Bahagi 3
Akala nila babayaran ko ang ospital nila matapos nila akong bugbugin, pero sa wakas ay sinabi ko ang totoo tungkol sa condo ko
Pagdating ko sa barangay hall sa Quezon City, nanginginig pa rin ang mga kamay ko. Hindi dahil sa takot. Dahil sa pagod at sa sakit na pilit kong nilalabanan. Umupo ako sa harap ng mesa. Tinanong ako ng staff kung ano ang nangyari.
Sinabi ko ang totoo. Sinabi ko na binugbog ako ng asawa ko at ng best friend ko sa loob ng condo ko. Sinabi ko na sinipa ako sa puson. Sinabi ko na tinapakan ang kamay ko at binasag ang wedding photo namin. Hindi ako nagdagdag. Hindi ako nagbawas.
Pinakita ko ang pasa sa braso ko at ang sugat sa kamay ko. Kinuha ng staff ang litrato. Isinulat niya ang lahat. Binanggit ko ang oras. Binanggit ko ang lugar. Binanggit ko ang mga pangalan nila, si Miguel Santos at si Liza Ramos.
Habang nagsusulat siya, tahimik lang ako. Sa unang pagkakataon, may nakikinig sa akin na hindi ako huhusgahan. Hindi niya ako tinanong kung bakit hindi ako makaanak. Hindi niya ako tinanong kung bakit hindi ako pumayag agad sa divorce. Tinanong lang niya kung ano ang ginawa nila sa akin.
Pagkatapos, binigyan niya ako ng kopya ng blotter. Sabi niya, itago ko raw ito. Sabi niya, kung kailangan ko ng tulong, bumalik lang ako. Tumango ako. Hindi ako umiyak doon. Parang naubos na ang luha ko sa condo.
Lumabas ako ng barangay hall. Maliwanag pa ang araw pero parang ang bigat ng hangin. Sumakay ako ng tricycle pabalik sa ospital. Hindi dahil gusto ko silang makita. Dahil kailangan kong ayusin ang sinabi ng billing sa akin.
Sa ospital, maingay pa rin. May mga pasyenteng naghihintay. May mga nurse na nagmamadali. Lumapit ako sa billing. Pinakita ko ang blotter ko. Sinabi ko na hindi ako ang magbabayad para kay Liza. Hindi ko siya asawa. Hindi ko siya kadugo. Hindi ko responsibilidad ang ospital niya.
Nakinig ang babae sa billing. Sinabi niya na naiintindihan niya. Pero sinabi rin niya na si Miguel, asawa ko pa rin sa papel. Kaya ang ospital, sa akin pa rin lalapit. Doon ko naintindihan ang totoo. Hindi dahil mahal ko pa si Miguel. Dahil sa papel, asawa pa rin niya ako.
Hindi ako pumayag na pirmahan ang deposit na ₱150,000. Sinabi ko na wala akong ibabayad para sa operasyon na hindi ko naman ginusto. Sinabi ko na kung gusto ni Miguel ng operasyon, siya ang maghanap ng paraan. Hindi ang condo ko.
Umakyat ako sa ward. Hindi ko alam kung bakit ako umakyat. Siguro gusto kong makita mismo kung totoo ba ang lahat. Gusto kong makita kung ano ang nangyari sa dalawang taong iniwan ako sa sahig.
Naabutan ko si Miguel na gising na. Nakahiga siya. Nakabenda ang binti niya. Namamaga ang mukha niya. Pagkakita niya sa akin, agad siyang nagsalita.
“Angela, sa wakas dumating ka. Bayaran mo na ang operasyon ko. Hindi mo ba nakikita? Hindi ko na maigalaw ang binti ko.”
Hindi siya nagtanong kung kamusta ako. Hindi siya nagtanong kung masakit ba ang kamay ko. Ang una niyang sinabi, pera.
Tumingin ako sa kanya. Pitong taon kaming kasal. Pitong taon akong nagtrabaho sa opisina sa Makati. Pitong taon akong nag-ipon para sa condo. Pitong taon akong nagtiis sa mga salita niya tungkol sa hindi ko pagkakaanak. At ngayon, pera pa rin ang una niyang hiningi.
“Wala akong ibabayad, Miguel,” sabi ko. “Binugbog mo ako kanina. Tapos ngayon gusto mong bayaran ko ang binti mo?”
Nagalit siya. Sinubukan niyang bumangon pero napasigaw siya sa sakit. “Asawa kita! Obligasyon mo ’yan! Ikaw ang may condo! Ibenta mo!”
Doon ko siya tiningnan nang diretso. “Ang condo, akin. Binili ko bago tayo ikasal. Nasa pangalan ko lang. Hindi mo ito puwedeng ibenta. Hindi mo ito puwedeng galawin.”
Tahimik siya saglit. Pagkatapos, tumawa siya ng mahina. “Akala mo ba hindi ko alam? Kaya nga gusto kong pumirma ka ng divorce. Para makuha ko ang kalahati. Para mabayaran ang kumpanya ko.”
Doon lumabas ang totoo. Hindi na siya nagpanggap. Hindi na niya sinabi na mahal niya ako. Sinabi niya na ang plano talaga nila ni Liza, pilitin akong pumirma para makuha ang condo. Para mabayaran ang ₱800,000 na utang ng kumpanya niya.
Naramdaman ko ang sakit sa dibdib ko. Pero iba na ang sakit na ’yon. Hindi na ito sakit ng babaeng umaasa pa. Sakit ito ng babaeng nagising na.
“Plano niyo pala,” sabi ko. “Plano niyong bugbugin ako para makuha ang bahay ko. Tapos sasabihin niyong malas kayo?”
Hindi siya sumagot. Tumingin siya sa pinto. Doon ko nakita si Liza. Naka-wheelchair siya. Nakabenda rin ang binti niya. Hawak niya ang tiyan niya. Pagkakita niya sa akin, umiyak siya.
“Angela, tulungan mo kami. Hindi kami makakalabas dito kung hindi ka magbabayad. Ikaw lang ang may pera.”
Tiningnan ko siya. Ito ang babaeng tinapakan ang kamay ko. Ito ang babaeng nagbasag ng wedding photo ko. Ito ang babaeng nagsabi na hindi ako marunong magkaanak. Ngayon, siya ang humihingi ng tulong sa akin.
“Liza, ikaw ang nagsabi na ako ang humaharang sa inyo,” sabi ko. “Ikaw ang nagsabi na dapat kong ibigay ang condo ko. Bakit ngayon, sa akin ka humihingi?”
Umiyak siya lalo. “Hindi ko naman sinasadya. Natakot lang ako. Buntis ako. Gusto ko lang na may maayos na bahay ang baby ko.”
“At ang bahay ko ang naisip mong kunin?” tanong ko. “Ang bahay na pinaghirapan ko?”
Hindi siya nakasagot. Tumingin siya kay Miguel. Tumingin si Miguel sa akin. Para silang dalawang batang nahuli.
Lumapit ang doktor. Sinabi niya na kailangan ng operasyon ni Miguel sa loob ng 24 oras. Kung hindi, baka hindi na maisalba ang binti niya. Sinabi rin niya na si Liza, kailangan bantayan ang baby niya. Pero hindi daw delikado ang baby sa ngayon.
Tinanong ako ng doktor kung ako ang magdedesisyon. Sinabi ko na hindi ako magdedesisyon para sa kanila. Si Miguel, nasa tamang isip. Siya ang magdesisyon para sa sarili niya. Si Liza, siya rin ang magdesisyon.
Nagulat ang doktor. Siguro sanay siya na ang asawa ang magbabayad agad. Pero sinabi ko na binugbog ako ng pasyente niya. Pinakita ko ang blotter ko. Tumango ang doktor at hindi na siya nagpilit.
Bumalik ako sa billing. Sinabi ko na gusto kong linawin. Hindi ako tatakas sa responsibilidad ko bilang asawa sa papel. Pero hindi ako papayag na gamitin ang condo ko bilang pambayad. Hindi ako papayag na pirmahan ang kahit anong papel na magbebenta ng condo ko.
Sinabi ng babae sa billing na naiintindihan niya. Binigyan niya ako ng papel na nagsasabi na tumanggi akong magbayad para kay Liza. Pinirmahan ko ’yon. Para kay Miguel, sinabi ko na kailangan niyang pumirma mismo. Hindi ako ang pipirma para sa kanya.
Paglabas ko ng ospital, dumiretso ako sa condo. Tahimik pa rin ito. Nandoon pa rin ang mga bubog na hindi ko nalinis. Nandoon pa rin ang basurahan na may kalahati ng mukha ni Miguel.
Nilinis ko ang sahig. Dahan-dahan. Bawat bubog, pinulot ko. Bawat gamit na natumba, ibinalik ko. Hindi dahil gusto kong kalimutan. Dahil gusto kong ayusin ang akin.
Kinuha ko ang titulo ng condo ko. Nasa envelope pa rin ito. Nasa pangalan ko, Angela Santos. Binili bago ikasal. Ito ang patunay na akin ito. Hindi ito conjugal. Hindi ito puwedeng kunin ni Miguel kahit anong gawin niya.
Kinuha ko rin ang kalahati ng wedding photo ko. Tiningnan ko ang mukha ko doon. Nakangiti ako. Bata pa ako. Naniniwala pa ako na sapat ang pagmamahal. Ngayon, alam ko na. Ang pagmamahal na nananakit, hindi pagmamahal.
Inilagay ko ang titulo at ang blotter sa bag ko. Nagdesisyon ako ng isang maliit pero mahalagang bagay. Hindi ko iiwan ang mga papeles ko sa condo habang si Miguel at si Liza ay puwedeng bumalik anumang oras. Dadalhin ko ang mga ito sa locker ko sa opisina sa Makati. Doon, sila ay ligtas. Doon, ako lang ang may susi.
Bago ako umalis, tumingin ako sa paligid ng condo. Ito ang bahay ko. Ito ang pinaghirapan ko. Hindi ito regalo ni Miguel. Hindi ito regalo ni Liza. Akin ito.
Pagdating ko sa opisina, tahimik na. Wala na ang mga tao. Binuksan ko ang locker ko. Inilagay ko doon ang titulo, ang blotter, at ang kalahati ng photo ko. Isinara ko ito. Para bang isinara ko na rin ang isang bahagi ng buhay ko.
Umupo ako sa mesa ko. Tiningnan ko ang cellphone ko. Maraming missed calls mula sa ospital. Maraming messages mula kay Miguel. Lahat, tungkol sa pera. Walang isa man lang na nagtanong kung kamusta ang kamay ko. Walang isa man lang na nagsabi ng sorry.
Binuksan ko ang isang message ni Miguel. “Kung hindi ka magbabayad, hindi ko na maisasalba ang binti ko. Kasalanan mo ’to.”
Binasa ko ito nang dalawang beses. Dati, sisisihin ko ang sarili ko. Dati, iisipin ko na kasalanan ko nga. Pero ngayon, iba na.
Hindi ako ang nagmaneho ng truck. Hindi ako ang nag-utos kay Liza na tapakan ang kamay ko. Hindi ako ang nanakit. Sila ang nanakit. Sila ang umalis. Sila ang naaksidente.
Tumayo ako. Naghilamos ako sa banyo ng opisina. Tiningnan ko ang sarili ko. May pasa pa rin ako. May sugat pa rin ako. Pero ang mga mata ko, hindi na blangko. Gising na sila.
Umuwi ako sa condo nang gabing ’yon. Nagpalit ako ng lock. Hindi dahil gusto kong magtago. Dahil gusto kong maging ligtas. Ang susi, ako lang ang may hawak. Walang sinuman ang puwedeng pumasok nang hindi ako pumapayag.
Humiga ako sa kama ko. Mag-isa ako. Tahimik ang condo. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, hindi ako natakot sa tahimik. Naramdaman ko ang sakit sa puson ko. Naramdaman ko ang sakit sa kamay ko. Pero naramdaman ko rin na ako pa rin ang may-ari ng buhay ko.
Hindi pa tapos ang kwento. Alam ko na babalik pa si Miguel. Alam ko na magmamakaawa pa si Liza. Alam ko na susubukan pa nilang kunin ang condo ko. Pero ngayon, alam ko na rin ang totoo. At alam ko na kung ano ang hindi ko ibibigay.
Pinikit ko ang mga mata ko. Hindi para kalimutan. Para magpahinga. Bukas, haharapin ko sila ulit. Pero bukas, hindi na ako ang babaeng nakahiga sa sahig.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Humarap ako sa asawa ko at sa kabit niya sa ospital at hindi na ako natakot, dahil ipinaglaban ko na ang sarili ko
Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit kong naririnig ang boses ni Miguel sa utak ko. Paulit-ulit kong naririnig ang halakhak ni Liza. Pero pagdilat ko, nasa condo ko pa rin ako. Akin pa rin ito. Ligtas pa rin ako.
Nag-ayos ako. Nilinis ko ang sugat sa kamay ko. Naglagay ako ng benda. Kumain ako ng tinapay at uminom ng kape. Mga simpleng bagay. Pero dati, hindi ko nagagawa ang mga ito nang hindi nagmamadali para kay Miguel. Dati, inuuna ko siya bago ang sarili ko.
Nag-vibrate ang cellphone ko. Si Miguel. Hindi ko sinagot. Nag-vibrate ulit. Si Liza naman. Hindi ko rin sinagot. Pagkatapos, may message.
“Angela, pumunta ka dito ngayon. Kailangan ko ng pera. Kung hindi, hindi ako ooperahan.”
Binasa ko ito. Hindi ako nagmadali. Nagbihis ako nang maayos. Kinuha ko ang bag ko. Sinigurado ko na nasa locker ko sa opisina ang titulo at blotter. Ang dala ko lang ngayon, ang kopya ng blotter at ang sarili ko.
Pumunta ako sa ospital. Pagdating ko sa ward, nandoon na silang dalawa. Si Miguel, nakahiga pa rin. Si Liza, nakaupo sa wheelchair malapit sa kanya. Pagkakita nila sa akin, sabay silang nagsalita.
“Angela, buti dumating ka.” Sabi ni Miguel.
“Angela, tulungan mo kami.” Sabi ni Liza.
Umupo ako sa upuan sa harap nila. Hindi ako lumapit para yakapin sila. Hindi ako lumapit para hawakan ang kamay nila. Umupo lang ako at tiningnan sila.
“Ano ang gusto ninyo?” tanong ko.
Nagkatinginan sila. Si Miguel ang unang nagsalita. “Bayaran mo ang operasyon ko. ₱250,000 daw ang kailangan. Ikaw lang ang may pera. Ibenta mo na ang condo. Tutal, hindi mo naman kailangan ng malaking bahay mag-isa.”
Tumingin ako sa kanya. “Miguel, ilang beses ko bang sasabihin? Hindi ko ibebenta ang condo ko. Hindi mo ito bahay. Akin ito.”
Sumigaw siya. “Asawa kita! Akin din ’yan! Pitong taon tayong kasal!”
Umiling ako. “Pitong taon tayong kasal, pero binili ko ang condo bago tayo ikasal. Nasa pangalan ko lang. May titulo ako. Hindi mo ito makukuha kahit anong pilit mo.”
Tumingin si Liza sa akin. “Pero Angela, paano ang baby ko? Paano kami? Kung hindi mo ibebenta, saan kami titira? Saan kukuha ng pera si Miguel para sa kumpanya niya?”
“Problema niyo ’yan,” sabi ko. “Hindi ko problema ang kumpanya ni Miguel. Hindi ko problema kung saan kayo titira. Problema ko ang sarili ko na binugbog ninyo.”
Natahimik si Liza. Tumingin siya sa tiyan niya. “Hindi mo ba naaawa sa baby? Lalaki siya. Magiging Santos siya.”
“Naawa ako sa baby,” sabi ko. “Pero hindi ko kasalanan na ginamit ninyo ang baby para kunin ang bahay ko. Hindi ko kasalanan na buntis ka sa asawa ko.”
Biglang tumayo si Liza mula sa wheelchair kahit hirap siya. “Ang yabang mo! Akala mo kung sino ka! Hindi ka nga makabuo ng anak! Ako, kaya kong bigyan si Miguel ng anak!”
Doon ako tumingin sa kanya nang diretso. “Liza, hindi mo kailangang ipagsigawan ’yan. Alam ko. Sinabi mo na kahapon. Sinabi mo na habang tinatapakan mo ang kamay ko. Hindi ko nakalimutan.”
Napahiya siya. Umupo siya ulit. Hawak niya ang binti niya. Namumula ang mukha niya.
Lumapit ang nurse. Sinabi niya na huwag kaming mag-ingay. Sinabi niya na kailangan ng pahinga ng mga pasyente. Tumingin ako sa nurse at tumango. “Pasensya na,” sabi ko. “Kailangan ko lang sabihin ang totoo.”
Pagkaalis ng nurse, nagsalita ulit si Miguel. Mas mahina na ang boses niya. “Angela, nakikiusap ako. Kung hindi ako maoperahan, hindi na ako makakalakad nang maayos. Mawawalan ako ng kumpanya. Mawawalan ako ng lahat.”
“Hindi ka mawawalan ng lahat dahil sa akin,” sabi ko. “Mawawalan ka dahil ikaw ang namili na saktan ako. Ikaw ang namili na isama si Liza sa condo ko para bugbugin ako. Ikaw ang namili na umalis nang hindi man lang tumingin kung buhay pa ako.”
Nanginginig ang kamay ni Miguel. “Hindi ko sinasadya. Nagalit lang ako. Sabi ni Liza, kung pipirma ka, makakabayad ako. Sabi niya, madali lang ’yon.”
Tumingin ako kay Liza. “Ikaw ang nagsabi sa kanya?”
Hindi sumagot si Liza. Tumingin siya sa sahig. “Gusto ko lang na magkaroon kami ng maayos na buhay. Gusto ko lang na hindi kami mangupahan. Akala ko, kung ibebenta ang condo mo, makakabili kami ng mas maliit at may matitira pa para sa kumpanya.”
Doon lumabas ang lahat. Hindi na nila itinago. Ang plano nila, malinaw na. Bugbugin ako para pumirma. Ibenta ang condo ko. Bayaran ang utang ng kumpanya. Tumira sila sa natira.
“At ako?” tanong ko. “Saan ako titira? Saan ako kukuha ng pera? Ano ang mangyayari sa akin pagkatapos ninyo akong bugbugin at kunin ang bahay ko?”
Walang sumagot. Doon ko naintindihan. Wala silang plano para sa akin. Hindi nila ako naisip. Sa plano nila, ako ang mawawala.
Tumayo ako. Kinuha ko ang kopya ng blotter mula sa bag ko. Inilagay ko ito sa mesa sa pagitan namin.
“Ito ang blotter ko,” sabi ko. “Nakasulat dito na binugbog ninyo ako. Nakasulat dito ang oras, ang lugar, at ang ginawa ninyo sa akin. Hindi ko ito ginawa para takutin kayo. Ginawa ko ito para protektahan ang sarili ko.”
Tiningnan ni Miguel ang papel. Namutla siya. “Angela, huwag mo ’yan ipakalat. Sisirain mo ang pangalan ko. Sisirain mo ang kumpanya ko.”
“Sinisira mo ang sarili mo,” sabi ko. “Hindi ako.”
Sinubukan ni Miguel na abutin ang kamay ko. “Angela, sorry na. Hindi na mauulit. Bayaran mo lang ang operasyon ko. Pagkatapos, mag-uusap tayo. Hindi na ako makikipagkita kay Liza kung gusto mo.”
Tiningnan ko ang kamay niya. Dati, hahawakan ko ’yon. Dati, maniniwala ako. Pero ngayon, nakita ko ang totoo. Hindi siya nagsosorry dahil nasaktan ako. Nagsosorry siya dahil kailangan niya ng pera.
“Hindi na, Miguel,” sabi ko. “Hindi mo ako puwedeng bilhin ng sorry. Hindi mo ako puwedeng takutin ng divorce at pagkatapos ay hihingi ka ng pera.”
Umiyak si Liza. “Angela, paano ako? Paano ang baby ko? Kung hindi mo tutulungan si Miguel, paano kami mabubuhay?”
“Liza, ikaw ang pumili na makisama sa asawa ng best friend mo,” sabi ko. “Ikaw ang pumili na tapakan ang kamay ko. Ngayon, ikaw din ang pipili kung paano mo bubuhayin ang baby mo. Hindi ako ang nanay ng baby mo. Ikaw.”
Tahimik ang ward. Naririnig ko ang tunog ng makina. Naririnig ko ang paghinga nila. Naririnig ko ang tibok ng puso ko. Hindi na ito takot. Galit na may linaw.
Pumasok ang doktor. Sinabi niya na kailangan na magdesisyon si Miguel. Kung gusto niya ng operasyon, kailangan niya pumirma at magbayad ng deposit. Kung hindi, bibigyan siya ng ibang gamot pero baka hindi maisalba ang binti niya.
Tumingin si Miguel sa akin. Naghintay siya na ako ang magsasabi na ako ang magbabayad. Hindi ako nagsalita.
“Angela, ikaw ang asawa ko,” sabi niya.
“Sa papel, oo,” sabi ko. “Pero hindi ako ang magdedesisyon para sa binti mo. Ikaw ang magdesisyon. Ikaw ang pipirma. Ikaw ang maghahanap ng pera. Hindi ang condo ko.”
Tumingin siya kay Liza. Tumingin si Liza sa kanya. Walang pera si Liza. Walang pera si Miguel. Ang pera nila, nasa condo ko. At hindi nila ito makukuha.
Sa huli, pumirma si Miguel. Pumirma siya para sa operasyon gamit ang sarili niyang pangalan. Sinabi niya na hihingi siya ng tulong sa kumpanya niya at sa mga kaibigan niya. Hindi na niya ako dinamay. Doon ko nakita na kaya pala niya. Kaya pala niyang humarap nang hindi ako ginagamit.
Pagkatapos niyang pumirma, tumingin siya sa akin. “Angela, paano tayo? Magdi-divorce pa rin ba tayo?”
“Oo,” sabi ko. “Pero hindi sa paraan na gusto mo. Hindi ako pipirma habang binubugbog mo ako. Hindi ako pipirma para ibigay sa iyo ang condo ko. Maghihiwalay tayo nang maayos. Akin ang condo ko. Sa iyo ang kumpanya mo at ang utang mo. Hindi ko babayaran ang utang mo.”
Umiyak si Miguel. Hindi na siya galit. Pagod na siya. “Angela, nawala na sa akin ang lahat.”
“Hindi,” sabi ko. “Hindi mo nawala ang lahat. Nawala mo ang asawang nagmahal sa iyo kahit sinasaktan mo siya. Pero may pagkakataon ka pa na ayusin ang buhay mo. Hindi sa pamamagitan ng pagkuha sa akin. Sa pamamagitan ng pagharap sa ginawa mo.”
Tumingin ako kay Liza. “Liza, hindi kita hahabulin. Hindi kita pagbabayarin. Pero hindi na tayo magkaibigan. Hindi na kita papapasukin sa bahay ko. Hindi na kita tatawaging best friend.”
Tumango si Liza. Umiyak siya. “Pasensya na, Angela. Hindi ko alam kung paano ako napunta dito.”
“Hindi mo kailangang sabihin sa akin,” sabi ko. “Sabihin mo sa sarili mo. At sa baby mo, kapag lumaki siya.”
Umalis ako ng ward. Hindi ako lumingon. Hindi ako tumakbo. Naglakad lang ako nang diretso. Pagdating ko sa billing, sinabi ko na si Miguel na ang pumirma. Sinabi ko na hindi ako magbabayad para kay Liza. Pinirmahan ko ang papel na nagsasabi na tumatanggi ako para sa kanya. Malinaw na.
Paglabas ko ng ospital, huminga ako nang malalim. Mainit ang araw sa Quezon City. Maingay ang kalsada. Pero magaan ang pakiramdam ko. Para bang may tinanggal sa dibdib ko.
Umuwi ako sa condo. Binuksan ko ang pinto gamit ang bago kong susi. Malinis na ang sahig. Walang bubog. Walang kalat. Akin pa rin ito.
Kinuha ko ang kalahati ng wedding photo ko mula sa locker ko sa opisina noong gabing ’yon. Hindi ko ito itinapon. Inilagay ko ito sa isang maliit na kahon. Hindi para balikan. Para alalahanin na minsan, nagmahal ako nang totoo. At minsan, nagkamali ako ng pinagkatiwalaan. Pero hindi ako nanatili sa pagkakamali.
Lumipas ang mga linggo. Naoperahan si Miguel. Nailigtas ang binti niya, pero hindi na siya makakalakad tulad ng dati. Kailangan niya ng therapy. Kailangan niyang harapin ang utang ng kumpanya niya nang mag-isa. Hindi ko siya tinulungan sa pera. Pero hindi ko rin siya siniraan. Hinayaan ko siyang ayusin ang buhay niya.
Si Liza, nanganak ng malusog na baby. Hindi ko siya binisita. Hindi ko siya binati. Pero narinig ko na umalis siya sa tabi ni Miguel. Nalaman niya na hindi sapat ang pagkuha ng bahay ng iba para magkaroon ng masayang pamilya. Kailangan niyang bumuo ng sarili niyang buhay.
Ako naman, nanatili sa condo ko. Nagpatuloy ako sa trabaho ko sa Makati. Nag-ayos ako ng mga gamit ko. Nag-ayos ako ng buhay ko. Nagpunta ako sa barangay para ayusin ang mga papeles ko. Nag-ayos ako ng titulo ko. Lahat, nasa pangalan ko.
Isang gabi, umupo ako sa balkonahe ng condo ko. Tiningnan ko ang mga ilaw ng Quezon City. Tahimik. Payapa. Ang kamay ko, may peklat pa rin mula sa bubog. Ang puson ko, minsan sumasakit pa rin. Pero ang puso ko, hindi na mabigat.
Naalala ko ang sarili ko na nakahiga sa sahig, hawak ang wedding photo, umiiyak at tumatawa. Naalala ko kung gaano ako katakot noon. Ngayon, hindi na ako takot. Hindi dahil wala nang sakit. Dahil alam ko na kaya kong protektahan ang sarili ko.
Kinuha ko ang cellphone ko. Tiningnan ko ang kalahati ng photo ko. Ngumiti ako. Hindi na ako ang babaeng nagmamakaawa na mahalin siya. Ako na ang babaeng marunong magmahal sa sarili niya.
Hindi ko na kailangan ng ibang tao para sabihin sa akin na may halaga ako. Alam ko na. Akin ang bahay ko. Akin ang buhay ko. Akin ang kinabukasan ko.
At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, naniwala ako na magiging maayos din ang lahat. Hindi dahil bumalik si Miguel. Hindi dahil nag-sorry si Liza. Dahil sa wakas, pinili ko ang sarili ko. At ang pagpili na ’yon, ang simula ng mas magandang bukas para sa akin.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
