Bahagi 3
Pagbalik ni Miguel galing Cebu, sa harap mismo ng opisina ay umamin si Angela sa lahat ng paninira niya sa akin kaya nanginginig ako sa galit at sakit.
Maaga siyang umuwi galing Cebu. Dalawang araw siyang mas maaga kaysa sa plano. Nasa condo ako sa BGC nang marinig ko ang tunog ng susi. Hindi ako tumakbo para salubungin siya tulad ng dati. Nakaupo lang ako sa sofa, hawak ang isang tasa ng mainit na tubig.
Pumasok siya na pagod ang mukha. May dala siyang maliit na bag, walang pasalubong, walang bulaklak. Tiningnan niya ako na parang hindi niya alam kung paano magsisimula.
“Kumain ka na ba?” tanong ko. Mahinahon ang boses ko. Hindi malamig, hindi rin mainit.
Tumango siya. “Sa eroplano.” Umupo siya sa tapat ko at pinagmasdan ang mga kamay ko. Dati, kapag umuuwi siya, yayakapin niya ako agad. Ngayon, may isang metrong layo sa pagitan namin na parang pader.
“Hindi ka nag-text,” sabi niya.
“Hindi rin ikaw,” sagot ko.
Tahimik kami ng ilang segundo. Naririnig ko ang aircon at ang mahinang ugong ng ref. Sa dati kong buhay, ang katahimikang ito ang kinatatakutan ko. Gagawa ako ng paraan para punuin ito, magtatanong, maglalambing, mag-aaway. Ngayon, hinayaan ko lang.
Sa huli, siya ang nagsalita. “Sa Cebu, hindi ako natulog nang maayos sa room 1081.”
“Alam ko,” sabi ko. Hindi ako nagtanong kung sino ang pumasok, kung sino ang kumatok. Ayaw ko nang maging pulis sa sarili kong kasal.
Tiningnan niya ako nang matagal. “Liza, bakit parang hindi ka na galit?”
Ngumiti ako nang bahagya. “Galit pa rin ako. Pero natuto na akong hindi isigaw ang lahat ng nararamdaman ko.”
Kinabukasan, pumunta ako sa opisina sa Makati para kunin ang jacket na naiwan ko. Hindi ko planong makipag-away. Gusto ko lang kunin ang gamit ko at umuwi. Pero sa pantry, nakita ko si Angela.
Nakatayo siya sa harap ng coffee machine, nakasuot ng puting blouse na pamilyar sa akin. Iyon ang parehong istilo ng blouse na suot ko noong year-end party. Hindi ako nagkakamali. Sinadya niya iyon.
“Ma’am,” bati niya, yumuko nang konti. Nanginginig ang boses niya. “Kumusta po kayo?”
“Okay lang ako,” sabi ko. Nagbuhos ako ng tubig sa baso ko. “Ikaw? Kumusta ang Cebu?”
Namula siya. “Okay lang po. Trabaho lang po.”
Tiningnan ko siya. Sa nakaraang buhay, sa puntong ito, magsisimula na akong magtanong nang pasigaw. Ngayon, nagsalita ako nang dahan-dahan.
“Angela, matagal na kitang gustong tanungin. Yung araw na may hipon sa lunchbox ko, ikaw ba iyon?”
Biglang natigil ang kamay niya sa coffee machine. Hindi siya lumingon.
“Ma’am, hindi ko po…”
“Alam kong ikaw ang humawak,” sabi ko. “Hindi ako naghahanap ng away. Gusto ko lang ng totoo. Kasi kung hindi mo aaminin kahit sa sarili mo, uulit ka lang.”
Doon siya biglang lumingon. Namumula ang mga mata niya, pero hindi tulad ng dati na parang kawawang bata. Sa pagkakataong ito, may galit.
“Opo! Ako!” sigaw niya, mahina pero nanginginig. “Ako ang naglagay! Kasi pagod na pagod na ako! Araw-araw, ikaw ang pinagsisilbihan, ikaw ang asawa, ikaw ang mayaman! Ako, kahit anong sipag ko, secretary lang!”
Napatigil ako. Hindi dahil sa gulat lang, kundi dahil sa wakas, nagsalita na siya nang totoo.
“Yung gown?” tanong ko.
“Ako rin ang bumili ng kapareho,” sabi niya. “Gusto kong makita kung mapapansin niya ako kapag pareho tayo ng suot. At oo, ako rin ang naglagay ng heart sticker sa pen niya. Ako rin ang sumagot ng cellphone mo nang sinasadya. Gusto kong maramdaman mo kung ano ang pakiramdam na hindi ka pinipili.”
Pakiramdam ko ay may bumagsak na mabigat na bato sa dibdib ko. Ang sakit ay hindi tulad ng dati na parang sunog. Mas tahimik ito, mas malalim. Parang may matagal nang sugat na sa wakas ay nabuksan para linisin.
“Bakit?” tanong ko. “Binigyan kita ng ₱300,000 para sa nanay mo. Sinabi ko sa’yo na mag-resign ka at magsimula ulit. Bakit mo pa rin ginawa ito?”
Umiyak siya. “Kasi binayaran din niya ang operasyon ng nanay ko! Akala ko ibig sabihin noon, may pakialam siya sa akin! Akala ko kung magiging mabait ako, kung lagi akong nandiyan, pipiliin niya ako!”
Sa likod namin, may narinig akong yabag. Paglingon ko, nakatayo si Miguel sa pinto ng pantry. Maputla siya. Hawak niya ang folder na parang hindi niya alam kung bibitawan ba niya o hahawakan nang mahigpit.
“Anong sinabi mo?” tanong ni Miguel, halos pabulong.
Napaatras si Angela. “Sir, hindi po… Nagpapaliwanag lang po ako kay Ma’am…”
“Hindi,” sabi ni Miguel. Lumapit siya. “Narinig ko. Narinig ko lahat. Ikaw ang naglagay ng hipon? Alam mong allergy si Liza sa seafood? Alam mong pwede siyang mamatay?”
Napayuko si Angela. “Hindi ko po inisip na ganoon kalala. Gusto ko lang po siyang mainis…”
“Mainis?” Ulit ni Miguel, tumataas ang boses niya. “Liza, muntik ka nang…” Hindi niya natapos. Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang tunay na takot sa mga mata niya.
Hindi ako sumagot agad. Hinawakan ko ang baso ko nang mahigpit para hindi manginig ang kamay ko.
“Angela,” sabi ko, mahinahon pa rin. “Alam mo ba kung gaano ako natakot noong araw na iyon? Hindi ako makahinga. Nanginginig ako. At habang nahihirapan ako, ang sinabi lang ni Miguel sa akin ay nagseselos ako.”
Tumingin ako kay Miguel. “At ikaw, Miguel. Hindi mo ako pinaniwalaan. Mas pinaniwalaan mo ang kwento niya kaysa sa akin na asawa mo.”
Hindi nakapagsalita si Miguel. Bumaba ang tingin niya.
“Yung ice cream shop sa BGC,” pagpapatuloy ko. “Alam mo ba kung ilang beses ko sinabi sa’yo na gusto kong puntahan iyon? Pero siya ang dinala mo. Yung ferris wheel, birthday wish niya, pumayag ka. Yung wallpaper ng cellphone mo, mukha niya. Yung mga tawag ko, siya ang sumasagot.”
Bawat salita ay parang maliit na tinik na matagal ko nang tinatago. Ngayon, inilalabas ko sila isa-isa, hindi para manakit, kundi para sa wakas ay marinig.
“Akala ko, kung magiging mabait ako, kung hindi ako magseselos, mamahalin mo ako ulit tulad ng dati,” sabi ko. “Pero mali pala ako. Ang kailangan ko ay hindi ang pagiging mabait lang. Ang kailangan ko ay ang maniwala ka sa akin.”
Umiyak si Angela nang malakas. “Ma’am, nagsisisi na po ako. Hindi ko na po uulitin. Huwag niyo po akong tanggalin. Kailangan ng nanay ko ng pera para sa check-up…”
Tiningnan ko siya. Sa nakaraang buhay, naawa ako sa kanya dahil sa nanay niya. Sa buhay na ito, naawa pa rin ako, pero hindi na ako magpapaloko sa awa.
“Angela,” sabi ko. “Hindi ako ang magde-desisyon kung tatanggalin ka. Pero hindi ka na pwedeng maging personal assistant ni Miguel. Hindi dahil sa galit ako. Dahil sinira mo ang tiwala. At ang tiwala, kapag nasira, hindi na bumabalik sa dati sa isang sorry lang.”
Lumingon si Miguel kay Angela. Malamig ang boses niya, pero may pagod.
“Simula bukas, hindi ka na personal assistant ko. Ililipat kita sa ibang team. Hindi kita tatanggalin, dahil kailangan mo ng trabaho. Pero hindi ka na lalapit sa akin nang personal. Hindi ka na sasagot ng tawag ko na para sa asawa ko. Naiintindihan mo?”
Tumango si Angela habang umiiyak. Tumakbo siya palabas ng pantry.
Naiwan kami ni Miguel na dalawa. Tahimik. Ang pantry ay amoy kape at parang mabigat ang hangin.
“Liza,” sabi niya. Lumapit siya at sinubukang hawakan ang kamay ko. Hindi ako umiwas, pero hindi rin ako kumapit. “Hindi ko alam na ganoon kalala. Akala ko, maliit na bagay lang ang hipon. Akala ko, nagseselos ka lang.”
“Alam ko,” sabi ko. “Kasi hindi ka nakinig.”
“Patawarin mo ako,” sabi niya. Bumaba ang boses niya. “Sa lahat. Sa hipon, sa gown, sa pen, sa wallpaper. Hindi ko napansin. Masyado akong naging kampante na nandiyan ka lang.”
Tiningnan ko siya. Gusto kong maniwala. Gusto kong yakapin siya at sabihin na ayos na ang lahat. Pero may isang boses sa loob ko na nagsasabi na hindi pa. Hindi pa pwedeng ayos na agad.
“Miguel,” sabi ko. “Kailangan ko ng oras. Hindi ako makikipaghiwalay ngayon. Pero hindi rin ako pwedeng magpanggap na walang nangyari.”
“Ano ang gusto mo?” tanong niya.
“Gusto kong umuwi muna sa Quezon City. Sa mga magulang ko. Isang linggo lang. Gusto kong makapag-isip nang walang ingay ng opisina, walang ingay ng condo.”
Natigilan siya. “Aalis ka?”
“Hindi ako aalis para makipaghiwalay,” sabi ko. “Aalis ako para hindi mawala ang sarili ko. Sa nakaraang buhay ko, umalis ako na walang dala. Sa buhay na ito, hindi na. Dadalhin ko ang mga alahas ko, ang mga papeles ko, ang titulo ng lupa at bank account na sa akin. Hindi para lumaban sa’yo. Para protektahan ang sarili ko.”
Tumingin siya sa akin na parang ngayon lang niya ako tunay na nakita. “Sige,” sabi niya sa huli. “Hihintayin kita. Pero Liza, pwede ba akong tumawag araw-araw?”
“Tumawag ka,” sabi ko. “Pero huwag mong asahan na sasagot ako agad. Kailangan kong matutong unahin ang sarili ko kahit konti.”
Nang gabing iyon, nag-empake ako. Hindi ako nagmadali. Inilagay ko sa maliit na bag ang mga alahas na binigay ni Miguel, ang mga papeles ng pamilya ko, ang notebook kung saan ko sinusulat ang utang na ₱50 million na binayaran niya para sa mga magulang ko. Hindi ko iyon dinala para isumbat. Dinala ko para malinaw sa akin kung ano ang totoo at kung ano ang hindi na dapat gamitin laban sa akin.
Pagdating ko sa Quezon City, sinalubong ako ni Nanay. Niyakap niya ako nang mahigpit na parang bata pa rin ako. Si Tatay, tahimik lang, pero kinuha ang bag ko at nilagay sa kwarto ko.
“Kumain ka na ba?” tanong ni Nanay.
Tumango ako at ngumiti. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, nakaramdam ako ng konting ginhawa. Hindi dahil nawala ang sakit. Dahil sa wakas, hindi ko na kailangang magpanggap na ayos lang ako.
Nang gabing iyon, nakaupo ako sa maliit na terrace ng bahay ng mga magulang ko. Malamig ang hangin sa Quezon City. Tiningnan ko ang mga ilaw sa labas. Naalala ko ang lahat: ang hipon, ang gown, ang ferris wheel, ang halik sa bihisan. Masakit pa rin. Pero mas malinaw na ako ngayon.
Hindi na ako ang babaeng nagmamakaawa para lang paniwalaan. Hindi na rin ako ang babaeng handang iwan ang lahat para lang makatakas.
Nag-vibrate ang cellphone ko. Message galing kay Miguel. “Inilipat ko na si Angela sa Cebu branch. Hindi na siya personal assistant ko. Hindi ko siya tatanggalin, pero hindi na siya lalapit sa akin. Magpahinga ka. Hihintayin kita.”
Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko ang mensahe nang matagal. Hindi ito ang katapusan. Alam ko iyon. Pero sa unang pagkakataon, naramdaman kong may maliit na desisyon akong nagawa para sa sarili ko.
At ang desisyong iyon ay ang manatili, hindi para kay Miguel, hindi para kay Angela, kundi para sa akin.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sinugod ako ni Angela sa bahay ng mga magulang ko, pero doon mismo siya ibinunyag ni Miguel at doon ko rin sa wakas ipinaglaban ang sarili ko.
Ikatlong araw ko sa Quezon City nang may kumatok nang malakas sa gate. Nasa kusina ako noon, tinutulungan si Nanay na maghiwa ng gulay. Pagbukas ko, nandoon si Angela.
Nakasuot siya ng simpleng damit, walang make-up, namumugto ang mga mata. Pagkakita niya sa akin, bigla siyang lumuhod sa semento sa harap ng bahay namin.
“Ma’am, patawarin niyo na po ako,” sabi niya, umiiyak. “Nakikiusap po ako. Huwag niyo pong hayaan na ilipat ako sa Cebu. Malayo po iyon. Paano ang nanay ko? Paano ang check-up niya?”
Natigilan ako. Lumabas si Nanay at nagulat. “Liza, sino siya? Tumayo ka, hija, baka masaktan ka diyan.”
Hindi tumayo si Angela. Mas lalo siyang umiyak.
“Ma’am, alam kong nagkamali ako. Pero si Sir Miguel, siya ang nagbigay sa akin ng pag-asa. Siya ang nagbayad ng operasyon ng nanay ko. Kung ililipat niya ako, parang sinabi na niyang wala na akong halaga.”
Tiningnan ko siya. Sa loob ko, may dalawang boses na nag-aaway. Ang isa, naaawa. Ang isa, pagod na.
“Angela, tumayo ka,” sabi ko, mahinahon pero matatag. “Hindi dito ang lugar para pag-usapan ito. At hindi ako ang magde-desisyon sa trabaho mo. Si Miguel ang nagdesisyon.”
“Pero kayo po ang asawa!” sabi niya. “Kung sasabihin niyong ayaw niyo akong ilipat, makikinig siya! Ma’am, kayo lang ang makakatulong sa akin!”
Doon ko naramdaman ang pamilyar na sakit. Ganoon din siya noon sa opisina. Ganoon din siya sa bihisan. Kapag nasukol siya, iiyak siya at gagawin akong kontrabida.
“Angela,” sabi ko. “Hindi mo ako pwedeng gamitin para makabalik sa tabi ni Miguel. Hindi ko kasalanan na inilipat ka. Ikaw ang pumili na maglagay ng hipon sa pagkain ko. Ikaw ang pumili na magsinungaling.”
Bigla siyang tumingin sa akin nang may galit. “Kayo kasi! Kayo ang mayaman! Kayo ang may asawang mabait! Ako, kahit anong gawin ko, hindi ako pinipili! Hindi niyo ba naiintindihan kung gaano kahirap maging ako?”
Bago ako makasagot, may narinig akong tunog ng kotse. Paglingon ko, bumaba si Miguel mula sa kotse niya. Mabilis siyang lumapit, pero hindi siya tumakbo kay Angela. Tumakbo siya sa tabi ko.
“Liza, ayos ka lang ba?” tanong niya, hinawakan ang braso ko. “Tinawagan ako ng guard ng village. Sinabi niyang may babaeng nagwawala dito.”
Tumingin si Miguel kay Angela na nakaluhod pa rin. Nanlaki ang mga mata ni Angela.
“Sir, dumating po kayo. Buti naman,” sabi ni Angela. “Pakiusap, sabihin niyo kay Ma’am na hindi ako masamang tao. Sabihin niyo na hindi niyo ako ililipat.”
Umiling si Miguel. Malamig ang boses niya, pero hindi na tulad ng dati na malamig dahil pagod. Malamig ito dahil sa wakas ay malinaw na sa kanya.
“Angela, tumayo ka,” sabi niya. “Hindi ka pwedeng pumunta sa bahay ng mga magulang ni Liza para mag-iskandalo. Hindi mo pwedeng takutin ang asawa ko.”
“Sir, hindi po ako nananakot…”
“Hindi?” Putol ni Miguel. “Sinabi mo sa mga kasamahan natin sa Makati na pinilit ka ni Liza na pumunta sa room 1081. Sinabi mo na siya ang nagtulak sa’yo. Pero ang totoo, ako ang nagsabi sa’yo na umalis. Si Liza, hindi ka pinilit. Siya pa nga ang nagsabi na huwag kang mag-alala.”
Namutla si Angela. “Paano niyo po nalaman…”
“Dahil ako ang nandoon,” sabi ni Miguel. “Ako ang nasa room 1081. Ako ang nakarinig ng katok mo. Ako ang nagsabi sa’yo na bumalik ka sa room mo. At si Liza, hindi niya alam ang ginawa mo. Ako ang nagsabi sa kanya na ikaw ang nagpunta.”
Doon, sa harap ng bahay ng mga magulang ko, sa harap ni Nanay at Tatay, bumagsak ang maskara ni Angela.
“Pero Sir,” umiyak siya, “akalo ko mahal mo ako! Binayaran mo ang nanay ko! Dinala mo ako sa ice cream shop! Sa ferris wheel!”
Tiningnan siya ni Miguel nang diretso. “Angela, binayaran ko ang operasyon ng nanay mo dahil naawa ako. Dahil tao ako. Hindi dahil mahal kita. Dinala kita sa ice cream shop at sa ferris wheel dahil sinabi mong birthday wish mo iyon at gusto kitang pasayahin bilang empleyado. Pero mali ako. Binigyan kita ng sobra. At dahil sa sobra ko, nasaktan ko ang asawa ko.”
Umiyak si Angela nang mas malakas. “Hindi ko po sinasadya…”
“Hindi mo sinasadya?” tanong ni Miguel. “Sinadya mong maglagay ng hipon. Sinadya mong maglagay ng heart sticker. Sinadya mong sagutin ang tawag ni Liza. Lahat iyon, pinili mo.”
Tahimik si Angela. Sa wakas, wala na siyang maisagot.
“Angela,” sabi ni Miguel. “Hindi kita tatanggalin. Kailangan mo ng trabaho para sa nanay mo. Pero ililipat kita sa Cebu branch. Hindi ka na personal assistant ko. Hindi ka na tatawag sa akin para sa personal na bagay. Hindi ka na lalapit kay Liza. Kung hindi mo kayang tanggapin, pwede kang mag-resign. Pero hindi na ako magiging personal na sponsor mo.”
Tumayo si Angela nang dahan-dahan. Pinunasan niya ang luha niya gamit ang manggas niya. Tumingin siya sa akin.
“Ma’am, sana maging masaya kayo,” sabi niya, mahina. Pagkatapos, tumalikod siya at naglakad palayo. Hindi siya tumakbo. Hindi siya sumigaw. Sa unang pagkakataon, tinanggap niya ang resulta ng mga pinili niya.
Naiwan kami ni Miguel sa harap ng bahay. Lumabas si Tatay at tinapik ang balikat ni Miguel. “Pumasok kayo,” sabi niya.
Sa loob ng maliit na sala, umupo kami. Si Nanay, nagdala ng tubig. Tahimik si Miguel ng ilang segundo bago siya nagsalita.
“Liza,” sabi niya. “Kailangan kong humingi ng tawad. Hindi lang sa nangyari sa Cebu. Sa lahat.”
Tiningnan ko siya. “Sa ano?”
“Sa pagtatanggol ko kay Angela noong hindi ako naniwala sa’yo tungkol sa hipon. Sa pagsabi ko na nagseselos ka lang. Sa pagdala ko sa kanya sa ice cream shop na gusto mo. Sa ferris wheel. Sa wallpaper. Sa lahat ng beses na siya ang sinagot ko imbes na ikaw.”
Bumaba ang boses niya. “At sa pagsabi ko na kung makikipaghiwalay ka, walang tatanggap sa’yo. Sa paggamit ko sa ₱50 million na utang ng mga magulang mo para takutin ka. Mali iyon. Hindi ko dapat ginamit ang pera para ikulong ka.”
Naramdaman ko ang pag-init ng mga mata ko. Matagal kong hinintay ang mga salitang iyon. Hindi para manalo sa away. Para maramdaman na sa wakas ay narinig ako.
“Miguel,” sabi ko. “Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit? Hindi ang halik. Hindi ang gown. Ang pinakamasakit ay yung pakiramdam na mag-isa ako sa sarili kong kasal. Na kahit anong sabihin ko, hindi ako paniniwalaan.”
Tumango siya. “Alam ko na ngayon. At hindi ko na hahayaan na mangyari ulit iyon.”
Kinuha niya mula sa bag niya ang isang folder. Binuksan niya ito sa harap ko at ng mga magulang ko.
“Gusto kong ayusin ito nang maayos,” sabi niya. “Dito, nakasulat na ang ₱50 million na binayaran ko para sa mga magulang mo ay bayad na. Hindi ito utang na pwede kong isumbat. Hindi ito kadena. Ito ay tulong ko bilang asawa mo, at tapos na.”
Tiningnan ko ang papeles. Malinaw ang mga salita. Walang maliliit na letra na nanlilinlang.
“At ito,” pagpapatuloy niya. “Ang condo natin sa BGC, nakapangalan sa ating dalawa. Hindi lang sa akin. Ang joint bank account natin, pwede mong tingnan kahit kailan. Hindi ka na kailangang magtanong kung pwede kang gumastos. Pera natin iyon.”
Tumingin siya sa mga magulang ko. “Tito, Tita, patawarin niyo ako. Hindi ko inalagaan si Liza nang maayos. Gusto kong bumawi, pero hindi sa salita lang.”
Tumingin si Nanay sa akin. “Liza, ikaw ang magdesisyon, anak. Hindi kami.”
Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang maliit na bag ko at nilabas ang mga alahas ko at ang notebook ko.
“Miguel, sa nakaraang buhay ko, iniwan ko ang lahat ng ito,” sabi ko. “Akala ko, kung iiwan ko ang lahat, magiging malaya ako. Pero nagkamali ako. Ang pagiging malaya ay hindi ang pag-alis na walang-wala. Ang pagiging malaya ay ang pag-alam kung ano ang sa akin at ang pagprotekta nito.”
“Sa pagkakataong ito, hindi ko iiwan ang mga alahas ko. Hindi ko iiwan ang mga papeles ko. At hindi ako babalik sa condo para lang magpanggap na ayos na tayo.”
Tiningnan niya ako nang kinakabahan. “Ano ang gusto mo?”
“Gusto ko ng mga kondisyon,” sabi ko, matatag. “Una, hindi na si Angela ang personal assistant mo. Kahit kailan. Pangalawa, kung may problema tayo, pag-uusapan natin. Hindi mo ako tatakutin. Hindi mo sasabihin na walang tatanggap sa akin. Pangatlo, gusto kong magkaroon ng sarili kong pera. Gusto kong magtrabaho ulit, kahit maliit lang. Gusto kong hindi ako natatakot na mawalan ng lahat kung mag-away tayo.”
Tumango si Miguel agad. “Pumapayag ako sa lahat.”
“At pang-apat,” sabi ko, at bahagya akong ngumiti kahit nanginginig ang boses ko. “Gusto kong dalhin mo ako sa ice cream shop sa BGC. Yung gusto kong puntahan. Hindi si Angela. Ako.”
Natigilan si Miguel at pagkatapos ay tumawa nang mahina, may luha sa mga mata niya. “Ngayon na ba?”
“Ngayon na,” sabi ko.
Pagkatapos ng ilang araw, bumalik kami sa BGC. Hindi kami agad bumalik sa dating gawi. Dahan-dahan kami. Nag-uusap kami tuwing gabi. Kapag may hindi ako gusto, sinasabi ko. Kapag may hindi siya naiintindihan, nagtatanong siya. Hindi na kami nagtatago sa likod ng galit.
Isang hapon, dinala niya ako sa ice cream shop sa BGC. Umupo kami sa tapat ng bintana. Umorder siya ng paborito kong flavor. Habang kumakain kami, tiningnan niya ako at sinabi, “Pasensya ka na, ngayon ko lang ito nagawa.”
“Okay lang,” sabi ko. “Ang mahalaga, ngayon, ako na ang kasama mo.”
Kinabukasan, dinala niya ako sa ferris wheel sa Mall of Asia. Habang papalubog ang araw, umupo kami nang magkatabi. Hindi tulad ng dati na siya at si Angela ang magkasama. Ngayon, kami.
Kinuha niya ang cellphone niya. Binuksan niya ang wallpaper. Nandoon pa rin ang side profile niya na pinili ni Angela. Pinindot niya ang delete.
“Kailangan kong palitan ito,” sabi niya. Kumuha siya ng picture namin na magkasama, nakangiti ako habang nakatingin sa paglubog ng araw. Itinapat niya ito bilang bagong wallpaper.
“Mas maganda ito,” sabi niya.
Tiningnan ko ang picture at natawa ako. “Sa wakas, ako na.”
Nang gabing iyon, sa condo namin sa BGC, nakaupo ako sa balcony at dinidiligan ang mga halaman ko. Lumabas si Miguel at nagdala ng dalawang tasa ng tsaa. Umupo siya sa tabi ko.
“Liza,” sabi niya. “Alam kong hindi pa tapos ang lahat. Alam kong kailangan ko pang patunayan ang sarili ko araw-araw. Pero gusto kong malaman mo, hindi kita mahal dahil kailangan mo ako. Mahal kita dahil ikaw ang pinili ko, noon pa man, noong mga bata pa tayo sa Manila.”
Tumingin ako sa mga ilaw ng BGC. Naalala ko ang lahat ng sakit, ang hipon, ang gown, ang halik, ang ₱50 million, ang room 1081. Naalala ko rin ang pangalawang buhay na binigay sa akin. Hindi ito para maghiganti. Ito ay para matuto akong protektahan ang sarili ko habang nagmamahal pa rin.
“Miguel,” sabi ko. “Hindi ko na kailangan na maging perpekto tayo. Kailangan ko lang na kapag nagsalita ako, makikinig ka. Kapag nasaktan ako, hindi mo ako tatawaging nagseselos lang.”
“Makikinig ako,” sabi niya. Hinawakan niya ang kamay ko, hindi mahigpit, hindi nagmamay-ari, kundi parang nangangako.
Tumahimik kami at pinanood ang mga ilaw. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng mahabang panahon, naniwala ako na kaya ko pang maging masaya, hindi dahil kay Miguel, kundi dahil pinili kong manatili para sa sarili ko at para sa pagmamahal na marunong nang mag-ingat.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
