Pinahiya ako ng HR manager sa harap ng lahat gamit ang Ingles, akala niya wala akong alam, pero hindi niya alam kung sino talaga ako.

Bahagi 3
Nang patugtugin ko ang recorder sa harap ng lahat, umiyak si Mona at doon ko nalaman kung gaano karaming aplikante ang pinahiya niya noon.

Unang tumunog ay ang boses ni Mona, mabilis at matalim. Rinig na rinig ang pagmamadali niya, ang bawat salitang Ingles na parang sinasadya niyang hindi maintindihan. Sumunod ay ang boses ko, mahinahon, humihingi ng pasensya sa Tagalog. Sa recorder, mas malinaw pa ang pagkakaiba. Siya ang malakas. Ako ang nagpapakumbaba.

Hindi ako tumingin kay Mona habang tumutugtog iyon. Tumingin ako sa mesa, sa resume na nakatiklop pa rin. Ramdam ko ang panginginig ng kamay ko, pero pinigilan ko. Hindi ako nanginginig dahil sa takot. Nanginginig ako dahil naririnig ko ulit ang sarili kong yumuyuko sa harap ng taong hindi naman ako kilala.

Nang matapos ang unang bahagi, si Miguel ang unang nagsalita. Hindi siya sumigaw. Mas nakakatakot pa nga ang kalmado niyang boses. “Mona, iyan ba ang tinatawag mong interview?” tanong niya. “O iyan ang paraan mo para sabihin sa tao na wala siyang kwenta?”

Napayuko si Mona. Ang mga kamay niya ay nakapatong sa mesa, pero hindi mapakali. “Sir, hindi po ganoon,” sabi niya. “Ginagawa ko lang po ang trabaho ko. Kailangan po talagang marunong mag-English sa posisyong iyan.” Paulit-ulit niya iyong sinasabi, parang iyon lang ang kaya niyang panghawakan.

Tiningnan ko siya nang diretso. “Ma’am Mona, marunong akong mag-English,” sabi ko sa Tagalog, dahan-dahan. “At marunong din akong mag-Tagalog. Kaya nga ako nagtanong kung puwede mong ulitin sa Tagalog. Gusto kong malaman kung kaya mong ipaliwanag ang trabaho nang hindi mo kailangang maliitin ang tao.” Hindi ako nagtaas ng boses. Mas malakas pa rin ang dating ng tahimik na pagsasalita kaysa sa sigaw.

Doon siya unang umiyak. Hindi malakas na hagulgol. Tahimik na pagtulo ng luha habang pinupunasan niya ng tissue ang pisngi niya. “Hindi ko po alam na kayo pala iyon,” sabi niya. “Kung alam ko lang po, hindi ko po gagawin iyon.” Ang mga salitang iyon ang mas masakit pakinggan. Ibig sabihin, kung ordinaryong aplikante lang ako, okay lang na gawin niya iyon.

Sinabi ko iyon sa kanya, nang walang pag-aalinlangan. “Ibig sabihin, kung hindi ako si Grace Santos, kung hindi ako inimbitahan ni Sir Miguel, tama lang na pahiyain mo ako?” Tumigil siya sa pagpunas. Tumingin siya sa akin, at doon ko nakita ang takot na baka totoo nga ang sinabi ko.

Lumingon si Miguel kay Jolo. “Jolo, ikaw ang nandoon mula sa simula,” sabi niya. “Sabihin mo ang totoo. Ito ba ang unang beses na nangyari ito?” Nanahimik si Jolo ng matagal. Tumingin siya sa akin, saka kay Mona, saka sa sahig. Halatang nag-aalangan siya, pero halata rin na may gusto siyang sabihin matagal na.

“Hindi po, Sir,” sabi ni Jolo, mahina pero malinaw. “Marami na po akong nakitang umiyak dito.” Nang sabihin niya iyon, parang may bumagsak na mabigat sa kwarto. Hindi na ito tungkol sa akin lang. Tungkol na ito sa lahat ng dumaan sa kwartong ito bago ako.

Ikinuwento ni Jolo na may mga aplikante siyang naaalala kahit hindi niya alam ang pangalan nila. May isang babae na may edad na, maayos magsalita, pero nanginginig ang kamay habang sumasagot. May isang bagong graduate na galing sa probinsya, na nahiya nang tawanan ni Mona ang accent niya. May isang lalaki na may putol sa resume dahil nag-alaga siya ng may sakit na magulang, pero tinanong ni Mona kung tamad ba siya. Hindi niya kinuwento ang mga ito para siraan si Mona. Kinuwento niya dahil sa wakas ay may nagtanong sa kanya.

Nakinig ako, at habang nakikinig ako, mas bumibigat ang dibdib ko. Naalala ko ang sarili ko noong nagsisimula pa lang ako. Hindi ako galing sa mayamang pamilya. Hindi ako galing sa sikat na unibersidad. Maraming beses din akong minata, maraming beses din akong sinabihan na hindi ako sapat. Kaya alam ko kung ano ang pakiramdam ng umupo sa harap ng taong may kapangyarihang magdesisyon kung may halaga ka o wala.

Tumingin si Mona kay Jolo, galit at gulat. “Jolo, bakit mo sinasabi iyan ngayon?” sabi niya. “Kasama kita sa team, bakit mo ako sinisiraan?” Umiling si Jolo. “Hindi po kita sinisiraan, Ma’am,” sagot niya. “Sinasabi ko lang po ang nakita ko. Nahihiya na rin po ako tuwing nandoon ako at hindi ako nagsasalita.” Doon ko nakita na hindi lang ako ang nasaktan. Pati si Jolo, matagal na ring nahihirapan sa katahimikan niya.

Sinubukan ni Mona na baliktarin ang usapan. “Sir, trap po ito,” sabi niya kay Miguel. “Hindi po patas na magpadala kayo ng tao para hulihin ako. Hindi ko po alam na sinusubukan niyo ako.” Ang boses niya ay nanginginig na, pero may bahid pa rin ng pagtatanggol sa sarili.

Sumagot si Miguel, at sa unang pagkakataon ay tumaas nang kaunti ang boses niya. “Mona, kung walang problema sa paraan mo, bakit ka matatakot sa kahit anong pagsubok?” tanong niya. “Kung tama ang ginagawa mo, kahit sino pa ang umupo diyan, kahit ako pa, pareho lang ang maririnig mo.” Hindi nakasagot si Mona. Yumuko lang siya ulit.

Ipinaliwanag ko kay Miguel at kay Mona kung bakit ko binawasan ang resume ko. “Hindi ako nagsinungaling,” sabi ko. “Binawasan ko lang. Gusto kong makita kung huhusgahan niyo ako base sa papel, o base sa pakikitungo niyo sa tao.” Sinabi ko na minsan akong tumayo sa London para sa Santiago Holdings, at doon ako nakipag-negosasyon sa Ingles. Hindi ko iyon sinabi para magyabang. Sinabi ko para maintindihan ni Mona na ang taong minamaliit niya ay kayang gawin ang trabahong sinasabi niyang hindi ko kaya.

Nang marinig ni Mona ang tungkol sa London, mas lalo siyang namutla. “Hindi ko po talaga alam,” ulit niya. “Pasensya na po.” Pero hindi na sapat ang pasensya na iyon. Ang pasensya na dahil nahuli ka ay iba sa pasensya na dahil naintindihan mo ang sakit na ginawa mo.

Tinanong ni Miguel si Mona tungkol sa complaint email. “May dumating na reklamo dalawang linggo na ang nakalipas,” sabi niya. “Anonymous. Pero napakalinaw ng detalye. Ikaw ang tinutukoy.” Umiling si Mona. “Exaggerated po iyon, Sir. Baka galit lang po ang isang bagsak na aplikante.” Pero nang tiningnan siya ni Miguel nang matagal, hindi na siya nakatingin nang diretso.

Doon ko naramdaman na mas malinaw na ako ngayon kaysa kanina. Kanina, ako ang aplikanteng yumuyuko. Ngayon, ako ang taong nakakakita ng buong larawan. Hindi lang ito tungkol sa Ingles. Tungkol ito sa kapangyarihan. Kapag ikaw ang nasa likod ng mesa, madali mong isipin na ikaw ang laging tama. Madali mong kalimutan na ang kaharap mo ay tao rin na may pinagdaanan bago siya makarating sa kwartong iyon.

Nagsalita ulit si Mona, at sa pagkakataong ito ay mas totoo na ang boses niya. “Pagod na po ako, Sir,” sabi niya. “Ang daming aplikante, ang daming kailangang salain. Gusto ko lang po na mabilis ang proseso. Akala ko, kung hindi nila kaya ang Ingles ko, hindi na sila karapat-dapat.” Doon siya nadulas. Doon niya mismo sinabi ang iniisip niya. Hindi niya sinasadya, pero iyon ang totoo.

Hindi ako natuwa nang marinig ko iyon. Nalungkot ako. Kasi naintindihan ko na minsan, ang taong nangmamaliit ay pagod din, pressured din, at natuto lang na maging matigas para makasabay. Pero hindi iyon dahilan para manakit. Ang pagod ay hindi lisensya para hiyain ang iba.

Tumingin ako kay Miguel. Alam kong hinihintay niya ang sasabihin ko. Alam kong kaya niyang tanggalin agad si Mona, at marami ang magsasabi na tama iyon. Pero may naisip akong mas mahalaga. “Sir Miguel, may hihingin ako,” sabi ko. “Huwag muna nating tapusin ito sa isang sorry lang.” Gusto kong may mangyari na mas malalim kaysa sa isang pagtanggal.

Sinabi ko na gusto kong magkaroon ng pormal na review ng mga naging interview sa ilalim ni Mona. Hindi para parusahan siya, kundi para malaman kung ilan ang naapektuhan. Gusto ko ring baguhin ang proseso, na hindi na puwedeng mag-isa lang ang interviewer, at hindi na puwedeng gamitin ang Ingles bilang panakot. At gusto kong manatili ako ng isang buwan bilang observer, hindi para magbantay, kundi para tumulong ayusin ang sistema.

Nagulat si Miguel sa mungkahi ko. “Sigurado ka, Grace?” tanong niya. “Pagkatapos ng ginawa niya sa iyo, gusto mo pa siyang tulungan?” Tumango ako. “Hindi ko ito ginagawa para sa kanya,” sabi ko. “Ginagawa ko ito para sa mga susunod na uupo sa upuang iyon. Ayokong may umiyak ulit dito nang dahil lang sa pakiramdam nila na wala silang halaga.”

Umiyak ulit si Mona, pero sa pagkakataong ito ay hindi na siya nagmamakaawa para sa trabaho niya. “Hindi ko po alam na may nasasaktan na pala ako,” sabi niya, mahina. “Akala ko ginagawa ko lang ang trabaho ko.” Sa unang pagkakataon, hindi siya nagtatanggol. Nakikinig na siya. At kahit papaano, iyon ay simula.

Pagkatapos ng pag-uusap na iyon, lumabas ako ng kwarto kasama si Jolo. Sa hallway ng opisina sa BGC, tahimik kami pareho. “Ma’am Grace, pasensya na po kanina,” sabi ni Jolo. “Gusto ko pong magsalita, pero natakot po ako.” Hinawakan ko ang braso niya nang bahagya, parang ate. “Nagsalita ka na ngayon, Jolo,” sabi ko. “At iyon ang pinakamahirap. Ang susunod ay mas madali na.” Ngumiti siya, kahit halatang pagod pa rin.

Umuwi ako nang gabing iyon na mabigat pa rin ang pakiramdam. Hindi ako agad nakatulog. Naisip ko ang lahat ng aplikante na hindi ko nakilala. Naisip ko ang mga luha na hindi ko nakita. Naisip ko rin ang sarili ko, kung paano ako halos maniwala kanina na baka nga wala akong halaga. Pero sa gitna ng lungkot na iyon, may isang bagay na malinaw. Hindi ako papayag na matapos ito sa galit lang.

Kinabukasan, bumalik ako sa opisina. Hindi bilang aplikante. Hindi bilang biktima. Bilang taong may desisyon. Sinabi ko kay Miguel na tutuloy ako sa pagiging observer. At habang naglalakad ako papunta sa meeting room, naisip ko na hindi pa tapos ang kuwento. May kailangan pa akong harapin, at may kailangan pang aminin si Mona sa harap ng lahat. Pero sa unang pagkakataon, hindi na ako takot pumasok sa kwartong iyon.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa boardroom, hindi na ako tumahimik at doon tuluyang nabunyag ang tunay na ugali ni Mona sa lahat ng tao.

Ilang araw ang lumipas bago ang huling paghaharap. Hindi iyon madaling araw para sa akin. Bawat gabi, iniisip ko kung tama ba ang desisyon ko na hindi agad humingi ng mabigat na parusa. May mga nagsasabi sa akin na masyado akong mabait. May mga nagsasabi na dapat ay tapusin na agad. Pero alam ko na kung tatanggalin lang si Mona nang walang paliwanag, walang matututo. At ang sistema na nagbigay sa kanya ng kapangyarihang mangmaliit ay mananatili pa rin.

Nang pumasok ako sa boardroom sa BGC, nandoon na si Miguel. Nandoon na rin si Jolo, nakaupo sa gilid, hawak ang isang folder na may mga tala niya. Nandoon ang sekretarya ni Miguel, tahimik at maingat. At nandoon si Mona, nakaupo sa kabilang dulo, nakaayos pa rin ang buhok, pero halatang hindi siya nakatulog nang maayos. Hindi siya mayabang ngayon. Hindi rin siya umiiyak. Parang taong naghihintay ng hatol.

Umupo ako sa harap niya. Hindi ako yumuko. Tiningnan ko siya nang diretso, hindi para takutin siya, kundi para ipakita na hindi na ako ang babaeng kanina ay humihingi ng pasensya. “Magandang umaga, Ma’am Mona,” sabi ko. Tumango lang siya. “Magandang umaga rin po, Ma’am Grace.” Magalang pa rin ang boses niya, pero may panginginig.

Sinimulan ni Miguel ang pag-uusap. “Mona, pinatawag kita rito hindi para hiyain ka,” sabi niya. “Pinatawag kita para tapusin natin ito nang maayos. Narinig na namin ang recorder. Narinig na namin si Jolo. Ngayon, gusto kong marinig mula sa iyo, sa harap ni Grace, ano ba talaga ang nangyayari sa mga interview mo?” Tahimik ang kwarto. Rinig ang aircon, rinig ang paghinga namin.

Huminga nang malalim si Mona. “Sir, aaminin ko po,” sabi niya. “Mabilis po ako magsalita ng Ingles. Ginagamit ko po iyon para makita agad kung sino ang kaya at sino ang hindi. Akala ko, epektibo iyon. Akala ko, iyon ang ibig sabihin ng mataas na standard.” Habang nagsasalita siya, unti-unti siyang nagiging totoo. Hindi na siya nagtatago sa likod ng job posting.

Tinanong ko siya, mahinahon pero diretso. “Ma’am Mona, kailan mo huling tinanong ang isang aplikante tungkol sa totoong trabaho? Tungkol sa kung paano siya mag-aasikaso ng email, kung paano siya maghahanda ng minutes, kung paano siya makikipagtulungan sa team?” Natigilan siya. Hindi siya nakasagot agad. “Hindi ko po maalala,” sabi niya sa wakas. “Madalas po, sa Ingles na lang ako nagtatapos.” Doon nabunyag ang pinakamalaking butas. Hindi niya sinusukat ang kakayahan. Sinusukat niya ang takot.

Nagpatuloy ako. “Noong araw ng interview ko, hindi mo ako tinanong tungkol sa karanasan ko sa pag-aayos ng dokumento. Hindi mo ako tinanong tungkol sa pakikipagtrabaho sa ibang bansa. Ang tinanong mo ay kung bakit ako may edad na, kung bakit ako nagpahinga, kung bakit ako nag-apply kahit ordinaryo lang ang pinanggalingan ko.” Bawat salita ko ay totoo, at bawat salita ay galing sa naalala ko at sa narinig namin sa recorder. Hindi ako nagdagdag. Hindi ako nagbawas.

Sinubukan ni Mona na ipagtanggol ang sarili niya sa huling pagkakataon. “Sir, lahat po ng HR ay mahigpit,” sabi niya. “Kung maluwag ako, baka makapasok ang hindi karapat-dapat.” Tumingin si Miguel sa kanya, malamig. “Mona, ang mahigpit ay iba sa mapanakit,” sabi niya. “Ang mahigpit ay nagtatanong ng mahirap na tanong tungkol sa trabaho. Ang mapanakit ay nagtatanong para ipakita na mas magaling ka.” Nang sabihin iyon ni Miguel, napayuko si Mona.

Doon siya tuluyang nadulas. “Pero Sir, kung hindi ko sila tatakutin, hindi nila ako rerespetuhin,” sabi niya, halos pabulong. “Gusto ko lang po na igalang ako.” Sa sandaling iyon, naintindihan ko. Hindi lang siya mayabang. Takot din siya. Takot siyang hindi siya seryosohin kung hindi siya matapang. Takot siyang mawalan ng halaga kung hindi siya ang pinakamalakas sa kwarto. At ang takot na iyon ang ginawa niyang dahilan para manakit.

Hindi ako nagalit. Nalungkot ako para sa kanya, pero hindi ko hinayaan na ang lungkot na iyon ay maging dahilan para kalimutan ang ginawa niya. “Ma’am Mona, ang respeto ay hindi nakukuha sa pananakot,” sabi ko. “Nakukuha iyon sa pakikinig. Noong araw na iyon, hindi mo ako pinakinggan. Hinusgahan mo ako bago mo ako kilalanin.” Tumulo ang luha niya, pero hindi siya umalis. Nanatili siya, at nakinig.

Lumingon ako kay Miguel. “Sir, may gusto akong linawin,” sabi ko. “Hindi ako pumunta rito para humingi ng ganti. Pumunta ako rito para protektahan ang pangalan ng kumpanya at ang mga taong umaasa rito.” Ipinaliwanag ko na ang Santiago Holdings ay kilala dahil sa propesyonal na pakikitungo, hindi dahil sa paghiya. Kung hahayaan natin ang ganitong interview, masisira ang tiwala ng mga aplikante at ng mga empleyado. At iyon ang tunay na mawawala sa atin, hindi lang isang tao.

Sinabi ko rin na kailangan naming protektahan si Jolo. “Si Jolo ang nagsabi ng totoo kahit natatakot siya,” sabi ko. “Kung hahayaan natin na siya ang maparusahan dahil nagsalita siya, walang magsasalita ulit.” Tumingin si Miguel kay Jolo at tumango. “Tama ka, Grace,” sabi niya. “Walang mangyayari kay Jolo. Sa katunayan, siya ang magiging bahagi ng bagong proseso.” Ngumiti si Jolo, at sa unang pagkakataon, nakita ko siyang huminga nang maluwag.

Pagkatapos noon, inilatag ni Miguel ang desisyon. Hindi ito padalos-dalos. Hindi ito ganti. “Mona, simula ngayon, hindi ka na mag-iinterview nang mag-isa,” sabi niya. “Aalisin ka sa interview panel hangga’t hindi ka dumadaan sa retraining at hindi mo naipapakita na kaya mong mag-interview nang patas. Magkakaroon ng pormal na warning sa record mo, at ikaw mismo ang hihingi ng paumanhin sa mga naapektuhan sa paraang maayos at totoo.” Tahimik si Mona, pero tumango siya.

Hindi siya tinanggal. Hindi dahil pinatawad na agad ang lahat, kundi dahil mas mahalaga na matuto siya at ayusin ang ginawa niya kaysa sa mawala lang siya at ulitin ng iba ang parehong pagkakamali sa ibang kumpanya. “Kung tatanggalin ka namin ngayon,” sabi ni Miguel, “madali lang iyon. Pero walang magbabago. Gusto kong makita na kaya mong magbago.” Doon, sa unang pagkakataon, umiyak si Mona nang hindi nagmamakaawa. Umiyak siya dahil naintindihan niya.

Humingi siya ng paumanhin sa akin, sa harap ni Miguel at ni Jolo. “Ma’am Grace, pasensya na po,” sabi niya, nanginginig ang boses pero diretso ang tingin. “Hindi ko po kayo kilala noon, pero hindi po iyon dahilan. Mali po ako. Ginamit ko ang Ingles para magmukha akong mas mataas, at nasaktan ko kayo at ang iba. Pasensya na po talaga.” Hindi iyon perpektong sorry. Pero totoo iyon. At ang totoo ay mas mahalaga kaysa sa maganda pakinggan.

Tumayo ako at lumapit sa kanya. “Tinanggap ko ang sorry mo, Ma’am Mona,” sabi ko. “Pero sana, hindi lang ito matapos dito. Sana, sa susunod na may umupo sa harap mo, makinig ka muna bago ka humusga.” Tumango siya, at pinunasan ang luha niya. Hindi kami naging magkaibigan agad. Pero hindi na kami magkaaway. Naging dalawang taong natuto sa isang masakit na araw.

Pagkatapos ng meeting, nag-usap kami ni Miguel nang mag-isa. “Grace, salamat,” sabi niya. “Kung hindi ka pumunta, hindi namin malalaman kung gaano na kalalim ang problema.” Ngumiti ako. “Hindi ako ang bayani dito, Sir,” sabi ko. “Ang bayani ay si Jolo, na nagsabi ng totoo kahit natatakot siya. At ang mga aplikante na nagpadala ng reklamo kahit walang pangalan. Sila ang nagbigay sa atin ng pagkakataong ayusin ito.” Tumango si Miguel, at sinabi niyang tutuloy ang bagong proseso.

Sa mga sumunod na linggo, nanatili ako bilang observer sa Santiago Holdings. Tinulungan ko si Jolo at ang team na gumawa ng bagong interview guide. Simple lang ang mga tanong. Malinaw. Nasa Tagalog at Ingles, pero hindi ginagamit ang Ingles para takutin. Ang bawat aplikante ay may parehong pagkakataon na ipaliwanag ang sarili. Ang bawat interviewer ay hindi na puwedeng mag-isa. At ang bawat desisyon ay kailangang may dahilan na tungkol sa trabaho, hindi tungkol sa edad o sa pinanggalingan.

Isang araw, habang nakaupo ako sa labas ng interview room, narinig ko si Jolo na nag-iinterview. Mahinahon ang boses niya. “Puwede mo bang ikuwento kung paano ka nag-asikaso ng dokumento noon?” tanong niya sa isang aplikante. “Take your time, walang nagmamadali.” Napangiti ako. Iyon ang boses na sana ay narinig ko noon. Iyon ang boses na sana ay narinig ng lahat ng umiyak sa kwartong iyon.

Bago ako umalis sa BGC nang araw na iyon, dumaan si Mona sa hallway. Huminto siya sa harap ko. “Ma’am Grace,” sabi niya, mahina. “Nagsimula na po akong mag-retraining. Mahirap po, pero gusto ko pong matuto.” Ngumiti ako sa kanya. “Mabuti iyan, Ma’am Mona,” sabi ko. “Hindi pa huli ang lahat para matutong makinig.” Tumango siya at nagpatuloy sa paglalakad, mas magaan na ang hakbang kaysa dati.

Habang naglalakad ako palabas ng gusali, tiningnan ko ang Makati skyline sa malayo. Ang hangin ay mainit, pero magaan ang pakiramdam ko. Naalala ko ang araw na pumasok ako na nakasuot ng simpleng puting shirt, naka-low ponytail, at takot na baka hindi ako pakinggan. Ngayon, lalabas ako na hindi na kailangang magpanggap. Hindi na ako kailangang magtago sa likod ng binawasang resume. Ako si Grace Santos, lecturer, tagapayo, at isang babaeng natutong hindi manahimik kapag may mali.

Naisip ko ang lahat ng aplikante na hindi ko nakilala. Sana, sa susunod na mag-apply sila, may makikinig na sa kanila. Sana, hindi na nila kailangang umiyak para lang mapatunayan na may halaga sila. At sana, ang kuwento ko ay maging paalala na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa kung gaano kabilis ka magsalita ng Ingles, kundi sa kung paano ka makitungo sa taong walang kapangyarihan sa harap mo.

Pag-uwi ko, inilapag ko ang bag ko at tiningnan ang recorder na ginamit ko. Hindi ko na ito kailangan. Ang totoo ay narinig na. Ang pagbabago ay nagsimula na. At kahit hindi perpekto ang lahat, alam kong may isang pinto na muling bumukas, hindi para sa mga gustong magpataas, kundi para sa mga marunong rumespeto at makinig.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang araw na iyon, naramdaman kong may mga pinto pa ring bumubukas para sa mga taong marunong rumespeto at handang magsimula ulit nang may pag-asa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨