Yakap ko ang litrato ng patay kong anak habang pinipirmahan ng mister kong koronel ang divorce papers nang hindi man lang nagtatanong kung nasaan si Andrei.

Bahagi 3
Nalaman ko na hindi pala mission ang dahilan kung bakit wala si Miguel nang mamatay si Andrei, at ang totoo ay mas masakit pa kaysa sa inakala ko.

Nakatayo si Miguel sa hallway ng mall. Nakatitig siya sa litrato ni Andrei. Nanginginig ang mga kamay niya. Hindi siya makapagsalita. Tumingin siya sa akin na parang hindi niya ako kilala.

Sabi niya, “Hindi totoo yan. Nasa clinic lang siya, di ba? May lagnat lang siya.”

Hindi ako sumagot agad. Hinawakan ko nang mahigpit ang kahon ng toy car na ₱3,800. Iyon ang laruan na hindi nabili ni Andrei noong buhay pa siya. Iyon ang huli kong maibibigay sa kanya.

Sabi ko, “Miguel, tatlong araw na siyang wala. Ako mismo ang naglibing sa kanya.”

Umiling siya nang malakas. “Bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit hindi mo ako tinawagan?”

Inilabas ko ang cellphone ko. Ipinakita ko ang listahan ng mga tawag. Labimpitong tawag. Labimpitong beses akong tumawag noong gabing nasa ospital si Andrei. Walang sumagot. May mga mensahe rin ako na nagsasabing kritikal na si Andrei at pumunta siya agad.

Tinitigan niya ang screen. Namutla siya. Naalala niya siguro ang gabing iyon. Habang tumatawag ako, kumakanta siya ng happy birthday para kay Sofia. Habang umiiyak ako sa ospital, kumakain siya ng cake kasama si Carla.

Sumunod si Carla sa hallway. Hawak niya ang kamay ni Sofia. Sabi niya, “Miguel, ano ang nangyayari? Bakit ka namumutla?”

Hindi sumagot si Miguel. Tumingin siya kay Carla, pagkatapos ay sa akin. Parang ngayon lang niya nakita ang dalawang mundo na pinagsabay niya.

Sabi ko kay Carla, “Hindi mo ba sinabi sa kanya na tumatawag ako? Nasa tabi ka niya noong gabing iyon.”

Yumuko si Carla. Hinawakan niya nang mahigpit ang scarf na ₱6,500. Sabi niya, “Akala ko tungkol lang iyon sa trabaho. Sabi ni Miguel, ayaw mo siyang guluhin habang may birthday si Sofia.”

Naramdaman ko ang sakit na parang sinaksak ako. Hindi pala mission. Hindi pala trabaho. Birthday party pala. Mas pinili ni Miguel na huwag maistorbo sa birthday ni Sofia kaysa sagutin ang tawag ng asawa niyang nagmamakaawa.

Umalis ako sa mall nang hindi na lumingon. Sumakay ako ng tricycle pauwi sa military housing. Sa buong biyahe, yakap ko ang kahon ng toy car. Hindi ako umiyak. Pagod na ang mga mata ko sa kaiiyak.

Pagdating ko sa bahay, binuksan ko ang pinto. Tahimik pa rin. Walang nagbago. Ang maliit na kama ni Andrei ay maayos pa rin. Nandoon pa ang unan niya na may maliit na mantsa ng pawis. Nandoon pa ang mga libro niya sa mesa. Pero wala na ang may-ari.

Umupo ako sa sahig. Inilabas ko ang litrato ni Andrei at inilagay sa tabi ng kahon. Sabi ko, “Anak, binili ko na ang kotse mo. Pasensya ka na, ngayon lang ni Mama nabili.”

Maya-maya, dumating si Miguel. Hindi siya kumatok. Pumasok siya at tumingin sa paligid. Nakita niya ang bakanteng kama. Nakita niya ang bakanteng lalagyan ng toothbrush ni Andrei sa banyo. Nakita niya ang bakanteng upuan sa mesa kung saan laging kumakain si Andrei.

Sabi niya, “Nasaan ang mga damit niya? Nasaan ang mga laruan niya?”

Sabi ko, “Inayos ko na. Ang iba, ibinaon ko kasama niya. Ang iba, nasa kahon pa.”

Lumuhod siya sa harap ng kama ni Andrei. Hinawakan niya ang unan. Inamoy niya ito. Doon siya unang umiyak. Hindi iyak ng isang koronel. Iyak ng isang ama na ngayon lang naintindihan ang nawala sa kanya.

Sabi niya, “Liza, patawad. Hindi ko alam. Akala ko may lagnat lang siya.”

Sabi ko, “Alam mo ba kung ano ang huling sinabi niya? Sabi niya, hindi siya galit sa iyo. Sabi niya, huwag din daw akong magalit sa iyo. Hanggang sa huli, pinagtanggol ka pa niya.”

Natigilan si Miguel. Mas lalo siyang umiyak. Hinampas niya ang sahig. Sabi niya, “Bakit hindi ko sinagot ang tawag mo? Bakit ako nagpunta sa birthday na iyon?”

Hindi ko siya inalo. Hindi ko na kaya. Pitong taon kong inalagaan si Andrei mag-isa habang siya ay abala kay Carla. Pitong taon kong pinagtiisan ang mga kuwento ng mga kapitbahay na bagay daw sila. Pitong taon kong tinanggap na pangalawa lang kami.

Kinabukasan, pumunta ako sa maliit na sementeryo sa likod ng camp. Doon nakalibing si Andrei. Maliit lang ang puntod niya. May mga bulaklak na ako mismo ang naglagay. May pangalan niya na isinulat sa simpleng lapida.

Inilagay ko ang toy car na ₱3,800 sa ibabaw ng puntod. Sabi ko, “Anak, sa iyo na ito. Hindi na ito kukunin ni Papa para ibigay sa iba. Sa iyo na ito habang buhay.”

Sumunod si Miguel. May dala siyang isang platong itlog na may kamatis. Siya mismo ang nagluto. Sunog pa ang gilid. Sabi niya, “Gusto kong tikman niya ito. Ito ang hindi ko naibigay sa kanya noong buhay pa siya.”

Tumingin ako sa kanya. Ang lalaking hindi marunong magluto para sa sariling anak, natutong magluto para sa anak ng iba. Ang lalaking hindi nakabili ng ₱3,800 na laruan para sa anak niya, nakabili ng ₱18,000 na Barbie para kay Sofia. Lahat ng iyon, malinaw na ngayon.

Sabi ko, “Miguel, huli na. Hindi na niya ito matitikman. Hindi na niya ito malalaro.”

Umupo siya sa tabi ng puntod. Hindi siya umalis kahit umuulan nang bahagya. Hinayaan niya ang sarili niyang mabasa. Doon ko nakita na totoo ang pagsisisi niya. Pero ang pagsisisi ay hindi na makakabuhay kay Andrei.

Pagbalik ko sa bahay, nakita ko ang mga kapitbahay sa labas. Ang iba ay lumapit at humingi ng tawad. Sabi nila, akala nila nagtatampo lang ako. Hindi nila alam na patay na si Andrei. Sabi ng isa, “Liza, nakita namin si Colonel Miguel na laging kasama si Carla. Akala namin magkaibigan lang sila. Pasensya ka na, hindi kami nagsabi sa iyo.”

Ngumiti ako nang pagod. Hindi ko sila sinisi. Ako mismo, matagal ko nang alam. Pinili ko lang maniwala na babalik pa si Miguel sa amin.

Pumasok ako sa kwarto at binuksan ang aparador. Nandoon ang mga damit ni Andrei na nakatupi pa. Kinuha ko ang isang t-shirt niya na paborito niya. Niyakap ko ito. Amoy pa rin niya. Doon ako muling umiyak, pero iba na ang iyak ko. Hindi na iyak ng nagmamakaawa. Iyak ng isang nanay na nagpapaalam.

Nagdesisyon ako ng isang maliit pero mahalagang bagay noong gabing iyon. Hindi ko kakanselahin ang plane ticket ko papuntang Cebu. Hindi ko babawiin ang papeles ng paghihiwalay. Hindi ko iiwan ang litrato ni Andrei dito sa bahay na ito. Dadalhin ko siya sa akin. Kung saan ako pupunta, kasama ko siya.

Sinabi ko sa sarili ko, “Liza, hindi mo na kailangang manatili sa lugar kung saan araw-araw mong nakikita ang pagkukulang mo at pagkukulang niya. Kailangan mong mabuhay para kay Andrei at para sa sarili mo.”

Kinabukasan, pumunta ako sa opisina ni Colonel Ramos. Gusto kong kumpirmahin na tuloy ang proseso ng paghihiwalay. Pagdating ko, nandoon na si Miguel. Namumugto ang mga mata niya. Hindi siya nakatulog.

Sabi ni Colonel Ramos, “Liza, kausapin mo siya. Gusto niyang bawiin ang pirma niya.”

Sabi ko, “Hindi niya binasa ang pinirmahan niya. Ngayon, gusto niyang bawiin dahil nalaman niyang patay na ang anak namin. Hindi iyon pagsisisi, iyon ay takot na maiwan mag-isa.”

Tumingin si Miguel sa akin. Sabi niya, “Liza, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon. Babawi ako. Hindi na ako pupunta kay Carla. Hindi ko na siya kakausapin.”

Sabi ko, “Miguel, pitong taon kang may pagkakataon. Pitong taon kang pinili si Carla at si Sofia. Isang gabi lang humingi si Andrei ng pagkakataon na makita ka, pero hindi mo siya pinagbigyan.”

Tahimik ang opisina. Narinig ko ang paghinga ni Colonel Ramos. Sabi niya, “Miguel, totoo ba na nasa birthday ka ni Sofia noong namatay si Andrei?”

Hindi nakasagot si Miguel. Yumuko siya. Ang katahimikan niya ang sagot.

Sabi ni Colonel Ramos, “Miguel, bilang opisyal, may responsibilidad ka sa pamilya mo. Hindi mo ito nagawa. Kailangan mong harapin ang resulta.”

Paglabas ko ng opisina, sumunod si Carla. Hawak niya si Sofia. Sabi niya, “Liza, hindi ko ginusto na masira ang pamilya ninyo. Gusto ko lang may tumulong sa akin kay Sofia.”

Sabi ko, “Carla, hindi kita sinisisi na humingi ka ng tulong. Pero alam mong may asawa si Miguel. Alam mong may anak siya na may sakit. Nang tumawag ako, sana sinabi mong sagutin niya.”

Umiyak si Carla. Sabi niya, “Natakot ako na mawala siya sa akin. Natakot ako na bumalik siya sa iyo.”

Doon ko naintindihan. Hindi pala ako ang kalaban ni Carla. Ang kalaban ko ay ang desisyon ni Miguel na manatili sa gitna at hindi pumili. At ang pinili niya sa huli ay ang mas madaling kasama, hindi ang pamilya niyang naghihintay.

Umuwi ako at nag-impake. Inilagay ko sa maleta ang ilang damit ko, ang litrato ni Andrei, at ang resibo ng toy car. Ang ₱85,000 na ipon ko, itinabi ko sa isang sobre. Iyon ang magiging simula ko sa Cebu. Hindi ko hahayaan na kunin iyon ni Miguel para ayusin ang gulo na siya ang gumawa.

Tumingin ako sa salamin. Payat na ako. May itim sa ilalim ng mga mata ko. Pero malinaw ang mga mata ko. Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa pinto tuwing gabi, umaasang uuwi ang asawa niya. Ako na ang babaeng nagpapasya para sa sarili niya.

Nang gabing iyon, kumatok si Miguel. Sabi niya, “Liza, pwede ba akong pumasok? Gusto ko lang makita ang kwarto ni Andrei kahit sa huling gabi bago ka umalis.”

Pinapasok ko siya. Umupo siya sa sahig, sa tabi ng kama ni Andrei. Walang nagsasalita. Narinig lang namin ang tunog ng orasan. Doon ko naramdaman na pareho kaming nawalan, pero magkaiba ang sakit namin. Siya, nawalan dahil hindi siya dumating. Ako, nawalan kahit ginawa ko ang lahat.

Sabi niya bago umalis, “Liza, sasama ako sa Cebu. Gusto kong samahan ka.”

Sabi ko, “Hindi. Ang pagpunta ko sa Cebu ay hindi para tumakas. Para ito magsimula ulit. Hindi ko kailangan ng kasama na ngayon lang naalala na may pamilya siya.”

Isinara ko ang pinto pagkatapos niyang umalis. Hinawakan ko ang plane ticket ko. Dalawang araw na lang. Dalawang araw na lang at aalis na ako sa Camp Aguinaldo. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa Cebu, pero alam kong hindi na ako babalik sa dati kong buhay.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel sa harap ng lahat sa Camp Aguinaldo at sinabi kong tapos na kami, habang hawak ko ang huling alaala ni Andrei.

Dalawang araw bago ang flight ko papuntang Cebu, bumalik ako sa opisina ni Colonel Ramos para tapusin ang papeles. Dala ko ang litrato ni Andrei, ang sobre na may ₱85,000 na ipon ko, at ang kahon ng toy car na kinuha ko ulit mula sa puntod para dalhin sa Cebu. Gusto kong si Andrei ay kasama ko, hindi maiwan sa lugar kung saan siya nakalimutan.

Pagpasok ko, nandoon na si Miguel. Nandoon din si Carla at si Sofia. Nandoon ang ilang kapitbahay na narinig ang nangyari. Tahimik ang lahat. Tumingin si Colonel Ramos sa akin at tumango, senyales na pwede na akong magsalita.

Sabi ko, “Colonel, nandito ako para tapusin ang sinimulan ko. Hindi ako nandito para mag-away. Nandito ako para linawin ang totoo.”

Tumingin ako kay Miguel. Nanginginig ang kamay niya. Namumugto pa rin ang mga mata niya. Pero tumayo siya nang tuwid, tulad ng isang sundalo na haharap sa parusa.

Sabi ko, “Miguel, sabihin mo sa harap nila. Nasaan ka noong gabing namatay si Andrei?”

Tahimik siya ng ilang segundo. Narinig ko ang paghinga ni Sofia. Narinig ko ang pag-iyak ni Carla. Pagkatapos, nagsalita si Miguel nang mahina pero malinaw.

“Nasa birthday party ako ni Sofia. Kasama ko si Carla. Hindi ko sinagot ang mga tawag ni Liza. Akala ko magagalit lang siya dahil late ako umuwi.”

Narinig iyon ng lahat. Ang mga kapitbahay na dati nagsasabing bagay sila ni Carla, ngayon ay nakayuko. Ang mga dating nagtatanong kung bakit ako malungkot, ngayon ay naiintindihan na.

Sabi ni Colonel Ramos, “Miguel, inamin mo na. Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin nito bilang opisyal? Iniwan mo ang pamilya mo sa oras na pinaka-kailangan ka nila.”

Sabi ni Miguel, “Opo, Colonel. Tinatanggap ko.”

Lumapit si Carla. Sabi niya, “Liza, hindi ko alam na ganito kalala si Andrei. Kung alam ko, sana pinauwi ko si Miguel.”

Tumingin ako sa kanya. Hawak niya pa rin ang scarf na ₱6,500. Ang scarf na binili ni Miguel para sa kanya habang si Andrei ay walang pambili ng gamot na hindi ko naman hiningi sa kanya. Sabi ko, “Carla, alam mo. Narinig mo ang boses ko sa cellphone. Umiiyak ako at sinabi kong kritikal si Andrei. Pinili mong huwag makialam.”

Umiyak si Carla. Sabi niya, “Natakot ako. Akala ko kung pauuwiin ko siya, hindi na siya babalik sa akin at kay Sofia.”

Sabi ko, “At iyon ang pinakamasakit. Habang natatakot kang mawala siya, nawalan ako ng anak. Habang inaalagaan mo ang takot mo, ako ang nag-iisa sa ospital na yakap ang anak kong namamatay.”

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmura. Pero bawat salita ko ay tumatama. Nakita ko si Sofia na nakatingin sa akin. Bata pa siya. Hindi niya naiintindihan ang lahat. Lumapit ako sa kanya at lumuhod para magpantay kami.

Sabi ko, “Sofia, hindi ka galit kay Tita Liza, ha? Hindi ikaw ang may kasalanan. Bata ka lang. Ang may kasalanan ay ang mga matatanda na hindi marunong pumili ng tama.”

Umiyak si Sofia at yumakap kay Carla. Doon ko naramdaman na kahit galit ako, hindi ako magiging tulad ni Miguel na nagparusa sa isang batang walang alam.

Tumingin ako kay Miguel. Sabi ko, “Gusto mong bawiin ang pirma mo sa papeles ng paghihiwalay. Bakit? Dahil ba mahal mo pa ako, o dahil ba ngayon mo lang napagtanto na wala ka nang uuwiang pamilya?”

Sabi niya, “Mahal kita, Liza. Mahal ko kayo ni Andrei.”

Sabi ko, “Kung mahal mo kami, bakit hindi mo kami pinili noong kailangan ka namin? Bakit mas madali para sa iyo na magluto ng itlog na may kamatis para kay Sofia kaysa bumili ng ₱3,800 na toy car para sa anak mo? Bakit mas madali para sa iyo na gumastos ng ₱18,000 para sa Barbie ni Sofia kaysa umuwi para yakapin si Andrei kahit isang beses?”

Hindi siya nakasagot. Umiyak siya sa harap ng lahat. Ang koronel na laging matapang sa harap ng mga sundalo, umiyak na parang bata sa harap ng asawa niyang iniwan niya.

Sabi ni Colonel Ramos, “Miguel, simula ngayon, hindi ka muna mapo-promote. Kailangan mong dumaan sa counseling. Kailangan mong harapin ang responsibilidad mo. At kailangan mong tanggapin ang desisyon ni Liza. Hindi mo siya pwedeng pigilan.”

Tumango si Miguel. Sabi niya, “Tinatawagap ko po. Hindi ko pipigilan si Liza. Hindi ko na siya deserve.”

Doon ako huminga nang malalim. Ito ang hinihintay ko. Hindi ang pag-iyak niya. Hindi ang paghingi niya ng tawad. Ang pagtanggap na tapos na kami at hindi na niya ako pwedeng hawakan pa.

Sabi ko kay Colonel Ramos, “Colonel, gusto ko pong linawin. Ang ₱85,000 na ipon ko ay akin. Pinaghirapan ko iyon sa pagtuturo. Hindi iyon pera ni Miguel. Dadalhin ko iyon sa Cebu para magsimula ulit. Ang litrato ni Andrei at ang toy car ay akin din. Hindi ko iiwan ang alaala ng anak ko dito.”

Sabi ni Colonel Ramos, “Liza, walang kukuha niyan sa iyo. Sa iyo iyan. Ikaw ang nag-alaga kay Andrei. Ikaw ang karapat-dapat magdala ng alaala niya.”

Tumingin ako kay Miguel. Sabi ko, “Miguel, hindi kita pagbabawalan na dalawin ang puntod ni Andrei. Tatay ka pa rin niya. Pero hindi mo ako pwedeng tawagan para ayusin ang buhay mo. Hindi mo ako pwedeng hanapin sa Cebu para pilitin akong bumalik. Kung gusto mong magbago, magbago ka para sa sarili mo at para kay Andrei, hindi para sa akin.”

Tumango siya. Sabi niya, “Naiintindihan ko. Pupunta ako sa puntod niya tuwing buwan. Magdadala ako ng bulaklak. Hindi ko siya kakalimutan.”

Lumapit si Carla at sinabi, “Liza, aalis na kami ni Sofia sa housing. Hindi na kami aasa kay Miguel. Magtatrabaho ako ng maayos bilang nurse. Aalagaan ko ang anak ko nang hindi umaasa sa ibang pamilya.”

Sabi ko, “Sana nga, Carla. Sana matuto kang alagaan si Sofia nang hindi sinisira ang ibang pamilya.”

Pagkatapos ng meeting, nagpunta ako sa puntod ni Andrei kasama si Miguel sa huling pagkakataon bago ako umalis. Tahimik kaming naglakad. Walang nagsasalita. Pagdating namin, inilagay ni Miguel ang isang maliit na bouquet ng bulaklak. Ako naman, inilagay ko ang kamay ko sa lapida.

Sabi ko, “Anak, aalis na si Mama papuntang Cebu. Hindi ibig sabihin na iiwan kita. Dadalhin kita sa puso ko. Sa bawat estudyante na tuturuan ko, ikukuwento ko kung gaano ka kabait.”

Sabi ni Miguel, “Andrei, patawad anak. Hindi na maibabalik ni Papa ang mga araw na wala siya. Pero pangako, hindi ka na makakalimutan ni Papa.”

Tumingin ako sa kanya. Sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng galit. Nakaramdam ako ng awa at pagtatapos. Sabi ko, “Miguel, pinapatawad kita. Pero ang pagpapatawad ay hindi ibig sabihin na babalik ako. Ang pagpapatawad ay para makalaya ako.”

Umuwi ako sa bahay at inayos ang huling gamit ko. Ang maleta ko ay magaan lang. Ilang damit, ang litrato ni Andrei, ang toy car, at ang sobre na may ipon ko. Iyon lang ang kailangan ko para magsimula ulit.

Kinabukasan, maaga akong umalis papuntang airport. Hindi ko na hinintay si Miguel. Hindi ko na kailangang magpaalam nang mahaba. Nag-iwan ako ng isang maikling sulat sa mesa. Sabi ko doon, “Miguel, alagaan mo ang sarili mo at ang puntod ni Andrei. Ako, aalagaan ko ang sarili ko sa Cebu.”

Sa eroplano, tumingin ako sa bintana. Nakita ko ang Quezon City na unti-unting lumiliit. Doon ako umiyak ng huling beses para sa lumang buhay ko. Pagkatapos, pinunasan ko ang luha ko at huminga nang malalim. Sa tabi ko, yakap ko ang litrato ni Andrei.

Pagdating ko sa Cebu, umupa ako ng maliit na kwarto malapit sa school kung saan ako magtuturo. Maliit lang, pero malinis at tahimik. Inilagay ko ang litrato ni Andrei sa maliit na mesa. Sa tabi nito, inilagay ko ang toy car na ₱3,800. Araw-araw, bago ako pumasok, kinakausap ko siya.

Sabi ko, “Andrei, papasok na si Mama. Tuturuan ni Mama ang mga bata tulad ng pagtuturo ko sa iyo. Sana proud ka kay Mama.”

Sa school, naging teacher ako ng mga batang pitong taong gulang, katulad ng edad ni Andrei. Sa una, masakit makita silang tumatakbo at tumatawa. Pero kalaunan, naging gamot sila. Natutunan kong ngumiti ulit. Natutunan kong tumawa nang hindi nakokonsensya.

Isang araw, may isang estudyante na lumapit sa akin. Sabi niya, “Teacher Liza, bakit po may toy car sa mesa ninyo?”

Ngumiti ako. Sabi ko, “Iyan ay para sa anak ko, si Andrei. Mahal na mahal niya ang kotse na iyan. Ngayon, binabantayan niya ako mula sa langit habang nagtuturo ako.”

Tumango ang bata at sinabi, “Ang bait po ni Andrei.”

Oo, mabait si Andrei. Hanggang sa huli, mabait siya. At dahil sa kabaitan niya, natutunan kong maging mabait din sa sarili ko.

Isang gabi, tumawag si Colonel Ramos. Sabi niya, “Liza, kumusta ka na sa Cebu?”

Sabi ko, “Maayos na po ako, Colonel. Nagtuturo na po ako ulit. Nakakatulog na po ako nang mahimbing.”

Sabi niya, “Si Miguel, pumupunta sa puntod ni Andrei tuwing buwan. Hindi na siya sumasama kay Carla. Nagtatrabaho siya at nagpapa-counseling. Hindi na siya ang dating Miguel.”

Sabi ko, “Mabuti po. Sana tuluyan siyang magbago, hindi para sa akin, kundi para kay Andrei.”

Pagkatapos ng tawag, naupo ako sa tabi ng bintana. Nakita ko ang mga ilaw ng Cebu. Tahimik ang gabi. Hindi na ako natatakot sa katahimikan. Dati, ang katahimikan ay nangangahulugang wala si Miguel. Ngayon, ang katahimikan ay nangangahulugang payapa ako.

Kinuha ko ang cellphone ko at nagpadala ng isang maikling mensahe kay Miguel. Sabi ko, “Salamat sa pagdalaw kay Andrei. Alagaan mo siya. Ako, magpapatuloy na.”

Hindi na siya sumagot ng mahaba. Sumagot lang siya, “Salamat, Liza. Mag-ingat ka sa Cebu.”

Iyon na ang huling pag-uusap namin bilang mag-asawa. Hindi masakit. Hindi mabigat. Parang pagtatapos ng isang libro na matagal ko nang binabasa at sa wakas ay naisara ko na.

Ngayon, tuwing umaga, nagigising ako na may bagong pag-asa. Nagtuturo ako, nag-aalaga ako sa sarili ko, at inaalagaan ko ang alaala ni Andrei sa paraang hindi na ako sinasaktan araw-araw. May mga araw pa rin na nami-miss ko siya at umiiyak ako. Pero pagkatapos umiyak, bumabangon ako at nagpapatuloy.

At sa unang pagkakataon matapos mawala si Andrei, natulog ako nang mahimbing, alam kong may bukas pa na mas magaan at mas maliwanag para sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨