sa akin. Sa isang segundo, nawala ang luha niya at napalitan ng inis. Sinabi niya, kung hindi lang sumigaw ang batang ito kahapon, hindi ako mahuhuli. Pagkasabi niya noon, natigilan siya. Napagtanto niyang nasabi niya ang totoo. Napatakip siya ng bibig, pero huli na. Narinig naming lahat ang sinabi niya.
Lumapit si Papa at nagsabi, ano ang ibig mong sabihin na mahuhuli? Ano ang plano mo? Bakit mo sinabi iyon? Hindi makasagot si Nurse Moira. Sinabi niyang nagkamali lang siya ng salita. Sinabi niyang pagod lang siya. Sinabi niyang hindi niya sinasadya iyon. Pero ang mga mata niya ay nagsasabi ng iba, takot na takot siya na may nabunyag.
Sinabi ni Mama, sabihin mo ang totoo. Ano ang narinig mo kahapon? Bakit ka biglang nagkainteres kay Mateo? Nanginginig si Nurse Moira habang nakatingin kay Mama. Pagkatapos ng mahabang katahimikan, sa wakas ay nagsalita siya. Sinabi niya, narinig ko, Sir Miguel. Narinig ko ang sinabi mo tungkol sa mana. ₱25 million kay Mateo. ₱25 million kay Nina. Narinig ko ang lahat.
Doon ko naintindihan ang lahat. Hindi lang bata ang gusto ni Nurse Moira, gusto niya ang mana. Sinabi niya, kung ako ang nagpalaki kay Mateo, ako ang kikilalanin niyang nanay. Sinabi niya, kung ako ang nanay niya, ako ang makakakuha ng parte niya. Sinabi niya iyon nang mahina, pero malinaw. Parang matagal na niyang iniisip iyon, at ngayon lang niya nasabi.
Sinabi pa niya, gusto ko ng anak. Hindi ako magkaanak. Akala ko, kung aalagaan ko si Mateo, magkakaroon ako ng pamilya. Sinabi niyang hindi niya sasaktan si Mateo. Sinabi niyang palalakihin niya si Mateo nang maayos. Pero habang sinasabi niya iyon, narinig ko pa rin ang tungkol sa pera. Hindi pera lang, pero kasama ang pera. At iyon ang nagpabigat sa dibdib ko.
Hinawakan ni Mama si Mateo nang mas mahigpit. Sinabi niya, anak ko siya. Hindi mo siya anak. Hindi mo siya pwedeng angkinin. Hindi mo siya pwedeng palakihin para sa pera. Ang boses ni Mama ay mahina dahil pagod siya, pero matatag. Nakita ko ang luha sa mga mata ni Mama, pero hindi siya umiyak nang malakas. Niyakap niya si Mateo na parang ayaw na niya itong bitiwan.
Nanginginig ang mga kamay ni Papa. Sinabi niya, kasalanan ko. Nagsalita ako nang hindi nag-iingat. Sinabi ko ang tungkol sa mana sa harap ng lahat. Pero hindi iyon dahilan para nakawin mo ang anak ko. Sinabi niya iyon habang nakatingin kay Nurse Moira. Sinabi niya, ang pera, para sa mga anak ko lang. Hindi para sa kung sino lang na nakarinig.
Hinawakan ko ang maliit na kamay ni Mateo at sinabi ko, dito ka lang, Mateo. Hindi ka aalis. Ang boses ko ay maliit, parang bata, pero buo ang loob ko. Tumingin si Mateo sa akin, kahit bagong silang pa lang siya, parang nararamdaman niya na nandito ako. Hinawakan niya ang daliri ko at hindi niya binitawan. Doon ko naramdaman, hindi ako nabigo. Nailigtas ko siya.
Kinuha ni Papa ang cellphone niya at tinawagan si Lolo Jose. Sinabi niya, Papa, si Moira, kinuha niya si Mateo kagabi. Nandito kami sa ospital sa Makati, sa kabilang kwarto namin siya natagpuan. Narinig ko ang boses ni Lolo Jose sa kabilang linya, galit pero nag-aalala. Sinabi ni Lolo Jose, papunta na ako. Huwag niyong hayaang umalis ang nurse na iyan. Huwag niyong hayaang lumapit siya ulit sa mga apo ko.
Sinubukan ni Nurse Moira na umalis. Sinabi niyang kailangan na niyang pumunta sa nursery. Sinabi niyang may iba pa siyang pasyente. Sinabi niyang hindi siya pwedeng magtagal. Pero hinarangan ni Papa ang pinto. Sinabi niya, hindi ka aalis hangga’t hindi natin inaayos ito. Sinabi niya, hindi ka pwedeng umalis na parang walang nangyari. Nanatili si Nurse Moira sa may pintuan, hindi makagalaw.
Nagbago ang taktik ni Nurse Moira. Sinabi niya, ako ang nagligtas kay Mateo. Sinabi niya, kung hindi ko siya dinala sa kabila, baka hindi siya nakapagpahinga. Sinabi niya, ako ang nagbalik sa kanya. Sinabi niyang dapat kaming magpasalamat. Pero umiling si Papa. Sinabi niya, nagligtas? Itinago mo siya nang walang paalam. Natakot ang asawa ko. Umiyak ang anak ko. Iyon ba ang pagliligtas?
Doon, gumawa si Papa ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Sinabi niya, mula ngayon, walang nurse na pwedeng kumuha kay Mateo nang hindi kami pareho ni Grace ang nandito. Sinabi niya, si Grace lang ang magpapadede kay Mateo, walang iba. Sinabi niya, hindi na ako magsasalita tungkol sa mana sa harap ng iba. Sinabi niya, ang mana, para lang kay Nina at kay Mateo, at walang ibang pwedeng umangkin. Tahimik na nakinig si Mama at tumango.
Sumang-ayon si Mama. Sinabi niya, dito lang si Mateo sa tabi ko, sa kama ko. Hindi siya aalis sa paningin ko. Sinabi niya, kahit pagod ako, ako ang mag-aalaga sa kanya. Sinabi niya, hindi ko na siya ipagkakatiwala sa kung sino lang. Hinawakan ni Mama ang kamay ko at ang kamay ni Mateo, at doon ko naramdaman na buo na ulit kami.
Sinabi ni Nurse Moira, hindi niyo ako pwedeng ikulong dito. Sinabi niya, tatawagin ko ang head nurse. Sinabi niya, may karapatan din ako. Pero sumagot si Papa, tawagin mo. Ako ang magsasabi sa kanya ng ginawa mo. Sinabi niya, ikaw ang kumuha ng bata nang walang paalam, ikaw ang nagtago sa kanya. Nanahimik si Nurse Moira at hindi na nakapagsalita.
Nasaktan ako, pero mas malinaw na ang isip ko ngayon. Noon, akala ko nabigo ako. Ngayon, alam ko na, kung hindi ako sumigaw kahapon, hindi malalaman nina Papa at Mama ang balak ni Nurse Moira. Kung hindi ako humarang, baka tuluyan nang nawala si Mateo. Hindi ako perpektong tagapagtanggol, pero nandito ako, at hindi ako susuko. Hinawakan ko si Mateo at hindi ako umalis sa tabi niya.
Sa huli, nanatili si Nurse Moira sa kwarto, umiiyak, pero hindi pa rin umaamin nang buo. Sinabi ni Papa, hindi pa tapos ito. Sinabi ni Mama, hindi pa kami ligtas hangga’t nandito siya. Niyakap ko si Mama at si Mateo. Alam ko, hindi pa tapos ang kwento, pero ngayon, alam na namin ang totoo. At ang totoo, mas mabigat kaysa sa akala ko, pero mas malinaw na rin.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin ni Nurse Moira, sinabi ko kay Papa na huwag siyang pakawalan hangga’t hindi niya inaamin ang totoo tungkol kay Mateo.
Nanantili si Nurse Moira sa may pintuan ng kabilang kwarto, hindi makagalaw. Hawak ni Papa ang pinto, hindi siya pinapalabas. Hawak ni Mama si Mateo, at hawak ko ang kamay ni Mama. Tahimik ang kwarto, pero ramdam ko ang kaba ng lahat. Ang hininga ni Nurse Moira ay mabilis, parang hindi siya makahinga nang maayos. Ang mga mata niya ay palipat-lipat kay Papa, kay Mama, at kay Mateo.
Sinabi ni Papa, aminin mo, ano talaga ang plano mo? Ang boses niya ay mababa, pero may galit na pinipigilan. Sinabi niya, hindi na ako maniniwala sa dahilan mo na gusto mo lang tumulong. Sinabi niya, kagabi, kinuha mo ang anak ko nang walang paalam. Sinabi niya, ngayon, sabihin mo sa akin ang totoo. Nanatili si Nurse Moira na nakayuko at hindi sumagot.
Sinabi ni Nurse Moira, sinabi ko na, gusto ko lang tumulong. Sinabi niya, gusto ko lang makapagpahinga si Ma’am Grace. Sinabi niya, hindi niya sinasadya na matakot kami. Sinabi niya, pagod lang siya at nagkamali siya ng desisyon. Pero ang boses niya ay hindi na kasing lambing ng dati. Parang may tinatago siya, at nararamdaman naming lahat iyon.
Sumagot si Papa, hindi totoo. Sinabi niya, gusto mong maging bayani para pagkatiwalaan ka namin. Sinabi niya, gusto mong kami mismo ang lumapit sa iyo at magtiwala sa iyo. Sinabi niya, pagkatapos noon, mas madali mo nang makukuha si Mateo. Napatigil si Nurse Moira at napatingin kay Papa. Parang nahuli siya sa isang bagay na matagal na niyang tinatago.
Nagbago ang mukha ni Nurse Moira. Sa wakas, hindi na niya napigilan ang sarili niya. Sinabi niya,”Oo, narinig ko ang tungkol sa mana! ₱25 million kay Nina, ₱25 million kay Mateo! Akala ko, kung ako ang nagpalaki kay Mateo, ako ang kikilalanin niyang nanay! Ako ang magkakaroon ng pamilya, ako ang magkakaroon ng pera!”
Natahimik ang buong kwarto. Napakapit si Mama kay Mateo. Hinawakan ni Papa nang mahigpit ang pinto. Ako, hinawakan ko ang damit ni Mama. Sa wakas, sinabi na niya ang totoo. Hindi na siya makapagtago sa likod ng mabait na ngiti.
Sinabi ni Papa, “Kaya mo siya kinuha para sa pera? Para sa mana na hindi naman sa iyo?” Umiyak si Nurse Moira at sumigaw, “Hindi niyo naiintindihan! Wala akong anak! Wala akong pamilya! Gusto ko lang magkaroon ng anak na magmamahal sa akin!”
Sumagot si Mama, mahina pero buo, “Hindi mo makukuha ang pagmamahal sa pagnanakaw. Ang anak ko, hindi bagay na pwedeng kunin. Si Mateo, may nanay na, may tatay na, may ate na. Hindi siya nag-iisa.”
Lumuhod si Nurse Moira sa sahig. “Patawarin niyo ako. Huwag niyo akong isumbong. Mawawalan ako ng trabaho. Mawawalan ako ng lahat.” Tumingin siya kay Papa na parang nagmamakaawa. “Sir Miguel, magaling akong nurse. Isang beses lang ako nagkamali.”
Hindi lumambot si Papa. Sinabi niya, “Isang beses? Kung hindi sumigaw si Nina, tuluyan mo nang dadalhin si Mateo. Sa dati kong buhay, iyon ang nangyari. Hindi na siya bumalik.” Napatingin si Mama kay Papa, nagtataka, pero hindi siya nagtanong. Naramdaman niya na may bigat sa sinabi ni Papa.
Ako ang nagsalita. Maliit ang boses ko, pero malinaw. “Hindi ka mabuting nurse. Kinuha mo si Mateo nang tulog kami. Tinakot mo si Mama. Pina-iyak mo ako. Ayaw na kita makita.”
Tumingin si Nurse Moira sa akin. Sa unang pagkakataon, wala na ang matamis niyang ngiti. Nakita ko ang galit, ang takot, at ang hiya sa mukha niya. Sinabi niya, “Bata ka lang! Wala kang alam! Kung hindi ka nagsalita, matagal ko nang nakuha si Mateo!”
Sinabi ni Papa, “At iyan ang patunay. Hindi ka nagkamali. Nagplano ka.” Kinuha ni Papa ang cellphone niya at tinawagan ang head nurse at ang security ng ospital. Sinabi niya, “May nurse dito na kumuha ng bagong silang kong anak nang walang paalam at itinago sa kabilang kwarto. Kailangan namin ng tulong ngayon.”
Dumating ang head nurse at dalawang guard. Ikinuwento ni Papa ang lahat. Ipinakita niya ang medyas ni Mateo na naiwan sa ilalim ng kama. Sinabi ni Mama na siya mismo ang nagsuot niyon kay Mateo. Sinabi ni Papa na si Nurse Moira lang ang pumasok kagabi nang tulog sila. Hindi makasagot si Nurse Moira. Umiyak lang siya.
Sinabi ng head nurse, “Nurse Moira, may patakaran kami. Hindi pwedeng ilabas ang bata sa kwarto nang walang pahintulot ng magulang. Lalo na sa gabi.” Nanginginig si Nurse Moira. Sinabi niya, “Gusto ko lang tumulong.” Pero umiling ang head nurse. “Hindi pagtulong ang pagtatago ng bata.”
Dinala ng mga guard si Nurse Moira palabas. Bago siya lumabas, lumingon siya kay Mateo at sinabi, “Mateo, ako sana ang magpapalaki sa iyo.” Sumagot si Mama, “Hindi. Ako ang nanay niya. Ako ang magpapalaki sa kanya.” Isinara ng guard ang pinto.
Nang makaalis si Nurse Moira, tahimik na niyakap ni Papa si Mama at si Mateo. Lumapit ako at niyakap ko rin sila. Umiyak si Mama, pero hindi na iyak ng takot. Iyak ng ginhawa. Sinabi niya, “Buhay ka, Mateo. Nandito ka. Hindi ka na mawawala.”
Sinabi ni Papa, “Patawarin niyo ako, Grace, Nina. Nagsalita ako tungkol sa mana sa harap ng iba. Hindi ko akalain na may makikinig na may masamang balak.” Hinawakan ni Mama ang kamay ni Papa. “Hindi mo kasalanan. Ang mahalaga, nandito tayo at magkakasama tayo. Mula ngayon, tayo lang ang mag-aalaga sa mga anak natin.”
Dumating si Lolo Jose mula sa Quezon City. Nagmamadali siyang pumasok, hingal na hingal. Agad niyang niyakap si Mateo, si Mama, at ako. Sinabi niya, “Apo ko, buti na lang ligtas kayo.” Ikinuwento ni Papa ang nangyari. Nagalit si Lolo Jose, pero nang makita niya si Mateo na natutulog nang payapa, lumambot ang mukha niya. Sinabi niya, “Hindi na mauulit ito. Babantayan ko kayo.”
Mula sa araw na iyon, nagbago ang lahat sa ospital. Si Mama lang ang nagpapadede kay Mateo. Walang nurse na pwedeng kumuha kay Mateo nang hindi kasama si Papa o si Mama. Si Papa, hindi na nagsasalita tungkol sa pera sa harap ng iba. Ang mana, para lang sa akin at kay Mateo, at hindi na niya ito ipinagmamalaki.
Sa mga sumunod na araw, nanatili kami sa ospital hanggang sa makauwi kami. Araw-araw, nakaupo ako sa tabi ni Mateo. Hinahawakan ko ang maliit niyang kamay. Kinakantahan ko siya kahit hindi ako marunong kumanta. Tinitingnan ako ni Papa at ngumiti. Sinabi niya, “Nina, ikaw ang pinakamagaling na ate.”
Isang gabi, habang natutulog si Mateo, lumapit si Mama sa akin. Hinaplos niya ang buhok ko. “Nina, bakit mo alam na masamang tao si Nurse Moira?” Tumingin ako kay Mama. Hindi ko masabi na galing ako sa dati kong buhay. Hindi ko masabi na nakita ko na ang lahat ng sakit. Kaya sinabi ko na lang, “Kasi, Mama, nakita ko ang mga mata niya. Hindi siya tumitingin kay Mateo na parang mahal niya. Tinitingnan niya si Mateo na parang gusto niya siyang kunin.”
Niyakap ako ni Mama nang mahigpit. “Matalino ang anak ko. Salamat, Nina. Kung hindi ka sumigaw, baka wala na si Mateo.” Umiyak ako sa yakap ni Mama, pero sa pagkakataong ito, hindi na ako umiyak dahil sa takot. Umiyak ako dahil sa saya. Sa wakas, hindi na ako nag-iisa.
Pagkalipas ng ilang linggo, umuwi kami sa bahay namin sa Makati. Malinis ang bahay, tahimik, at puno ng araw. May maliit na crib si Mateo sa tabi ng kama nina Papa at Mama. Ang crib ko naman ay nasa kabilang gilid, malapit sa bintana. Gabi-gabi, bago ako matulog, tinitingnan ko si Mateo. Sinasabi ko, “Good night, Mateo. Nandito lang si Ate Nina.”
Si Lolo Jose, madalas bumisita. Dinadalhan niya kami ng pagkain, ng prutas, at ng mga laruan. Kapag nandito siya, mas masaya ang bahay. Tinatawag niya akong apo at tinatawag niya si Mateo na maliit na prinsipe. Sabi niya, “Sa bahay na ito, walang mawawala. Magkakasama tayo.”
Si Papa, mas maingat na ngayon. Hindi na siya madaling magtiwala sa kung sino lang. Pero mas mapagmahal siya. Kapag umuuwi siya galing sa opisina, agad niya akong binubuhat at hinahalikan si Mateo. Sinasabi niya, “Ito ang kayamanan ko. Hindi pera. Kayo ang kayamanan ko.”
Si Mama, unti-unting lumakas. Araw-araw siyang nagpapadede kay Mateo at inaalagaan niya kami. Kapag pagod siya, tumutulong si Papa. Kapag umiiyak si Mateo sa gabi, ako ang unang nagigising at ginigising si Mama. Sinasabi ko, “Mama, gising, gutom na si Mateo.” Tumatawa si Mama at sinasabi, “Ang ate ko, bantay na bantay talaga.”
Isang araw, habang naglalaro kami sa sala, biglang humawak si Mateo sa daliri ko at ngumiti. Maliit pa lang siya, pero parang kilala niya ako. Tumawa si Papa at si Mama. Sinabi ni Mama, “Tingnan mo, kilala ka ni Mateo. Alam niyang ikaw ang nagligtas sa kanya.” Niyakap ko si Mateo at sinabi, “Ako ang ate mo. Hindi kita iiwan.”
Sa huli, naintindihan ko na hindi na kailangang matakot. Noon, sa dati kong buhay, nawala ang lahat dahil isang minuto kaming hindi nakatingin. Ngayon, sa buhay na ito, natuto kaming magbantay, magtiwala sa isa’t isa, at magsalita kapag may nararamdaman kaming mali. Hindi perpekto ang pamilya namin, pero buo kami.
Ngayon, tuwing nakikita ko si Mateo na natutulog nang payapa sa tabi ni Mama, at si Papa na nakaupo sa sofa at nakatingin sa amin, alam ko na tama ang ginawa ko. Sumigaw ako kahit tatlong taong gulang lang ako. Humarang ako kahit maliit lang ako. At dahil doon, nandito pa rin ang pamilya ko.
Sa bahay namin sa Makati, magkakasama kaming kumakain, nagtatawanan, at natutulog nang payapa. Hindi na ako natatakot sa gabi. Hindi na ako nagigising na umiiyak. Alam ko na bukas, gigising ako at makikita ko pa rin si Papa, si Mama, at si Mateo.
At sa bawat umaga, kapag sumisikat ang araw sa bintana namin, hinahawakan ko ang maliit na kamay ni Mateo at sinasabi ko sa sarili ko, sa buhay na ito, mananatili kaming magkakasama, at magiging mas masaya pa kami kaysa noon.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
