Bahagi 3
Sinabi ko na sa wakas sa biyenan ko at kay Miguel na wala na ang baby namin, at ang naging sagot niya ang tuluyang nagpabago sa akin.
Kinabukasan, nagising ako na mabigat pa rin ang katawan ko. Maaga pa lang, amoy gamot na ang kuwarto. Ang dalawang itim na kahon ni Grace ay nasa opisina pa rin. Hindi sila ginalaw. Para bang may ibang tao na ang nakatira sa bahay na ito, at ako na lang ang bisita.
Umupo ako sa gilid ng kama. Kinuha ko ang dalawang tableta mula sa lagayan. Nilunok ko iyon kasama ang maligamgam na tubig. Ang pait ay pamilyar na. Sa mga nakaraang araw, ito na ang naging almusal ko. Walang nagtatanong kung kumain na ako. Walang nagtatanong kung masakit pa ba.
Tumingin ako sa kalendaryo. May pulang guhit na ang kahapon. May 25 na araw pa. Bawat guhit ay parang isang araw na binibilang ko para makalaya. Hindi ko na binibilang kung kailan siya uuwi. Binibilang ko na lang kung kailan ako aalis.
Tanghali, tumunog ang doorbell. Si Mama iyon. May dala siyang supot ng lugaw at isang maliit na plastic na may sinulid. Ang kalahating medyas na dilaw ay nakasilip sa gilid ng bag niya. Ngumiti siya nang makita ako, pero agad nawala ang ngiti niya nang makita ang payat kong mukha.
“Liza, bakit parang mas pumayat ka?” sabi niya. Hinawakan niya ang braso ko. “Kumain ka na ba? Nagdala ako ng lugaw. Mainit pa.”
Pinaupo niya ako sa sofa. Binuksan niya ang supot. Amoy luya at manok. Dati, kapag may sakit ako, ganito rin ang ginagawa niya. Hindi siya maraming tanong. Magluluto lang siya at uupo sa tabi ko.
“Mama,” sabi ko. Nanginginig ang boses ko. “May kailangan po akong sabihin sa inyo. Matagal ko na pong gustong sabihin, pero natatakot ako.”
Tumingin siya sa akin. Ibinaba niya ang kutsara. “Ano iyon, anak? Sabihin mo. Nandito lang ako.”
Huminga ako nang malalim. “Pagkatapos po ng amniocentesis, nagka-impeksyon po ako. Mag-isa po akong pumirma sa ospital. Wala na po ang baby namin.”
Tahimik ang buong condo. Narinig ko ang tunog ng aircon. Narinig ko ang tibok ng puso ko. Si Mama ay nakatitig lang sa akin. Pagkatapos ay biglang tumulo ang luha niya.
“Anak,” sabi niya. Niyakap niya ako nang mahigpit. “Bakit hindi mo sinabi agad? Bakit mag-isa kang nagdusa?”
Umiyak ako sa balikat niya. Ito ang unang yakap na naramdaman ko pagkatapos ng operasyon. Hindi ito yakap ng awa. Yakap ito ng isang ina na nasasaktan din.
“Sinabi ko po sana,” sabi ko. “Pero noong tumawag kayo, hindi ko po kaya. Ayokong sirain ang inaasahan ninyo sa telepono lang. At si Miguel, hindi pa rin niya alam.”
Natigilan si Mama. “Hindi niya alam? Pero sabi niya, maayos ka raw? Sabi niya, nagtatampo ka lang dahil hindi siya nakasama sa checkup?”
Tumango ako. Kinuha ko mula sa drawer ang papel ng operasyon. Ipinakita ko sa kanya ang iisang pirma. Pirma ko lang. Tinitigan niya iyon nang matagal. Nanginginig ang kamay niya.
“Panginoon ko,” bulong niya. “Paano niya nagawang hindi sagutin ang tawag ng nurse? Paano niya nagawang iwan ka?”
Dinala ko siya sa tabi ng coffee table. Ipinakita ko ang basurahan na puno ng mga blister ng gamot. “Ito po ang iniinom ko araw-araw,” sabi ko. “Hindi niya napansin. Ang napansin lang niya, pumayat ako. Pero hindi niya tinanong kung bakit.”
Umupo si Mama. Pinunasan niya ang luha niya gamit ang panyo. “Liza, patawarin mo ako,” sabi niya. “Akala ko nagpapahinga ka lang. Akala ko normal lang ang pagbubuntis. Kung alam ko lang, sinamahan kita sa ospital.”
“Hindi ninyo po kasalanan, Mama,” sabi ko. “Wala po kayong kasalanan. Kayo lang ang tumawag para tanungin kung kamusta ako.”
Hinawakan niya ang kamay ko. “Ang medyas na ito,” sabi niya habang hawak ang dilaw na sinulid, “tinahi ko ito nang may pag-asa. Ngayon, hindi ko alam kung itutuloy ko pa.”
“Huwag ninyo pong itapon,” sabi ko. “Itabi ninyo lang po. Hindi dahil umaasa pa ako. Dahil gusto kong alalahanin na minahal natin siya, kahit sandali lang.”
Tumango si Mama. Niyakap niya ulit ako. “Anak, anuman ang desisyon mo, nasa tabi mo ako. Kung gusto mong makipaghiwalay, hindi kita pipigilan. Kung gusto mong umalis, tutulungan kita mag-empake.”
Sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi ako nag-iisa sa bahay na ito. May isang tao na nakakita sa akin. Hindi bilang asawa ni Miguel. Hindi bilang tagaluto ng grupo. Bilang ako.
Pagkaalis ni Mama, pumunta ako sa ospital para sa follow-up. Mag-isa pa rin ako. Pero ngayon, hindi na ako nagtatago. Sinabi ko sa doktor ang totoo. Sinabi ko na sumasakit pa rin ang ibaba ng tiyan ko kapag tumatayo ako nang matagal. Sinabi niya na kailangan ko pang magpahinga. Binigyan niya ako ng bagong reseta. Tahimik kong inilagay iyon sa bag ko.
Pag-uwi ko, nasa bahay si Miguel. Bihira iyon. Nakaupo siya sa sofa, hawak ang cellphone. Pagkakita niya sa akin, tumayo siya agad.
“Liza, nag-usap kami ni Mama,” sabi niya. Namumutla siya. “Totoo ba? Wala na ang baby natin?”
Tumingin ako sa kanya. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Pagod na ako sa pagsigaw. “Ngayon mo lang ba natanong?” sabi ko. “Limang araw pagkatapos ng operasyon, ngayon mo lang natanong.”
Umupo siya. Hinawakan niya ang ulo niya. “Akala ko nagtatampo ka lang. Akala ko buntis ka pa rin. Akala ko ang vitamins na binigay ko ay sapat na.”
“Ang vitamins na iyon,” sabi ko, “para sa buntis. Hindi na ako buntis, Miguel. Noong araw na nasa ospital ako, nag-iisa akong pumirma. Tinawagan ka ng nurse gamit ang cellphone ko ng ilang dosenang beses. Hindi ka sumagot.”
Kinuha ko ang cellphone ko. Ipinakita ko ang call log. Sunod-sunod na missed calls. Iisang numero ng ospital. Ipinakita ko ang oras. Ipinakita ko ang petsa. Hindi ito kuwento. Hindi ito tampo. Ito ang nangyari.
Tinitigan niya ang screen. Nanlaki ang mga mata niya. “Hindi ko nakita,” sabi niya. “Nasa rehearsal ako. Naka-silent ang cellphone ko. Inaayos ko ang linya ni Grace.”
“Alam ko,” sabi ko. “Inaayos mo ang huling linya ng bida bago siya mamatay. Samantalang ang totoong anak natin ay nawawala na.”
Tumayo siya at lumapit sa akin. “Liza, patawarin mo ako. Hindi ko alam. Kung alam ko lang, uuwi ako agad.”
“Hindi mo alam dahil hindi mo tinanong,” sabi ko. “Sa limang araw na iyon, 48 na problema ni Grace ang inayos mo. Ni minsan, hindi mo tinanong kung kamusta ako. Ni minsan, hindi mo tinanong kung ano ang nangyari sa ospital.”
“Gusto kong bawiin ang divorce,” sabi niya. Bigla siyang lumuhod sa harap ko. “Bawiin natin. Magsisimula tayo ulit. Sasamahan kita sa ospital. Hindi na ako matutulog sa teatro.”
Tumingin ako sa kanya. Dati, ito ang gusto kong marinig. Dati, iiyak na ako at yayakap sa kanya. Pero ngayon, iba na. Nakita ko ang mukha niya. Pagod. Guilty. Takot. Pero hindi ko na maramdaman ang dating init. Ang naramdaman ko ay linaw.
“Miguel,” sabi ko nang mahinahon. “Hindi mo kailangang lumuhod. Hindi ako humihingi ng sorry. Sinasabi ko lang sa iyo ang totoo dahil karapatan mong malaman. At dahil ayokong mabuhay ka pa rin sa akala na buntis ako at nag-iinarte lang ako.”
“Hindi mo ba ako mahal?” tanong niya.
“Minahal kita,” sabi ko. “Minahal kita nang tahimik. Nagluto ako araw-araw kahit pagod ako. Hindi ako nagreklamo kahit mali ang sukat ng mga bestida na binili mo. Nagtiis ako kahit tatlong buwan na tayong hindi magkatabi matulog. Pero ang pagmamahal, hindi pwedeng ako lang ang nagbibigay.”
Tumunog ang cellphone niya. Si Grace ang tumatawag. Tumingin siya sa screen. Tumingin siya sa akin. Sa unang pagkakataon, hindi niya agad sinagot. Pinatay niya ang tunog. Pero nakita ko pa rin ang pag-aalangan sa mga mata niya.
“Nakita mo?” sabi ko. “Kahit ngayon, nag-aalangan ka pa rin.”
“Hindi ko na siya sasagutin,” sabi niya. “Ikaw ang mas mahalaga ngayon.”
“Ngayon lang,” sabi ko. “Pero bukas, may rehearsal ulit. Sa susunod na linggo, may pagtatanghal. At ako, araw-araw akong may sugat na kailangang maghilom.”
Hindi siya sumagot. Tumayo siya at pumunta sa opisina. Tiningnan niya ang dalawang itim na kahon ni Grace. “Ipalilipat ko na ang mga iyan bukas,” sabi niya. “Ibinalik ko na rin ang first aid kit sa cabinet. Hindi ko lang nasabi sa iyo.”
Tumingin ako sa cabinet. Nandoon nga ang first aid kit. Pero huli na. Hindi na iyon ang kailangan ko.
Kinagabihan, habang natutulog siya sa sofa, binuksan ko ang closet. Kinuha ko ang mga libro ko sa pagtuturo. Kinuha ko ang mga dokumento ko. Kinuha ko ang kopya ng kasunduan sa diborsyo at ang resibo mula sa City Hall. Inilagay ko ang lahat sa isang bag.
Nag-text ako sa kaibigan ko. “Puwede ko bang iwan muna sa iyo ang ilang gamit ko? Gusto kong ayusin ang mga papel ko habang may oras pa.” Sumagot siya agad. “Oo, dalhin mo rito. May bakanteng cabinet ako.”
Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon ko. Hindi ako tatakas. Hindi ako magwawala. Aayusin ko ang mga gamit ko. Aalagaan ko ang mga papel ko. Hindi ko hahayaang mawala ang kalahati ng ₱2 million na ipon namin dahil lang sa pagod ako. Hindi ko hahayaang manatili ang buhay ko sa isang bahay kung saan kailangan ko pang makiusap para lang mapansin.
Kinuha ko ang pulang ballpen. Ginuhitan ko ang araw na ito sa kalendaryo. May 19 na araw pa. Hindi ko na binibilang para maghintay sa kanya. Binibilang ko na para sa sarili ko.
Bago ako matulog, nilagay ko ang baso ng gatas sa mesa. Hindi na ito malamig na nakalimutan. Mainit ito. Para sa akin. Uminom ako nang dahan-dahan. Pagkatapos, pinatay ko ang ilaw at pumikit. Hindi na ako umiiyak. Malinaw na ang isip ko. Masakit pa rin, pero gising na ako.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa mismong araw ng pagkuha namin ng divorce certificate, humarap ako kay Miguel at kay Grace at sa wakas ay pinili ko na ang sarili ko.
Dumating ang ika-20 nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko. Hindi ito dumating na may malakas na ulan o drama. Dumating ito na may tahimik na umaga sa Quezon City. Maaga akong nagising. Nagluto ako ng lugaw para sa sarili ko. Hindi para kay Miguel. Hindi para sa grupo. Para sa akin.
Tiningnan ko ang condo sa huling pagkakataon. Ang opisina ay bakante na. Naipalipat na ni Miguel ang dalawang itim na kahon ni Grace noong nakaraang linggo. Ang first aid kit ay nasa cabinet na. Ang closet ay may espasyo na. Ang kalendaryo ay puno ng pulang guhit. Isang araw na lang ang walang guhit. Ang araw na ito.
Kinuha ko ang bag ko. Nandoon ang mga dokumento ko. Nandoon ang kopya ng kasunduan. Nandoon ang ID ko. Nandoon ang ekstrang susi na kinuha ko kay Grace. Hindi ko na ito ibabalik kay Miguel na parang humihingi ng permiso. Ibabalik ko ito dahil tapos na ako.
Pagbaba ko, nandoon na si Miguel sa lobby. Naka-puting polo siya. Maayos ang buhok niya. Pero halata ang puyat sa mga mata niya. Hawak niya ang isang maliit na paper bag.
“Liza,” sabi niya. “Puwede ba tayong mag-usap bago tayo pumunta sa City Hall?”
Tumango ako. Umupo kami sa bench sa labas. Tahimik ang paligid. Walang rehearsal. Walang tawag mula sa teatro.
“Gusto kong bawiin natin,” sabi niya agad. “Nagkamali ako. Alam ko na ngayon. Wala na ang baby natin at hindi ako nandoon. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko. Pero bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon. Hindi na ako matutulog sa teatro. Hindi ko na papapasukin si Grace dito.”
Tumingin ako sa kanya. Hindi ako nagmadali. “Miguel, noong sinabi kong hindi na kita kailangan, hindi ako nagbibiro. Hindi iyon tampo. Hindi iyon palabas.”
“Alam ko,” sabi niya. “Pero nagbago na ako. Ibinalik ko ang first aid kit. Pinalipat ko ang mga kahon. Hindi ko na sinasagot ang tawag niya kapag kasama kita.”
“At bakit ngayon lang?” tanong ko. “Bakit kailangan pang mawala ang anak natin bago mo makita ang basurahan na puno ng gamot? Bakit kailangan ko pang ipakita ang call log ng nurse bago ka maniwala na nag-iisa ako?”
Hindi siya sumagot. Yumuko siya.
“Sa siyam na post ni Grace, nakita ng lahat na puyat ka para sa kanya. Sa siyam na post na iyon, ni minsan hindi mo ako binanggit. Sa grupo, ako ang tagaluto. Sa bahay, ako ang tagahintay. Sa ospital, ako ang mag-isang pumirma. Kailan mo ako nakita?”
“Liza, mahal kita,” sabi niya. Nanginginig ang boses niya.
“Kung mahal mo ako, bakit mo binigay ang ekstrang susi ng bahay natin kay Grace nang hindi mo ako tinatanong?” sabi ko. “Bahay natin iyon, Miguel. Hindi storage ng teatro. Hindi opisina ng grupo. Bahay natin.”
“Natakot ako na magalit ka,” sabi niya. “Kaya hindi ko sinabi.”
“Mas natakot ka na magalit siya kaysa magalit ako,” sabi ko. “Doon pa lang, alam ko na kung sino ang mas mahalaga.”
Tumunog ang cellphone niya. Si Grace. Tumingin siya sa akin. Sa pagkakataong ito, hindi niya pinatay ang tunog. Sinagot niya sa harap ko. “Grace, nasa labas ako. May aasikasuhin kami ni Liza ngayon. Mamaya na tayo mag-usap.”
Pagkababa niya, tumingin siya sa akin na parang humihingi ng papuri. “Nakita mo? Hindi ko siya inuna.”
“Hindi mo siya inuna ngayon,” sabi ko. “Pero noong nasa ospital ako, siya ang inuna mo. Noong nasa balcony ka, siya ang kinausap mo. Noong sumasakit ang tiyan ko, siya ang kinumpara mo sa akin.”
Natahimik siya. “Ano ang gusto mong gawin ko ngayon?”
“Gusto kong tuparin natin ang napagkasunduan natin,” sabi ko. “Pupunta tayo sa City Hall. Kukunin natin ang certificate. Hati tayo sa ₱2 million na ipon natin, tulad ng nakasulat. Ang condo na sa iyo bago tayo ikasal, sa iyo pa rin. Hindi ako humihingi ng higit pa. Gusto ko lang ng malinaw na pagtatapos.”
“Hindi mo ba ako bibigyan ng kahit isang pagkakataon?”
“Binigyan kita ng maraming pagkakataon,” sabi ko. “Noong hindi ka sumama sa checkup. Noong hindi mo sinagot ang tawag ng nurse. Noong nagdala ako ng pagkain sa teatro at ang kinain mo ay para kay Grace. Noong umuwi ka at vitamins lang ang dala mo. Bawat araw, pagkakataon iyon. Hindi mo kinuha.”
Sa City Hall, mabilis ang proseso. Ipinakita namin ang mga resibo. Ipinakita namin ang ID. Walang sigawan. Walang iyakan sa harap ng clerk. Nang ibigay sa amin ang papel, hinawakan ko ito nang mahigpit. Hindi dahil nanghihinayang ako. Dahil sa wakas, totoo na. Tapos na.
Paglabas namin, nandoon si Grace. Nakatayo siya malapit sa kotse ng grupo. May dala siyang isang kahon. Pagkakita niya sa amin, lumapit siya.
“Ate Liza,” sabi niya. Mahina ang boses niya. “Gusto ko lang mag-sorry. Hindi ko alam na wala na ang baby ninyo. Kung alam ko lang, hindi ako tatawag nang tatawag kay Kuya Miguel.”
Tumingin ako sa kanya. Hindi ako galit sa kanya tulad ng dati. Pagod na ako sa galit. “Grace,” sabi ko, “hindi ako galit sa iyo dahil tumawag ka. Nagagalit ako dahil ang asawa ko ang pumili na sagutin ka habang ako ay nasa ospital. Iyon ang responsibilidad niya, hindi mo.”
Tumulo ang luha niya. “Pero ako ang dahilan kung bakit nasira ang kasal ninyo.”
“Hindi,” sabi ko. “Ang dahilan ay hindi niya ako pinili kahit minsan. Kahit wala ka, kung hindi niya ako kayang piliin, masisira pa rin kami. Kaya huwag mong akuin lahat. At huwag mo na ring gamitin ang susi ng bahay ng iba.”
Inabot ko sa kanya ang ekstrang susi? Hindi. Inabot ko kay Miguel ang susi. “Ito ang susi ng condo mo,” sabi ko. “Sa iyo na iyan. Wala na akong susi doon. Wala na rin akong gamit doon na kailangang balikan.”
Tumingin si Miguel sa susi. “Liza, saan ka titira?”
“Sa one-bedroom na malapit sa condo ng kaibigan ko,” sabi ko. “Malapit lang dito sa Quezon City. May sarili akong kusina. May sarili akong mesa. May sarili akong kalendaryo na hindi ko na kailangang guhitan para maghintay.”
“Puwede ba akong dumalaw minsan?” tanong niya.
“Hindi muna,” sabi ko. “Kailangan kong maghilom. Kailangan kong matutong alagaan ang sarili ko nang hindi naghihintay ng permiso mo.”
Biglang dumating si Mama. May dala siyang isang maliit na supot. “Liza,” sabi niya. Niyakap niya ako sa harap ng City Hall. Hindi siya nahiya. “Anak, proud ako sa iyo. Hindi dahil naghiwalay kayo. Dahil sa wakas, pinili mo ang sarili mo.”
Tumingin si Mama kay Miguel. “Miguel, anak kita. Pero kailangan mong marinig ito. Hindi mo inalagaan ang asawa mo. Hindi mo inalagaan ang apo ko. Hindi mo puwedeng ayusin ang lahat sa pamamagitan ng isang sorry at isang paper bag.”
Ibinaba ni Miguel ang ulo niya. “Mama, alam ko. Kasalanan ko.”
“Magbago ka,” sabi ni Mama. “Hindi para bumalik si Liza. Magbago ka para sa sarili mo. Para sa susunod na taong mamahalin mo, hindi mo na siya iiwan mag-isa sa ospital.”
Tumango si Miguel. Hindi na siya nagpaliwanag. Sa unang pagkakataon, hindi niya ginawang palabas ang lahat. Tumahimik lang siya at tinanggap.
Umuwi ako sa bagong apartment ko kasama si Mama at ang kaibigan ko. Maliit lang ito. Isang kuwarto. Isang kusina na kasya lang ako. Isang bintana na may araw sa umaga. Pero sa akin ito. Walang itim na kahon ng iba. Walang drawing ng teatro sa mesa. Walang vitamins na para sa buntis na hindi na buntis.
Inayos ko ang mga libro ko sa pagtuturo sa istante. Inayos ko ang mga dokumento ko sa isang drawer na ako lang ang may susi. Inilagay ko ang kopya ng divorce certificate sa isang folder. Hindi ko ito itinago na parang kahihiyan. Inilagay ko ito na parang isang pahina na tapos ko nang basahin.
Kinagabihan, nagluto ako ng pork rib soup. Malambot. Para sa akin. Hindi para ihatid sa teatro. Hindi para picturan ni Grace. Umupo ako sa mesa. Uminom ako ng sabaw habang mainit pa. Hindi ko kailangang magmadali. Hindi ko kailangang tumayo nang matagal para sa iba. Kumain ako nang dahan-dahan.
Nag-message si Miguel kinagabihan. “Liza, salamat sa pagiging malinaw. Hindi kita guguluhin. Kung kailangan mo ng tulong sa paglipat ng mga gamit, sabihin mo lang. Igagalang ko ang desisyon mo.” Hindi ako nag-reply agad. Hindi dahil galit ako. Dahil hindi ko na kailangang sumagot agad sa lahat. Binasa ko lang. Pagkatapos ay pinatay ko ang cellphone at natulog nang mahimbing.
Kinabukasan, bumalik ako sa pagtuturo. Maaga akong pumasok. Binati ako ng mga estudyante ko. May isa na nagtanong, “Maam, kamusta po kayo? Parang mas payat kayo ngayon.” Ngumiti ako. “Nagpapagaling ako,” sabi ko. “Pero mas okay na ako ngayon.” Totoo iyon. Hindi ako nagsisinungaling.
Sa mga sumunod na linggo, natutunan kong gumising nang hindi tumitingin sa cellphone para sa message ni Miguel. Natutunan kong uminom ng gamot sa oras dahil gusto ko, hindi dahil inutusan ako. Natutunan kong magluto ng isang kaldero na para sa akin lang. Natutunan kong manood ng sine mag-isa at hindi malungkot.
Minsan, dumadalaw si Mama. Nagdadala siya ng lugaw. Minsan, dala niya ang dilaw na medyas na tinahi niya. “Itatabi ko ito,” sabi niya. “Para maalala natin na minahal natin siya. Pero hindi na tayo mabubuhay sa lungkot.” Tumango ako. Inilagay namin ang medyas sa isang maliit na kahon kasama ang papel ng operasyon. Hindi para kalimutan. Para bigyan ng lugar ang sakit nang hindi ito nakakasira sa buong bahay.
Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga libro, nakita ko ang isang lumang bestida na binili ni Miguel. Mali pa rin ang sukat. Dati, itatago ko ito at iisipin na pagmamahal iyon. Ngayon, tinupi ko ito nang maayos at inilagay sa bag para i-donate. Hindi ko na kailangan ng damit na hindi kasya sa akin. Hindi ko na kailangan ng pagmamahal na kailangan ko pang ipilit na magkasya.
Sa gabi, nakaupo ako sa tabi ng bintana ng bagong apartment ko. Hawak ko ang isang baso ng mainit na gatas. Hindi na malamig. Hindi na nakalimutan. Sa labas, tahimik ang Quezon City. Walang rehearsal. Walang tawag mula sa teatro. Walang naghihintay na sopas para sa iba.
Naisip ko ang babaeng pumirma mag-isa sa ospital. Naisip ko ang babaeng naghintay ng limang araw para sa isang message. Naisip ko ang babaeng nagdala ng pagkain sa teatro habang sumasakit ang tiyan. Gusto ko siyang yakapin at sabihin sa kanya, “Hindi mo kasalanan. Hindi ka nag-iinarte. Nagmahal ka lang nang totoo.”
At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi na ako naghihintay na may dumating para iligtas ako, dahil ako na mismo ang nagligtas sa sarili ko.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
