Limang taon na ang nakalipas nang ipadala ako ng mapapangasawa ko sa giyera para sa kababata niya, at ngayon nakaluhod siya sa harap ng operating room ko.

Bahagi 3
Nang ipakita ko kay Miguel ang huling ebidensya laban kay Angela, akala ko magtatapos na ang sakit, pero doon pa lang pala nagsisimula ang totoong laban.

Hindi ko alam kung ilang segundo kaming walang nagsalita sa hallway ng ospital.

Ang naririnig ko lang ay ang tunog ng aircon, ang mahinang pag-iyak ni Angela, at ang paghinga ni Miguel na parang nahihirapan pa rin kahit tapos na ang operasyon niya.

Nakatitig siya sa papel na hawak niya. Paulit-ulit niyang binabasa ang pangalan doon. Si Angela. Si Angela na pinakasalan niya sa harap ng daan-daang tao. Si Angela na pinaniwalaan niya nang walang tanong. Si Angela na sinabi niyang hindi niya hahayaang masaktan pa.

Ako naman, nakatayo lang. Hindi ako nanginginig. Hindi ako umiiyak. At doon ko na-realize na iba na ako. Noon, kapag tinitingnan ako ni Miguel nang malamig, parang gusto kong lumuhod at magpaliwanag. Ngayon, kaya ko na siyang tingnan nang diretso at hindi magmakaawa.

Lumapit ang nurse at mahinang nagsabi na kailangan naming lumipat sa family room para hindi na kami makagulo sa ibang pasyente. Tumango si Rafael. Hinawakan niya ang balikat ko, hindi para hilahin ako, kundi para ipaalala na nandoon siya.

Pagpasok namin sa family room, isinara ni Rafael ang pinto. Umupo si Miguel sa wheelchair. Nakaupo si Angela sa sulok, yakap ang bag niya na parang panangga. Ako at si Rafael ay nanatili sa malapit sa pinto. Hindi ako uupo. Ayokong magmukhang komportable ako sa kwartong yon.

Unang nagsalita si Miguel. Mahina pero mariin.

“Angela, totoo ba ito?”

Umiling si Angela. Mabilis, sunod-sunod, parang bata na nahuli.

“Hindi. Hindi totoo. Gawa-gawa lang yan ni Rafael. Gusto niya tayong pag-awayin. Gusto niyang sirain ang pamilya natin kasi galit siya sa Alcantara.”

Tiningnan siya ni Rafael. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagmura. Mas nakakatakot ang kalmado niyang boses.

“Kung gawa-gawa ko ito, paano ko malalaman na ikaw ang tumawag sa taong nagpalit ng ruta? Paano ko malalaman ang eksaktong araw na na-trap si Liza? Hindi ko siya kilala noon. Ikaw ang nakakaalam ng lahat ng yon.”

Napatingin si Miguel sa akin. Sa mga mata niya, nakita ko ang tanong na hindi niya masabi nang diretso. Gusto niyang malaman kung ano talaga ang nangyari sa labing-pitong araw na yon. Gusto niyang malaman kung totoo bang buntis ako noon. Gusto niyang malaman kung bakit hindi ako nagsabi.

Huminga ako ng malalim.

“Miguel, noong pinadala mo ako, dalawang linggo na akong buntis. Hindi ko pa nasasabi sa iyo kasi gusto kitang sorpresahin pagkatapos ng kasal. Pero noong gabing pinirmahan mo ang deployment order, sinabi mo sa akin na pumili ako. Sabi mo, kung itutuloy ko ang bata, huwag na akong umasa na pakakasalan mo ako.”

Nakita ko ang pag-urong ng mukha ni Miguel. Parang ngayon lang niya narinig ulit ang sarili niyang salita.

“Hindi ko…”

“Hindi mo naalala?” Sabi ko. “Naalala ko. Bawat salita. Kasi habang nasa bunker ako, habang hawak ko ang sugat ko, yon ang paulit-ulit na tumatakbo sa utak ko. Na ang ama ng anak ko mismo ang nagsabi na mas mahalaga ang piano ng ibang babae kaysa sa buhay naming dalawa.”

Doon sumabog si Angela.

“Huwag kang magsinungaling! Hindi ka buntis noon! Nag-imbento ka lang para kaawaan ka ni Miguel! Ikaw ang sumira sa akin! Ikaw ang nagtulak sa akin!”

Tumayo si Rafael. Isang hakbang lang, pero sapat na para tumigil si Angela.

“Huwag mo siyang sigawan,” sabi niya. “Limang taon siyang hindi nagsalita. Ngayon lang siya nagsasalita. Makinig ka.”

Naiyak si Angela, pero ibang iyak na yon. Hindi na yon ang iyak ng inosenteng babae sa video. Iyak yon ng taong nahuli at hindi na alam kung paano lulusot.

“Aminado ako,” sabi niya, habang nanginginig. “Aminado ako na ako ang humingi na maantala ang convoy. Pero hindi ko sinabing patagalin ng labing-pitong araw. Ang sabi ko lang, harangin ng dalawa o tatlong araw, para hindi agad makabalik si Liza. Para makapag-isip si Miguel. Para hindi niya ako iwan.”

Tiningnan siya ni Miguel, at doon ko nakita ang unang bitak sa paniniwala niya.

“Dalawa o tatlong araw?” Ulit niya. “Angela, labing-pitong araw siyang walang gamot. Labing-pitong araw siyang nasa giyera. Akala ko patay na siya. Nagpakasal ako sa iyo habang akala ko patay na siya. Tapos sasabihin mo sa akin na dalawa o tatlong araw lang ang gusto mo?”

Umiyak lalo si Angela. Lumuhod siya sa harap ni Miguel, hinawakan ang tuhod nito.

“Miguel, mahal kita. Simula bata pa tayo, ikaw lang. Natakot ako. Noong nakita ko ang vitamins ni Liza sa bag niya, alam kong buntis siya. Natakot ako na kapag nalaman mo, pipiliin mo siya. Kaya ginawa ko yon. Pero hindi ko gustong mamatay siya. Maniwala ka.”

Hindi sumagot si Miguel. Tumingin siya sa akin, na parang humihingi ng tulong. Pero hindi ko siya tinulungan. Hindi ko na trabaho na ayusin ang gulo na siya mismo ang gumawa.

Sa halip, nagsalita ako nang dahan-dahan.

“Angela, noong nasa bunker ako, hindi ako nagdasal na mamatay ka. Nagdasal ako na mabuhay ang anak ko. Nandoon si Rafael. Siya ang unang nakakita sa akin sa ilalim ng guho. Hindi siya nagtanong kung sino ako. Hindi siya nagtanong kung ano ang nangyari. Ang sabi niya lang, kung mabubuhay ako, iuuwi niya ako. At inuwi niya ako sa Manila. Doon ako nanganak. Doon ako nagpagaling. Doon ko natutunan ulit na may mga lalaking hindi ka itatapon kapag nahirapan sila.”

Nakita ko ang pagbagsak ng balikat ni Miguel. Para siyang lalaking ngayon lang naintindihan kung gaano kalaki ang nawala sa kanya. Hindi lang asawa. Hindi lang anak. Pati ang pagkakataon na maging mabuting tao.

Pero hindi ako naawa sa paraang gusto niya. Naawa ako sa dating ako. Naawa ako sa babaeng nagmahal nang buo at itinapon nang buo. At ang awa na yon ay hindi nangangahulugan na babalik ako.

“Rafael,” sabi ko, “gusto ko nang umuwi kay Mia.”

Tumango si Rafael. “Tatawag ako ng driver. Pero gusto kong marinig mo muna ito, Miguel.”

Humarap si Rafael kay Miguel.

“Ang preno,” sabi niya. “Hindi ko pa sinasabi ang buo. Ang utos ay hindi para patayin ka agad. Ang utos ay para magkaroon ng maliit na aksidente. Para ikaw ang maospital, para si Angela ang maging kawawang asawa na nag-aalaga sa iyo, para hindi mo na siya kwestyunin tungkol sa video. Pero ang gumawa ay sumobra. Kaya nagkarambola. Kaya may mahigit dalawampung tao na nasaktan. Kaya ikaw mismo ang muntik nang mamatay.”

Napatingin si Miguel kay Angela. Hindi na galit ang mukha niya. Mas masakit pa. Parang hindi niya kilala ang babaeng pinakasalan niya.

“Angela, totoo ba? Pati ang preno?”

Hindi sumagot si Angela. Yumuko siya. At ang pagyuko na yon ay mas malinaw kaysa sa anumang pag-amin.

Doon ako naramdaman ang pagod. Hindi yung pagod ng katawan pagkatapos ng anim na oras na operasyon. Yung pagod ng puso na limang taon nang nagdadala ng galit, takot, at tanong na walang sagot.

Kaya gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon.

Hindi ako magsasalita pa para maningil. Hindi ako magdedemanda ngayong gabi. Hindi ako makikipag-away para patunayan na ako ang tama. Ibibigay ko kay Miguel ang mga papel. Siya ang magdedesisyon kung ano ang gagawin niya sa asawa niya. Dahil hindi ko na trabaho na parusahan sila. Trabaho ko nang protektahan ang pamilya ko.

“Miguel,” sabi ko, at inilapag ko ang folder sa mesa. “Nasa iyo na yan. Hindi ko ito dinala para maghiganti. Dinala ko ito para hindi na ako matakot. Bukas, uuwi ako sa bahay ko sa BGC. Magluluto kami ng cake ni Mia. Hindi ako magtatago. Hindi rin ako babalik sa iyo. Kung gusto mong ayusin ang buhay mo, ayusin mo. Pero huwag mong idamay si Mia.”

Tumayo si Miguel, kahit nanginginig. Hinawakan niya ang kamay ko.

“Liza, pwede ko ba siyang makita? Kahit isang beses lang. Kahit picture lang.”

Umiling ako. Mahinahon, pero buo.

“Hindi. Hindi siya ebidensya. Hindi siya pangako na pwede mong hingin kapag nagsisi ka na. Si Mia ay anak ko. Si Rafael ang tatay niya. Kung gusto mong malaman na ligtas siya, maniwala ka sa sinasabi ko. Ligtas siya. Masaya siya. At hindi ko siya ilalagay sa gitna ng gulo mo.”

Nakita ko ang luha ni Miguel. Sa unang pagkakataon, hindi siya galit. Hindi siya mayabang. Isa lang siyang lalaking nahuli na sa katotohanan.

Tumalikod na ako. Hinawakan ni Rafael ang kamay ko. Paglabas namin ng family room, narinig ko pa si Angela na sumisigaw.

“Miguel, huwag mo akong iwan! Ako ang asawa mo! Ako ang pinili mo!”

Hindi ako lumingon. Kasi sa unang pagkakataon, hindi na ako ang babaeng kailangang lumingon para malaman kung pinili ba ako.

Pagdating namin sa bahay sa BGC, tulog na si Mia. Naka-pajama siya, yakap ang maliit na unan. Umupo ako sa tabi ng kama niya. Hinawakan ko ang buhok niya. Ang liit-liit niya pa, pero siya ang dahilan kung bakit ako nabuhay sa labing-pitong araw na yon.

“Anak,” bulong ko. “Hindi mo pa maintindihan ngayon. Pero balang araw, sasabihin ko sa iyo na pinili ka ni Mama kahit ang hirap. At pinili ka rin ng Papa Rafael mo, araw-araw.”

Lumapit si Rafael at umupo sa tabi ko. Hindi siya nagsalita ng marami. Hinawakan lang niya ang kamay ko.

“Pagod ka na,” sabi niya.

“Pagod na,” sagot ko. “Pero malinaw na ang utak ko. Hindi ko na kailangan ng paghihiganti. Kailangan ko lang na hindi na kami masaktan ulit.”

Noong gabing yon, hindi ako agad nakatulog. Iniisip ko si Miguel. Iniisip ko kung ano ang gagawin niya. Iniisip ko kung aamin ba si Angela nang buo, o gagawa na naman ng bagong kasinungalingan.

At pasado hatinggabi, tumunog ang cellphone ko. Si Miguel.

“Liza,” sabi niya, halos pabulong. “Umalis si Angela sa ospital. Hindi ko alam kung saan siya pumunta.”

Napabalikwas ako. Tiningnan ko si Rafael. At doon ko naintindihan na hindi pa tapos ang kwento. Kailangan kong harapin si Angela sa huling pagkakataon, hindi para sa nakaraan, kundi para matiyak na hindi na niya magagalaw ang anak ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap ng lahat, hinarap ko si Miguel at si Angela sa huling pagkakataon, at doon ko tuluyang pinili ang pamilya kong matagal ko nang ipinaglaban.

Kinabukasan, maaga akong nagising kahit halos hindi ako nakatulog.

Nasa kusina si Rafael, nagtitimpla ng kape. Si Mia ay nasa sala, nagdo-drawing ng bahay na may araw at tatlong tao sa harap. Ako, siya, at si Papa Rafael niya. Walang ibang tao. At sa simpleng drawing na yon, naintindihan ko kung ano ang kailangan kong protektahan.

“Mama, bakit malungkot ka?” Tanong ni Mia.

Lumuhod ako para pantayan siya.

“Hindi malungkot si Mama, anak. Pagod lang. Pero ngayon, magbe-bake tayo, diba? Tulad ng pangako ko.”

Ngumiti siya. “Opo! Gusto ko ng chocolate cake!”

Niyakap ko siya ng mahigpit. Amoy baby shampoo pa rin siya kahit apat na taon na siya. At sa yakap na yon, nangako ako sa sarili ko. Hindi ko hahayaang may humila ulit sa amin pabalik sa gulo.

Bago magtanghali, tumawag si Miguel. Hindi na siya nagmakaawa. Ibang boses na. Pagod, pero buo.

“Liza, nasa villa sa Quezon City si Angela. Gusto niyang makipag-usap. Sabi niya, kung hindi ka pupunta, siya ang pupunta sa ospital at gagawa ng gulo. Ayokong madamay si Mia. Pwede ka bang pumunta? Kasama si Rafael. Isang beses lang. Tatapusin natin ito.”

Tiningnan ko si Rafael. Tumango siya.

“Kailangan nating tapusin,” sabi niya. “Hindi para sa kanila. Para kay Mia. Para malaman ni Angela na hindi na niya tayo pwedeng takutin.”

Kaya pumunta kami sa Quezon City. Pagpasok namin sa villa, iba ang pakiramdam. Dati, pangarap kong tumira sa bahay na ganito kasama si Miguel. Ngayon, malamig na. Parang bahay na walang nakatira, kahit may mga mamahaling gamit pa.

Nasa sala si Angela. Naka-designer dress pa rin siya, pero gusot na ang buhok, namamaga ang mga mata. Nasa wheelchair pa rin si Miguel sa tabi niya, pero hindi na siya nakatingin kay Angela na parang prinsesa. Nakatingin siya na parang estranghero.

“Sa wakas, dumating ka rin,” sabi ni Angela, pilit na ngumingiti. “Akala ko nagtatago ka na sa likod ni Rafael.”

Umupo ako sa tapat niya. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmura. Kasi hindi ko na kailangan.

“Angela, hindi ako pumunta para makipag-away. Pumunta ako para sabihin sa iyo na tapos na.”

Tumawa siya, pero halatang peke.

“Tapos na? Liza, ako ang asawa ni Miguel. Ako ang may titulo. Ikaw, kabit ka lang ni Rafael na nagpapanggap na asawa. Sa tingin mo, maniniwala ang mga tao sa iyo?”

Doon nagsalita si Miguel. Malakas. Malinaw.

“Angela, tumigil ka.”

Nagulat si Angela. Sa loob ng limang taon, hindi siya sinigawan ni Miguel. Lagi siyang pinagtatanggol. Ngayon, siya na mismo ang pumipigil sa kanya.

“Miguel, bakit mo ako kinakampihan sa kanya? Ako ang asawa mo!”

Tumayo si Miguel mula sa wheelchair, kahit nanginginig. Kinuha niya ang folder at inihagis sa mesa.

“Dahil nagsinungaling ka sa akin. Sabihin mo ang totoo. Ngayon. Sa harap nila. Ikaw ba ang nagpanggap na sinaktan ka ni Liza?”

Tahimik si Angela. Tumingin siya sa akin, tapos kay Rafael, tapos kay Miguel. At doon, sa harap naming lahat, bumitaw siya.

“Oo!” Sigaw niya. “Ako ang gumawa! Ako ang humampas sa sarili kong kamay gamit ang paperweight! Kasi kung hindi ko ginawa, hindi mo ako pipiliin! Lagi kang kay Liza! Lagi siyang magaling, lagi siyang mabait, lagi siyang doktor! Ako, ano ako? Piano lang! At kahit yon, hindi mo rin pinapansin kapag nandyan siya!”

Hindi ako nagulat. Matagal ko nang alam. Pero masakit pa rin pakinggan na ang limang taon ng buhay ko ay sinira dahil sa selos.

“At ang convoy?” Tanong ni Miguel, nanginginig.

“Ako rin!” Sabi ni Angela. “Ako ang tumawag. Ang sabi ko, harangin lang. Hindi ko alam na aabot ng labing-pitong araw. Pero kahit nalaman ko, hindi ako tumawag ulit. Kasi natakot ako. Kasi kung bumalik si Liza, iiwan mo ako. Kaya hinayaan ko. Doon ako nagkamali. Aminado ako.”

“At ang preno?” Tanong ni Rafael.

Napatingin si Angela kay Miguel, at doon lumabas ang pinakamalaking bitaw niya.

“Gusto ko lang ng maliit na aksidente! Gusto ko lang na maospital ka ng konti, para maalagaan kita, para hindi mo na ako kwestyunin tungkol sa video. Hindi ko sinabing sirain ng buo! Ang sabi ko, luwagan lang! Pero sumobra ang gumawa. Kaya nagkarambola. Kaya muntik ka nang mamatay. Hindi ko ginusto yon! Maniwala ka!”

Doon natahimik ang buong sala. Kasi kahit anong paliwanag niya, malinaw na siya ang nag-utos. Maliit man o malaki, siya ang nagsimula.

“At ang bata?” Tanong ko. Ito ang pinakamasakit. “Alam mong buntis ako, diba? Ikaw ang nagsabi kay Miguel na ipaalis ko ang bata.”

Tumingin si Angela sa akin, at sa unang pagkakataon, wala siyang ngiti. Wala siyang iyak na peke. Totoong galit at takot.

“Oo. Kasi kung ipapanganak mo yon, hindi ka na niya iiwan. Hindi ko kayang mawala si Miguel. Kaya sinabi ko sa kanya na pumili. At pinili niya ako. Kasalanan ko, pero kasalanan din niya. Huwag mong sabihin na ikaw lang ang biktima.”

Doon ako tumayo. Hindi para manakit. Para tumindig.

“Angela, hindi ako biktima ngayon. Nanay ako. Asawa ako. Doktor ako. At hindi mo na ako pwedeng saktan.”

Humarap ako kay Miguel.

“Miguel, makinig ka. Hindi ako babalik. Hindi dahil galit ako. Kundi dahil may pamilya na ako. Si Mia ay anak ko. Si Rafael ang tatay niya. Siya ang nagbuhat sa akin mula sa guho. Siya ang nagbantay sa akin noong hindi ako makalakad. Siya ang nagpuyat noong may lagnat si Mia. Ikaw, nasaan ka noong mga panahong yon? Nagpakasal ka.”

Nakita ko ang pagbagsak ng luha ni Miguel. Hindi na siya nagmakaawa na bumalik ako. Sa wakas, naintindihan niya.

“Liza,” sabi niya, “patawad. Hindi ako humihingi na bumalik ka. Humihingi ako ng tawad kasi ako ang nagtapon sa iyo. Ako ang naniwala sa kasinungalingan. Kung may gusto akong itama, hindi ito ang pagkuha sa iyo pabalik. Ito ang pagharap sa ginawa ni Angela.”

Humarap siya kay Angela.

“Angela, tapos na tayo. Hindi ko na kayang protektahan ka. Ang ginawa mo, hindi lang sa akin. Sa mahigit dalawampung tao sa highway. Sa anak ko. Sa babaeng minahal ko. Bukas, haharapin mo ang imbestigasyon. Hindi kita ipagtatanggol. At hindi mo na pwedeng lapitan si Liza at si Mia.”

Sumigaw si Angela. Sinubukan niyang agawin ang bag ko, akala niya nandoon ang cellphone na may video. Hinarang siya ni Rafael. Isang kamay lang, pero sapat na para hindi siya makalapit.

“Bitawan mo ako!” Sigaw niya.

“Hindi mo na siya masasaktan,” sabi ni Rafael, kalmado pero buo. “Ang asawa ko at anak ko, hindi mo na magagalaw.”

Doon ko ginawa ang pinakaimportante. Kinuha ko ang folder na may mga dokumento. Hindi ko ito sinira. Hindi ko ito itinago para manakot. Inilapag ko ito sa harap ni Miguel.

“Miguel, may kopya ako nito na nakatago. Hindi para maningil. Para protektahan ang anak ko. Kung may mangyari sa amin, lalabas ito. Kung mananahimik si Angela at lalayo siya, hindi ko na ito bubuksan pa. Pero kung lalapit pa siya kay Mia, hindi ako magdadalawang-isip.”

Tumango si Miguel. “Naiintindihan ko. Hindi ko siya hahayaang lumapit. Ako ang mananagot sa ginawa ko. Hindi ikaw.”

At doon, natapos ang pinakamatinding paghaharap. Hindi sa sigawan. Hindi sa sampalan. Sa pag-amin na hindi na pwedeng bawiin.

Paglabas namin ng villa, huminga ako ng malalim. Ang hangin sa Quezon City ay parang mas magaan. Hinawakan ni Rafael ang kamay ko.

“Tara na, umuwi na tayo. Hinihintay tayo ni Mia,” sabi niya.

Pagdating namin sa BGC, tumakbo si Mia papunta sa akin.

“Mama! Papa! Nagawa ko na ang drawing! Tapos na ba ang trabaho mo?”

“Oo, anak. Tapos na,” sabi ko, at niyakap ko siya. “Ngayon, magbe-bake na tayo ng chocolate cake.”

Sa kusina, nagkalat ang harina. Natawa si Rafael nang malagyan ng harina ang ilong ko. Natawa si Mia nang malagyan ang pisngi niya. At habang nagbe-bake kami, na-realize ko na ito ang buhay na hindi ko nakuha noon. Hindi magarbo. Hindi perpekto. Pero totoo. Walang takot. Walang kasinungalingan.

Noong gabing yon, pagkatapos maligo ni Mia, umupo ako sa tabi ng kama niya. Binasa ko siya ng kwento. Hindi tungkol sa prinsesa na naghintay ng prinsipe. Tungkol sa babaeng naligaw sa gubat, pero natutong magtayo ng sarili niyang bahay. At sa bahay na yon, may ilaw na hindi namamatay.

“Mama,” sabi ni Mia, inaantok na, “kapag lumaki ako, gusto ko maging doktor tulad mo.”

Ngumiti ako. “Pwede, anak. Pero kahit ano ang gusto mo, nandito lang si Mama at Papa.”

Nang makatulog siya, lumabas ako sa balcony. Nandoon si Rafael, nakatingin sa mga ilaw ng BGC.

“Okay ka lang?” Tanong niya.

Tumango ako. “Okay na ako. Sa unang pagkakataon, hindi ko na iniisip kung ano ang sasabihin ni Miguel. Hindi ko na iniisip kung ano ang gagawin ni Angela. Iniisip ko lang kung ano ang lulutuin natin bukas para kay Mia.”

Niyakap niya ako mula sa likod. At sa yakap na yon, naramdaman ko na tapos na talaga ang giyera. Hindi lang ang giyera sa ibang bansa. Pati ang giyera sa puso ko.

Si Miguel, sa huli, ay humarap sa ginawa niya. Hindi niya ako nabawi. Pero natutunan niyang manindigan. Si Angela, sa huli, ay naiwan mag-isa sa villa na siya mismo ang sumira. Nawala ang kasal, nawala ang proteksyon, at kailangan niyang harapin ang ginawa niya sa preno at sa convoy. Hindi ako ang nagparusa sa kanya. Ang katotohanan mismo ang nagparusa.

At ako, si Liza Ramos, na minsang itinapon sa giyera at ipinagpalit sa isang kasinungalingan, ay nakauwi na. Hindi sa piling ng lalaking nangako noon. Kundi sa piling ng lalaking tumupad sa pangako niya. Sa bahay na may amoy ng chocolate cake, may drawing ng araw sa ref, at may batang natutulog nang mahimbing.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, nakatulog ako nang mahimbing, alam kong bukas ay may umagang hindi na kailangang katakutan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨