Isang gabi bago ang kasal namin, ipinasuot sa akin ni Grace ang regalo niyang wedding dress at doon ako halos hindi na makahinga.

Bahagi 3
Nang dumating ang kapatid ko at naamoy niya ang bulaklak sa wedding dress, doon ko nalaman na hindi pala aksidente ang nangyari sa akin kagabi.

Dumating ang ambulansya at mabilis na pumasok ang dalawang paramedic sa suite. Lumuhod sila sa tabi ng sofa at hinawakan ang pulso ko at tiningnan ang mukha ko. Tumingin sila sa isa’t isa at marahang umiling. Sinabi nila kay Kuya Carlo na wala na akong hininga at wala na silang magagawa pa. Napatigil si Kuya at parang hindi niya maintindihan ang sinabi nila.

Nakaupo si Kuya sa sahig at hawak pa rin niya ang kamay ko na malamig na. Tinanong niya ang paramedic kung sigurado ba sila at kung puwede pa ba akong dalhin sa ospital. Sumagot ang paramedic na kahit dalhin pa ako, hindi na ako babalik. Doon lang bumagsak ang balikat ni Kuya at napayuko siya habang umiiyak nang tahimik. Ako naman ay nasa itaas lang at pinapanood ang lahat nang hindi makagalaw.

Lumapit ang staff ng hotel kay Kuya at nanginginig pa rin ang boses niya. Sinabi niya na kanina pa niya ako nakitang nakahiga at tinawag niya ako nang maraming beses. Sinabi niya na narinig niya ang tawanan nina Miguel at Grace habang papalabas sila ng kuwarto. Sinabi niya na iniwan nila akong mag-isa nang matagal at bumalik lang si Miguel nang tumawag siya. Pinakinggan iyon ni Kuya nang hindi umiimik at mahigpit niyang hinawakan ang cellphone ko.

Si Grace ay nasa gilid at umiiyak na rin. Sinabi niya na regalo lang ang dala niya at gusto lang niyang maging maganda ako para sa kasal. Sinabi niya na dalawang buwang sahod niya ang inipon niya para sa dress at hindi niya akalain na magkakaganito. Sinabi niya na tinulungan niya lang ako nang isprayhan niya ang binti ko dahil akala niya ay nadapa ako. Paulit-ulit niyang sinabi na wala siyang masamang intensyon.

Tiningnan ni Kuya ang dress na suot ko at dahan-dahan niya itong nilapitan. Inilapit niya ang mukha niya at naamoy niya ang matapang na amoy ng bulaklak na nakadikit sa tela. Kumunot ang noo niya dahil kilalang-kilala niya ang amoy na iyon. Alam niya na kahit kaunting pollen ay delikado para sa akin at ilang beses na naming pinag-usapan iyon sa bahay sa Quezon City. Tinanong niya si Grace kung bakit amoy bulaklak ang dress na bagong-bago raw.

Sumagot si Grace na hindi niya alam at baka sa tindahan pa lang ay ganoon na ang amoy. Sinabi niya na bagong bili niya ang dress at hindi niya ito binuksan bago niya dinala sa akin. Sinabi niya na hindi niya naisip na may bulaklak pala sa tela at hindi niya sinadya. Habang nagsasalita siya, hindi siya makatingin nang diretso kay Kuya at palipat-lipat ang tingin niya kay Miguel.

Pero hindi tumigil si Kuya. Tinanong niya si Grace kung ilang taon na niya akong kilala sa pamamagitan ni Miguel. Sinabi ni Grace na matagal na at madalas siyang sumasama sa mga hapunan namin. Tinanong ni Kuya kung narinig na ba niya na may allergy ako sa pollen at hindi ako puwedeng lumapit sa mga bulaklak. Napatigil si Grace at sandaling hindi nakasagot bago siya dahan-dahang tumango. Doon ko naramdaman na nagsisimulang lumabas ang totoo.

Tinanong ni Kuya ang tungkol sa spray. Kinuha niya ang bote sa sahig at binasa ang label nito. Tinanong niya si Grace kung bakit niya ako inisprayhan kahit halatang hindi ako makahinga at pilit akong umiiwas. Sinabi ni Grace na akala niya ay para sa pasa iyon at gusto niya lang mawala ang pamumula sa binti ko. Sinabi niya na nakita niya ang pulang bahagi at naawa siya sa akin kaya niya ginawa iyon.

Sumingit ang staff ng hotel at sinabi niya ang nakita niya. Sinabi niya na nakita niyang pilit akong umiiwas at nanginginig ang kamay ko nang lumapit si Grace. Sinabi niya na narinig niya ang tunog ng spray nang ilang beses at nakita niya ang pagbabago ng kulay ng binti ko. Sinabi niya na pagkatapos ng spray ay lalo akong nanghina at hindi na ako nakagalaw. Nakinig si Kuya at lalong dumilim ang mukha niya.

Pagkatapos ay tinanong ni Kuya ang tungkol sa bote ng pintura. Kinuha niya ang pulang bote na hawak pa rin ni Grace at tiningnan niya ito nang mabuti. Tinanong niya kung bakit nasa ilalim ng dress ko ang bote at kung sino ang naglagay doon. Sumagot si Grace na ako raw ang nagtago nito para magpanggap na dumudugo ako. Sinabi niya na mahilig daw akong magbiro at gusto ko lang takutin sila ni Miguel.

Doon ay hindi na nakapagpigil si Kuya. Sinabi niya na paano ako magtatago ng bote kung hindi na ako makagalaw at hindi na ako makahinga. Sinabi niya na nakita niya mismo na nakahiga ako at hindi ko na maitaas ang kamay ko. Sinabi niya na kung ako ang nagtago, bakit si Grace ang kumuha mula sa ilalim ng dress at bakit si Grace ang sumigaw ng dugo. Natameme si Grace at hindi agad siya nakasagot.

Pinanood ko sila at naramdaman ko ang sakit na parang sinasaksak ang dibdib ko. Masakit na makita si Kuya na umiiyak at masakit na makita si Miguel na hindi pa rin makatingin sa akin. Pero mas malinaw na ang isip ko kaysa kanina. Hindi na ako humihingi ng ospital at hindi na ako umaasa na gigising pa ako. Ang gusto ko na lang ay hindi nila sabihin na nag-inarte ako hanggang sa huli.

Naalala ni Miguel ang cellphone ko. Tumingin siya sa kamay ni Kuya na hawak ang cellphone ko at biglang namula ang mukha niya. Naalala niya na inabot ko ang cellphone para tumawag ng 911 at kinuha ito ni Grace. Naalala niya na tumawa siya nang sabihin ni Grace na gusto ko lang magpa-picture. Naalala niya na siya mismo ang naglagay ng cellphone sa kamay ko na hindi na gumagalaw. Doon niya tinakpan ang mukha niya gamit ang dalawang kamay.

Tinanong ni Kuya si Grace kung bakit niya kinuha ang cellphone ko. Sumagot si Grace na akala niya ay gusto kong mag-selfie at gusto niya lang tulungan ako. Sinabi niya na hindi niya akalain na gusto ko palang tumawag ng ambulansya. Sinabi niya na kung alam lang niya, hindi niya kukunin ang cellphone. Habang sinasabi niya iyon, nanginginig ang boses niya at umiiyak siya nang mas malakas.

Sumagot si Kuya na paano magse-selfie ang taong hindi na makahinga at hindi na makagalaw. Sinabi niya na narinig niya mismo ang boses ko na humihingi ng tulong at hindi iyon boses ng taong nagbibiro. Sinabi niya na nakita niya akong nakahiga sa sahig at namumula ang mukha ko dahil sa kawalan ng hangin. Sinabi niya na kahit sino ay makikita na hindi ako nag-aarte noon. Doon ay yumuko si Grace at hindi na siya nakatingin kay Kuya.

Humarap si Kuya kay Miguel at tinanong niya ito nang diretso. Tinanong niya kung bakit niya ako pinigilan nang tangkain kong hubarin ang dress. Tinanong niya kung bakit siya tumawa habang hindi ako makahinga. Tinanong niya kung bakit niya ako iniwan na mag-isa sa kuwarto kasama ang sakit ko. Nanginginig si Miguel at hindi siya agad nakasagot. Tumingin siya sa akin at sa wakas ay tumulo ang luha niya.

Sinabi ni Miguel na akala niya ay nagtatampo lang ako dahil sa stress ng kasal. Sinabi niya na sanay na siya na naglalambing ako at nagbibiro ako kapag kinakabahan. Sinabi niya na hindi niya naisip na totoo ang allergy ko sa sandaling iyon dahil abala siya sa pag-aasikaso ng kasal. Sinabi niya na nagsisisi siya at kung puwede lang niyang ibalik ang oras, hindi niya ako pipigilan. Habang nagsasalita siya, nanginginig ang buong katawan niya.

Biglang nagalit si Grace at sinabi niya na bakit si Miguel ang sinisisi gayong siya lang ang tumulong. Sinabi niya na siya ang nagdala ng regalo at siya ang nag-ayos ng dress at siya pa ang sinisisi ngayon. Sinabi niya na kung hindi siya dumating, hindi rin malalaman na nadapa ako. Sinabi niya na ginawa lang niya ang trabaho ng isang bridesmaid at hindi siya masamang tao. Doon ay mas lalo siyang umiyak at lumapit kay Miguel na parang humihingi ng kakampi.

Pero sa gitna ng pag-iyak niya, may nasabi si Grace na hindi niya dapat nasabi. Sinabi niya, “Alam ko naman na ayaw mo ng bulaklak, Ate, pero hindi ko akalain na ganyan kalala.” Napatigil ang lahat sa kuwarto. Tiningnan siya ni Kuya nang matalim at tinanong kung ano ang ibig niyang sabihin. Sinabi ni Kuya na kung alam niya na ayaw ko ng bulaklak, bakit niya pa rin ako pinasuot ng dress na amoy bulaklak.

Sinubukan ni Grace na bawiin ang sinabi niya. Sinabi niya na ang ibig lang niyang sabihin ay hindi ako mahilig sa bulaklak bilang dekorasyon. Sinabi niya na iba ang ayaw sa bulaklak sa allergy at hindi niya alam na mamamatay ako. Sinabi niya na kung alam niya, hindi niya dadalhin ang dress. Pero huli na dahil narinig na ng lahat ang unang sinabi niya at hindi na niya ito mababawi.

Doon ko naintindihan na hindi ito basta aksidente lang. Alam ni Grace na may problema ako sa bulaklak at dinala pa rin niya ang dress. Alam niya na hindi ako makahinga at kinuha pa rin niya ang cellphone ko. Alam niya na umiiwas ako at inisprayhan pa rin niya ako. Hindi ko sinasabi na gusto niya akong patayin, pero alam niya na nasasaktan ako at pinili pa rin niyang ituloy ang gusto niya.

Tumayo si Kuya at sinabi niya na walang gagalaw sa mga gamit sa kuwarto. Sinabi niya na mananatili ang dress, ang bote ng spray, ang bote ng pintura, at ang cellphone ko kung nasaan sila. Sinabi niya na tatawagin niya ang manager ng hotel para ipaalam na walang papasok sa suite nang walang pahintulot niya. Sinabi niya na hindi ito tungkol sa paghihiganti, kundi tungkol sa paggalang sa akin at sa katotohanan.

Tinawagan ni Kuya ang event team at sinabi niya na itigil muna ang lahat ng pag-aayos sa hall sa Makati. Sinabi niya na walang kasal na mangyayari bukas at huwag nang magsabit ng mga lobo. Sinabi niya na tatawagan niya ang mga kamag-anak namin sa Quezon City para ipaalam ang nangyari. Habang nagsasalita siya sa cellphone, nanginginig ang kamay niya pero matatag ang boses niya.

Sinubukan ni Miguel na sabihin na puwede pang ipagpaliban ang kasal at hindi kailangang kanselahin agad. Sinabi niya na baka nagulat lang ang lahat at kailangan lang ng pahinga. Sinabi ni Kuya na walang kasal na ipagpapaliban dahil wala na ang bride. Sinabi niya na hindi niya hahayaang ituloy ang kasal na parang walang nangyari. Sinabi niya na ang kasal ay para sa akin at kay Miguel, at kung wala na ako, wala na ring kasal.

Lumapit si Grace kay Miguel at hinawakan niya ang braso nito na parang gusto niya itong aluin. Nakita iyon ni Kuya at lalo siyang nasaktan. Sinabi niya kay Grace na hindi ito ang oras para magpanggap na siya ang kailangang aluin. Sinabi niya na ako ang nawalan ng buhay at hindi si Grace ang biktima. Sinabi niya na kung talagang kaibigan siya, dapat niyang hayaan muna ang pamilya ko na magluksa.

Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako aalis at hindi ako maglalaho lang nang tahimik. Mananatili ako hanggang sa masabi ang totoo at hanggang sa hindi na ako tawaging nag-inarte. Hindi ako maghihiganti at hindi ako sisigaw. Mananatili lang ako at manonood, at hahayaang si Kuya ang magsalita para sa akin. Iyon ang kaya kong gawin ngayon bilang kaluluwa na nagmamahal pa rin sa pamilya niya.

Sinabi ni Kuya kay Grace na umuwi na muna siya at huwag nang bumalik bilang bridesmaid. Sinabi niya na hindi siya galit para manakit, pero hindi niya kayang makita si Grace sa tabi ng katawan ko habang ako ay wala na. Sinabi niya na kailangan ng pamilya namin ng espasyo at kailangan niyang asikasuhin ang mga naiwan ko. Tumango si Grace habang umiiyak at dahan-dahan siyang lumabas ng kuwarto.

Bago siya lumabas, lumingon si Grace at sinabi niya nang mahina, “Hindi ko sinasadya.” Hindi niya tiningnan si Kuya at hindi niya tiningnan si Miguel. Mabilis siyang lumabas at naiwan ang amoy ng pabango niya sa hallway. Naiwan kami sa katahimikan ng suite at tanging tunog lang ng aircon ang naririnig. Doon ay naramdaman ko na kahit papaano ay nagsisimula nang lumabas ang totoo.

Naiwan si Miguel at tinanong niya si Kuya kung ano ang gagawin sa mga bisita na darating bukas. Sinabi niya na maraming tao ang nag-ayos ng damit at nag-book ng hotel para sa kasal. Sinabi ni Kuya na siya mismo ang magsasabi sa mga bisita ng totoo at hindi siya magsisinungaling na tumakas ako. Sinabi niya na mas mabuti nang masaktan sila sa totoo kaysa lokohin sila ng kuwento na nag-inarte ako. Tumango si Miguel at hindi na siya nakapagsalita.

Lumuhod ulit si Kuya sa tabi ng sofa at hinawakan niya ang kamay ko. Sinabi niya na patawarin ko siya dahil sinabi niya na nakakahiya ako at iniwan niya ako sa kuwarto. Sinabi niya na akala niya ay nagtatampo lang ako at hindi niya alam na naghihingalo na pala ako. Sinabi niya na kung bumalik lang siya agad, baka nailigtas niya ako. Habang nagsasalita siya, tumutulo ang luha niya sa kamay ko.

Pinanood ko si Kuya at kahit masakit, mas malinaw na ang lahat sa akin. Nakita ko na sa wakas ay may isang taong naniniwala sa akin. Hindi na ako ang babaeng nag-inarte sa sahig. Ako ang kapatid na minahal niya at pinrotektahan niya nang huli man. Pinatawad ko si Kuya sa isip ko dahil alam kong niloko rin siya ng sitwasyon at ng mga tawa sa paligid. Ang mahalaga ay nandito na siya at hindi na niya ako iiwan.

Umupo si Kuya sa sahig at hindi niya binitawan ang cellphone ko. Sinabi niya na bukas ay haharap siya sa lahat at sasabihin niya ang nangyari. Sinabi niya na hindi niya hahayaang si Grace at si Miguel ang magkuwento ng ibang bersyon. Sinabi niya na ang dress, ang spray, at ang pintura ay mananatili sa kuwarto hanggang sa malaman ng lahat ang totoo. Doon ako pumikit sa isip ko at nagdesisyon na manatili pa ng isang gabi para makita kung paano niya ako ipaglalaban.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap ng lahat ng bisita sa Makati, sa wakas ay nagsalita si Kuya Carlo at hindi na nakapagtago si Grace sa kasinungalingan niya.

Kinaumagahan, maaga pa lang ay maraming tao na ang dumating sa ballroom ng hotel sa Makati. May mga nakasuot ng magagandang damit at may mga may dalang regalo para sa kasal. May mga nagtatanong kung nasaan ang bride at kung bakit hindi pa nagsisimula ang programa. Ang mga staff ng event ay nakatayo lang sa gilid at hindi alam kung ano ang gagawin. Ang mga lobo na isinabit kagabi ay nandoon pa rin at parang hindi bagay sa bigat ng umaga.

Nasa harap si Kuya Carlo at katabi niya si Miguel na hindi makatingin sa mga tao. Suot pa rin ni Kuya ang damit niya kagabi at halatang hindi siya nakatulog. Hawak niya ang cellphone ko sa isang kamay at sa kabilang kamay ay hawak niya ang isang maliit na bag na may lamang dress na suot ko. Hindi siya nagmamadali at hindi siya sumisigaw. Tiningnan niya ang mga bisita nang diretso at huminga nang malalim bago siya nagsalita.

Sinabi ni Kuya na walang kasal na mangyayari ngayon. Sinabi niya na wala na ako at hindi ako tumakas at hindi ako nagtampo. Sinabi niya na kagabi, sa hotel suite, habang suot ko ang dress na regalo ni Grace, hindi na ako nakahinga dahil sa allergy ko sa pollen. Sinabi niya na humingi ako ng tulong pero walang naniwala sa akin. Pagkasabi niya noon, biglang tumahimik ang buong hall at may ilang bisita na napahawak sa bibig nila.

May isang tiyahin na umiyak at may isang kaibigan ko na napaupo sa upuan. May mga bisita na nagbulungan at nagtaka kung bakit hindi agad tumawag ng ambulansya. Sinabi ni Kuya na iyon din ang tanong niya at iyon ang dahilan kung bakit kailangan niyang magsalita ngayon. Sinabi niya na hindi niya ito ginagawa para manggulo, kundi para hindi ako maalala bilang babaeng nag-inarte sa huling gabi ng buhay ko.

Biglang pumasok si Grace na suot ang damit na pang-bridesmaid. Maganda ang ayos niya at may hawak siyang maliit na bouquet na parang handa na siyang tumayo sa tabi ni Miguel. Ngumiti siya sa mga tao na parang walang nangyari. Sinabi niya na nandito siya para tumulong at para ayusin ang sitwasyon. Pero pagtingin niya kay Kuya, bigla siyang napatigil dahil malamig ang tingin nito sa kanya.

Sinabi ni Kuya kay Grace na hindi siya ang bridesmaid ngayon at hindi niya kailangang magpanggap na ayos ang lahat. Sinabi niya na alam ng lahat na siya ang nagdala ng dress at siya ang huling kasama ko bago ako mawalan ng hininga. Sinabi niya na kung gusto niyang tumulong, sabihin niya ang totoo sa harap ng lahat. Doon ay namutla si Grace at nanginginig ang kamay na may hawak ng bouquet.

Sinubukan ni Grace na magsalita at sinabi niya na aksidente ang lahat. Sinabi niya na nadapa lang ako at nagpanggap lang ako na nasasaktan. Sinabi niya na tinulungan niya ako gamit ang spray at hindi niya alam na lalala ang lagay ko. Sinabi niya na ang pintura ay biro lang at hindi niya sinasadya na matakot si Miguel. Habang nagsasalita siya, pabago-bago ang boses niya at hindi siya makatingin sa mga bisita.

Humarap si Kuya at inilatag niya ang nangyari nang sunod-sunod. Sinabi niya na amoy bulaklak ang dress at alam ni Grace na may allergy ako. Sinabi niya na pinigilan ako ni Miguel na hubarin ang dress kahit hindi na ako makahinga. Sinabi niya na kinuha ni Grace ang cellphone ko nang iabot ko ito para tumawag ng 911. Sinabi niya na inisprayhan ni Grace ang binti ko kahit umiiwas ako. Sinabi niya na ibinuhos ni Grace ang pintura sa binti ko at itinago ang bote sa ilalim ng dress. Bawat pangungusap niya ay malinaw at mahinahon, pero ramdam ng lahat ang bigat.

Tumingin ang mga bisita kay Miguel at naghintay sila ng sagot niya. Yumuko si Miguel at hindi siya agad nakapagsalita. Nanginginig ang mga kamay niya at ilang beses siyang huminga bago siya tumingin kay Kuya. Sinabi niya na totoo ang sinabi ni Kuya at hindi niya ito itatanggi. Sinabi niya na siya ang pumigil sa akin at siya ang tumawa habang hindi ako makahinga. Sinabi niya na akala niya ay nag-iinarte lang ako at ngayon lang niya naintindihan kung gaano siya nagkamali.

Doon ay mas lalong umiyak si Grace. Sinabi niya na hindi niya ginusto na mamatay ako at gusto lang niyang mapansin siya ni Miguel. Sinabi niya na pagod na siyang laging nasa likod ko at gusto niyang siya naman ang bida kahit isang gabi lang. Sinabi niya na nang makita niyang hindi ako makagalaw, natakot siya at hindi niya alam ang gagawin kaya nagpanggap siya na biro lang ang lahat. Sinabi niya na kinuha niya ang cellphone ko dahil ayaw niyang magmukhang masama si Miguel sa harap ng mga tao.

Nang marinig iyon ni Kuya, mas tumalim ang tingin niya. Tinanong niya si Grace kung ibig sabihin ba ay mas mahalaga pa ang imahe ni Miguel kaysa sa buhay ko. Tinanong niya kung bakit niya ako hinayaang nakahiga habang humihingi ako ng tulong. Tinanong niya kung bakit niya ako inisprayhan kahit nakita niyang nahihirapan na ako. Hindi nakasagot si Grace at yumuko lang siya habang umiiyak. Doon ay nakita ng lahat na hindi na niya kayang itago ang ginawa niya.

Sumingit si Miguel at sinabi niya na kasalanan din niya ang lahat. Sinabi niya na kung nakinig lang siya sa akin at hindi niya pinigilan ang paghubad ko ng dress, baka buhay pa ako. Sinabi niya na kung hindi siya tumawa at tinawagan niya agad ang 911, baka nailigtas ako. Sinabi niya na hindi niya hinihingi na patawarin siya agad, pero gusto niyang malaman ng lahat na hindi ako nag-inarte. Sinabi niya na ako ang fiancée niya at ako ang babaeng mahal niya, at nabigo niya ako sa pinakaimportanteng gabi.

Humarap si Kuya sa mga bisita at sinabi niya na ang kasal ay kanselado at walang kukuha ng anumang gamit na naiwan ko. Sinabi niya na siya ang mag-aasikaso ng lahat ng binayaran para sa hotel at sa event, at walang gagalaw sa cellphone ko, sa dress ko, at sa mga gamit ko sa suite. Sinabi niya na ang mga regalo ng bisita ay ibabalik at ang mga pagkain na naka-ready na ay ipamimigay sa barangay sa Quezon City para hindi masayang. Sinabi niya na hindi niya hahayaang gamitin ang pangalan ko para mag-claim ng refund o para magpanggap na ayos ang lahat.

Tumingin si Kuya kay Miguel at sinabi niya na hindi na siya ang magiging bayaw niya. Sinabi niya na hindi niya hinihiling na mawala si Miguel sa mundo, pero hindi na niya ito mapagkakatiwalaan bilang asawa ng kapatid niya. Sinabi niya na kung talagang mahal ni Miguel ang kapatid niya, hayaan niya ang pamilya namin na magluksa nang payapa. Tumango si Miguel at hindi siya nakipagtalo. Umiyak siya at sinabi niya na tatanggapin niya ang lahat ng desisyon ni Kuya.

Tumingin din si Kuya kay Grace at sinabi niya na hindi na siya welcome sa pamilya namin. Sinabi niya na hindi niya ito ginagawa para ipahiya siya, kundi para protektahan ang alaala ko. Sinabi niya na si Grace ay mananatiling may pananagutan sa ginawa niya at hindi niya ito matatakasan sa pamamagitan ng pag-iyak. Sinabi niya na kung gusto ni Grace na magbago, magsimula siya sa pagsasabi ng totoo at sa pagtigil ng pagpapanggap. Naiwan si Grace na nakatayo sa gitna ng hall habang nakatingin sa kanya ang lahat.

Pinanood ko ang lahat mula sa itaas at naramdaman ko na sa wakas ay hindi na ako mag-isa. Nakita ko si Kuya na nakatayo para sa akin kahit pagod na pagod na siya. Nakita ko si Miguel na sa wakas ay umamin at hindi na nagtago sa likod ng biro. Nakita ko si Grace na hindi na makangiti at hindi na makapagpanggap. Masakit pa rin, pero mas malinaw na sa akin na ang totoo ay mas malakas kaysa sa anumang palabas.

Doon ako gumawa ng desisyon na protektahan ang sarili ko at ang pamilya ko sa paraan na kaya ko pa. Pinili kong hindi na kumapit sa galit at hindi na manatiling nakakulong sa kuwartong iyon. Pinili kong ipaubaya kay Kuya ang mga gamit ko at ang kuwento ko, dahil alam kong iingatan niya ang mga ito. Pinili kong patawarin si Kuya sa mga nasabi niya kagabi at pinili kong bitawan si Miguel nang may pagmamahal, hindi sa galit. Iyon ang pagprotekta ko sa sarili ko, ang hindi hayaang ang huling alaala ko ay puro takot at kahihiyan.

Lumapit si Kuya sa akin sa isip ko at naramdaman ko na parang naririnig niya ako. Sinabi ko sa kanya na ayos lang at hindi niya kasalanan. Sinabi ko na alam kong mahal niya ako at nakita ko kung paano siya lumaban para sa akin. Sinabi ko na sana ay alagaan niya ang sarili niya at huwag niyang sisihin ang sarili niya habang buhay. Sinabi ko na gusto kong mabuhay siya nang maayos at hindi maging bilanggo ng gabing iyon. Doon ay naramdaman ko na gumaan ang dibdib ko kahit wala na ako.

Pagkatapos ng paghaharap, isa-isang umalis ang mga bisita nang tahimik. May mga lumapit kay Kuya at niyakap siya. May mga nag-iwan ng bulaklak sa isang mesa, pero si Kuya ay maingat na inilayo ang mga ito dahil alam niyang hindi ako puwedeng malapit sa pollen. May mga nag-alok na tumulong sa pag-asikaso ng mga gamit. Walang nagalit kay Kuya at walang nagsabi na nag-inarte ako. Lahat ay umalis na may pag-unawa at lungkot.

Naiwan si Miguel sa hall at umupo siya sa isang upuan na para sa groom. Tiningnan niya ang bakanteng upuan sa tabi niya kung saan sana ako uupo. Hinawakan niya ang kamay niya at umiyak siya nang tahimik. Hindi siya lumapit kay Kuya at hindi siya nagmakaawa. Tumayo siya pagkatapos ng ilang minuto at naglakad palabas nang mag-isa. Alam niya na wala na siyang karapatang tumayo sa tabi ko at kailangan niyang harapin ang ginawa niya.

Naiwan din si Grace sa labas ng hotel at mag-isa siyang nakaupo sa bench. Wala nang bouquet sa kamay niya at wala na siyang kasama. Tiningnan niya ang cellphone niya at parang gusto niyang mag-post o magpaliwanag, pero hindi niya ito nagawa. Alam niya na ang mga tao sa hall ay nakita na ang totoo at hindi na niya ito mababago ng isang post. Umiyak siya at sa wakas ay tinanggap niya na kailangan niyang mabuhay na may dalang pagsisisi.

Bumalik si Kuya sa suite at dahan-dahan niyang inayos ang mga gamit ko. Inilagay niya ang dress sa isang malinis na bag at inilagay niya ang cellphone ko sa tabi ng bag. Sinabi niya sa manager ng hotel na siya lang ang puwedeng mag-ayos ng kuwarto at walang gagalaw nang walang pahintulot niya. Sinabi niya na ang lahat ng papeles ng hotel at ng event ay dadaan sa kanya para walang makagalaw sa naiwan ko. Doon ay naramdaman ko na pinoprotektahan niya ako hanggang sa huli.

Pag-uwi ni Kuya sa bahay namin sa Quezon City, inilagay niya ang litrato ko sa sala. Hindi niya ito inilagay na may bulaklak na may pollen, kundi may maliit na ilaw sa tabi nito. Umupo siya sa tabi ng litrato at tahimik siyang nagkuwento tungkol sa nangyari sa Makati. Sinabi niya na sinabi niya ang totoo at hindi niya ako hinayaang tawaging nag-inarte. Sinabi niya na miss na miss niya ako at sana ay naririnig ko siya. Habang nagsasalita siya, naramdaman ko na nasa tabi niya ako.

Sa mga sumunod na araw, ipinamigay ni Kuya ang mga pagkain mula sa kasal sa barangay namin. Maraming tao ang kumain at nagpasalamat. Sinabi ni Kuya na ang pagkain ay para sa akin at gusto niya na may magandang mangyari mula sa araw na dapat ay kasal ko. Hindi niya ginawa ito para makalimot, kundi para may manatiling magandang alaala. Doon ay nakita ko na ang pagmamahal ay puwedeng maging pagkain, pagtulong, at pag-alala.

Si Miguel ay hindi na nagpakita sa bahay namin. Nalaman ni Kuya na umalis siya sa Makati at nagtrabaho sa Cebu para makapag-isip. Hindi siya nagpadala ng mensahe na humihingi ng tawad, pero hindi na rin siya nagkuwento ng ibang bersyon. Tinanggap niya na ang huling kuwento ay ang totoo at hindi na niya ito binago. Iyon ay sapat na para kay Kuya, dahil ang katahimikan ni Miguel ay nangangahulugan na hindi na niya ako sinisiraan.

Si Grace ay hindi na rin nagpakita. Nalaman ni Kuya na umalis siya sa dati niyang grupo ng kaibigan at hindi na siya nagpanggap na bridesmaid ng kahit sino. Hindi siya nakulong at hindi siya pinarusahan ng korte, pero araw-araw niyang dala ang ginawa niya. Sa bawat gabi, naaalala niya ang boses ko na humihingi ng tulong at ang cellphone na kinuha niya. Iyon ang parusa niya, ang hindi niya makalimutan ang totoo.

Ako naman ay unti-unting gumaan. Hindi na ako nakakulong sa suite at hindi na ako nakatingin lang sa sahig. Nakikita ko na ang umaga sa Makati at ang mga tao na naglalakad nang maaga. Nakikita ko si Kuya na bumabangon, nagkakape, at nag-aalaga sa sarili niya. Nakikita ko na kahit wala ako, may nagmamahal pa rin sa akin at may nagpoprotekta sa alaala ko. Doon ko naintindihan na ang kamatayan ay hindi katapusan ng pagmamahal.

Sa huling gabi na nanatili ako, tumayo ako sa tabi ng bintana ng hotel at tiningnan ang mga ilaw ng Makati. Naalala ko ang pangarap kong maglakad sa hall na suot ang dress na ako mismo ang pumili. Naalala ko ang tawanan ko kasama si Kuya at ang mga plano namin para sa pamilya. Naalala ko rin ang sakit, pero hindi na ito ang pinakamalaking alaala ko. Ang pinakamalaking alaala ko ay ang pagtayo ni Kuya para sa akin at ang katotohanan na sa wakas ay narinig ako.

Sinabi ko kay Kuya sa isip ko na magpahinga na siya at huwag na siyang matakot na makalimutan ako. Sinabi ko na kahit wala na ako sa tabi niya, mananatili ako sa bawat desisyon niya na piliin ang totoo. Sinabi ko na sana ay magmahal ulit siya ng pamilya, ng mga kaibigan, at ng sarili niya nang buong puso. Sinabi ko na hindi ko siya iiwan sa lungkot at lagi ko siyang babantayan mula sa malayo. Doon ay naramdaman ko na handa na akong magpaalam nang payapa.

At kahit wala na ako sa tabi nila, alam kong sa bawat umaga sa Makati, may isang taong magigising na mas pinipiling magmahal nang totoo at hindi na kailanman mananahimik kapag may nasasaktan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨