Sinisi ako ng boyfriend ko sa pagkamatay ng team namin para pagtakpan ang bago niyang alaga, kaya bumalik ako para sila naman ang maningil.

Bahagi 3
Narinig ng buong team sa radyo kung paano ako sinisi ni Carlo, kaya sa wakas ay tumayo ako at kinuha ko ang utos na dapat ay sa akin.

Tumigil ang mundo ko sa ngisi ni Tomas. Hindi iyon ngisi ng taong natataranta. Iyon ang ngisi ng taong nakakita ng butas at alam niyang paano ito gagamitin.

Nasa balkonahe siya ng lumang bahay, nakasandal at parang nanonood lang ng palabas. Ang tatlong tauhan niya ay nakakalat sa bakuran, pero hindi sila basta nagpapaputok. Naghihintay sila ng utos. Ang aso naman ay paikot-ikot pa rin malapit sa kanal kung saan nagtatago sina Carlo at Grace.

Ramdam ko ang malamig na putik sa ilalim ng tuhod ko. Ramdam ko ang pawis na dumadaloy sa likod ko kahit malamig ang hangin sa Antipolo. Hawak ko ang baril ko nang mahigpit, pero hindi nanginginig ang kamay ko ngayon. Sa nakaraang buhay, nanginginig ako sa takot at sa sakit. Ngayon, malinaw ang isip ko.

Bumulong si Miguel, “Liza, anong plano?”

Tiningnan ko siya. Ang mga mata niya ay puno ng alikabok at pagod, pero nandoon pa rin ang tiwala. Sa nakaraang buhay, si Miguel ang isa sa mga hindi nakauwi. Sa buhay na ito, buhay pa siya at nasa tabi ko. Hindi ko siya hahayaang mawala ulit.

“Hindi tayo susugod sa bahay,” sabi ko nang mahina pero matatag. “Trap iyon. Kapag pumasok tayo ngayon, tayo ang mauubos.”

Tumango si Rico sa kanan ko. “Tama ka. May nakita akong anino sa ikalawang palapag. May tao pa sa loob.”

Iyon ang pinagkaiba namin ngayon. Noong nakaraang buhay, si Carlo ang nag-utos at lahat kami ay sumunod kahit mali. Ngayon, ako ang nagbibigay ng utos at nakikinig ang team dahil totoo ang sinasabi ko.

Binuksan ko ulit ang radyo ko at nagsalita sa buong team. “Lahat, makinig. Manatili sa Point B. Walang kikilos nang mag-isa. Ako ang magbibigay ng utos.”

Narinig ko ang hingal ni Carlo sa kabilang linya. “Liza! Bakit mo kami iniwan? Alam mo bang muntik na kaming mamatay dito?”

Hindi ako nagalit. Sa totoo lang, inaasahan ko na iyan. Ganyan siya noong nakaraang buhay. Kapag nagkamali si Grace, ako ang sisisihin niya para malinis si Grace.

“Carlo, hindi ko kayo iniwan,” sagot ko. “Inilipat ko ang team sa ligtas na puwesto dahil nabuko na ang puwesto ninyo. Kung nanatili kami doon, lahat tayo ay nasa ilalim ng putukan ngayon.”

Tahimik ang radyo ng ilang segundo. Narinig ko ang pag-iyak ni Grace sa background. “Kuya Carlo, sorry. Hindi ko talaga sinasadya. Akala ko gutom lang ang aso.”

At doon ko narinig ang pinakaimportanteng bagay. Sa unang pagkakataon, hindi na siya ipinagtanggol ni Carlo.

“Grace, tumahimik ka muna,” sabi ni Carlo, at halata ang pagod at galit sa boses niya. “Hindi ito ang oras para umiyak. Dahil sa sausage mo, nalaman nila kung nasaan tayo.”

Nanlaki ang mata ni Miguel. Tumingin siya sa akin na parang hindi makapaniwala. Kahit si Rico ay napatingin din. Sa wakas, narinig ng buong team mula mismo sa bibig ni Carlo kung ano ang totoo. Hindi ako ang nagkamali. Hindi ang utos ko ang pumalpak. Ang sausage ni Grace at ang pabango niya ang nagbuko sa amin.

Naramdaman ko ang sakit sa dibdib ko. Hindi ito sakit ng galit. Sakit ito ng pagod. Ilang taon kong pinasan ang sisi na hindi naman sa akin. Ilang taon kong pinrotektahan ang team kahit ako ang sinisisi. Ngayon, sa wakas, malinaw na ang katotohanan at hindi ko na kailangan pang sumigaw para maniwala sila.

Pero hindi pa tapos ang gabi. Hindi ako puwedeng magpahinga sa katotohanang iyon.

Tumawag si Tomas mula sa itaas. “Mga pulis! Alam kong nandiyan kayo! Kung gusto ninyong kunin ang dalawang kasama ninyo, lumabas kayo!”

Gusto niyang lumabas kami. Gusto niyang maging target kami. Alam ko ang laro niya. Sa nakaraang buhay, ganyan din ang nangyari. Pumasok kami nang walang plano at doon kami naubos.

“Huwag kayong lalabas,” sabi ko sa radyo. “Carlo, ilagay mo si Grace sa likod mo at huwag kang tatayo. Tomas, naririnig kita. Hindi kami susugod sa trap mo.”

Tumawa si Tomas. “Matapang ka, babae. Ikaw ba ang team leader ngayon? Nasaan ang boyfriend mong laging nagtatanggol sa batang iyan?”

Naririnig ko ang paghinga ni Carlo. Alam kong tinamaan siya ng salita ni Tomas. Sa nakaraang buhay, ang pagkalalaki niya ay nasusukat sa kung paano niya pinoprotektahan si Grace. Ngayon, ang pagprotekta niya kay Grace ang dahilan kung bakit sila nasa panganib.

“Liza,” bulong ni Carlo, at sa unang pagkakataon ay hindi na siya mayabang. “Anong gagawin ko? Nanginginig si Grace. Hindi siya makagalaw.”

Doon ako nagdesisyon. Maliit na desisyon lang ito kung titingnan, pero napakaimportante para sa akin. Hindi ko sila iiwan para mamatay. Hindi ako magiging katulad nila. Ililigtas ko sila dahil iyon ang trabaho ko, hindi dahil may utang ako sa kanila. At pagkatapos ng gabing ito, hindi na ako magpapanggap na okay lang ang lahat.

“Carlo, makinig ka,” sabi ko. “Hindi kita ililigtas dahil boyfriend kita. Ililigtas ko kayo dahil kasama ko kayo sa team. Pero pagkatapos nito, irereport ko ang lahat ng nangyari nang buo. Walang tatakpan.”

Tahimik siya. Narinig ko lang ang pag-iyak ni Grace na mas humina.

“Okay,” sabi ni Carlo sa wakas. “Gawin mo ang tama.”

Iyon ang unang beses na sinabi niya iyon sa akin.

Inutusan ko si Miguel na magbigay ng suppressive fire sa kaliwang bahagi ng bakuran. Hindi para pumatay, kundi para hindi makagalaw ang mga tauhan ni Tomas. Inutusan ko si Rico na bantayan ang kanang bahagi at ang daan papunta sa likod ng bahay. Ako ang nasa gitna, at nakatutok ang baril ko sa balkonahe.

Nang magsimulang pumutok si Miguel, nataranta ang mga tauhan ni Tomas. Umatras sila sa likod ng mga drum at ng lumang kotse. Sinamantala ko ang pagkakataon.

“Carlo, ngayon! Gumapang kayo papunta sa kanal papunta sa akin! Huwag kayong tatayo!”

Nakita ko sa night vision ang paggalaw nila. Hinila ni Carlo si Grace na halos hindi makagalaw. Nakaupo si Grace sa putik at ayaw bumitaw sa puno. “Hindi ko kaya,” umiiyak siya. “Ang dumi, ang sakit ng tuhod ko.”

Sa sandaling iyon, gusto kong sumigaw. Sa gitna ng putukan, nag-aalala pa rin siya sa dumi at sakit ng tuhod niya. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi ito ang oras para sa sermon.

“Grace,” sabi ko sa radyo, at ginawa kong kalmado ang boses ko. “Tumingin ka sa akin. Nasa likod ako ng halamanan. Kung gagalaw ka pa ng isa pang beses nang hindi nag-iisip, mamamatay tayo lahat. Gusto mo ba iyon?”

Huminto siya sa pag-iyak. Tumingin siya sa direksiyon ko kahit hindi niya ako makita. “Ayoko,” sabi niya.

“Kaya gumapang ka. Dahan-dahan. Hawakan mo ang kamay ni Carlo at huwag kang bibitaw.”

At gumapang sila. Mabagal, mabigat, pero gumagalaw sila. Bawat metro ay parang isang oras. Naririnig ko ang paghinga ni Carlo at ang paghikbi ni Grace. Naririnig ko rin ang pag-ungol ng aso na sinusundan pa rin ang amoy ng sausage sa kamay ni Grace.

“Grace, itapon mo ang balat ng sausage,” sabi ni Carlo. “Ngayon na.”

Nakita ko ang maliit na pink na balat na lumipad sa dilim. Tumakbo ang aso papunta doon. Sa wakas, nakahinga kami nang maluwag.

Nang makarating sila sa gilid ng kanal, hinila sila ni Miguel papasok sa Point B. Bumagsak si Grace sa putik at humagulgol. Si Carlo naman ay napaupo at hawak ang balikat niyang may sugat. May dugo sa uniform niya, pero hindi malalim. Napalingon ako at nakita kong si Tomas ay nakatingin pa rin sa amin mula sa balkonahe.

“Hindi pa tapos,” bulong ni Tomas. “Hindi kayo makakaalis dito nang buhay.”

Pero hindi na ako natatakot sa boses niya. Noong nakaraang buhay, ang boses na iyon ang huli kong narinig sa basement habang tinorture ako. Ngayon, naririnig ko ito habang buhay ako at may hawak akong baril at may team ako sa tabi ko.

Tiningnan ko si Grace. Namumutla siya, magulo ang buhok, at puno ng putik ang mukha. Hindi na siya mukhang inosente. Mukha siyang batang sa wakas ay nakakita ng totoong mundo.

“Ate Liza,” sabi niya, at nanginginig ang boses niya. “Hindi ko alam na ganito kalala. Akala ko… akala ko kabutihan lang ang pagpapakain sa aso.”

Hindi ako sumagot agad. Gusto kong sabihin na ang kabutihang walang disiplina ay hindi kabutihan. Gusto kong sabihin na dahil sa kabutihan niya, muntik nang mamatay ang buong team. Pero nakita ko ang takot sa mga mata niya, at alam kong hindi niya pa kaya ang buong katotohanan sa gabing iyon.

“Grace, ang kabutihan ay hindi palaging pagbibigay ng gusto ng iba,” sabi ko sa huli. “Minsan, ang kabutihan ay ang pagtigil at pakikinig.”

Tumango siya at mas lalo pang umiyak.

Lumapit si Miguel sa akin at tinapik ang balikat ko. “Liza, hindi mo kasalanan ito. Narinig naming lahat. Ikaw ang nagligtas sa amin.”

Tumingin ako sa paligid. Ang team ko ay pagod, gutom, at puno ng putik, pero buhay silang lahat. Sa nakaraang buhay, pito sa kanila ang hindi na nakauwi. Sa buhay na ito, dahil nagdesisyon akong umatras sa Point B, buhay sila.

Doon ko naramdaman ang pinakamalaking pagbabago sa sarili ko. Sa nakaraang buhay, ang sakit ko ay naging galit. Gusto kong maghiganti. Gusto kong panoorin silang magdusa. Pero ngayong gabi, habang pinapanood ko si Carlo na duguan at si Grace na umiiyak, hindi na ako galit. Pagod na ako, pero malinaw ang isip ko. Hindi ko na kailangan ang paghihiganti para maging buo.

Kinuha ko ang radyo at tumawag ng backup. “Ito si Liza Torres ng Quezon City. Kailangan namin ng backup sa Antipolo. May armadong grupo sa loob ng bahay. May dalawang kasama kaming nasa ligtas na puwesto na ngayon. Hinihintay namin ang utos. Hindi kami susugod.”

Iyon ang desisyon ko. Hindi ako susugod para maging bayani. Mananatili ako at poprotektahan ko ang team ko. At pagkatapos nito, ako mismo ang magsusulat ng report. Hindi si Carlo. Ako. Dahil ang pangalan ko ang nakataya, at hindi ko na hahayaang gamitin ito ng iba para pagtakpan ang pagkakamali nila.

Tumingin si Carlo sa akin. Sa unang pagkakataon sa dalawang buhay, nakita ko ang hiya sa mga mata niya. Hindi na siya ang mayabang na team leader na laging tama. Isa siyang lalaking sa wakas ay nakakita ng bunga ng pagpili niya.

“Liza,” sabi niya nang mahina. “Patawarin mo ako. Hindi ko alam…”

“Hindi ngayon, Carlo,” sabi ko. “Tapusin muna natin ang operasyon. Pagkatapos, mag-usap tayo nang maayos.”

Tumango siya.

Sa labas, sumisikat na ang araw. Hindi pa tapos ang laban, at nasa loob pa rin si Tomas. Pero sa gabing ito, walang namatay sa team ko. At iyon pa lang ay sapat na para malaman kong tama ang ginawa ko.

Tumingin ako kay Grace na nakatingin sa akin na hindi na mayabang, kundi may takot at paggalang. Sa wakas, hindi na siya ang batang inosente na laging pinoprotektahan. Isa na siyang tao na kailangang managot.

“Hindi pa tapos,” sabi ko sa team. “Pero ngayong gabi, walang mamamatay sa team ko.”

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at si Grace sa harap ng buong headquarters at doon ko sinabi na hindi na ako ang magbabayad sa kasalanan nila.

Madaling araw na nang dumating ang backup sa Antipolo. Hindi sila dumating na parang mga bayani sa pelikula. Dumating sila nang tahimik, maingat, at nakakalat sa paligid ng bahay. Narinig ko ang mga yabag nila sa putik at ang mahinang pag-uusap sa radyo. Sa wakas, hindi na kami nag-iisa.

Pero si Tomas ay hindi sumuko. Nasa loob pa rin siya ng bahay kasama ang mga natitirang tauhan niya. Naririnig namin ang paggalaw ng mga gamit sa loob, parang naghahanda silang tumakas sa likod. Alam ko ang plano niya. Sa nakaraang buhay, ganyan din ang ginawa niya. Nang makita niyang napapalibutan na siya, sinubukan niyang tumakas at nag-iwan ng mga tauhan niya para harangin kami.

“Carlo, Grace, manatili kayo dito,” sabi ko. “Miguel, samahan mo sila. Ako ang magbabantay sa harap.”

Tumango si Miguel. Si Carlo naman ay gusto pang tumayo kahit duguan ang balikat niya. “Liza, kaya ko pa. Sasama ako.”

“Hindi,” sabi ko nang mahinahon pero matatag. “Nasugatan ka na. Kung pipilitin mo, magiging pabigat ka lang sa team. Manatili ka at bantayan si Grace.”

Nakita ko ang pagkagulat sa mukha niya. Noong nakaraang buhay, ako ang laging sumusunod sa kanya. Ngayon, ako ang nagbibigay ng utos at siya ang sumusunod. Hindi ito paghihiganti. Ito ay ang tama.

Lumabas si Tomas sa balkonahe na may hawak na megaphone. “Mga pulis! Kung gusto ninyo ako, kunin ninyo ako! Pero huwag ninyong isipin na madali ito!”

Tumawa siya at itinuro si Grace na nakaupo sa putik. “Ang batang iyan! Akala niya mabait siya dahil pinakain niya ang aso ko! Ang bait niya kaya madali siyang gamitin! Sa mundo ko, ang mabait ay ang unang namamatay!”

Nanginginig si Grace. Gusto niyang sumagot, pero hindi siya makapagsalita. Nakita ko ang takot sa mga mata niya. Hindi na ito ang takot ng batang nag-aalala sa dumi. Ito ang takot ng taong sa wakas ay nakakita kung paano ginagamit ng masasamang tao ang kabaitan niya.

Lumapit ako ng kaunti at nagsalita sa megaphone namin. “Tomas, napapalibutan ka na. Wala ka nang takas. Sumuko ka na at walang masasaktan.”

“Sumuko?” Tumawa si Tomas nang malakas. “Sa tingin mo ba natatakot ako sa inyo? May hostage ako dito!”

At biglang hinila ng isa sa mga tauhan niya si Grace mula sa likod. Hindi namin napansin na may nakalusot pala sa gilid habang abala kami sa harap. Hinablot ng lalaki ang braso ni Grace at itinutok ang baril sa ulo niya.

“Grace!” Sigaw ni Carlo at tatayo na sana siya.

“Huwag kang gagalaw, Carlo!” Sigaw ko. “Kung tatakbo ka, pareho kayong mamamatay!”

Pinigilan siya ni Miguel at itinulak siya pabalik sa putik. Nararamdaman ko ang puso ko na kumakabog nang sobrang bilis. Sa nakaraang buhay, ganito rin ang nangyari. May kasama kaming nabihag at hindi kami nakagalaw. Pero ngayon, iba na ako.

Tiningnan ko si Grace. Umiiyak siya, pero hindi na siya sumisigaw na parang bata. Tinitigan niya ako at parang naghihintay ng utos.

“Grace, makinig ka sa akin,” sabi ko nang mahinahon. “Huwag kang magpapanic. Gawin mo ang sasabihin ko. Kapag sinabi kong baba, bababa ka agad. Naiintindihan mo?”

Tumango siya kahit nanginginig.

Tumingin ako kay Tomas. “Tomas, hindi mo siya kailangan. Ako ang harapin mo. Ako ang team leader ngayon.”

Ngumisi si Tomas. “Matapang ka. Pero hindi ako maniniwala sa iyo. Ang batang ito ang paborito ng boyfriend mo, hindi ba? Kapag pinatay ko siya, ano ang mararamdaman ng boyfriend mo?”

Doon nagsalita si Grace, at nagulat kami lahat. Hindi na siya umiiyak nang malakas. Malinaw ang boses niya kahit nanginginig.

“Tama si Ate Liza,” sabi niya. “Kasalanan ko. Hindi na ako magtatago sa likod ni Kuya Carlo. Hindi na ako magpapanggap na inosente para hindi ako sisihin.”

Nakita ko ang pagkagulat sa mukha ni Carlo. Sa unang pagkakataon, si Grace mismo ang umako ng kasalanan niya. Hindi na siya nagtago sa likod ng kadalisayan niya.

“Hindi mo na ako magagamit, Tomas,” sabi ni Grace. “Hindi ako ang magiging dahilan para mamatay ang team ko.”

Nagalit si Tomas. “Tumahimik ka, bata!”

At doon ako sumigaw. “Grace, baba!”

Bumagsak si Grace sa putik nang mabilis. Sa sandaling iyon, pinaputok ko ang baril ko at tinamaan ang kamay ng lalaking may hawak sa kanya. Natumba ang baril ng lalaki at napasigaw siya sa sakit. Agad na sumugod si Miguel at si Rico at dinamba ang lalaki.

Nataranta si Tomas at tumakbo pabalik sa loob ng bahay, pero hinarang na siya ng backup sa likod. Narinig namin ang sigawan at ang pagbagsak ng mga gamit. Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas ang backup na hawak si Tomas, nakaposas at nakayuko.

Ako mismo ang lumapit at chineck ang posas niya. Mahigpit, pero hindi sobra. Tama lang. Hindi tulad noong unang operasyon ni Grace kung saan niluwagan niya ang posas at nakawala ang suspek. Sa pagkakataong ito, ako ang nagsigurong hindi na mauulit iyon.

“Tomas Delgado, arestado ka,” sabi ko.

Tiningnan niya ako nang masama. “Ikaw ang babaeng iyon. Ikaw ang sumira sa plano ko.”

“Hindi ako ang sumira,” sagot ko. “Ikaw ang sumira sa sarili mo.”

Dinala namin siya sa Camp Crame. Pagod na pagod ang buong team. Puno kami ng putik, pawis, at dugo, pero buhay kami. Walang namatay. Sa nakaraang buhay, pito ang namatay. Sa buhay na ito, walang namatay dahil nagdesisyon akong protektahan ang team ko.

Sa headquarters, pinatawag kami ni hepe para sa report. Nakaupo kami sa mahabang mesa. Nasa isang dulo si Carlo, nasa kabila si Grace, at ako ay nasa gitna kasama si Miguel at si Rico.

Sinimulan ni Carlo ang pagsasalita. “Hepe, gusto kong linawin na si Liza ang nag-utos na umatras. Iniwan niya kami ni Grace sa outer perimeter. Kung hindi dahil sa kanya…”

Pinutol siya ni Miguel. “Hindi totoo iyan.”

Tahimik ang buong kwarto. Tumingin ang lahat kay Miguel.

“Hepe, narinig naming lahat sa radyo,” sabi ni Miguel. “Si Grace ang naghagis ng sausage. Si Grace ang nag-spray ng pabango. Si Liza ang nag-utos na umatras sa Point B para hindi kami maubos. Kung nanatili kami sa unang puwesto, baka ubos na kami ngayon.”

Tumango si Rico. “Totoo po. Ako ang saksi. Si Liza ang nagligtas sa amin.”

Namutla si Carlo. Tumingin siya kay Grace na nakayuko.

“Hepe, ako ang nag-assign kay Grace sa outer perimeter kahit tatlong buwan pa lang siya,” sabi ni Carlo sa wakas, at nanginginig ang boses niya. “Ako ang nagbigay sa kanya ng ration ko kahit bawal kumain sa operasyon. Ako ang hindi nakinig sa babala ni Liza.”

Doon lumabas ang buong katotohanan. Hindi na ito ang kwento ng nakaraang buhay kung saan ako ang sinisi. Sa buhay na ito, ang mga kasama ko mismo ang nagsabi ng totoo.

Tiningnan ako ni hepe. “Liza, ano ang masasabi mo?”

Tumayo ako at inilagay ko sa mesa ang sarili kong report. Isinulat ko ito nang buo, oras-oras, minuto-minuto. Walang tinakpan, walang dinagdagan.

“Hepe, ito ang report ko. Ako ang nag-utos na umatras. Ako ang nag-utos na manatili sa Point B. At ako ang nag-utos na huwag sumugod sa trap. Hindi ko iniwan sina Carlo at Grace. Iniligtas ko sila sa paraang hindi ikamamatay ng team.”

Tiningnan ni hepe ang report ko at ang report na ginawa ni Carlo. Ang report ni Carlo ay nagsasabi na ako ang nagkamali. Pero ang report ko ay may pirma ng buong team.

“Liza, hindi mo kailangang pirmahan ang report ni Carlo,” sabi ni hepe.

“Hindi ko po pipirmahan,” sagot ko. “Hindi ko na papasanin ang kasalanan ng iba.”

Doon nagdesisyon si hepe. Si Carlo ay tinanggal sa pagiging team leader at suspendido ng isang buwan para sa retraining. Si Grace ay tinanggal sa field duty at inilipat sa desk habang sumasailalim sa mandatory training. Hindi sila tinanggal sa serbisyo, pero hindi na sila puwedeng humawak ng operasyon hangga’t hindi nila napapatunayan na kaya na nila.

Hindi ako natuwa sa parusa nila. Hindi ito paghihiganti. Ito ay hustisya. At sa wakas, naramdaman kong gumaan ang dibdib ko.

Pagkatapos ng meeting, hinabol ako ni Carlo sa hallway. “Liza, puwede ba tayong mag-usap?”

Tumango ako. Lumabas kami sa likod ng headquarters kung saan tahimik.

“Liza, patawarin mo ako,” sabi niya. “Akala ko ang pagprotekta kay Grace ay ang tama. Akala ko kapag pinrotektahan ko siya, mapapatunayan kong mabait akong tao.”

Tiningnan ko siya. Ang lalaking minahal ko ng ilang taon. Ang lalaking sa nakaraang buhay ay yumakap kay Grace habang ako ay namamatay sa basement. Ngayon, nakatayo siya sa harap ko, duguan pa rin ang balikat, at humihingi ng tawad.

“Carlo, ang pagprotekta ay hindi pagtatakip,” sabi ko nang mahinahon. “Kung mahal mo talaga si Grace, turuan mo siyang managot. Hindi mo siya tinutulungan kapag lagi mo siyang pinagtatakpan. Ginagawa mo lang siyang mahina.”

Tumango siya at umiyak. “Alam ko. Ngayon ko lang naintindihan.”

“Carlo, tapos na tayo,” sabi ko. “Hindi dahil galit ako. Pagod na akong maging tagasalo. Pagod na akong maging babaeng laging sinisisi para malinis ang iba.”

Hindi siya sumagot. Tumango lang siya at huminga nang malalim. “Sana, balang araw, mapatawad mo ako.”

“Pinatawad na kita, Carlo,” sabi ko. “Pero hindi na ako babalik sa iyo. Kailangan kong protektahan ang sarili ko.”

Umalis ako at iniwan siya doon. Hindi ako umiyak. Sa unang pagkakataon, hindi masakit ang pag-alis ko. Magaan ito.

Kinabukasan, lumapit sa akin si Grace sa opisina. Magulo pa rin ang buhok niya, pero maayos na ang uniform niya. May dala siyang kape.

“Ate Liza,” sabi niya. “Gusto kong humingi ng tawad. Sa iyo, kay Miguel, kay Rico, sa buong team. Kasalanan ko. Hindi ko naisip na ang isang sausage ay makakapatay ng tao.”

Tiningnan ko siya. Hindi na siya ang batang nagmamalaki na siya ang may pinakadalisay na kaluluwa. Isa na siyang babaeng natuto.

“Grace, hindi kita galit,” sabi ko. “Pero kailangan mong intindihin, ang kabutihan na walang disiplina ay hindi kabutihan. Panganib iyon.”

Tumango siya. “Gusto kong matuto. Gusto kong maging pulis na talagang makakatulong, hindi pabigat. Puwede mo ba akong turuan?”

Ngumiti ako nang bahagya. “Kung handa kang makinig at managot, tutulungan kita. Pero hindi kita kukunsintihin.”

“Opo, Ate Liza,” sabi niya at ngumiti na may luha.

Pagkalipas ng ilang linggo, inalok ako ni hepe na mamuno sa bagong team. Tinanggap ko. Hindi dahil gusto kong maging sikat. Tinanggap ko dahil gusto kong turuan ang mga baguhan nang tama.

Sa unang training ko, sinabi ko sa kanila, “Ang kabutihan ay hindi ang pagbibigay ng pagkain sa aso sa gitna ng operasyon. Ang kabutihan ay ang pagprotekta sa kasama mo kahit mahirap. Ang kabutihan ay ang pagsunod sa utos kahit gusto mong maging bida.”

Nakinig sila nang mabuti. Si Miguel at si Rico ay nasa tabi ko, at si Grace ay nakaupo sa likod, nagsusulat ng notes. Hindi na siya ang pabigat. Nag-aaral na siya.

Isang gabi, umupo kami sa labas ng headquarters. May dala si Miguel na kape, at si Rico ay nagkukwento ng nakakatawang nangyari sa training. Tumingin ako sa langit at nakita ko ang mga bituin sa Quezon City.

Naalala ko ang basement. Naalala ko ang karayom. Naalala ko ang sakit. Pero hindi na ako natatakot. Buhay ako. Buhay ang team ko. At sa wakas, ako na ang may hawak ng kwento ko.

Nag-vibrate ang cellphone ko. Message mula kay Grace. “Ate Liza, salamat sa pagligtas mo sa akin sa Antipolo. Salamat sa pagturo mo sa akin na ang tunay na kadalisayan ay ang pag-amin ng pagkakamali. Hindi ko na ito kakalimutan.”

Ngumiti ako at inilagay ang cellphone ko sa bulsa. Tumingin ako kay Miguel at kay Rico na nagtatawanan pa rin. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng dalawang buhay, natulog ako nang mahimbing, alam kong bukas ay akin na ulit at mas magiging maayos pa ang lahat.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨