Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nang makipagkita sa akin si Mika, pero ang inamin niya tungkol kay Carlo ang tuluyang nagpabago sa lahat.
Tinitigan ko ang message ni Mika nang matagal. Hindi ko alam kung sasagot ako o hindi. Sa isip ko, bakit siya magpapadala ng message sa akin. Siya ang babae sa screenshot. Siya ang ginamit ni Carlo para tawaran ako. Pero may bahagi sa akin na nagsasabi na baka hindi rin niya alam ang buong kuwento.
Pinakita ko kay Grace ang message. Nasa sala pa rin kami ng condo ko sa Quezon City. Tahimik siya habang binabasa niya ito. Pagkatapos, tiningnan niya ako.
“Liza, kung ako sa’yo, makikipagkita ako. Hindi para makipag-away. Para malaman mo kung ano talaga ang nangyari,” sabi niya.
Natakot ako. Ayokong makita ang babaeng ipinalit sa akin. Ayokong marinig na mas maalaga siya o mas mabait siya. Pero mas takot ako na manatili akong walang alam habang si Carlo ang nagkukuwento ng sarili niyang bersyon sa lahat.
Kaya nag-reply ako. Maikli lang. “Sige. Bukas, sa Tomas Morato. Isang kape lang.”
Buong gabi, hindi ako makatulog nang maayos. Paulit-ulit kong iniisip kung ano ang sasabihin ni Mika. Iisipin ba niya na ako ang kontrabida. Sasabihin ba niya na ako ang mukhang pera. O baka magyayabang siya na siya na ngayon ang kasama ni Carlo.
Kinabukasan, maaga akong dumating sa cafe. Pinili ko ang sulok na mesa, malayo sa ibang tao. Umorder ako ng kape pero hindi ko ito ginagalaw. Nanginginig ang kamay ko habang hinihintay ko siya.
Dumating si Mika na naka simpleng damit at walang makeup. Halatang kabado rin siya. Hindi siya mukhang nanalo. Mukha siyang pagod at nahihiya. Umupo siya sa harap ko at agad siyang humingi ng tawad.
“Liza, pasensya ka na. Hindi ko alam na ikakasal na pala kayo,” sabi niya. Halos pabulong lang ang boses niya.
Nagtaka ako. “Hindi mo alam?”
Umiling siya. “Ang sabi ni Carlo sa akin, matagal na kayong naghiwalay. Ang sabi niya, ikaw daw ang nakipaghiwalay sa kanya kasi hindi ka niya mabigyan ng malaking dote. Ang sabi niya, ikaw daw ang nagsabi na kung hindi niya kaya ang ₱300,000, huwag na lang siyang magpakasal.”
Parang may sumuntok sa dibdib ko. Hindi ako ang humingi ng ₱300,000 na parang presyo. Iyon ang napag-usapan ng pamilya namin noon pa, kasama ang pamilya niya. Iyon ang pinagkasunduan namin para sa kasal. Hindi ko ‘yon ginamit na panakot.
“At ano pa ang sinabi niya?” tanong ko. Pinilit kong maging kalmado.
Sinabi ni Mika na magkausap na sila ni Carlo sa loob ng ilang linggo. Sa una, simpleng kumustahan lang daw. Tinanong daw ni Carlo kung kamusta ang trabaho niya. Pagkatapos, nagsimula na siyang magreklamo tungkol sa kasal. Sabi niya, nahihirapan daw siya. Sabi niya, pakiramdam niya, binibenta raw ang kasal sa kanya.
Nang marinig ko ‘yon, naalala ko ang lahat ng beses na sinabi ni Carlo na mahal niya ako. Naalala ko ang mga plano namin para sa bahay sa Quezon City. Naalala ko ang mga gabi na magkasama kaming naghahanap ng hotel sa Makati. Hindi ko maintindihan kung kailan siya nagsimulang magkuwento ng ibang bersyon sa ibang babae.
“Liza, kaya ako nagsabi na kahit walang dote, okay lang sa akin,” sabi ni Mika. “Kasi akala ko, ang pinag-uusapan namin ay tungkol sa pagmamahal. Akala ko, sinasabi niya na pagod na siya sa pressure ng pera. Hindi ko alam na gagamitin niya ang sinabi ko para tawaran ka.”
Tahimik ako. Hindi ako galit kay Mika. Sa totoo lang, naawa ako sa kanya. Ginamit din pala siya. Ginawa siyang armas para pilitin ako na magpababa ng halaga ko.
“Alam mo ba na pinasa niya sa akin ang screenshot ng usapan ninyo?” tanong ko.
Namula ang mukha ni Mika. “Hindi. Nalaman ko lang nang makita ko ang post niya. Nagulat ako. Pakiramdam ko, ginawa niya akong trophy. Parang ipinagmamalaki niya na may babaeng handang magpakasal sa kanya nang libre.”
Doon ko naramdaman ang isang kakaibang sakit at linaw na sabay dumating. Masakit kasi totoo pala na kayang-kaya akong palitan ni Carlo sa isip niya. Pero malinaw kasi hindi pala ako ang problema. Hindi pala ako ang mukhang pera. Si Carlo ang naghanap ng mas mura. Si Carlo ang nagkumpara.
“Hindi ako galit sa’yo,” sabi ko. “Pero hindi ko rin kaya na maging magkaibigan tayo ngayon. Gusto ko lang malaman ang totoo.”
Tumango si Mika. “Naiintindihan ko. Gusto ko lang din sabihin na hindi ko na siya kakausapin. Hindi ako papayag na maging pangalawang pagpipilian lang. At hindi ako papayag na gamitin ang sinabi ko para saktan ang ibang babae.”
Umalis si Mika pagkatapos ng ilang minuto. Naiwan ako sa cafe na may malamig nang kape. Tiningnan ko ang cellphone ko at nakita ko na may ilang missed calls si Mama. Hindi ko pa sila sinasagot.
Sa labas, naghihintay si Grace. Paglabas ko, agad niya akong niyakap. Doon ako umiyak. Hindi iyak na malakas. Iyak na tahimik, ‘yung tipong matagal mo nang pinipigilan. Sinabi ni Grace na ayos lang umiyak. Sinabi niya na hindi ibig sabihin na mahina ako.
Pag-uwi namin sa condo, nag-usap kami ni Mama sa cellphone. Sinabi ko na nakipagkita ako kay Mika. Nagulat si Mama. Akala niya makikipag-away ako. Sinabi ko na hindi. Sinabi ko na kailangan ko lang malaman ang totoo.
Sinabi ni Mama na proud siya sa akin. Sinabi niya na noon pa man, napansin na niya na parang laging may ipinagmamalaki si Carlo tungkol sa pagtitipid. Akala raw ni Mama, matipid lang talaga siya. Hindi niya akalain na pati ako, titipirin niya.
Kinabukasan, pumunta ako sa hotel sa Makati para ayusin ang cancellation. Dala ko ang lahat ng resibo. Nakipag-usap ako sa staff na matagal nang tumutulong sa amin. Mabait siya. Ipinaliwanag niya na ang ₱80,000 na deposito ay may bahagi na hindi na maibabalik dahil sa patakaran nila. Pero ang malaking bahagi ay maibabalik pa sa bank account ko.
Habang naghihintay ako, tiningnan ko ang ballroom na dapat ay pagdarausan ng kasal namin. Malaki ito. May mga ilaw na nakasabit. Noon, tuwang-tuwa ako nang makita ko ito kasama si Carlo. Ngayon, parang ibang lugar na siya. Parang hindi na ako nanghihinayang. Parang nagpapasalamat na lang ako na hindi dito nangyari ang kasal na ‘yon.
Pagkatapos ng hotel, pumunta ako sa bridal shop sa Quezon City. Doon, mas madali ang usapan. Sinabi ng staff na ibabalik ang ₱25,000 na deposito sa orihinal na paraan ng pagbabayad. Nagpasalamat ako. Habang paalis ako, nakita ko ang puting gown na sinukat ko noon. Hindi ko ito tiningnan nang matagal. Ayokong maalala ang pakiramdam na akala ko, ako na ang pinakamasayang babae sa mundo.
Nang gabing ‘yon, umuwi ako sa bahay nina Mama at Papa para maghapunan. Tahimik ang bahay pero hindi mabigat. Nagluto si Mama ng paborito kong sinigang. Umupo si Papa sa tabi ko at tinanong niya ako kung kumain na ba ako.
“Liza, hindi mo kailangang magmadali,” sabi ni Papa. “Hindi mo kailangang patunayan na ayos ka na agad. Ang mahalaga, hindi ka nagpakasal sa maling tao.”
Tumango ako. Sinabi ni Mama na kung may kailangan ako, sabihin ko lang. Sinabi niya na kahit magkano ang dote, hindi ‘yon ang sukatan ng pagmamahal ng isang tao. Ang sukatan daw ay kung paano ka niya tratuhin kapag mahirap ang usapan.
Pagkatapos ng hapunan, tumawag ulit ang mama ni Carlo. Sa una, mahinahon siya. Sabi niya, hindi raw makatulog si Carlo. Sabi niya, nagsisisi raw ito. Sabi niya, sana raw pag-isipan ko ulit.
Pero nang sinabi kong hindi na ako babalik, nagbago ulit ang tono niya.
“Liza, bakit ba ang tigas ng ulo mo? Lalaki si Carlo. Natural lang na gusto niyang makatipid. Ikaw ang babae, ikaw dapat ang umintindi.”
Doon ako nagalit pero hindi ako sumigaw. Mahinahon kong sinabi, “Hindi po pagtitipid ang pagtawag sa akin na mahal akong pakasalan. Hindi po pagtitipid ang paggamit sa ibang babae para pilitin akong magmura.”
Tumahimik siya. Pagkatapos, ibinaba niya ang tawag.
Sa group chat, patuloy pa rin ang ingay. Nag-post si Carlo ng litrato ng bulaklak na binili niya raw para kay Mika. Sinabi niya na si Mika raw ay hindi nagrereklamo. Sinabi niya na si Mika raw ay kontento na sa simple lang.
Maraming nag-reply. Sinabi ng isa naming kaibigan na kung simple lang pala ang gusto niya, bakit kailangan pa niyang ipagyabang. Sinabi ng isa pa na kung kontento na siya kay Mika, bakit kailangan pa niyang ipakita sa group na may bago na siya.
Hindi na ako nag-reply. Pinanood ko lang. Parang nanonood ako ng pelikula na hindi na ako kasali.
Kinabukasan, chineck ko ang bank account ko. Pumasok na ang refund mula sa bridal shop. Malapit na rin pumasok ang refund mula sa hotel. Naisip ko ang lahat ng pera na pinagsama namin ni Carlo para sa kasal. Karamihan ay galing sa ipon ko. Si Carlo ay nag-ambag din pero mas maliit. Noon, hindi ko ‘yon binilang. Akala ko, mag-asawa na kami, hindi na kailangan magbilangan.
Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako magpapadala sa galit. Hindi ako magpapadala sa awa. Gagawa ako ng malinaw na listahan ng lahat ng binayaran namin nang magkasama at ipapadala ko ito kay Carlo. Hihingiin ko ang bahagi niya sa cancellation. Hindi dahil sa pera lang. Kundi dahil kailangan kong tapusin ito nang maayos at patas.
Gumawa ako ng listahan. Hotel sa Makati, ₱80,000. Bridal shop, ₱25,000. Imbitasyon, ₱12,000. May iba pang maliliit na gastos pero ‘yon ang pinakamalaki. Kinuwenta ko ang kalahati ni Carlo. Ipinadala ko ito sa kanya sa isang maayos na message. Walang mura. Walang paninisi. Sabi ko lang, “Ito ang bahagi mo. Pakibayaran na lang.”
Nag-reply si Carlo agad. Galit siya. Sabi niya, nagbibilangan na raw ako. Sabi niya, si Mika raw ay hindi kailanman magbibilang ng ganyan. Sabi niya, ako raw ang mukhang pera at hindi si Mika.
Masakit basahin. Pero sa pagkakataong ito, hindi ako umiyak. Mas malinaw na sa akin ngayon. Kung ang paghingi ng patas na hatian ay mukhang pera na sa kanya, ibig sabihin, hindi niya talaga naintindihan kung ano ang partnership.
Nang gabing ‘yon, nag-message ulit si Mika sa akin. Sabi niya, humingi raw si Carlo sa kanya na sila ang maghati sa gastos ng bagong kasal na pinaplano niya. Sabi ni Mika, nagulat siya. Akala niya, libre lang ang lahat kasi ‘yon ang ipinagmalaki ni Carlo. Pero ngayon, sinisingil na pala siya.
Doon ko mas naintindihan ang pattern ni Carlo. Gusto niya ng mura. Gusto niya ng libre. Pero sa huli, lagi niyang ipapasa sa iba ang bayad.
Sa opisina ko sa BGC, pilit kong binalik ang atensyon ko sa trabaho. Marami akong kailangang tapusin. Mabait ang mga katrabaho ko. Hindi sila nagtatanong nang marami. Nagdadala lang sila ng kape at tinapay. Doon ko naramdaman na hindi ko kailangang magpanggap na ayos ako. Pwede akong maging tahimik lang at magtrabaho.
Isang hapon, habang pauwi na ako, nakita ko si Carlo sa lobby ng opisina. Nakasuot siya ng polo na pamilyar sa akin. Hawak niya ang cellphone niya at parang naghihintay. Pagkakita niya sa akin, agad siyang lumapit.
“Liza, pwede ba tayong mag-usap?” sabi niya. “Umalis si Mika. Kailangan kitang makausap.”
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo sa harap ng buong pamilya namin at doon ko siya piniling hindi na balikan kahit ano pa ang sabihin niya.
Tiningnan ko si Carlo sa lobby ng opisina ko sa BGC. Pagod ang mukha niya. Hindi siya mukhang nanalo. Hindi siya mukhang masaya. Mukha siyang lalaking nagkamali at ngayon lang niya napagtanto na malaki ang nawala sa kanya.
“Liza, mag-usap tayo,” sabi niya ulit. “Sandali lang.”
Umiling ako. “Hindi dito, Carlo. Kung gusto mong makipag-usap, sa bahay nina Mama at Papa. Sa harap nila. Hindi na tayo mag-uusap nang tayong dalawa lang.”
Nagulat siya. Siguro akala niya, magpapadala ako sa awa. Siguro akala niya, kapag kami lang dalawa, mas madali niya akong mapapabalik. Pero hindi na ako ‘yung Liza na ‘yon.
Nang gabing ‘yon, dumating si Carlo sa bahay namin sa Quezon City kasama ang mama niya. May dala siyang bulaklak at isang kahon ng paborito kong cake. Parang nagbabalik tanaw siya sa mga araw na nililigawan pa lang niya ako. Pero hindi na ako kinikilig. Tinitingnan ko lang siya bilang isang tao na kailangan kong kausapin nang tapos.
Nandoon si Mama, si Papa, at si Grace. Nakaupo kami sa sala. Tahimik pero hindi malamig. Gusto ko na may mga saksi. Gusto ko na hindi na maulit ang pagbaliktad niya ng kuwento sa group chat.
Nauna ang mama ni Carlo. Humingi siya ng tawad kay Mama at Papa. Sinabi niya na bilang ina, nasaktan siya nang makita na nasira ang kasal. Sinabi niya na pinagsabihan na niya si Carlo. Sinabi niya na sana, bigyan ko pa ng isang pagkakataon ang anak niya.
Pagkatapos, nagsalita si Carlo. Sa unang pagkakataon, hindi siya nagyabang. Hindi siya nangaral tungkol sa presyo.
“Liza, nagkamali ako,” sabi niya. “Nakinig ako sa mga kaibigan ko. Sabi nila, bakit daw ako magbabayad ng ₱300,000 na dote kung may ibang babae na hindi hihingi ng kahit ano. Sabi nila, talo daw ako. Naniwala ako. Akala ko, kung ipakita ko sa’yo na may ibang pagpipilian ako, magpapaubaya ka at papayag kang bawasan ang dote.”
Tiningnan niya ako. “Hindi ko naisip na iiwan mo ako. Akala ko, makikipagtawaran ka lang. Akala ko, ganyan lang talaga ang kasal, tawaran lang.”
Doon sumingit si Papa. Mahinahon pero mabigat ang boses niya.
“Carlo, anak ba namin ang tinatawaran mo? Hindi kami nagbenta ng anak. Ang ₱300,000 ay pinag-usapan ng dalawang pamilya noon pa. Hindi ‘yon presyo ni Liza. ‘Yon ay bahagi ng plano ninyo para sa bagong buhay ninyo. Kung ayaw mo, sana sinabi mo nang maayos. Hindi ‘yung gagamit ka ng ibang babae para takutin siya.”
Yumuko si Carlo. Hindi siya nakasagot agad.
Sumingit si Grace. “At saka, Carlo, hindi ka ba nahiya na ipagmalaki mo pa sa group na may bago ka na agad? Isang araw pa lang kayong hiwalay ni Liza, may post ka na kasama si Mika. Anong klaseng pagmamahal ‘yon?”
Tahimik si Carlo. Pagkatapos, umamin siya.
“Gusto ko lang patunayan na hindi ako talo. Gusto ko lang ipakita na may nagkakagusto pa rin sa akin. Pero hindi ko naisip na ginagamit ko lang si Mika.”
Doon ako nagsalita. Pinilit kong maging mahinahon kahit nanginginig ang boses ko.
“Carlo, hindi mo ako minahal bilang tao. Minahal mo ako bilang deal. Kapag may mas murang deal, doon ka pupunta. Paano ako magtitiwala na hindi mo ulit gagawin ‘yon sa susunod na may problema tayo sa pera? Paano kung magkasakit ako? Paano kung mawalan ako ng trabaho? Hahanap ka ba ulit ng mas mura?”
Hindi siya nakatingin sa akin. Tumingin siya sa sahig.
“At saka, Carlo,” sabi ko, “sinabi mo na libre si Mika. Pero hindi pala libre, ‘di ba? Sinabi mo sa akin ni Mika na humingi ka sa kanya na maghati kayo sa gastos ng kasal na plano mo. Sinabi mo sa kanya na siya ang magbayad ng kalahati ng hotel. Kaya ka niya iniwan.”
Nagulat ang mama ni Carlo. Tiningnan niya ang anak niya.
“Totoo ba ‘yon, Carlo?” tanong niya.
Tumango si Carlo nang dahan-dahan. “Sinubukan kong ipalipat sa kanya ang booking sa hotel sa Makati. Pero sabi ng hotel, hindi pwede. Nawala ang deposito na pinangalan sa amin ni Liza. Tapos sinabi ko kay Mika na mag-book kami ulit ng bago. Sabi ko, siya na lang muna ang magbayad. Nagalit siya. Sinabi niya na ginamit ko lang siya.”
Doon lumabas ang totoo. Ang lalaking gustong makalibre ay siya pang mas malaki ang binayaran sa huli.
Sinabi ni Carlo na bukod sa ₱58,500 na bahagi niya sa mga cancellation na binayaran namin, nagbayad pa siya ng halos ₱120,000 para sa mga plano niya kay Mika. May mga dinner, may mga regalo, may mga bagong booking na hindi na rin na-refund. At nang maghiwalay sila ni Mika, wala siyang napala. Sa kabuuan, mas lumampas pa sa ₱300,000 ang nagastos niya para lang patunayan na pwede siyang magpakasal nang libre.
“Akala ko, makakatipid ako,” sabi niya. “Pero mas malaki pa pala ang nawala sa akin. Nawala si Mika. Nawala ka. Nawala ang respeto ng mga kaibigan natin.”
Hindi ako natuwa sa narinig ko. Hindi ako nagdiwang. Naawa ako pero hindi na ako babalik. Ang awa ay hindi sapat para buuin ulit ang tiwala.
“Carlo, hindi ako bumabalik sa’yo,” sabi ko. “Hindi dahil galit ako. Kundi dahil malinaw na sa akin ngayon. Hindi ako bagay sa isang tao na kailangang ikumpara ako sa iba para malaman ang halaga ko.”
Tumulo ang luha ni Carlo. Sa unang pagkakataon, nakita kong umiiyak siya nang totoo. Hindi ‘yung iyak na pang-drama. Iyak ng lalaking napagtanto na siya mismo ang sumira sa magandang bagay na meron siya.
“Liza, pwede bang kahit maging magkaibigan na lang tayo?” tanong niya.
Umiling ako nang mahinahon. “Hindi muna, Carlo. Kailangan ko ng espasyo. Kailangan ko ring ayusin ang sarili ko.”
Tumingin ang mama ni Carlo kay Mama. Humingi siya ulit ng tawad. Sinabi niya na naiintindihan niya ang desisyon ko. Sinabi ni Mama na walang sama ng loob ang pamilya namin, pero kailangan naming protektahan si Liza.
Bago umalis si Carlo, nilabas ko ang listahan ng mga gastos. Sinabi ko na nabayaran ko na ang bahagi ko. Sinabi ko na kailangan niyang bayaran ang bahagi niya na ₱58,500. Hindi ako nagtaas ng boses. Hindi ako nanumbat. Gusto ko lang na matapos ito nang patas.
Tumango si Carlo. “Babayaran ko. Bukas din. Pasensya ka na, Liza.”
Pagkaalis nila, tahimik ang bahay. Umupo si Grace sa tabi ko at hinawakan niya ang kamay ko. Hindi niya sinabi na magdiwang kami. Alam niya na kahit tama ang desisyon ko, masakit pa rin.
Kinabukasan, pumasok nga sa bank account ko ang ₱58,500 mula kay Carlo. Hindi ako nakaramdam ng tagumpay. Nakaramdam ako ng pagtatapos. Parang nagsara na ang isang pinto na matagal nang nakabukas at nagpapapasok ng malamig na hangin.
Sa mga sumunod na linggo, binalik ko ang atensyon ko sa sarili ko. Hindi ako nagmadaling maghanap ng bagong boyfriend. Hindi ako nagmadaling patunayan na okay ako. Nag-focus ako sa trabaho ko sa BGC. Dumating ang isang proyekto na matagal ko nang gustong gawin. Binigay ito sa akin ng boss ko. Doon ko naramdaman na pinagkakatiwalaan ako hindi dahil sa kung magkano ako, kundi dahil sa kung ano ang kaya kong gawin.
Isang gabi, kinausap ako ni Papa. Sinabi niya na ang pera na naipon ko para sa kasal ay pera ko. Hindi na kailangan itago para sa isang kasal na hindi natuloy. Sinabi niya na pwede ko itong gamitin para sa sarili ko.
Doon ako gumawa ng desisyon na matagal ko nang pinag-iisipan. Ginamit ko ang bahagi ng ipon ko bilang paunang bayad para sa isang maliit na condo sa Quezon City. Hindi malaki. Hindi magarbo. Pero sa akin. Walang kailangang tawaran. Walang kailangang ikumpara. Kapag pagod ako, may sarili akong lugar na uuwian na hindi ako kailangang humingi ng permiso.
Nang makuha ko ang susi ng condo, umiyak si Mama. Pero masaya siyang umiyak. Sinabi niya na proud siya. Sinabi ni Papa na sa wakas, may bahay na ang anak niya na hindi nakasalalay sa kung may magpapakasal ba sa kanya o wala.
Si Grace ang unang bumisita. Nagdala siya ng lugaw ulit, tulad ng ginawa niya noong araw na nakipaghiwalay ako kay Carlo. Tumawa kami. Sinabi niya na sa wakas, hindi na lugaw para sa heartbreak ang dala niya, kundi lugaw para sa housewarming.
Si Mika, minsan, nagme-message pa rin. Hindi kami naging matalik na magkaibigan, pero nagkakaintindihan kami. Sinabi niya na nakapag-move on na rin siya. Sinabi niya na natutunan niya na ang pagmamahal ay hindi dapat libre o mahal. Dapat patas. Dapat may respeto. Nagpasalamat ako sa kanya. Kung hindi dahil sa pag-amin niya, baka matagal pa bago ko maintindihan ang lahat.
Si Carlo, narinig ko na lang sa mga kaibigan. Sinabi nila na tahimik na siya ngayon sa group chat. Hindi na siya nagyayabang. Sinabi nila na nagtatrabaho na lang siya at hindi na nagmamadali magpakasal. Hindi ko alam kung totoo. Hindi ko na rin tinatanong. Hindi na siya bahagi ng araw-araw ko.
Isang Linggo, naghapunan kami nina Mama, Papa, at Grace sa bago kong condo. Maliit lang ang lamesa. Simple lang ang ulam. Pero ang gaan ng pakiramdam. Walang nagtatawaran. Walang nagkukumpara. Walang kailangang patunayan.
Habang naghuhugas ako ng pinggan, tiningnan ko ang bintana. Kita ko ang mga ilaw ng Quezon City. Naalala ko ang dating ako na takot na takot mawalan ng kasal. Akala ko, kapag hindi ako nagpakasal kay Carlo, wala na akong halaga. Ngayon, alam ko na ang halaga ko ay hindi nakasalalay sa kung may magbabayad ba ng dote para sa akin o hindi.
Kinabukasan, pumasok ako sa opisina na may ngiti. Hindi ‘yung pilit na ngiti. ‘Yung ngiti na galing sa pagod pero payapa. Binati ako ng mga katrabaho ko. Sinabi nila na parang iba na ang aura ko. Sinabi ko na siguro, natutunan ko lang na mahalin ang sarili ko nang hindi humihingi ng tawad.
At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, naramdaman kong malaya ako at handa na akong bumuo ng isang buhay na ako mismo ang pumili, nang buo at walang takot.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
