Bahagi 3
Hindi ko akalain na sa mismong opisina ko pa niya aaminin ang totoo tungkol kay Jessa at kung bakit niya ito pinagtatanggol kahit mali na.
Alas tres ng hapon, nasa opisina ko ako sa BGC. Malinis ang lamesa ko. May isang baso ng tubig. May isang folder na hindi ko naman talaga kailangan. Kailangan ko lang ng isang bagay na hahawakan para hindi manginig ang kamay ko.
Kumatok si Jessa. Naka-puting blouse siya. Maayos ang buhok niya. Pero halata sa mga mata niya na hindi siya nakatulog ng maayos. “Ma’am, nandito na po ako,” sabi niya ng mahina.
Umupo siya sa tapat ko. Hindi ako agad nagsalita. Hinayaan ko siyang maramdaman ang katahimikan. Sa mga ganitong sandali, mas totoo ang lumalabas sa tao kaysa kapag pinipilit mo siyang magsalita.
“Jessa,” sabi ko sa wakas. “Gusto ko lang magtanong. Bakit ka sumakay sa harap?”
Napalunok siya. “Ma’am, nahihilo po talaga ako. Sinabi ni Sir Miguel na sa harap ako umupo para hindi ako mahilo.”
“Bakit hindi ka nag-taxi?” tanong ko. “Binigyan kita ng ₱1,000. Sapat na iyon para makauwi ka.”
“Natakot po ako,” sabi niya. “Gabi na po. Mag-isa lang po ako.”
Tumango ako. “Naiintindihan ko ang takot. Pero Jessa, alam mong pupunta kami sa family party. Alam mong asawa niya ako. Alam mong sa akin ang harap. Bakit pumayag ka pa rin?”
Hindi siya nakasagot agad. Tumingin siya sa sahig. Pinaglalaruan niya ang daliri niya. Doon ko nakita na hindi siya kasing inosente ng ipinapakita niya sa party.
“Ma’am, hindi ko po sinasadya,” sabi niya. “Hinahangaan ko lang po si Sir Miguel.”
“Hangaan mo siya bilang boss,” sabi ko. “Pero iba ang ginagawa mo. Nilagyan mo siya ng sea cucumber gamit ang chopsticks mo. Nagpabalat ka ng hipon sa kanya. Umupo ka sa harap ng kotse namin. Hindi iyan paghanga. Iyan ay paglampas.”
Namula ang mukha niya. “Hindi po ako masamang tao, Ma’am. Gusto ko lang po na may makakita sa akin.”
Doon ako medyo natigilan. Hindi dahil naawa ako. Dahil sa wakas, nagsalita siya ng totoo.
“Sino ang hindi nakakakita sa iyo?” tanong ko ng mas mahinahon.
Napahinga siya ng malalim. “Sa opisina po, ang dami-dami namin. Lagi akong nasa likod. Lagi akong utusan. Walang nakakaalala ng pangalan ko. Si Sir Miguel lang po ang tumatawag sa akin sa pangalan ko. Si Sir lang ang nagtatanong kung kumain na ako.”
Nakinig ako. Hindi ako sumingit. Gusto kong marinig kung saan ito patutungo.
“Akala ko po,” patuloy niya, “kung magiging malapit ako kay Sir Miguel, magiging mahalaga rin ako. Hindi ko po inisip na manira ng pamilya. Gusto ko lang po na may magsabi na magaling ako.”
Tiningnan ko siya ng diretso. “Jessa, hindi ako galit dahil mahirap ka. Marami sa opisina namin ang galing sa hirap. Galit ako dahil alam mong may asawa ang tao, at lumapit ka pa rin.”
Tumulo ang luha niya. Pero iba ito sa luha niya sa harap ng kotse. Walang arte. Walang paghihintay na may magtatanggol. “Sorry po, Ma’am. Hindi ko po talaga naisip na ganoon kalaki ang magiging gulo.”
“Pero naisip mo ba,” sabi ko, “kung ano ang mararamdaman ng asawa niya kapag nakita niyang ibang babae ang pinagsisilbihan ng mister niya sa harap ng maraming tao?”
Umiling siya. “Hindi po. Ang iniisip ko lang po, ang bait ni Sir Miguel. Ang lamig niyo po kasi, Ma’am. Lagi kayong busy. Lagi kayong nasa opisina. Parang hindi niyo po nakikita kung gaano siya napapagod.”
Doon sumakit ang dibdib ko. Hindi dahil totoo ang sinabi niya. Dahil may bahagi sa akin na natakot na baka may nakikita siya na hindi ko nakikita.
“Jessa,” sabi ko ng dahan-dahan. “Alam mo ba kung gaano karaming gabi akong nasa opisina para lang hindi bumagsak ang Reyes Group? Alam mo ba kung gaano karaming beses akong tumanggi sa mga party para lang umuwi ng maaga kay Miguel? Hindi mo alam ang buhay ko. Huwag mong sabihin na hindi ko siya nakikita.”
Tumahimik siya.
“Ang tingin mo sa buhay ko ay madali,” sabi ko. “Bag, Chanel, kotse, driver. Pero hindi mo nakita ang bigat. Hindi mo nakita na ako rin, pagod. Pero hindi ako humingi ng atensyon sa mister ng iba.”
Doon siya tuluyang umiyak. Tinakpan niya ang mukha niya ng kamay niya. “Sorry po talaga, Ma’am. Naiinggit po ako sa inyo. Akala ko po, kung ako ang nasa lugar niyo, mas maaalagaan ko si Sir Miguel.”
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanumbat ng malakas. Pero ramdam ko ang sakit na parang may mabigat na nakadagan sa dibdib ko. Ang sakit ay hindi dahil kay Jessa. Ang sakit ay dahil sa unang pagkakataon, kailangan kong aminin na ang mister ko ay hinayaan itong mangyari.
Kumatok si Miguel. Hindi ko siya pinapasok agad. Nag-ayos muna ako ng mukha ko. Pagkatapos ay nagsabi ako, “Pasok.”
Pumasok si Miguel. Nakita niya si Jessa na umiiyak. Nakita niya ako na kalmado. Agad siyang lumapit kay Jessa. “Jessa, okay ka lang ba?”
Doon ko nakita ang pattern. Hindi niya ako unang tinanong. Hindi niya ako unang nilapitan. Si Jessa agad.
“Miguel,” sabi ko. “Umupo ka.”
Umupo siya sa tabi ko, hindi sa tabi ni Jessa. Pero halata na nag-aalala siya.
“Kanina,” sabi ko, “sinabi ni Jessa na ikaw lang ang nakakakita sa kanya. Totoo ba iyon?”
Tiningnan ni Miguel si Jessa. “Angela, bata pa siya. Bago pa lang siya. Tinutulungan ko lang siya na maka-adjust.”
“Sa pagbaba-lat ng hipon?” tanong ko. “Sa pagpapaupo sa harap ng kotse natin?”
Napahinga si Miguel ng malalim. “Alam ko, mali ang tingin. Pero wala naman akong ibang ibig sabihin.”
“Alam ko,” sabi ko. “Pero Miguel, hindi lang ibig sabihin ang usapan. Ang usapan ay ginawa mo pa rin kahit alam mong mali ang dating.”
Tumingin si Miguel sa akin. Sa unang pagkakataon, hindi siya nagtago sa likod ng ngiti niya. “Gusto mo ba ng totoo?”
Tumango ako. “Iyan ang hinihintay ko.”
Tahimik siya ng ilang segundo. Tumingin siya sa bintana ng opisina ko. Ang BGC sa labas ay maliwanag kahit hapon na. “Nasanay ako,” sabi niya, “na ako ang hinahangaan. Sa bahay, sa opisina, lahat ako ang pinupuri. Pero sa bahay natin, ikaw ang President Reyes. Ikaw ang mas malakas. Ikaw ang mas kilala.”
Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko siyang magpatuloy.
“Kay Jessa,” sabi niya, “pakiramdam ko ako ulit ang bida. Ako ang tumutulong. Ako ang mabait. Ako ang hinahangaan nang walang pressure. Hindi ko siya gusto. Hindi ko siya mahal. Pero nagustuhan ko ang pakiramdam na may humahanga sa akin na hindi ako sinusukat.”
Doon ko naintindihan ang lahat. Hindi ito tungkol sa hipon. Hindi ito tungkol sa front seat. Tungkol ito sa pagod niya na laging nasa anino ng apelyido ko. At tungkol ito sa takot ko na baka hindi sapat ang pagmamahal ko.
“At hinayaan mo siya,” sabi ko, “dahil mas madaling maging mabait kaysa maging malinaw.”
Tumango si Miguel. “Oo. Kasalanan ko iyon. Akala ko, dahil wala naman akong ginagawang masama, okay lang. Hindi ko nakita na ang bawat maliit na pagpayag ko ay nagiging malaking pag-asa para sa kanya.”
Lumingon si Miguel kay Jessa. “Jessa, pasensya ka na. Hindi kita dapat hinayaang umasa. Hindi kita dapat pinaghintay sa kotse. Hindi kita dapat binigyan ng atensyon na para lang sa asawa ko.”
Umiyak si Jessa. “Sir, hindi ko po sinasadya na sirain kayo. Gusto ko lang po na may pumansin sa akin.”
“Alam ko,” sabi ni Miguel. “Pero hindi ako ang taong magbibigay sa iyo noon. May asawa ako. At ang asawa ko, si Angela, ang pinili ko.”
Masakit pa rin. Kahit narinig ko ang totoo, hindi nawala agad ang sakit. Pero mas malinaw na ang lahat. Hindi na ako nag-iisip ng kung ano-ano. Alam ko na ngayon kung ano ang nangyari. Hindi ako nababaliw. Hindi ako OA. Tama ang naramdaman ko.
Pumunta ako sa maliit na banyo sa loob ng opisina ko. Tumingin ako sa salamin. Ang mukha ko ay pagod, pero hindi talo. Tatlong taon ng kasal. Maraming beses akong naging matapang sa opisina. Pero iba ang tapang na kailangan sa kasal. Sa opisina, pwede kang magdesisyon ng mabilis. Sa kasal, kailangan mong magdesisyon kahit masakit.
Bumalik ako. Umupo ako. Tiningnan ko silang dalawa.
“Jessa,” sabi ko. “Hindi kita tatanggalin dahil galit ako. Pero hindi ka na pwedeng nasa team ni Miguel. Lilipat ka sa ibang department. Walang private na sakay. Walang private na kain. Walang personal na utos na hindi dumadaan sa tamang proseso. Malinaw ba?”
Tumango si Jessa. “Opo, Ma’am. Naiintindihan ko po.”
“Miguel,” sabi ko. “Ikaw naman, kailangan mong ayusin ito. Hindi sapat ang sorry. Kailangan kong makita na marunong kang magsabi ng hindi. Hindi lang kay Jessa. Sa kahit sinong lalampas sa limitasyon natin.”
Tumango si Miguel. “Gagawin ko.”
Pagkatapos ay nagsabi ako ng isang desisyon na matagal ko nang iniisip pero ngayon ko lang nasabi ng buo. “Sa loob ng isang linggo, sa condo ko ako titira sa BGC. Hindi ito hiwalayan. Hindi ito pagtakas. Kailangan ko lang ng espasyo para mag-isip nang hindi ako galit. At kailangan mong patunayan sa gawa, hindi sa salita, na kaya mong protektahan ang kasal natin.”
Natigilan si Miguel. “Angela, hindi mo kailangang umalis.”
“Kailangan ko,” sabi ko. “Hindi para parusahan ka. Para alagaan ko ang sarili ko. Kung mananatili ako sa bahay habang magulo pa ang isip ko, mag-aaway lang tayo araw-araw. Ayaw ko noon.”
Tumango si Jessa at mahinang nagsabi, “Ma’am, sorry po ulit. Sana po mapatawad niyo ako balang araw.”
Hindi ako sumagot ng oo. Hindi rin ako sumagot ng hindi. “Jessa, ang pagpapatawad ay hindi utos. Ginagawa iyon sa gawa. Simulan mo sa pagrespeto sa limitasyon.”
Pag-alis ni Jessa, naiwan kami ni Miguel. Tahimik kami. Hinawakan niya ang kamay ko. Sa pagkakataong ito, hinayaan ko siyang hawakan ito. Pero hindi ko ito pinisil agad.
“Angela,” sabi niya. “Hindi ko hahayaang maulit ito.”
Tiningnan ko siya. “Miguel, hindi ko na kailangan ng pangako. Kailangan ko ng patunay.”
Tumango siya. “Bibigyan kita ng patunay.”
Nang umalis siya, tiningnan ko ang singsing ko. Hindi ko ito tinanggal. Hindi ko rin ito hinalikan. Hinawakan ko lang ito ng matagal. Naisip ko, ang malinis ay hindi ibig sabihin na hindi ka nagkakamali. Ang malinis ay ibig sabihin, marunong kang maglinis ng kalat na ikaw mismo ang gumawa.
At sa unang pagkakataon, naramdaman kong kaya ko nang huminga nang hindi ako natatakot sa susunod na makikita ko.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap ng buong pamilya niya ako haharap kay Miguel at kay Jessa para tapusin ito at sa wakas piliin ang kapayapaan ko.
Isang linggo ako sa condo ko sa BGC. Tahimik. Malinis. Walang naghihintay sa akin na magtanong kung kumain na ako. Walang nag-aayos ng unan ko. Ako lang. At sa unang dalawang araw, akala ko mamimiss ko agad si Miguel. Pero ang totoo, namiss ko ang katahimikan.
Tuwing umaga, nagkakape ako sa bintana. Tinitingnan ko ang BGC na nagigising. Walang nagmamadali sa akin. Walang kailangang ayusin. Nagta-trabaho ako sa Reyes Group mula sa condo. Mas nakakapag-isip ako. Mas nakakapagdesisyon ako nang hindi galit.
Si Miguel, araw-araw nagte-text. Hindi siya demanding. Hindi siya nagmamakaawa. “Kumain ka na ba?” “ Nasa Makati ako. Maaga akong uuwi.” “Dinala ko ang paborito mong tinapay. Iwanan ko sa guard.” Hindi niya ako pinipilit na bumalik. Hinahayaan niya akong magpahinga.
Sa ikatlong araw, nagpadala siya ng bulaklak. Hindi mamahalin. Simple lang. May maliit na note. “Hindi para manuyo. Para lang maalala mo na nandito ako.” Ngumiti ako. Hindi ako umiyak. Pero gumaan ang dibdib ko.
Sa ikaapat na araw, tumawag siya. “Angela, pwede ba kitang sunduin sa Sabado? Family dinner sa Quezon City. Gusto ng mama ko na makita ka.”
“Gusto mo ba akong sumama?” tanong ko.
“Gusto ko,” sabi niya. “Pero kung hindi ka pa handa, maiintindihan ko. Hindi kita pipilitin.”
Doon ko naramdaman na may nagbago. Dati, kapag may family dinner, siya ang nagde-decide. Ngayon, nagtatanong siya. Nagbibigay siya ng pagpipilian. Hindi niya ako tinatrato na parang gamit na dapat sumama lang.
“Sasama ako,” sabi ko. “Pero may kondisyon. Gusto ko na ikaw ang magsabi sa pamilya mo ng totoo. Hindi detalye. Pero na nagkamali ka sa limitasyon at inaayos mo na.”
Tahimik siya ng konti. Pagkatapos ay nagsabi, “Gagawin ko.”
Sa ikalimang araw, may nangyari na hindi ko inasahan. Nag-text si Jessa kay Miguel. Hindi ko ito nalaman dahil chineck ko ang cellphone niya. Nalaman ko ito dahil si Miguel mismo ang nagpakita sa akin.
Pumunta siya sa condo ko ng gabing iyon. May dala siyang pagkain. “Angela, kailangan mong makita ito,” sabi niya. Binigay niya sa akin ang cellphone niya. Naka-open ang message ni Jessa.
“Sir, nahihirapan po ako sa bagong department. Walang tumutulong sa akin. Pwede po ba akong bumalik sa team niyo? Kahit isang linggo lang. Hindi ko na po kayo guguluhin.”
Tiningnan ko si Miguel. “Ano ang sinagot mo?”
“Hindi pa ako sumasagot,” sabi niya. “Gusto kong ikaw ang unang makakita. Ayaw ko nang magdesisyon ng mag-isa tungkol kay Jessa.”
Doon ako napaupo. Ito ang patunay na hinihingi ko. Hindi malaking regalo. Hindi malaking pangako. Isang maliit na desisyon na hindi niya ginawa ng patago.
“Ano sa tingin mo ang dapat kong isagot?” tanong niya.
“Ako ba ang tatanungin mo?” sabi ko.
“Oo,” sabi niya. “Asawa kita. Hindi ako ang boss niya na mag-isa lang.”
Sinabi ko, “Sabihin mo na hindi siya pwedeng bumalik. Hindi dahil galit tayo. Dahil iyon ang tamang limitasyon. Kung kailangan niya ng tulong sa bagong department, sa HR siya lumapit. Hindi sa iyo.”
Kinuha ni Miguel ang cellphone niya. Sa harap ko, nag-type siya. “Jessa, naiintindihan ko na nahihirapan ka. Pero hindi ka na pwedeng bumalik sa team ko. Kung kailangan mo ng tulong, lumapit ka sa HR. Sana maging maayos ka sa bago mong department.” Pinindot niya ang send. Pagkatapos ay nilagay niya ang cellphone niya sa lamesa, screen pataas.
“Ganyan,” sabi niya. “Malinaw na.”
Nang gabing iyon, kumain kami ng sabay. Hindi kami nag-usap ng tungkol sa nakaraan. Nag-usap kami tungkol sa trabaho. Tungkol sa condo. Tungkol sa plano ng Reyes Group sa Cebu. Parang normal na mag-asawa. At sa normal na iyon, naramdaman ko na baka may pag-asa pa.
Dumating ang Sabado. Family dinner sa Quezon City. Sa bahay ng pamilya Santos. Pagpasok namin, nandoon ang biyenan ko. Nandoon ang papa ni Miguel. Tahimik ang bahay. Amoy adobo. Amoy kanin. Parang bahay talaga, hindi opisina.
Yumakap sa akin ang biyenan ko. “Angela, namiss ka namin.”
“Namiss ko rin po kayo,” sabi ko.
Umupo kami sa lamesa. Tahimik sa simula. Kumakain lang kami. Pagkatapos ay nagsalita si Miguel. Inilapag niya ang kutsara niya. Tiningnan niya ang mama at papa niya. Tiningnan niya ako.
“Mama, Papa,” sabi niya. “Kailangan kong aminin. Nagkamali ako. Hinayaan kong lumampas ang isang empleyado sa limitasyon. Hindi ako naging malinaw. Nasaktan ko si Angela. Hindi dahil may ginawa akong masama sa ibang babae. Pero dahil hindi ko pinrotektahan ang kasal namin.”
Tahimik ang buong lamesa. Ang biyenan ko ay tiningnan ako. Ang papa ni Miguel ay tumango ng dahan-dahan.
“Alam ko,” sabi ng biyenan ko. “Napansin ko noon pa. Akala ko pagod ka lang. Hindi ko alam na may nangyayari na pala.”
“Angela,” sabi ng papa ni Miguel. “Pasensya ka na. Kami ang nagsabi sa iyo na malinis si Miguel. Pero ang malinis ay hindi lang sa katawan. Sa kilos din. Dapat tinuruan namin siya nang mas maaga.”
Hindi ako umiyak. Pero gumaan ang loob ko. Hindi ko kailangan ng kampi. Kailangan ko lang ng pag-amin na hindi ako nag-iisa sa pagdadala nito.
Biglang tumunog ang doorbell. Tumayo si Manang Nena na sumama pala sa amin para tumulong. “Ma’am, may bisita po.”
Pagbukas ng pinto, si Jessa ang nasa labas. May dala siyang maliit na paper bag. Naka-simple lang siyang damit. Walang makeup na makapal. Mukha siyang pagod at kinakabahan.
“Jessa, anong ginagawa mo dito?” tanong ni Miguel. Tumayo siya agad.
“Sorry po,” sabi ni Jessa. “Alam ko po na hindi ako imbitado. Pero kailangan ko pong magsabi ng totoo. Hindi ako makatulog. Gusto ko pong humingi ng tawad sa harap niyo, hindi lang sa opisina.”
Tiningnan ko siya. Hindi ako tumayo. “Pumasok ka,” sabi ko. “Magsalita ka.”
Pumasok si Jessa. Tumayo siya sa harap ng lamesa. Nanginginig ang kamay niya na may hawak na paper bag. “Dinala ko po ito. Hipon. Pasensya na po. Hindi ko po alam kung bakit ko dinala. Siguro po gusto kong ayusin ang mali ko sa pamamagitan ng bagay na nagsimula ng lahat.”
Inilapag niya ang paper bag sa gilid. Hindi niya ito binuksan.
“Ma’am, Sir,” sabi niya. “Aaminin ko po. Sinadya ko pong umupo sa harap. Sinadya ko pong magpabalat ng hipon. Gusto ko pong makita kung magagalit kayo. Gusto ko pong malaman kung gaano kalakas ang kasal niyo.”
Napakuyom ako ng kamay sa ilalim ng lamesa. Pero hindi ako sumigaw. Hinayaan ko siyang magsalita.
“Sinadya ko rin pong sabihin na wala akong pamasahe,” patuloy niya. “May pera po ako. Pero gusto ko pong si Sir Miguel ang maghatid sa akin. Gusto ko pong maramdaman na espesyal ako. Akala ko po, ang buhay niyo, Ma’am, ay madali. Akala ko po, hindi niyo deserve si Sir Miguel dahil lagi kayong busy.”
Doon tumulo ang luha niya. “Mali po ako. Nakita ko po ngayon. Hindi madali ang buhay niyo. Kayo po ang nagdadala ng Reyes Group. Kayo po ang nag-aalaga ng pamilya. Ako po, gusto ko lang ng atensyon. Ginamit ko po ang pagiging mahirap ko para makakuha ng awa. Mali po iyon.”
Tumingin si Jessa kay Miguel. “Sir, sorry po. Ginamit ko po ang kabaitan niyo. Hindi ko po kayo minahal. Hinangaan ko lang po ang pakiramdam na may nakikinig sa akin. Hindi ko po dapat kayo nilapitan.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. “Ma’am, hindi ko po hinihingi na patawarin niyo ako agad. Gusto ko lang pong sabihin na nag-resign na po ako. Nagpasa na po ako ng resignation sa HR. Hindi po dahil pinilit niyo ako. Dahil ako mismo, nahihiya na ako sa ginawa ko. Gusto ko pong magsimula ulit sa ibang lugar, nang malinis.”
Tahimik ang buong bahay. Ang biyenan ko ay napahawak sa dibdib niya. Ang papa ni Miguel ay tumango.
Tumayo si Miguel. Lumapit siya sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko sa harap ng lahat. “Jessa,” sabi niya ng malinaw at mahinahon. “Tama na. Asawa ko si Angela. Hindi mo na siya pwedeng tapakan. Hindi mo na pwedeng gamitin ang kasal namin para maramdaman mong mahalaga ka.”
Tiningnan niya ako. “Angela, sa harap ng pamilya ko, sinasabi ko sa iyo. Ikaw ang pinipili ko. Hindi dahil kailangan. Dahil ikaw ang gusto ko. At mula ngayon, ako ang maglalagay ng limitasyon. Hindi ikaw ang magbabantay. Ako.”
Doon ako tumayo. Tiningnan ko si Jessa. “Jessa, salamat sa pag-amin mo. Masakit marinig, pero kailangan ko itong marinig. Tinatanggap ko ang sorry mo. Pero hindi ibig sabihin na babalik ang lahat sa dati. Kailangan mong panindigan ang resignation mo. At kailangan mong ayusin ang sarili mo, hindi para sa amin, kundi para sa iyo.”
Tumango si Jessa. “Opo, Ma’am. Gagawin ko po.”
“At Miguel,” sabi ko, lumingon ako sa kanya. “Kailangan ko ring sabihin ito sa harap ng pamilya mo. Hindi ako mananatili dahil takot akong mag-isa. Mananatili ako dahil sa wakas, kumilos ka. Pero tandaan mo, ang Reyes Group, ang shares ko, ang pangalan ko, mananatili sa akin. Hindi iyon pagdududa. Iyon ay pagprotekta sa sarili ko. Ang kasal natin ay magiging malinis lang kung pareho tayong marunong magprotekta sa isa’t isa at sa sarili natin.”
Tumango si Miguel. “Naiintindihan ko. At hindi ko kukunin iyon laban sa iyo. Tama ka.”
Umalis si Jessa pagkatapos. Hindi siya nagmamadali. Nagpaalam siya ng maayos. “Salamat po sa pagtanggap sa akin kahit sandali. Sana po maging maayos kayo.” Pagkatapos ay lumabas siya. Walang drama. Walang pag-iyak na pilit. Para siyang taong sa wakas ay tumigil na sa pagtakbo.
Pag-alis niya, tahimik ulit kami. Pagkatapos ay biglang nagsalita ang biyenan ko. “Angela, patawarin mo kami. Hindi kami naging maingat. Akala namin, dahil mabait si Miguel, okay na. Hindi pala sapat ang bait. Kailangan din ng tapang na magsabi ng hindi.”
Ngumiti ako. “Naiintindihan ko po. Natuto rin po ako. Hindi ko na kailangang maging laging matapang mag-isa. Pwede pala akong magsabi na nasasaktan ako.”
Kumain kami ulit. Mas magaan na. Nagkwentuhan kami tungkol sa dati. Tungkol sa unang beses na dinala ni Miguel ang Reyes Group sa isang malaking deal. Tungkol sa unang beses na nag-away kami dahil sa hipon. Natawa kami. Hindi pilit. Totoo.
Pagkatapos ng hapunan, lumapit si Miguel sa akin sa kusina. May hawak siyang isang mangkok ng hipon. Sariwa. Pinakuluan ni Manang Nena. Kinuha niya ang gloves. Dahan-dahan niyang binalatan ang hipon. Isa-isa. Maingat. Tulad ng dati, pero iba na ang pakiramdam.
Nilagay niya ang binalatang hipon sa mangkok ko. “Sa asawa ko lang ako magbabalat,” sabi niya. “Hindi sa iba. Hindi na ulit.”
Tiningnan ko siya. “Alam mo, Miguel, hindi ko kailangan ng sampung kilo ng hipon para maniwala. Kailangan ko lang ng isang mangkok na binigay mo nang buo ang loob mo.”
Ngumiti siya. “Isang mangkok lang? Kaya ko yan araw-araw.”
Tumawa ako. “Huwag araw-araw. Baka magsawa ako. Linggo-linggo, pwede na.”
Nagtawanan kami. Hinawakan niya ang kamay ko. Sa pagkakataong ito, pinisil ko ang kamay niya pabalik.
Sa biyahe pauwi sa BGC, tahimik kami pero hindi mabigat. Naka-on ang mahinang radyo. Hawak ni Miguel ang manibela gamit ang isang kamay. Ang isang kamay niya ay nakahawak sa kamay ko. Sa harap, ako lang ang nakaupo. Walang ibang babae. Walang ibang kwento. Ako lang.
Pagdating sa bahay, hindi kami agad natulog. Umupo kami sa balkonahe. Tiningnan namin ang ilaw ng BGC. “Angela,” sabi ni Miguel. “Gusto kong magsimula ulit tayo. Hindi sa simula. Sa kung nasaan tayo ngayon. Gusto kong mag-date tayo tuwing Sabado. Gusto kong ikaw ang una kong tawagan kapag may problema sa opisina. Hindi na ako magtatago.”
“Ako rin,” sabi ko. “Gusto kong sabihin sa iyo kapag nasasaktan ako, hindi kapag puno na ako. Gusto kong maging asawa mo, hindi lang President Reyes. At gusto kong maging President Reyes pa rin, nang hindi ako natatakot na mawala ka.”
Tumango siya. “Pwede nating gawin pareho.”
Kinabukasan, bumalik ako sa bahay namin mula sa condo. Hindi dahil sumuko ako. Dahil pinili kong bumalik. Inayos ko ang mga gamit ko. Nilagay ko ang susi ng condo sa drawer. Hindi ko ito itatapon. Mananatili ito bilang paalala na kaya kong alagaan ang sarili ko kahit mag-isa.
Si Miguel ang nag-ayos ng kwarto namin. Si Manang Nena ang nagluto ng paborito namin. Kumain kami ng sabay. Simple lang. Pero buo.
Sa mga sumunod na linggo, naging mas maingat si Miguel. Hindi siya nagpapaalam para magpaalam lang. Nagpapaalam siya dahil gusto niyang malaman ko. Kapag may bagong empleyado, sinasabi niya sa akin. Kapag may dinner, sinasabi niya kung sino ang kasama. Hindi ito pagkontrol. Ito ay pagrespeto.
Ako naman, natutong hindi magduda sa bawat text. Natutong magtanong nang mahinahon. Natutong magsabi ng, “Miguel, hindi ako komportable dito,” nang hindi sumisigaw.
Isang gabi, habang nag-aayos ako ng buhok ko sa salamin, tiningnan ako ni Miguel mula sa likod. “Angela, salamat sa hindi mo ako iniwan agad.”
Tiningnan ko siya sa salamin. “Hindi kita iniwan dahil hindi ko pa nakikita ang buong ikaw. Ngayon, nakikita ko na. Nagkamali ka. Pero marunong kang mag-ayos. Iyon ang malinis para sa akin.”
Yumakap siya sa akin mula sa likod. Hindi mahigpit. Hindi pilit. Sapat lang para maramdaman kong nandito siya.
At sa unang pagkakataon pagkatapos ng mahabang panahon, hindi na ako nagbantay kung kanino siya nakatingin, dahil sa wakas, alam ko na ako ang pinipili niya, araw-araw, nang malinis at buo.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
