Nag-donate ako ng ₱2 milyon sa dati kong eskwelahan, pero tinanggihan nila ang anak ko kahit pasado — kaya inilipat ko ang ₱28 milyon ko./86

Nag-donate ako ng ₱2 milyon sa dati kong eskwelahan, pero tinanggihan nila ang anak ko kahit pasado — kaya inilipat ko ang ₱28 milyon ko.

Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nang bawiin ko ang ₱28 milyon ko, pero dumating sila sa opisina ko para ibalik ang anak ko kapalit ng pera

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina ng Santos Group. Hindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit kong naiisip ang mukha ni Miguel noong sinabi kong hindi na kami tutuloy sa Manila Central. Hindi siya umiyak, pero ramdam ko ang bigat sa dibdib niya.

Pagdating ko, nandoon na si Mia. May hawak siyang folder at tasa ng kape. Sinabi niyang maaga pa lang, tumatawag na ang Manila Central. Iba-ibang numero ang ginagamit nila. Ang iba, hindi niya na sinasagot. Ang iba, binababa niya agad.

Sinabi ko sa kanya na ayokong makipag-usap sa telepono. Kung gusto nilang mag-usap, kailangan nilang pumunta at humarap. Hindi ako tatakbo. Hindi rin ako magtatago.

Bandang alas-diyes, dumating si Principal Ramon at si Director Luis. Nasa lobby sila. Nakasuot si Ramon ng maayos na barong. Si Luis naman, nakayuko at parang hindi makatingin sa akin. Pinapasok ko sila sa conference room, hindi sa personal kong opisina. Gusto kong malinaw na negosyo ito, hindi personal na pakiusap.

Umupo si Ramon sa tapat ko. Nilapag niya ang folder sa mesa. Tumingin siya sa akin at ngumiti nang pilit.

“Grace, nagpunta kami para humingi ng paumanhin.”

Hindi ako sumagot agad. Hinintay ko siyang magpatuloy.

“May hindi pagkakaunawaan. Si Luis, nagkamali ng pag-intindi. Akala niya may hinihingi kang special treatment.”

Tumingin ako kay Luis. Nanginginig ang mga kamay niya sa ibabaw ng mesa.

“Director Luis, hindi pagkakaunawaan ba ang tawag mo sa sinabi mo?”

Tanong ko nang mahinahon, pero diretso.

“Sinabi mo, hindi niyo tatanggapin si Miguel kahit pasado siya, dahil nag-donate ako. Sinabi mo, para protektahan ang kadalisayan ng edukasyon.”

Namutla si Luis. Tumingin siya kay Ramon, parang humihingi ng tulong.

“Grace, oo, mali ang mga salita ko,” sabi ni Luis. “Pero ginawa ko lang iyon para sa eskwelahan. Ayokong isipin ng ibang magulang na nabibili ang slot.”

Napatawa ako nang mahina, pero walang saya.

“Director, kailan ako humingi ng slot? Kailan ako tumawag sa iyo para makiusap? Ang anak ko, nag-exam. Nagpasa ng papeles. Naghintay ng isang linggo tulad ng lahat.”

Binuksan ko ang drawer at nilabas ang isang papel. Iyon ang resulta ng exam ni Miguel. Lampas ng sampung puntos sa cutoff. Malinaw ang mga numero. Walang duda.

“ Ito ang score niya,” sabi ko. “Hindi ito galing sa donasyon. Hindi ito galing sa koneksyon. Galing ito sa isang taon ng puyat, review, at sipag.”

Tinulak ko ang papel papunta sa gitna ng mesa. Tiningnan ito ni Ramon, pero hindi niya hinawakan.

Pagkatapos, nilabas ko ang isa pang papel. Ang kontrata ng donasyon para sa library. Ipinakita ko ang bahagi kung saan walang kondisyon. Walang nakasulat na kapalit na slot. Walang nakasulat na pangalan ni Miguel. Malinis ang kontrata.

“At ito ang donasyon ko sa library,” sabi ko. “₱2 milyon. Walang kondisyon. Hindi ko ito ginamit para bumili ng kahit ano. Ginawa ko ito dahil mahal ko ang eskwelahang iyon.”

Tahimik ang conference room. Naririnig ko ang aircon. Naririnig ko ang paghinga ni Luis.

Si Ramon ang unang nagsalita.

“Grace, naiintindihan ko. Kaya nga nandito kami. Kung ibabalik mo ang ₱28 milyon, tatanggapin namin si Miguel bukas din.”

Parang may bumagsak sa loob ko. Hindi galit lang. Kirot. Dahil ang dati kong eskwelahan, ang lugar na minahal ko, ngayon ay nakikipagtawaran sa akin gamit ang anak ko.

“Principal Ramon,” sabi ko. “Ganoon ba talaga kababa ang tingin niyo sa anak ko? Na ang slot niya, pwedeng ibalik kapalit ng pera?”

“ Hindi ganoon ang ibig kong sabihin,” depensa ni Ramon. “Gusto lang naming ayusin ang gusali. Kailangan ng mga bata ang bagong gusali.”

“Kailangan din ng mga bata ang respeto,” sagot ko. “At si Miguel, kailangan niya ng eskwelahang maniniwala sa kanya nang walang bayad.”

Doon nag-iba ang mukha ni Luis. Yumuko siya nang mas mababa. Sa wakas, nagsalita siya nang mahina.

“Ako po ang nagkamali. Akala ko po kasi, kapag nag-donate ang isang magulang, may hihingin agad. Hindi ko chineck ang score. Hindi ko tinanong kung humingi kayo. Nagdesisyon ako agad.”

Tiningnan ko siya. Sa unang pagkakataon, hindi siya mayabang. Takot siya. At pagod.

“Director, alam mo ba kung ano ang ginawa mo sa anak ko?” Tanong ko. “Isang linggo siyang naghintay. Araw-araw siyang nagtatanong kung tatawag na ang Manila Central. Pagkatapos, sinabi mo sa akin na hindi siya tanggap, na parang wala siyang ginawang tama.”

Hindi nakasagot si Luis. Tumingin siya sa sahig.

Si Ramon naman, sinubukang ilipat ang usapan.

“Grace, kalimutan na natin ang nakaraan. Isipin natin ang kinabukasan ni Miguel. Manila Central pa rin ang pinakamagandang eskwelahan sa Maynila.”

Umiling ako.

“Principal, ang pinakamagandang eskwelahan ay hindi lang tungkol sa pangalan. Tungkol ito sa kung paano nila tratuhin ang bata kapag walang nakatingin.”

Pagkatapos ng meeting, hindi ako agad umuwi. Tinawagan ako ni Principal Victor. Excited ang boses niya, pero maingat pa rin.

“Ma’am Grace, nagsimula na kami ng plano. May architect na. May contractor na. Gusto ko lang ipakita sa inyo ang breakdown ng gastos.”

Sinabi ko sa kanya na hindi niya kailangang magmadali. Pero sinabi niyang gusto niyang maging transparent. Ilalagay niya sa bulletin board ang lahat. Bawat semento, bawat bakal, bawat sahod ng manggagawa. Gusto niyang makita ng lahat kung saan napupunta ang pera.

Doon ko naramdaman ang pagkakaiba. Sa Manila Central, pinag-uusapan nila ang prinsipyo pero hindi nila tinitingnan ang totoo. Sa East Manila Tech-Voc, hindi sila nagsasalita ng malalaking salita. Kumikilos sila.

Kinabukasan, dinala ko si Miguel sa East Manila Tech-Voc. Gusto kong makita niya mismo ang lugar. Hindi ko siya pinilit. Gusto ko lang na siya ang magdesisyon kung ano ang nararamdaman niya.

Pagdating namin, maingay ang campus. May mga estudyanteng nagwe-welding. May amoy ng bagong pintura. Sa isang classroom, may mga estudyanteng nag-aayos ng computer. Sa kabila, may nagluluto. Hindi ito tahimik na eskwelahan. Buhay ito.

Lumapit si Principal Victor. Mainit ang pagbati niya. Hindi siya lumuhod o nagmakaawa. Nagpasalamat siya nang maayos, at ipinakita niya ang plano ng bagong practice building. Ipinakita niya kung saan itatayo. Sa East Quezon City. Malapit sa mga bahay ng mga estudyante.

Tumingin si Miguel sa mga estudyante. May isang batang kaedad niya na nagpakita ng ginawa niyang maliit na upuan na gawa sa kahoy. Pinunasan niya ito at ipinakita kay Miguel. Ngumiti si Miguel. Sa unang pagkakataon matapos ang rejection, nakita kong ngumiti siya nang hindi pilit.

“Ma, sila mismo ang gumawa niyan?” Tanong niya.

“Opo,” sagot ni Victor. “Dito, hindi lang kami nag-aaral ng libro. Natututo rin kaming gumawa, mag-ayos, at maghanapbuhay nang marangal.”

Tahimik si Miguel. Tiningnan niya ang mga kamay ng mga estudyante. May dumi, may gasgas, pero proud sila.

Sa biyahe pauwi, tahimik lang kami. Pagkatapos, nagsalita si Miguel.

“Ma, hindi po ba nakakahiya kung sa tech-voc ako mag-aaral?”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Anak, walang nakakahiya sa pag-aaral ng kasanayan. Ang nakakahiya ay ang eskwelahang nanghuhusga sa bata bago pa man siya makilala.”

Tumango siya. Pero ramdam ko pa rin ang pag-aalinlangan niya. Normal iyon. Labindalawang taong gulang siya. Ang gusto niya, tanggapin siya ng pangarap niyang eskwelahan.

Nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Naisip ko ang lahat. Naisip ko ang Manila Central. Naisip ko ang mga taon ko doon. Naisip ko ang library na ako mismo ang nagpatayo. Masakit. Para akong nagmahal ng isang lugar na hindi na ako kilala.

Pero naisip ko rin si Victor. Dalawampung taon siyang nanatili sa tech-voc kahit minamaliit siya. Hindi siya umalis. Hindi siya sumuko. At si Mang Tomas, na halos umiyak nang makita ang ₱28 milyon, hindi dahil sa pera, kundi dahil sa wakas, may naniwala sa kanila.

Kinabukasan, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

Sumulat ako ng pormal na liham para sa Manila Central. Maikli lang. Sinasabi doon na tinatanggihan ko na ang anumang alok ng slot para kay Miguel, kahit sa hinaharap. Hindi dahil sa galit lang. Kundi dahil hindi ko na sila pagkakatiwalaan na tratuhin nang patas ang anak ko.

At kasabay noon, nagdesisyon akong i-enroll si Miguel sa Grade 7 pilot class ng East Manila Tech-Voc. Hindi ito dahil sa wala na kaming pagpipilian. Ito ay dahil gusto kong matuto siya sa lugar na marunong magpahalaga. Doon, hindi siya magiging “anak ng donor.” Magiging estudyante siya. Mag-aaral siya, magpapraktis, at bubuo ng sarili niyang pangalan.

Nang sabihin ko ito kay Miguel, tahimik siya nang matagal. Pagkatapos, tinanong niya, “Sigurado po kayo, Ma?”

“Sigurado ako,” sabi ko. “Pero ikaw ang magdedesisyon. Kung ayaw mo, hahanap tayo ng iba. Hindi kita pipilitin.”

Tumingin siya sa akin. Sa mga mata niya, nakita ko ang takot at pag-asa na magkasama.

“Gusto ko pong subukan, Ma,” sabi niya. “Gusto ko pong makita kung ano ang kaya kong gawin doon.”

Niyakap ko siya nang mahigpit. Sa yakap na iyon, naramdaman ko na kahit masakit, tama ang ginagawa ko.

Pero hindi pa tapos ang kuwento. Pagkalipas ng dalawang araw, dumating ang isang pormal na sulat mula sa Manila Central. Inaalok pa rin nila si Miguel, pero may kondisyon. Kailangan kong ibalik ang ₱28 milyon at magbigay ng karagdagang donasyon para sa “goodwill.”

Tiningnan ko ang sulat nang matagal. At sa ibaba, may isa pang linya. Sinabi ni Principal Ramon na magpapatawag siya ng school meeting para pag-usapan ang “donasyon ng Santos Group.” Parang pagbabanta.

Ipinakita ko ang sulat kay Mia. Sinabi ni Mia, “Ma’am, gusto ba nilang takutin tayo?”

Umiling ako. “Hindi nila ako matatakot. Kung gusto nilang magpulong, haharapin ko sila. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako mag-isa. Kasama ko ang katotohanan.”

Hawak ko ang sulat, tumingin ako sa bintana. Ang bagong gusali sa East Quezon City, nagsisimula nang magkaroon ng pundasyon. At sa puso ko, alam kong malapit na ang tunay na paghaharap.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko sila sa huling pagkakataon sa harap ng bagong gusali at sinabi kong hindi na mabibili ng pera ang dignidad ng anak ko

Anim na buwan ang lumipas. Mabilis, pero bawat araw ay ramdam ko.

Sa East Quezon City, nakatayo na ang bagong practice building. Hindi pa ito ganap na tapos, pero buo na ang istraktura. May mga bintana na. May bubong na. May mga estudyanteng pumapasok na para tumulong maglinis. Sa harap, may malaking tarpaulin na may nakasulat na “East Manila Technical Vocational School – Practice Building.” Sa ilalim, maliit na nakasulat, “Salamat sa tiwala.”

Hindi ako nagpagawa ng pangalan ko doon. Ayokong maging monumento ang donasyon ko. Gusto ko, eskwelahan iyon ng mga bata.

Si Miguel, ibang-iba na. Sa unang buwan, tahimik siya. Nakaupo siya sa likod. Hindi siya masyadong nakikipag-usap. Pero unti-unti, natuto siyang magtanong. Natuto siyang humawak ng tools. Natuto siyang mag-ayos ng simpleng computer. Sa unang pagkakataon, umuwi siya nang may kwento tungkol sa kaklase niya, hindi tungkol sa score.

Si Principal Victor, araw-araw nasa site. Nakasuot siya ng helmet. Sinusuri niya ang bawat haligi. Sinasabi niya sa akin na bawat piso, may resibo. Bawat resibo, nakapaskil sa bulletin board. Walang tinatago.

Si Mang Tomas naman, mas gumaan na ang mukha. Nakakapagpasweldo na sila sa oras. Hindi na sila nangangamba kung saan kukuha ng pambayad sa kuryente.

At ako, sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, nakahinga nang maluwag.

Pero alam kong hindi pa tapos. Dahil dumating ang araw ng pagbisita. Hindi ko ito inaasahan, pero hindi rin ako nagulat.

Isang umaga, habang nasa site kami ni Victor at ni Miguel, dumating ang isang sasakyan. Bumaba si Principal Ramon at si Director Luis. Nakasuot pa rin sila ng pormal. Si Ramon, diretso ang lakad. Si Luis, nakayuko pa rin, pero may dalang folder.

Lumapit si Ramon sa akin. Walang bati.

“Grace, kailangan nating mag-usap. Ngayon na.”

Tumingin ako sa paligid. Nandoon ang mga guro. Nandoon ang mga estudyante. Nandoon si Miguel, nakatayo sa tabi ko. Nandoon si Mia, hawak ang bag ko.

“Sige, mag-usap tayo,” sabi ko. “Dito. Sa harap ng gusali. Para marinig ng lahat ang totoo.”

Nagulat si Ramon. Akala niya siguro, dadalhin ko siya sa opisina at makikipag-areglo ako nang patago. Hindi ko gagawin iyon.

“Grace, ang ₱28 milyon na iyan, para sa Manila Central iyan,” sabi ni Ramon nang malakas. “Nagkamali ka ng pag-transfer. Dapat mo itong ibalik.”

Tahimik ang paligid. Tumigil ang mga manggagawa. Tumingin ang mga estudyante.

“Principal Ramon,” sabi ko nang kalmado. “Uulitin ko. Ang ₱28 milyon ay hindi kailanman naging pera ng Manila Central.”

Nilabas ko ang kontrata. Ipinakita ko ang bahagi na pirmado naming dalawa. Binasa ko nang malakas.

“Ang kontrata ay magiging epektibo lamang kapag nagbigay ang Manila Central ng valid na bank account.”

Tumingin ako sa kanya.

“Nagbigay ba kayo? Hanggang ngayon, hindi.”

Hindi siya nakasagot.

“At ang note ng transfer,” patuloy ko. “Magtayo ng gusali. Hindi ‘para sa Manila Central.’ Hindi ‘pautang.’ Donasyon iyon para sa East Manila Tech-Voc. At may resibo kami.”

Inilabas ni Mia ang kopya ng transfer receipt. Ipinakita niya ito kay Ramon.

Namula ang mukha ni Ramon.

“Pero nag-promise ka!” Sigaw niya. “Nangako ka na tutulungan mo ang Manila Central!”

“Nangako ako na tutulungan ko ang eskwelahang marunong rumespeto,” sagot ko. “Hindi ako nangako na mananatili ako kahit tapakan niyo ako.”

Doon sumingit si Luis. Nanginginig ang boses niya.

“Grace, ako ang nagkamali. Hindi ko chineck ang score ni Miguel. Akala ko humihingi kayo ng special treatment. Gusto kong magmukhang mahigpit para sa promosyon ko. Kaya ako nagmadaling tumanggi.”

Tahimik ang lahat. Sa unang pagkakataon, inamin ni Luis ang totoo. Hindi ito tungkol sa prinsipyo. Tungkol ito sa takot niya at sa gusto niyang magmukhang magaling.

Tumingin si Ramon kay Luis. Galit ang mga mata niya.

“Luis, anong sinasabi mo?”

“ Totoo po, Principal,” sabi ni Luis, halos umiiyak. “Hindi po humingi si Ma’am Grace. Hindi po siya tumawag. Si Miguel po, pumasa sa sarili niyang galing. Lampas pa ng sampung puntos. Ako po ang nagkamali.”

Doon ko nakita ang bitak. Si Ramon, na kanina ay matapang, biglang natigilan. Tiningnan niya ang gusali. Tiningnan niya ang mga estudyante. Tiningnan niya si Miguel.

“Principal Ramon,” sabi ko, mas mahinahon na ngayon. “Gusto niyo ng bagong gusali para sa achievement niyo. Pero hindi niyo man lang chineck kung ano ang totoo tungkol sa isang bata. Tinatakan niyo siya ng ‘backdoor’ kahit wala siyang ginawang mali.”

Hindi nakasagot si Ramon. Sa wakas, nagsalita siya nang mahina.

“Grace… nagkamali kami. Pero kailangan ng Manila Central ang pera. Kung hindi, hindi kami makakapagpatayo.”

“Principal,” sagot ko. “Ang pera, nandito na. Nakatayo na. Ginagamit na ng mga batang talagang nangangailangan. Hindi ko ito babawiin para lang ayusin ang pagkakamali niyo.”

Doon, lumapit si Miguel. Hinawakan niya ang kamay ko. Sa una, akala ko matatakot siya. Pero tumayo siya nang diretso. Tumingin siya kay Ramon.

“Principal Ramon, ako po si Miguel Santos,” sabi niya. “Noong tinanggihan niyo ako, masakit po. Akala ko may mali sa akin. Pero ngayon, alam ko na, wala akong ginawang mali.”

Nanginginig ang boses niya, pero tuloy-tuloy siya.

“Dito po sa East Manila Tech-Voc, natuto akong mag-ayos ng computer. Natuto akong gumawa ng upuan. Hindi po ako ‘anak ng donor’ dito. Estudyante po ako. At masaya po ako.”

Tahimik ang lahat. Si Victor, pinunasan ang mga mata niya. Si Mang Tomas, tumango. Ang mga estudyante, pumalakpak nang mahina. Hindi malakas. Pero totoo.

Si Ramon, tumingin sa sahig. Sa unang pagkakataon, wala siyang maisagot. Ang yabang niya, nawala.

Pagkatapos ng ilang segundo, nagsalita si Victor.

“Principal Ramon, hindi kami kalaban. Kung gusto niyo, pwede kayong bumisita dito kahit kailan. Makikita niyo kung paano namin ginagamit ang bawat piso. Transparent kami. Walang tinatago.”

Tumingin si Ramon sa gusali. Ang gusaling pinangarap niya para sa Manila Central, ngayon ay nakatayo sa East Quezon City. Para sa ibang mga bata. Hindi para sa kanya.

“Anong mangyayari ngayon?” Tanong ni Luis.

Sumagot ako nang diretso.

“Ang kontrata sa Manila Central, hindi na epektibo. Ang ₱28 milyon, legal na donasyon na sa East Manila Tech-Voc. May resibo, may kontrata, may plano. Hindi ito pwedeng bawiin.”

“At si Miguel,” dagdag ko. “Mananatili siya dito. Hindi ko siya ililipat pabalik sa lugar na minsan na siyang hinusgahan nang hindi siya kilala.”

Doon ko sinabi ang huling bagay na kailangan nilang marinig.

“Hindi ko kayo sinisiraan. Hindi ako nagkalat ng kwento. Pero hindi na ako mananahimik kung pipilitin niyo akong bawiin ang pera na ginagamit na ng mga bata.”

Pagkatapos noon, umalis si Ramon at si Luis. Hindi sila sumigaw. Hindi sila nagbanta. Tahimik silang sumakay sa sasakyan. Si Luis, lumingon pa at tumango sa akin, parang humihingi ng paumanhin.

Pagkalipas ng isang linggo, dumating ang balita. Ang school council ng Manila Central ay nagpulong. Si Ramon, inalis sa paghawak ng mga donasyon. Hindi na siya ang magdedesisyon sa pera ng eskwelahan. Si Luis, inilipat sa ibang tungkulin. Hindi na siya ang hahawak ng admissions nang mag-isa. Kailangan na niyang dumaan sa malinaw na proseso. Walang sisihan na malaki, pero may pananagutan.

Hindi ako natuwa. Hindi ako nagdiwang. Gusto ko lang na hindi na maulit sa ibang bata ang nangyari kay Miguel.

Isang buwan pa ang lumipas. Opisyal na binuksan ang practice building. Walang malaking entablado. Walang pulitiko. Mga guro, mga estudyante, at mga magulang lang. Pinutol ni Victor ang simpleng laso. Pagkatapos, pumasok ang mga estudyante. May nag-welding. May nagluluto. May nag-aayos ng computer.

Si Miguel, ipinakita sa akin ang ginawa niya. Isang maliit na bookshelf na gawa sa kahoy. Hindi perpekto. May konting gasgas. Pero siya mismo ang gumawa, mula sa pagputol hanggang sa pagpipinta.

“Ma, para po sa iyo,” sabi niya. “Para sa bagong library natin dito.”

Niyakap ko siya. Sa yakap na iyon, naramdaman ko ang lahat. Ang sakit, ang galit, ang pagod, at sa wakas, ang kapayapaan.

Nang gabing iyon, umuwi kami ni Miguel. Tahimik ang biyahe. Tumingin siya sa bintana. Ang mga ilaw ng Quezon City, kumikislap.

“Ma,” sabi niya. “Sa susunod na taon, gusto kong turuan ang mga bago. Gusto kong sabihin sa kanila na hindi kailangang maging perpekto para maging karapat-dapat.”

Ngumiti ako. “Gagawin mo iyan, anak. At nandito lang si Mama, palaging nakikinig.”

Pagdating namin sa bahay, inilagay ko ang bookshelf sa sala. Nilagyan namin ito ng mga libro ni Miguel. Ang iba, galing sa lumang library ng Manila Central. Ang iba, bago. Magkasama sila. Parang kuwento namin.

Naupo ako sa tabi ni Miguel. Tiningnan ko ang bookshelf. Tiningnan ko ang anak ko. Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ko na iniisip ang Manila Central. Iniisip ko ang kinabukasan.

Hindi na kailangang patunayan ni Miguel ang sarili niya sa lugar na hindi siya pinaniwalaan. Natagpuan niya ang lugar kung saan siya pinahalagahan, natuto, at lumago. At ako, natutunan ko na ang tunay na kabutihan ay hindi kailangang ipagsigawan, kailangan lang itong ibigay sa tamang tao.

At habang pinapanood ko siyang nagbabasa sa ilalim ng ilaw, alam kong ang kuwento namin ay nagsisimula pa lang, at sa pagkakataong ito, kami na ang sumusulat ng dulo nito nang magkasama.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨