Ipinikit ko ang mga mata ko dahil hindi lang ang video sa kusina ang hawak ko laban sa kanila.
PART 2:
Pumasok sa kuwarto ang 2 imbestigador mula sa pulisya at piskalya.
Gusto sanang manatili ni Rafael sa tabi ng kama ko pero pinigil siya ng imbestigador na si Inspector Mendoza.
“Asawa niya ako.”
“At siya ang biktima na kakausapin namin ngayon.”
Umiyak na naman si Aling Teresa pero walang lumapit para aluin siya.
Nang makalabas silang 2 ay ibinigay ko agad ang access sa video mula sa kamera sa kusina.
Kitang-kita sa video ang pagpasok ni Aling Teresa na may dalang kawali at ang pagbibigay ni Rafael ng senyas habang nakatalikod ako sa kalan.
Malinaw ding narinig sa video ang sinabi ni Rafael bago ang insidente.
“Bukas ay iisipin ng lahat na tayo ang nagtitiis sa ugali niya.”
Nauna nang nag-ulat ang doktor sa emergency room dahil magkaiba ang kuwento nilang 2.
Sinabi ni Rafael na natapunan ako habang nagluluto.
Sinabi naman ni Aling Teresa sa 1 nars na sinadya kong saktan ang sarili ko.
2 magkaibang kasinungalingan para sa iisang sugat sa likod ko.
Kinuha ng mga imbestigador ang orihinal na kopya ng video, kinuhanan ng litrato ang mga paso ko, at kinuha rin ang damit na suot ko nang gabing iyon.
Pinaghiwalay sina Rafael at Aling Teresa para kunan ng pahayag.
Hindi muna sila ikinulong dahil sinabi ni Inspector Mendoza na kailangan munang buuin ang kaso at suriin ang lahat ng ebidensya.
Mas napanatag ako roon kaysa sa mabilisang pag-aresto na puwedeng mabutas sa korte.
Nagbilin din ako sa ospital na bawal bigyan si Rafael ng kahit anong impormasyon tungkol sa kalagayan ko o sa mga dokumento ko.
Kinabukasan ng umaga ay dumating si Atty. Clarissa, ang abogadong nangangasiwa sa trust fund na iniwan ng tatay ko.
“Ligtas ang trust fund mo, Camille. Ipinasara na ng bangko ang lahat ng access mula sa mga gadget ni Rafael.”
“May nakuha ba siyang pera?”
“Sa trust fund ay wala, pero sa ibang account ninyo ay meron.”
Naglabas siya ng 1 folder.
Sa loob ng 3 taon ay nagkaroon ng 43 transfer mula sa pinagsamang account namin ni Rafael.
Ang ilang transaksyon ay totoong gastusin sa bahay, pero ang natitira ay umabot sa mahigit 5,800,000 piso na napunta sa 1 kumpanyang tinatawag na Vertex Builders.
“Kay Rafael ba ang kumpanyang iyan?”
Umiling si Atty. Clarissa.
“Nakarehistro iyan sa pangalan ni Aling Teresa.”
Hindi na ako nagulat dahil unti-unti nang nabubuo ang lahat sa isip ko.
Hindi nanatili ang pera sa kumpanyang iyon dahil inilipat ito sa iba pang account at sa 1 pribadong lending firm.
Ang 1 bahagi ng pera ay napunta sa 1 lalaking nagngangalang Marco Soriano.
Kilala ko ang pangalang iyon.
2 taon na ang nakalipas nang marinig kong kausap siya ni Rafael sa garahe at sinabi sa akin na dati niyang kaklase na nanghihiram lang ng puhunan.
Naglabas si Atty. Clarissa ng 1 kopya ng titulo ng lupa.
1 rest house na may 6 na ektarya sa Tagaytay ang nakapangalan sa amin ni Marco Soriano.
“Hindi ako bumili ng lupang iyan.”
“Mukhang totoo ang pirma mo rito, pero hindi tugma ang numero ng notaryo sa opisyal na rekord.”
Sa ilalim ng titulo ay may kasunduan sa utang na nagkakahalaga ng 7,500,000 piso at ang lupang iyon ang ginamit na kolateral.
“Ginamit nila ang pangalan ko para makautang ng milyon-milyon.”
“Ganoon na nga ang lumalabas.”
Hindi ako naghintay na si Atty. Clarissa lang ang kumilos para sa akin.
Hiningi ko ang lahat ng bank records, mga papel mula sa Registry of Deeds, at mga dokumentong ipinadala sa bangko.
Tinawagan ko rin mismo ang bangko at kinumpirma nilang 3 beses nagtangkang maglabas ng pera si Rafael gamit ang kulang-kulang na papel.
Nang hapong iyon ay bumalik si Inspector Mendoza sa kuwarto ko.
“Malinaw ang video. Kumuha na ng abogado sina Rafael at Aling Teresa, at tumanggi nang magsalita si Rafael.”
“Nagtanong ba siya kung kumusta ako?”
Binuksan ni Inspector Mendoza ang kanyang notebook.
“Ang tinanong niya ay kung may kakayahan ka pa raw magdesisyon tungkol sa trust fund mo.”
Hindi siya nagtanong kung gising na ako o kung kailangan ko ng operasyon.
Ang pera lang ang inalam niya.
Nang gabing iyon ay ipinakuha ko kay Atty. Clarissa ang lahat ng orihinal na papel ng trust fund.
Nakita namin ang 1 patakaran na muntik ko nang makalimutan.
Kung mawawalan ako ng kakayahang magdesisyon, ang nakababata kong kapatid na si Paolo ang tatayong tagapangalaga ng pondo.
halos 2 taon na kaming hindi nag-uusap ni Paolo.
Ipinakita kasi sa akin noon ni Rafael ang mga text message kung saan sinasabi raw ni Paolo na hindi ako karapat-dapat humawak ng mana ng tatay namin.
Nang suriin ko nang mabuti ang mga mensahe ay napansin kong putol-putol ang usapan at may mga nawawalang bahagi.
May inilabas na 1 sobre si Atty. Clarissa mula sa bag niya.
“Dumating ito sa opisina ko 3 araw na ang nakalipas at nakapangalan sa iyo.”
Nakilala ko agad ang sulat-kamay ni Paolo.
“Ate, hindi buo ang sinabi sa iyo tungkol sa iniwan ni Papa. May 1 selyadong dokumento. Mas naunang nalaman ni Rafael ang tungkol doon kaysa sa atin. Ang perang ginagalaw niya ay walang kinalaman sa utang ni Aling Teresa. Konektado ito sa natuklasan ni Papa bago siya mawala. Itanong mo ang tungkol kay Marco Soriano.”
Sa likod ng papel ay may nakasulat na 1 address sa Tagaytay.
Iyon mismo ang rest house na may 6 na ektarya.
May 1 huling linya sa ibaba ng papel.
“Nandoon pa rin ang orihinal.”
Tumingin ako kay Atty. Clarissa na biglang namutla.
“Ano ang selyadong dokumento na tinutukoy niya?”
Naghintay siya nang ilang segundo bago sumagot.
“1 file iyon na ipinagbilin ng tatay mo na buksan lang kapag may nagtangkang gamitin ang yaman mo laban sa iyo.”
Doon ko naintindihan ang mas malalim na katotohanan.
Hindi lang ngayon pinag-interesan ni Rafael ang pera ko.
Pinakasalan niya ako dahil alam na niya noon pa na may ganoong dokumento.
Ipinaliwanag ni Atty. Clarissa na gumawa ng 2 magkahiwalay na set ng papeles ang tatay ko bago siya pumanaw.
Ang unang set ay ang regular na kasulatan ng trust fund.
Ang ikalawang set ay naglalaman ng mga liham, kontrata, at pribadong tala na 3 tao lang ang nakakaalam.
Ang tatay ko, si Atty. Clarissa, at ang abogadong tumulong sa pag-aayos noon.
“Sino ang abogadong iyon?”
“Si Marco Soriano.”
Siya rin ang lalaking kasama sa pekeng titulo ng lupa sa Tagaytay.
Ipinatawag ko agad si Inspector Mendoza dahil ayaw kong masira ang legalidad ng mga ebidensya.
Ibinigay namin ang sulat ni Paolo, ang mga bank statement, at ang pekeng titulo ng lupa.
Dahil doon ay humingi agad ng search warrant ang piskalya para halughugin ang rest house sa Tagaytay.
Habang hinihintay ang operasyon ay tinawagan ko si Paolo.
Sumagot siya pagkatapos ng 6 na ring.
“Ate Camille?”
Hirap akong magsalita pero pinilit ko.
“Natanggap ko ang sulat mo.”
Natahimik siya sa kabilang linya.
“Ayos ka lang ba?”
“Nasa ospital ako ngayon.”
“Si Rafael ba ang may gawa?”
“Oo.”
Hindi na siya nagulat sa sagot ko.
“6 na beses kitang sinulatan 2 taon na ang nakalipas, Ate. Si Rafael ang sumagot gamit ang email mo at sinabing ayaw mo na akong makita.”
Parang may bumagsak sa dibdib ko.
“Ipinakita niya sa akin ang mga mensahe kung saan sinabi mong ninanakaw ko ang pera ni Papa.”
“Hindi ko sinabi iyon. Ang sinabi ko sa kanya ay tigilan niya ang paggamit sa pangalan mo.”
Ikinuwento ni Paolo ang lahat ng alam niya.
Bago ma-heart attack ang tatay namin ay natuklasan nitong may mga pekeng transaksyon sa 1 kumpanya nila na ginagamit para itago ang utang.
Kasama si Marco Soriano sa mga transaksyong iyon.
Si Rafael naman ay may problema sa pera sa 2 maliliit niyang negosyo noon at lumapit kay Marco para humingi ng tulong.
“Hindi inisip ni Papa na si Rafael ang utak sa lahat,” sabi ni Paolo. “Nakita lang ni Papa na sinasamantala ni Rafael ang sistema ni Marco.”
“At si Aling Teresa?”
“Nakalagay ang pangalan niya bilang kasosyo sa 1 lumang kumpanya ni Rafael.”
Ibig sabihin ay matagal nang plano ang Vertex Builders.
Inamin din ni Paolo na nagtampo siya noon nang ibigay sa akin ng tatay namin ang pamamahala sa trust fund.
“Nagtrabaho ako kasama ni Papa nang maraming taon kaya pakiramdam ko ay naiwan ako.”
“Nagalit ka ba sa akin?”
“Oo, nagtampo ako pero mahal kita bilang kapatid ko.”
Mas kapani-paniwala ang sinabi ni Paolo kaysa sa lahat ng matatamis na salita ni Rafael.
“Pumunta ka rito sa Quezon City, Paolo. Gusto kitang makausap nang personal.”
Dumating siya nang gabing iyon.
Walang dramatikong yakapan.
Tumayo lang siya sa tabi ng kama ko, tiningnan ang mga benda ko sa balikat, at yumuko.
“Patawad, Ate.”
“Patawad din, Paolo.”
Sapat na iyon para magsimula kami ulit.
Kinabukasan ng umaga ay tumawag si Inspector Mendoza.
Sa likod na opisina ng rest house sa Tagaytay ay nakakita sila ng 1 kahong bakal sa ilalim ng sahig na may inisyal ng tatay ko.
Ang susi ng kahon ay natagpuan sa 1 nakatahing bulsa sa loob ng bag ni Rafael na nakuha ng mga pulis.
Sinira noon ang palusot ni Rafael na wala siyang alam sa bahay sa Tagaytay.
Pagkalipas ng 2 araw ay pinayagan akong lumabas ng ospital nang ilang oras kaya sumama ako kina Inspector Mendoza, Atty. Clarissa, at Paolo papunta sa rest house.
Nakita ko ang kahong bakal sa ibabaw ng mesa ng mga imbestigador.
Sa loob nito ay may 3 sobre, mga kontrata, at 1 maliit na voice recorder.
Ang unang sobre ay may pangalan ko.
Nakasulat sa liham ng tatay ko na ginawa niya ang trust fund para protektahan ang kalayaan ko.
Natuklasan niya na ginagamit nina Marco ang mga pekeng bentahan ng lupa para magtago ng utang, at nakisali si Rafael nang malaman niyang hindi niya basta-basta magagalaw ang pondo ko.
Hindi sinabi ng tatay ko na plano na ni Rafael ang lahat bago pa kami magkakilala, pero nakita ni Rafael ang pagkakataon at ginawa itong sistema.
Una niya akong kinumbinsing pagsamahin ang mga account namin.
Sunod ay kinuha niya ang mga password ko at ginamit ang pirma ko sa mga papel na hindi ko alam.
Nang magsimula akong magtanong ay inilayo niya ako sa pamilya ko at pinalabas na may sakit ako sa isip.
Pinakinggan din namin ang laman ng voice recorder kung saan kausap ng tatay ko si Atty. Clarissa 2 araw bago siya pumanaw.
“Hindi ko iniisip na sasaktan ni Rafael si Camille nang pisikal, pero naniniwala siyang may karapatan siya sa lahat ng pag-aari ng anak ko.”
“Babalaan na ba natin si Camille?” tanong ni Atty. Clarissa.
“Kung wala pang sapat na ebidensya ay magpapaawa lang si Rafael at ipagtatanggol pa siya ni Camille. Itago mo ang selyadong dokumento at ilabas mo agad kapag sinimulan na nilang sabihing baliw ang anak ko.”
Napaiyak nang tahimik si Atty. Clarissa.
“Dapat ay binuksan ko na iyan nang makita ko ang mga binagong dokumento.”
Galit ako sa kanya dahil nagpabaya siya.
“Oo, dapat ay ginawa mo iyon.”
Hindi ko siya minura pero hindi ko rin binawasan ang pagkukulang niya.
Sa mga sumunod na buwan ay ibinigay ng bangko ang lahat ng rekord at kinumpirma ng notaryo na peke ang pirmang ginamit sa lupa sa Tagaytay.
Nakalabas na ng bansa si Marco Soriano bago pa mangyari ang insidente kaya nakipag-ugnayan ang piskalya sa mga awtoridad para hanapin siya.
Sinampahan ng kasong estafa, pamemeke ng dokumento, at physical injuries si Rafael.
Kinasuhan din si Aling Teresa dahil sa ginawa niya sa akin sa kusina at sa pagkakasangkot niya sa Vertex Builders.
Nagpadala ng sulat si Rafael sa pamamagitan ng kanyang abogado at sinabing mahal niya ako at nagipit lang siya sa utang.
1 beses ko lang binasa ang sulat at ibinigay ko agad kay Atty. Clarissa para isama sa kaso.
Hindi ko na kailangang alamin kung totoo ang pagmamahal niya dahil ang taong gumagawa ng kasinungalingan sa loob ng 3 taon ay naghahanda lang para makatakas sa kasalanan.
Hindi sumulat si Aling Teresa at sinabi lang sa korte na akala niya ay panakot lang ang mainit na mantika.
Nananatiling buo ang trust fund ko at nabawi rin namin ang malaking bahagi ng perang inilabas mula sa pinagsamang account namin.
Naging mabagal ang paggaling ng likod ko pero binantayan ako ni Bianca sa unang buwan nang hindi ako itinuturing na parang baldado.
Tuwing Sabado naman ay bumibisita si Paolo.
1 hapon ay inilabas ko ang kasulatan na nagtatalaga kay Paolo bilang tagapangalaga ng trust fund.
“Ayaw kong may magdesisyon na naman para sa akin.”
“Hindi ako magdedesisyon para sa iyo, Ate. Babantayan ko lang na masunod ang gusto mo kung sakaling hindi mo kaya.”
“Kung ganoon ay ikaw ang magsusuri, pero ako ang magdedesisyon hangga’t kaya ko.”
Ngumiti siya.
“Iyan ang Ate Camille na kilala ko.”
Pagkalipas ng ilang buwan ay bumalik ako sa pagtatrabaho bilang abogado para sa mga biktima ng pandaraya sa pera at pang-aabuso sa loob ng pamilya.
Ibinenta ko ang bahay na tinirhan namin ni Rafael at lumipat ako sa 1 mas maliit na bahay sa Pasig.
Ilang linggo akong umiwas sa pagluluto dahil nanginginig ako kapag naririnig ko ang tunog ng mainit na mantika.
1 araw ng Linggo ay dumating si Paolo na may dalang gulay mula sa palengke at si Bianca na may dalang tinapay.
Naglagay ako ng 1 kaldero sa ibabaw ng kalan habang nakatingin sa mga marka sa kamay ko.
Inilapag ni Bianca ang sangkalan sa tabi ko.
“Puwede kang humingi ng tulong kung nahihirapan ka.”
“Alam ko.”
Itinaas ni Paolo ang 1 sibuyas.
“Anong lulutuin natin ngayon?”
Tumingin ako sa bago kong kusina at sa 2 taong pinayagan kong bumalik sa buhay ko nang hindi ibinibigay sa kanila ang kontrol.
“May mga sangkap na tayo. Sapat na iyan sa ngayon.”
Nagsimulang kumulo ang tubig sa kaldero.
Dati ay akala ko ang pinakamatibay na ebidensya ay ang mga papel, pirma, at video.
Naniniwala pa rin ako sa mga ebidensyang iyon dahil napatunayan nilang biktima ako ng kasinungalingan.
Pero hindi ang mga papel na iyon ang magdidikta kung paano ko itutuloy ang buhay ko.
Ako na ang may hawak ng desisyon ngayon at hinding-hindi ko na ulit ipipikit ang mga mata ko.
