Bahagi 3
Nalaman kong naiintindihan ko pala ang lahat ng sinabi ni Miguel sa French, at doon ko tuluyang naintindihan na hindi na ako ang mahal niya.
Kinabukasan, nagising ako sa condo ni Maya sa Quezon City. Hindi ako nakatulog ng maayos. Ang kisame ay puti at tahimik. Walang amoy ng pabango ni Miguel. Walang tunog ng susi niya sa pinto. May kumot na makapal at may baso ng tubig sa tabi ko. Naalala ko na kagabi, nang ilagay ko ang resignation letter sa mesa, hindi siya sumagot. Tumalikod lang siya at pumasok sa kwarto. Ako naman ang kumuha ng maleta at pumunta kay Maya.
Nagising si Maya at nagluto ng lugaw. Hindi siya nagtanong ng marami. Inilagay lang niya ang mangkok sa harap ko at sinabi, “Kumain ka muna, Grace. Kahit konti lang.” Kumuha ako ng isang kutsara. Mainit at maalat. Biglang tumulo ang luha ko. Hindi dahil sa lugaw, kundi dahil sa wakas may nag-aalaga sa akin nang hindi ako kailangang magmakaawa. Sinabi ni Maya, “Hindi mo kailangang magpanggap na ayos ka dito.”
Pagkatapos kumain, sinabi ko kay Maya na pupunta ako sa opisina sa Makati. Gusto kong ipasa ng personal ang resignation ko. Ayaw kong iwan ito na parang takot ako. Gusto kong harapin ang lahat. Sumama si Maya sa akin hanggang sa lobby. Sinabi niya, “Nandito lang ako sa baba, mag-message ka lang.” Tumango ako at sumakay sa elevator. Ang puso ko ay kumakabog, pero ang mga paa ko ay diretso.
Pagdating sa floor namin, tumahimik ang lahat. May mga matang nakatingin sa akin na parang may nabasang chismis. May mga bumulong tungkol sa IPO party. May mga nag-iwas ng tingin. Dati, ako ang Manager Grace na laging naka-smile at nag-aayos ng mga papeles. Ngayon, ako ang babaeng tumanggi sa proposal ng boss sa harap ng lahat. Hindi ako nagmadali. Lumakad ako ng diretso papunta sa HR.
Naupo ako sa harap ng HR manager. Inilagay ko ang resignation letter sa mesa. Sabi niya, “Grace, sigurado ka ba? Kakalabas lang ng IPO. Sabi ni Boss Miguel, baka pagod ka lang.” Sinabi ko, “Sigurado ako. Pitong taon na akong nandito. Tinapos ko na ang lahat ng dapat tapusin.” Tinitigan niya ako at dahan-dahang tumango. Sinabi niya na ipoproseso niya ito ngayong araw. Nagpasalamat ako at tumayo.
Paglabas ko ng HR, nasa pantry si Liza. Nakasuot siya ng puting blouse at may hawak na tasa ng kape. Nang makita niya ako, namula ang mga mata niya. Sinabi niya, “Manager Grace, bakit mo ako ginaganito? Wala akong ginagawang masama.” Hindi ako sumigaw. Mahinahon kong sinabi, “Liza, hindi kita inaaway. Gusto ko lang ng totoo.” Tumingin siya sa akin na parang ako ang nang-aapi.
Sinabi ko sa kanya ang isang bagay na matagal ko nang itinatago. Sinabi ko, “Noong anniversary namin, narinig ko si Miguel na nagsasalita ng French. Sabi niya, parang ka maliit na araw. Sabi niya, kapag kasama ka niya, bumabata siya.” Namutla si Liza. Nabitawan niya ng konti ang tasa. Sinabi niya, “Hindi mo naiintindihan, nagbibiro lang sila.” Sinabi ko, “Naiintindihan ko, Liza. Nag-aaral ako ng French para sa Paris. Kaya naiintindihan ko ang bawat salita.”
Doon nagbago ang mukha niya. Hindi na siya mukhang mahina. May inis na dumaan sa mga mata niya. Sinabi niya, “Kung naiintindihan mo, bakit ka pa nagtatanong? Alam mo naman na mas kailangan siya ni Miguel ngayon.” Natigilan ako. Hindi ito ang boses ng inosenteng sekretarya. Ito ang boses ng isang taong sanay na may magtatanggol sa kanya. Sinabi ko, “Kailangan? O gusto mo lang na ikaw ang kailanganin?” Hindi siya sumagot at yumuko.
Biglang dumating si Miguel. Nakasuot siya ng suit at mukhang pagod. Sinabi niya, “Grace, tama na. Pumasok ka sa opisina ko, mag-usap tayo.” Sinabi ko, “Dito na lang tayo mag-usap. Wala akong itatago.” Tumingin ang mga tao sa paligid, pero hindi ako natakot. Sinabi niya, “Kakalabas lang ng IPO, kailangan ka ng kumpanya. Hindi ka pwedeng umalis ng ganito.” Sinabi ko, “Pitong taon akong nandito, Miguel. Ako ang nag-ayos ng mga papeles noong nagsisimula pa lang tayo. Pero ngayon, ako na ang aalis.”
Sinabi niya na nagbibiro lang siya noong gabing iyon. Sinabi niya na nagkukwentuhan lang silang mga magkakaibigan at pinalaki ko lang. Sinabi niya na hindi niya sineryoso ang mga salitang iyon. Tinitigan ko siya at sinabi ko, “Kung biro lang, bakit mo ibinigay sa akin ang titulo pero ang pag-ibig ay sa iba? Sinabi mo, hindi ko pwedeng makuha ang lahat. Ano ang ibig sabihin noon?” Natigilan siya. Hindi niya inasahan na uulitin ko ang eksaktong mga salita niya.
Sinabi niya na ginagawa niya iyon para protektahan ako. Sinabi niya na ang posisyon ng Misis Santiago ay sa akin lang at walang makakakuha noon. Sinabi niya na sapat na iyon. Sinabi ko, “Hindi sapat ang titulo, Miguel. Hindi ako piraso ng muwebles na ilalagay mo sa bahay para sabihin na sa’yo ako. Gusto ko ng pag-ibig na buo, hindi hati.” Umiling siya at sinabi, “Nagiging madrama ka na naman.”
Doon siya nagalit. Sinabi niya na binigyan niya ako ng ₱100,000 na suweldo kahit halos admin lang ako. Sinabi niya na pinatira niya ako sa condo sa BGC at hindi niya ako pinabayaan. Sinabi niya na kung wala siya, wala ako ngayon. Sinabi ko, “Nagtrabaho ako, Miguel. Hindi ako nakaupo lang. Ako ang nag-ayos ng mga kontrata, ng mga bisita, ng mga papeles na ayaw mong asikasuhin. Ang suweldo ko ay para sa trabaho ko, hindi pambili ng katahimikan ko.”
Umiyak si Liza at sinabi niya na hindi niya hiningi ang swan cake o ang haunted house. Sinabi niya na si Miguel lang ang nagkusa. Pero sa gitna ng pag-iyak niya, nadulas siya. Sinabi niya, “Sinabi ni Miguel na aalagaan niya ako. Sinabi niya na ako ang nagpapagaan sa kanya.” Tumingin ako kay Miguel. Namula ang mukha niya. Sinabi ko, “Kaya pala, sa akin ang bear cake na libre, sa kanya ang swan cake na limited. Sa akin ang paghihintay hanggang ma-lowbat ang cellphone, sa kanya ang tawag agad.”
Dumating si Maya at hinawakan niya ang kamay ko. Sinabi niya kay Miguel, “Pitong taon siyang naghintay sa’yo. Pitong taon siyang nagtiis. Huwag mo siyang tawaging madrama dahil sa wakas ay nagsalita na siya.” Tumahimik si Miguel. Tumingin siya sa sahig. Si Liza ay patuloy na umiiyak at sinabi niya na hindi niya kasalanan. Sinabi ni Maya, “Hindi namin sinasabi na kasalanan mo lang. Pero huwag mong sabihin na wala kang alam.”
Umalis ako sa opisina at nagpunta kami ni Maya sa isang maliit na karinderya sa Makati. Umorder kami ng sinigang at kanin. Sinabi ni Maya, “Naalala mo ba noong kolehiyo, pangarap mong mag-aral sa Paris? Bago pa si Miguel, ikaw na si Grace na mahilig magbasa at mangarap.” Tumango ako. Naalala ko. Bago si Miguel, may pangarap na ako. Sa pitong taon, unti-unti kong nilimot ang pangarap ko para maging anino niya. Ngayon, bumabalik ang dating ako.
Binuksan ko ang bank account ko sa cellphone. Mayroon akong ₱1.5 million na ipon. Ipon ko ito mula sa suweldo ko sa pitong taon. Hindi ito galing sa kanya bilang awa. Galing ito sa trabaho ko. Mayroon din akong ticket papuntang Paris pagkatapos ng dalawang araw. Mayroon akong passport at visa. Hindi ako aalis na walang dala. Aalis ako na may plano.
Pagkatapos ng tanghalian, bumalik ako sa condo sa BGC para kunin ang mga gamit ko. Tahimik ang condo. Amoy pa rin ng pabango niya. Nandoon pa ang mga libro ko, ang mga damit ko, ang mga kahon ng alaala. Nagsimula akong mag-impake. Kinuha ko lang ang sa akin. Ang mga damit ko, ang mga libro ko, ang admission letter, ang passport. Iniwan ko ang mga regalo niya na hindi ko na kailangan.
Dumating si Miguel habang nag-iimpake ako. Sinabi niya, “Grace, sa akin ang condo na ‘to. Hindi mo pwedeng kunin ang lahat.” Sinabi ko, “Hindi ko kinukuha ang condo mo. Kinukuha ko lang ang mga gamit ko. Ang mga gamit mo, iiwan ko.” Tumingin siya sa maleta ko at sinabi, “Huwag kang umalis. Pag-usapan natin.” Sinabi ko, “Pitong taon tayong nag-usap, Miguel. Ngayon, ako naman ang magdedesisyon.”
Binuksan niya ang wallet niya at sinabi, “Bibigyan kita ng ₱500,000 na pabaon. Para hindi ka mahirapan sa Paris.” Tinitigan ko ang pera. Dati, matutuwa ako. Dati, iisipin ko na pag-aalaga ito. Pero ngayon, alam ko na ang pera ay hindi kapalit ng pag-ibig. Sinabi ko, “Hindi ko kailangan ang pera mo. May sarili akong ipon. Gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong mabuhay nang hindi umaasa sa’yo.” Natigilan siya at ibinaba ang kamay niya.
Sinabi niya na walang magmamahal sa akin tulad niya. Sinabi niya na sa Paris, mag-isa lang ako at walang mag-aalaga sa akin. Sinabi ko, “Mas mabuting mag-isa ako na may peace, kaysa kasama ka na palagi akong nagdududa.” Sinabi niya na matanda na ako para magsimula ulit. Sinabi ko, “Hindi ako matanda para mangarap. Matanda na ako para magtiis.” Umupo siya sa sofa at tahimik na tumingin sa akin.
Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon ko. Hindi ako tatanggap ng pera niya. Hindi ako mananatili sa condo niya. Hindi ako maghihintay ng tatlong araw sa parehong bahay. Aalis ako ngayon at sa condo ni Maya ako titira hanggang sa flight ko. At hindi ako aalis nang tahimik lang. Mag-iiwan ako ng sulat na nagsasabi na tapos na kami, hindi dahil galit ako, kundi dahil pinili ko ang sarili ko.
Sinulatan ko ang sulat sa mesa. Maikli lang. Sinabi ko na nagpapasalamat ako sa pitong taon, pero hindi ko na kayang maging Misis Santiago na walang pag-ibig. Sinabi ko na hindi ako galit, pero hindi na ako babalik. Inilagay ko ang sulat sa ibabaw ng mesa, sa tabi ng resignation letter na iniwan ko kanina. Kinuha ko ang maleta ko at lumabas ng condo.
Pagbalik ko kay Maya, nakaupo ako sa bintana at tinitigan ang mga ilaw ng Quezon City. Masakit pa rin. Ang puso ko ay mabigat. Pero may kakaibang linaw. Hindi na ako nagtatanong kung mahal pa ba niya ako. Alam ko na ang sagot. At sa wakas, hindi na ako takot sa sagot na iyon. Ang takot ko dati ay mawala siya. Ngayon, ang takot ko ay mawala ang sarili ko kung mananatili ako.
Tinawagan ako ni Maya at sinabi, “Grace, handa ka na ba?” Tumingin ako sa maleta ko. Nandoon ang admission letter, ang passport, ang ticket. Sinabi ko, “Handa na ako. Sa dalawang araw, lilipad na ako.” Ngumiti si Maya at niyakap ako. Sinabi niya, “Hindi ka nag-iisa. Nandito ako.” At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, naniwala ako na totoo iyon.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel sa huling gabi bago ako lumipad pa-Paris, at doon ko piniling bitawan siya para piliin ang sarili ko.
Huling gabi ko sa Manila. Nasa condo ni Maya ako sa Quezon City at nakaayos na ang maleta ko. Ang admission letter, passport, at ticket ay nasa ibabaw ng mesa. Nagluluto si Maya ng pancit at sinasabi niya na kumain ako ng marami para hindi ako magutom sa biyahe. Biglang kumatok si Miguel. Malakas at nagmamadali. Tumayo si Maya at tumingin sa akin. Tumango ako. Binuksan niya ang pinto.
Pumasok si Miguel na mukhang pagod at hindi nakatulog. Nakasuot siya ng simpleng t-shirt at jeans, hindi suit. Sinabi niya, “Grace, pwede ba tayong mag-usap ng tayo lang?” Tumingin si Maya sa akin at lumabas muna sa kusina para bigyan kami ng espasyo. Umupo si Miguel sa tapat ko. Ang mga kamay niya ay nanginginig. Sinabi niya, “Hindi ako makatulog. Naiisip ko ang pitong taon natin.”
Sinabi niya na magbabago na siya. Sinabi niya na hindi na niya isasama si Liza kahit saan. Sinabi niya na kakain na ulit siya ng magaan na pagkain at hindi na magpapa-camping sa Tagaytay para lang sa iba. Sinabi niya na bibilhan niya ako ng tamang cake at hindi na niya kakalimutan na allergic ako sa peach. Tinitigan ko siya. Dati, sapat na ang mga salitang ito para magpatawad ako. Ngayon, naririnig ko lang ang mga pangako na narinig ko na noon.
Sinabi ko, “Miguel, hindi ito tungkol sa cake o sa camping. Tungkol ito sa sinabi mo sa French. Tungkol ito sa pag-ibig na ibinigay mo sa iba habang ang titulo ay ibinigay mo sa akin.” Yumuko siya. Sinabi niya, “Akala ko sapat na ang titulo. Akala ko kapag binigyan kita ng posisyon, ng condo, ng ₱100,000 na suweldo, sapat na iyon. Akala ko hindi mo kailangan ng buong pag-ibig dahil matanda na tayo at stable na tayo.” Doon ko narinig ang tunay niyang pagkakamali.
Sinabi ko, “Hindi mo ako binili, Miguel. Hindi ako empleyado na binabayaran para manahimik. Kasama mo ako mula sa wala. Ako ang nag-ayos ng mga papeles noong walang-wala pa tayo. Hindi mo ako binigyan ng awa. Pinagtrabahuhan ko ang lahat.” Tumahimik siya. Sinabi niya, “Alam ko. Pero natakot ako na mawala ka. Kaya ibinigay ko ang titulo para hindi ka umalis.” Sinabi ko, “Pero ikaw ang unang umalis, Miguel. Umalis ang puso mo bago pa ako umalis sa condo.”
Biglang tumunog ang cellphone niya. Si Liza ang tumatawag. Tumingin siya sa akin at nagdadalawang-isip. Sinabi ko, “Sagutin mo.” Sinagot niya at narinig ko ang boses ni Liza na umiiyak. Sinabi niya na natatakot siya at gusto niyang puntahan siya ni Miguel. Sinabi ni Miguel, “Sige, pupuntahan kita.” Pagkababa niya ng tawag, tumingin siya sa akin. Sinabi ko, “Pumunta ka na. Doon ka naman talaga pupunta.” Tumayo siya at naglakad papunta sa pinto, pero huminto siya.
Sinabi niya, “Grace, hihintayin kita. Kapag bumalik ka mula sa Paris, nandito pa rin ako.” Sinabi ko, “Huwag mo akong hintayin. Hindi ako aalis para magpahinga at bumalik sa’yo. Aalis ako para magsimula ulit.” Tumingin siya sa maleta ko at sa ticket. Sinabi niya, “Paano kung magsisi ka?” Sinabi ko, “Mas magsisisi ako kung hindi ako umalis.” Lumabas siya ng pinto at narinig ko ang mga yapak niya sa hallway. Hindi ako umiyak. Huminga lang ako ng malalim.
Kinabukasan, maaga kaming umalis ni Maya papuntang airport. Maaga pa at malamig ang hangin. Hawak ko ang maleta ko at ang passport. Sa airport, biglang dumating si Miguel. Habol ang hininga niya at may hawak na maliit na kahon. Sinabi niya, “Grace, dinala ko ang swan cake. ‘Yung tama, hindi peach. Gusto kong ikaw ang kumain nito, hindi si Liza.” Tinitigan ko ang kahon. Dati, ito ang pangarap ko. Ang swan cake na simbolo ng isang buhay, isang pag-ibig. Ngayon, hindi na ito sapat. Sinabi ko, “Salamat, pero hindi ko na kailangan. Ang kailangan ko ay ang paglipad ko.”
Sinabi niya na sasama siya sa Paris para ayusin ang gulo ko. Sinabi niya na siya ang bahala sa lenggwahe at sa lahat. Umiling ako. Sinabi ko, “Kaya ko na, Miguel. Nag-aaral ako ng French. Kaya kong mag-isa.” Niyakap ako ni Maya at sinabi, “Mag-message ka pagdating mo.” Tumango ako at pumasok sa immigration. Hindi ako lumingon. Narinig ko pa ang boses ni Miguel na tinatawag ang pangalan ko, pero nagpatuloy ako sa paglakad.
Ang biyahe papuntang Paris ay mahaba at tahimik. Tumingin ako sa bintana at nakita ang mga ulap. Naalala ko ang pitong taon. Naalala ko ang unang beses na nagkita kami sa kolehiyo, ang mga gabing walang pera pero masaya kami, ang mga anniversary na kabisado niya. Naalala ko rin ang swan cake, ang haunted house, ang relo sa litrato ni Liza, ang maanghang na pagkain. Lahat ng iyon ay parang isang pelikula na natapos na. Huminga ako ng malalim at sinabi ko sa sarili ko, “Tapos na.”
Pagdating sa Paris, malamig at maingay ang lungsod. Maliit ang kwarto na nirerentahan ko, pero malinis at akin. Ako ang nag-ayos ng mga gamit ko. Ako ang bumili ng tinapay at gatas. Ako ang naglakad papuntang eskwelahan. Sa unang linggo, nahihirapan ako sa French. Minsan nagkakamali ako sa pag-order ng pagkain. Minsan naliligaw ako. Pero walang nagmamadali sa akin at walang nagsasabi na magulo ako. Natututo ako ng dahan-dahan at sa sarili kong oras.
Nag-aral ako ng mabuti sa University of Paris. Sa klase, nakikinig ako at nagsusulat. Sa gabi, nag-aaral ako ng French at nagbabasa. May mga kaklase ako na tumutulong sa akin at sabay kaming nagkakape. Hindi sila bida sa kwento ko, pero sila ang nagpakita sa akin na kaya kong makipagkaibigan nang hindi kailangang magtiis. Natutunan kong magluto ng simpleng pasta at natutunan kong mag-isa na hindi nalulungkot. Ang ₱1.5 million na ipon ko ay ginamit ko ng maingat. Hindi ako bumili ng mamahaling gamit. Bumili lang ako ng kailangan ko.
Sa mga buwan na iyon, nag-video call kami ni Maya. Ikinukwento niya ang Manila. Ikinukwento niya ang Makati at ang Quezon City. Sinasabi niya na miss niya ako. Sinasabi ko na miss ko rin siya at ang sinigang. Minsan, nagme-message si Miguel. Sinabi niya na nami-miss niya ako. Sinabi niya na nag-resign si Liza at umalis din. Sinabi niya na hindi niya inasahan na iiwan din siya ni Liza. Hindi ako sumagot agad. Gusto kong tapusin muna ang pag-aaral ko.
Isang araw, nalaman ko ang buong kwento mula kay Maya. Pagkatapos kong umalis, humingi si Liza kay Miguel ng titulo. Sinabi niya na kung siya ang mahal niya, dapat siya na ang Misis Santiago. Sinabi ni Miguel na hindi niya kayang ibigay iyon dahil ang posisyon ay sa akin. Nagalit si Liza at sinabi niya na ginamit lang siya ni Miguel para sa kumpanya at para sa atensyon. Nag-resign si Liza at umalis. Naiwan si Miguel sa condo sa BGC na mag-isa, may IPO at ₱80 million, pero walang kasama. Doon niya naintindihan na ang titulo na akala niya ay sapat, ay hindi pala sapat kahit kanino.
Hindi ako natuwa sa nangyari kay Miguel. Hindi ako nagdiwang. Naramdaman ko lang na sa wakas, naintindihan niya ang sinabi ko. Ang pag-ibig ay hindi pwedeng hatiin sa titulo at sa puso. Kailangan itong buo. Sinabi ko kay Maya, “Hindi ko siya gustong saktan. Gusto ko lang na maintindihan niya.” Sinabi ni Maya, “Naintindihan na niya, Grace. Ngayon, ikaw naman ang intindihin mo.”
Natapos ko ang programa ko sa Paris. Nang ibigay sa akin ang certificate, tumulo ang luha ko. Hindi ito dahil sa lungkot, kundi dahil sa proud ako sa sarili ko. Ako ang nagbayad ng pag-aaral ko gamit ang sarili kong ipon. Ako ang nag-aral ng French. Ako ang naglakad mag-isa sa ibang bansa at nakatapos. Hindi ako ang babaeng naghihintay sa pinto. Ako na ang babaeng nagbubukas ng sarili niyang pinto.
Bumalik ako sa Manila pagkatapos ng isang taon. Hindi ako bumalik sa BGC. Umuupa ako ng maliit na condo sa Quezon City, malapit kay Maya. Simple lang ito, pero tahimik at akin. Nagsimula ako ng maliit na consultancy para sa maliliit na negosyo. Tinutulungan ko sila sa admin, sa mga papeles, sa pag-aayos ng opisina. Ang dati kong trabaho na akala ni Miguel ay walang kwenta, ngayon ay pinagkakakitaan ko ng sarili ko. Kumikita ako ng sapat para mabuhay ng maayos at hindi umaasa sa kahit sino.
Isang hapon, nagkita kami ni Miguel sa isang coffee shop sa Makati. Payat na siya at pagod ang mga mata. Sinabi niya, “Grace, ang ganda mo ngayon. Mas payapa ka.” Ngumiti ako at sinabi, “Salamat. Natutunan ko na.” Sinabi niya na sorry siya. Sinabi niya na mali siya na akala niya sapat ang titulo at pera. Sinabi niya na nawala sa kanya si Liza at nawala rin ako. Sinabi niya na ang kumpanya ay tumatakbo pa rin, pero iba na ang pakiramdam. Walang maliit na araw sa opisina at walang Grace na nag-aayos ng lahat.
Tinitigan ko siya at sinabi ko, “Pinapatawad na kita, Miguel. Pero hindi na ako babalik. Hindi dahil galit ako, kundi dahil natapos na ang kwento natin.” Tumango siya at tumulo ang luha niya. Sinabi niya, “Naiintindihan ko. Gusto ko lang na maging masaya ka.” Sinabi ko, “Masaya na ako. Hindi dahil may iba, kundi dahil may sarili na ako.” Pagkatapos naming mag-usap, tumayo ako at naglakad palabas ng coffee shop na magaan ang pakiramdam.
Noong gabing iyon, nagpunta ako sa bahay ni Maya. Kumain kami ng pancit at nagkwentuhan. Sinabi ni Maya, “Grace, ang layo na ng narating mo.” Tumawa ako at sinabi, “Ang layo na nga. Mula sa BGC hanggang Paris, hanggang dito ulit.” Tumingin ako sa bintana at nakita ang mga bituin. Naalala ko ang litrato ni Liza na nakaupo sa bubong ng kotse at nakatingala sa mga bituin. Dati, naiinggit ako. Ngayon, nakatingala rin ako sa mga bituin, pero hindi na ako naghihintay ng magpapatahan sa akin. Ako na ang nagpapatahan sa sarili ko.
Sa mga sumunod na linggo, mas naging abala ako sa consultancy ko. May mga kliyente na nagtitiwala sa akin. May mga kaibigan na nag-aalaga sa akin. May mga umaga na nagigising ako na payapa at hindi na nagche-check ng feed ni Liza. Hindi ko na kailangang magduda. Hindi ko na kailangang maghintay hanggang ma-lowbat ang cellphone ko. Ang buhay ko ay akin na.
Minsan, iniisip ko pa rin ang pitong taon. Hindi ko ito binubura. Parte ito ng buhay ko. Tinuruan ako nito na ang pag-ibig ay hindi titulo, hindi suweldo, hindi condo, hindi cake. Ang pag-ibig ay ang buong puso na ibinibigay nang walang hati. At kung hindi iyon maibigay ng isang tao, mas mabuting piliin ang sarili. Hindi ito pagiging makasarili. Ito ay pagiging totoo.
Sa wakas, hindi na ako ang babaeng naghihintay sa proposal sa harap ng lahat. Ako na ang babaeng pumili ng sarili niyang umaga, ng sarili niyang pangarap, at ng sarili niyang kinabukasan. At bukas, may bagong araw na naghihintay sa akin na mas maliwanag kaysa sa kahapon.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
