BUMALIK ANG DATING KASINTAHAN NG ASAWA KO, AT AKO MISMO ANG NAG-ALOK NG DIBORSYO. PERO ANG MGA SALITANG NARINIG KO SA GABI NG KANILANG PAGDIRIWANG ANG TULUYANG SUMIRA SA TATLONG TAON NAMING PAGSASAMA.

BUMALIK ANG DATING KASINTAHAN NG ASAWA KO, AT AKO MISMO ANG NAG-ALOK NG DIBORSYO. PERO ANG MGA SALITANG NARINIG KO SA GABI NG KANILANG PAGDIRIWANG ANG TULUYANG SUMIRA SA TATLONG TAON NAMING PAGSASAMA.

PART 1 – ANG ASAWANG HINDI PINILI

 

“Maghiwalay na tayo.”

 

Ako mismo ang unang nagsabi nito sa asawa kong si Gabriel Reyes nang bumalik sa Pilipinas ang dati niyang kasintahan.

 

Dalawang beses na niya akong tinakot na hihiwalayan kapag nagtatalo kami. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako galit. Hindi na rin ako umiiyak.

 

Pagod na lang talaga akong maging asawa ng lalaking ang puso ay matagal nang nakalaan sa ibang babae.

 

Tumingin sa akin si Gabriel at bahagyang kumunot ang noo.

 

“Yung dalawang beses na sinabi kong maghiwalay tayo, nasabi ko lang dahil galit ako. Hindi ko naman talaga gustong mangyari iyon.”

 

Ngumiti ako nang bahagya.

 

“Kung nag-aalala kang hindi mo alam kung paano sasabihin kina Mama at Papa, ako na ang magpapaliwanag sa kanila.”

 

Bigla siyang natahimik.

 

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

 

Hindi na ako sumagot.

 

Dahil sa totoo lang, wala na akong pakialam kung ano pa ang ibig niyang sabihin.

Bumalik sa Pilipinas si Isabella Cruz.

 

Kasabay ko siya sa flight mula Singapore papuntang Maynila.

 

Nakahatak siya ng maskara hanggang halos matakpan ang buong mukha, pero nakilala ko pa rin siya nang lapitan siya ng isang flight attendant para humingi ng autograph.

 

Sikat na artista si Isabella ngayon. Pero bago siya nakilala ng publiko, siya ang babaeng minahal ni Gabriel.

 

Paglabas namin sa airport, agad kong nakita ang asawa ko sa gitna ng mga taong naghihintay.

 

May hawak siyang malaking bouquet ng puting rosas.

 

Saglit na dumaan ang mga mata niya sa akin bago tuluyang huminto kay Isabella.

 

Hindi niya alam na uuwi ako nang araw na iyon.

 

Sinadya ko sanang umuwi nang mas maaga para sorpresahin siya at ipagdiwang ang kaarawan niya.

 

Pero ang sorpresa ay para pala sa ibang babae.

 

Tinanggap ni Isabella ang mga bulaklak at nakangiting nagtanong.

 

“Ang tagal na nating hindi nagkita. Naalala mo pa rin pala na ito ang paborito kong bulaklak?”

 

Kinuha ni Gabriel ang maleta niya.

 

“Siyempre. Hindi ko nakakalimutan iyon.”

 

“Halika na. Naghihintay na sila sa restaurant.”

 

Magkatabi silang naglakad palabas.

 

Si Gabriel pa mismo ang nagtulak ng lahat ng bagahe ni Isabella. Napakadali para sa kanya ng lahat, na para bang hindi sila naghiwalay kailanman.

 

Samantalang ako, nakatayo lang sa likuran nila.

 

Wala man lang siyang pagkakataong lingunin ako.

 

Mag-isa akong umuwi sa condo namin sa Makati.

 

Madilim ang sala. Tahimik ang buong bahay.

 

Sa halip na salubungin ako ng asawa ko, nasa restaurant siya kasama ang mga kaibigan at kakilala para salubungin si Isabella at ipagdiwang ang sarili niyang kaarawan.

Nang dumating ako, inilapag ko ang maleta sa tabi ng pinto.

 

Naalala ko ang nangyari bago ako umalis para sa business trip.

 

Hindi ko sinasadyang mahulog ang lumang relo ni Gabriel habang naglilinis ako.

 

Galit na galit siya noon.

 

“Ilang beses ko bang sasabihin sa iyo na huwag mong galawin ang mga gamit ko?”

 

“Pasensya na. Nadulas lang ako. Hindi ko sinasadya.”

 

Hindi man lang niya tinulungan akong tumayo.

 

Sa halip, nagbihis siya at dinala ang relo sa isang espesyalista para ipaayos.

Nang maglaon ko na lamang nalaman na regalo pala iyon ni Isabella noong unang taon nila sa kolehiyo.

 

Sa airport, nakita ko ring suot pa rin iyon ni Gabriel.

 

“Hindi ba iyan iyong relo na ibinigay ko sa iyo noong birthday mo sa college?” tanong ni Isabella.

 

“Oo. Gumagana pa naman. Bakit ko itatapon?”

 

Simple lang ang sagot niya.

 

Pero para sa akin, parang may kung anong mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ko.

 

May dala rin akong bagong Rolex na binili ko sa Singapore. Matagal ko iyong pinag-isipan dahil gusto ko sanang maging espesyal ang regalo ko sa kanya.

Pero nang makita ko ang mga larawang ipinost ni Isabella tungkol sa kanilang birthday celebration, ibinalik ko na lang ang kahon sa aparador.

Hindi ko na iyon ibibigay.

Nang gabing iyon, halos hatinggabi na nang umuwi si Gabriel.

Amoy alak siya nang pumasok.

Pagkakita niya sa akin sa sofa, bahagya siyang natigilan.

“Umuwi ka na pala?”

Tumango ako.

“Mm.”

Hindi ko sinabi na nakita ko sila sa airport.

Hindi ko rin tinanong kung bakit mas mahalaga ang pagdiriwang niya kasama ang dating kasintahan kaysa sa pag-uwi sa sariling asawa.

Mula nang bumalik si Isabella, biglang dumami ang mga lakad ni Gabriel.

Minsan, may dinner meeting. Minsan naman, may private gathering kasama ang mga investors.

Isang kaibigan namin ang maingat na nagsabi sa akin na naghahanap daw si Gabriel ng mga investor para pondohan ang bagong pelikula ni Isabella.

Matagal akong hindi nakapagsalita.

Tatlong taon na kaming kasal, pero hindi ko maalalang ganoon siya kasigasig na suportahan ang mga pangarap ko.

Hindi ko na kailangang magtanong kung mahal pa ba niya ang dating kasintahan.

Dahil unti-unti nang sinasagot ng mga kilos niya ang tanong na iyon.

Isang umaga, bago siya pumasok sa opisina, sinabi niya:

“Pupunta tayo mamayang gabi sa bahay nina Mama. Birthday dinner niya. Susunduin kita pagkatapos ng trabaho.”

Tumango ako.

Nang gabing iyon, nagdala ako ng mamahaling silk scarf para sa biyenan kong si Aling Teresa.

Masaya siyang tinanggap iyon.

“Napakaganda naman nito, Nica! Alam mo talaga kung ano ang gusto ko.”

Pagkatapos ng hapunan, lumabas ako sa hardin habang hinihintay ang cake.

Hindi ko sinasadyang marinig ang pag-uusap nina Gabriel at ng kanyang ina.

“Gabriel, huwag mong sabihing nakikipagkita ka na naman sa babaeng iyon?”

“Mama, nagsisimula na naman kayo.”

“Hindi ako nagsisimula. Naririnig ko ang mga usapan sa labas. Totoo bang ikaw ang naghahanap ng investors para sa pelikula ni Isabella?”

“Mama, trabaho lang iyon.”

“Trabaho? Bakit parang mas inaalagaan mo pa siya kaysa sa sarili mong asawa?”

Napabuntong-hininga si Gabriel.

“Hindi naman masama si Isabella gaya ng iniisip ninyo.”

“Tatlong taon na kayong kasal ni Nica! Kailan ba kayo magkakaanak? Hindi mo ba naiisip ang asawa mo?”

Sandaling natahimik si Gabriel.

Pagkatapos, malamig niyang sinabi:

“Mama, huwag ninyo akong piliting magkaroon ng anak.”

“Bakit? Ano bang problema mo?”

“Dahil sinabi ko na noon pa. Magkakaanak lang ako sa babaeng tunay kong mahal.”

Nanginig ang mga kamay ko.

At pagkatapos, narinig ko ang mga salitang tuluyang dumurog sa natitira kong pag-asa.

“Si Nica, hindi ko hahayaang magkaanak sa akin.”

Napahawak ako sa pader upang hindi tuluyang bumagsak.

Tatlong taon kaming kasal.

Tatlong taon akong umaasang balang araw ay magiging ina ako.

Paulit-ulit akong humihiling na sana ay handa na siyang magkaroon kami ng anak. Pero palagi niya akong tinatanggihan.

Akala ko ayaw lang niya sa mga bata.

Hindi ko alam na ang totoo pala, ayaw niya lang magkaroon ng anak sa akin.

At sa sandaling iyon, may isa pang tanong na biglang pumasok sa isip ko.

Kung hindi niya ako minahal kailanman, bakit niya ako pinakasalan?

PART 2 – ANG HULING REGALO KO SA LALAKING HINDI AKO MINAHAL

Hindi ko na narinig ang kasunod na pag-uusap nila.

Advertisement

Dahan-dahan akong umatras mula sa pader at bumalik sa loob ng bahay.

Nasa mesa ang birthday cake ng biyenan ko. May mga kandilang nakasindi at masayang nagkukuwentuhan ang mga bisita.

Pero parang wala na akong naririnig.

Tatlong taon.

Tatlong taon kong pinilit maging mabuting asawa ni Gabriel Reyes.

Ako ang nag-aasikaso sa bahay, naghahanda ng mga regalo para sa pamilya niya, sumasama sa mga pagtitipon at nag-aadjust sa lahat ng gusto niya.

Kapag umuuwi siyang pagod, hindi ako nagrereklamo.

Kapag nakakalimutan niya ang anibersaryo namin, ako pa ang gumagawa ng dahilan para hindi kami mag-away.

Minsan, nagtanong pa ako kung kailan kami magkakaanak.

Sinabi niyang hindi pa siya handa.

Pumayag ako.

Makalipas ang isang taon, tinanong ko ulit siya.

Sinabi niyang masyado pang maaga dahil marami pa siyang gustong maabot sa negosyo.

Pumayag na naman ako.

Nang minsang magbiro ako tungkol sa pagpaplano ng pamilya, seryoso niyang sinabi na kung kailangan, handa siyang magpa-vasectomy.

Noon, inisip kong baka talagang ayaw lang niyang magkaroon ng anak.

Ngayon, alam ko na kung bakit.

Hindi ako ang babaeng gusto niyang maging ina ng kanyang mga anak.

Pagbalik namin sa Makati, tahimik lang ako sa buong biyahe.

Paminsan-minsan ay tumitingin sa akin si Gabriel.

“May problema ba?”

“Wala.”

“Bakit parang ang tahimik mo?”

“Pagod lang.”

Hindi na siya nagtanong.

Pagdating sa condo, diretso akong pumasok sa kuwarto at nag-impake ng ilang damit.

Hindi ko alam kung bakit, pero gusto kong makalayo muna sa kanya.

Nang makita niya ang maleta ko kinabukasan, agad siyang nagtanong.

“Saan ka pupunta?”

“Sa apartment ng kaibigan ko.”

“Bakit? May nangyari ba?”

Tumingin ako sa kanya.

“Gabriel, naaalala mo ba noong sinabi kong gusto kong magkaanak tayo?”

Bahagya siyang natigilan.

“Oo. Bakit?”

“Kung ayaw mong magkaroon ng anak sa akin, bakit hindi mo sinabi nang maaga?”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“Sino ang nagsabi sa iyo niyan?”

Hindi ako sumagot.

“May narinig ka ba kagabi?”

Tumango ako.

Ilang segundo siyang natahimik bago nagsalita.

“Hindi mo naiintindihan ang buong usapan namin ni Mama.”

“Kung gayon, ipaliwanag mo.”

Napabuntong-hininga siya.

“Hindi ko pa kayang magkaroon ng anak. Marami pang kailangang ayusin sa buhay ko.”

“Hindi iyon ang sinabi mo.”

“Galit lang ako kagabi.”

Ngumiti ako nang mapait.

“Palagi na lang galit ang dahilan mo. Kapag nasasaktan ako, galit ka. Kapag nagtatanong ako, galit ka. Kapag hinihingi ko ang pagmamahal mo, sinasabi mong masyado akong demanding.”

Hindi siya nakasagot.

“Gabriel, pagod na akong hulaan kung kailan mo ako mamahalin.”

Kinuha ko ang maleta at umalis.

Tatlong araw akong nanatili sa apartment ng kaibigan ko.

Hindi ako tinawagan ni Gabriel nang unang gabi.

Pangalawang gabi, nagpadala siya ng mensahe.

Umuwi ka na. Huwag nating palakihin ang simpleng hindi pagkakaunawaan.

Binasa ko iyon pero hindi sumagot.

Kinabukasan, nagpadala siya ng panibagong mensahe.

May dinner kami mamaya. Kailangan mong sumama. Hinihintay tayo ni Mama.

Napangiti ako.

Kahit sa ganitong sitwasyon, iniisip pa rin niyang obligasyon kong gampanan ang papel ng mabuting asawa.

Nag-type ako ng maikling sagot.

Hindi ako makakapunta. Kailangan nating mag-usap tungkol sa divorce.

Ilang segundo lang, tumawag siya.

“Anong divorce na naman ang sinasabi mo?”

“Hindi na ito biro, Gabriel.”

“Hindi puwedeng basta ka na lang magdesisyon.”

“Bakit? Noong sinabi mong hindi mo ako bibigyan ng anak, hindi ka naman nagtanong kung kaya kong tanggapin iyon.”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

“Kung gayon, ano?”

Wala siyang naisagot.

Ibinaba ko ang tawag.

Makalipas ang isang linggo, nagkaroon ako ng business meeting sa isang hotel sa Cebu.

Dahil maaga akong natapos, nagpasya akong dumaan muna sa hotel restaurant para magkape.

Habang naglalakad ako sa lobby, nakita ko ang isang pamilyar na lalaki.

Si Gabriel.

Katabi niya si Isabella.

Magkasama silang lumabas mula sa elevator at dumiretso sa hallway papunta sa mga guest room.

Nang makarating sila sa isang pinto, nakita kong lumabas silang dalawa mula sa iisang kuwarto.

May hawak na maliit na bag si Isabella.

Inayos ni Gabriel ang buhok nito at may sinabi siyang ikinatawa ng babae.

Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang kamay nito.

Nakita niya ako.

Biglang nawala ang kulay sa mukha niya.

“Nica?”

Huminto ako.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nagtanong kung bakit sila magkasama sa isang kuwarto.

Tumingin lang ako sa kanila at ngumiti.

Sa unang pagkakataon, nakita kong natakot si Gabriel.

Iniwan niya si Isabella at mabilis na lumapit sa akin.

“Hindi ito ang iniisip mo.”

“Wala naman akong iniisip.”

“Nica, pakinggan mo muna ako.”

“Bakit? May kailangan ba akong malaman?”

“Hindi kami—”

Pinutol ko siya.

“Gabriel, hindi mo na kailangang magpaliwanag.”

Tumingin siya sa akin na para bang hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Samantalang si Isabella ay nakatayo lamang sa likuran niya.

“Umuwi ka na lang. Pag-usapan natin ito sa bahay,” pakiusap niya.

Ngumiti ako ulit.

“Wala nang kailangang pag-usapan.”

At tuluyan akong umalis.

Kinagabihan, nagpadala si Gabriel ng mahahabang mensahe.

Ipinaliwanag niyang may meeting sila ni Isabella tungkol sa pelikula. Pagkatapos daw ng meeting ay nakaramdam ng hilo ang babae, kaya nagpahinga muna sila sa kuwarto.

Sinabi rin niyang walang nangyari sa kanila.

Hindi ko alam kung totoo iyon.

Pero sa puntong iyon, hindi na mahalaga kung may nangyari o wala.

Ang masakit ay hindi lang dahil magkasama sila.

Ang masakit ay dahil sa loob ng tatlong taon, hindi ko naramdaman na ako ang pinipili niya.

Kahit wala siyang ginawang pisikal na pagtataksil, matagal nang nasa ibang lugar ang puso niya.

Kinabukasan, nagkita kami sa condo.

Inilapag ko sa mesa ang mga papeles para sa divorce.

Tinitigan niya ang mga iyon.

“Talaga bang itutuloy mo ito?”

“Oo.”

“Dahil lang kay Isabella?”

Umiling ako.

“Hindi dahil sa kanya. Dahil sa atin.”

“Tatlong taon tayong nagsama, Nica.”

“Alam ko. At sa loob ng tatlong taon, lagi kong iniisip kung ano ang kailangan kong gawin para mahalin mo ako.”

Lumapit siya sa akin.

“Hindi naman kita pinabayaan.”

“Hindi mo kailangang iwan ang isang tao para maramdaman niyang nag-iisa siya, Gabriel.”

Napayuko siya.

“Hindi ko naman sinabing wala akong nararamdaman para sa iyo.”

“Pero sinabi mong hindi mo ako hahayaang magkaanak sa iyo.”

Wala siyang naisagot.

“Hindi ko hinihinging mahalin mo ako nang higit sa pagmamahal mo sa sarili mo. Ang gusto ko lang noon ay maging asawa mo talaga, hindi isang taong kasama mo dahil iyon ang inaasahan ng lahat.”

Matagal siyang nakatingin sa akin.

Sa wakas, nagsalita siya.

“Hindi ko kayang ibigay sa iyo ang hinihingi mo.”

Tumango ako.

“Alam ko na.”

Makalipas ang ilang araw, nagkita kami sa bahay ng kanyang ina.

Naroon din si Aling Teresa.

Nang malaman niyang seryoso na akong makipaghiwalay, agad siyang umiyak.

“Nica, anak, huwag naman. Mahal ka namin dito.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Mahal ko rin po kayo, Mama. Pero hindi sapat ang pagmamahal ng ibang tao para manatili ako sa isang kasal na hindi na ako masaya.”

Tumingin siya kay Gabriel.

“Anak, ano ba talaga ang problema ninyo?”

Tahimik siya.

Kaya ako na ang sumagot.

“Wala po akong galit kay Isabella. Hindi ko rin po gustong sisihin siya. Ang problema po ay hindi kailanman naging buo ang puso ni Gabriel sa pagsasama namin.”

Napaluha ang biyenan ko.

“Gabriel, totoo ba iyon?”

Hindi siya sumagot.

At sa katahimikang iyon, lalo akong nakasiguro sa desisyon ko.

Bago ako umalis sa condo, may isang bagay pa akong ginawa.

Kinuha ko ang Rolex na binili ko sa Singapore.

Tatlong linggo ko iyong itinago sa aparador.

Sa wakas, inilabas ko ang kahon at inilapag sa mesa kasama ang susi ng condo.

Nang makita iyon ni Gabriel, nagtataka siyang nagtanong.

“Ano iyan?”

“Birthday gift ko sana sa iyo.”

Binuksan niya ang kahon.

Nakita niya ang relo at ilang sandaling hindi nakapagsalita.

“Bakit hindi mo ibinigay noong birthday ko?”

“Dahil nakita kong masaya ka na sa regalong natanggap mo.”

Napatingin siya sa akin.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Yung mga rosas. Yung relo na regalo ni Isabella. Yung gabing ipinagdiwang ninyo ang pagbabalik niya.”

Napahawak siya sa noo.

“Nica, hindi mo kailangang makipagkompetensiya sa kanya.”

“Hindi ako nakikipagkompetensiya, Gabriel. Matagal na akong sumuko.”

Isinara ko ang pinto ng aparador.

“Hindi ko na gustong maging babaeng kailangang makipagpaligsahan para lang mahalin.”

Hindi naging madali ang paghihiwalay namin.

May mga dokumentong kailangang ayusin, mga ari-ariang kailangang pag-usapan at mga pamilyang kailangang bigyan ng paliwanag.

Pero sa bawat araw na lumilipas, mas gumagaan ang pakiramdam ko.

Hindi ko na kailangang hintayin ang pag-uwi niya.

Hindi ko na kailangang mag-isip kung kanino niya ibinibigay ang oras niya.

Hindi ko na kailangang magkunwaring masaya sa isang relasyong matagal nang walang laman.

Samantala, nagpatuloy ang buhay ni Gabriel.

Naging matagumpay ang pelikula ni Isabella. Madalas silang makita sa mga event at magazine.

May mga larawan silang magkasama, pero wala akong pakialam.

Isang araw, nakatanggap ako ng mensahe mula sa kanya.

Pwede ba tayong magkita? Gusto kong makipag-usap.

Hindi ko agad sinagot.

Makalipas ang ilang oras, nagpadala siya ulit.

Namimiss kita.

Matagal kong tinitigan ang mensahe.

Dati, ilang taon kong hinintay na sabihin niya iyon.

Ngayon, wala na itong kapangyarihang pasayahin ako.

Sumagot ako.

Gabriel, sana maging masaya ka sa buhay na pinili mo. Pero huwag mo nang hanapin sa akin ang dating taong laging naghihintay sa iyo.

Hindi na siya muling nagpadala ng mensahe.

Makalipas ang anim na buwan, nagsimula akong magtayo ng sarili kong maliit na design studio sa Quezon City.

Matagal ko nang pangarap iyon, pero palagi kong ipinagpapaliban dahil inuuna ko ang mga plano ni Gabriel.

Ngayon, sa wakas, nagkaroon ako ng pagkakataong gawin ang mga bagay na matagal kong gustong subukan.

Isang hapon, habang inaayos ko ang mga gamit sa bagong opisina, nakita ko ang lumang litrato namin ni Gabriel noong araw ng kasal namin.

Nakasuot ako ng puting gown. Nakangiti siya sa tabi ko.

Matagal kong tinitigan ang larawan.

Hindi ko pinunit.

Hindi ko rin itinapon.

Inilagay ko lang iyon sa isang kahon at isinara ang takip.

Dahil hindi ko kailangang burahin ang nakaraan para makapagsimula ulit.

May mga taong dumarating sa buhay natin para mahalin natin sila. Pero may mga pagkakataong ang pinakamahalagang aral ay matutunan kung kailan dapat tumigil.

Noong una, akala ko ang pinakamasakit na mararanasan ko ay ang malaman na may minamahal pang iba ang asawa ko.

Nagkamali ako.

Mas masakit pala ang malaman na sa loob ng tatlong taon, pilit kong ipinaglalaban ang isang relasyong ako lang ang gustong buuin.

At ngayon, naiintindihan ko na.

Hindi ako natalo kay Isabella.

Hindi rin ako nawalan ng lalaking para sa akin.

Dahil ang totoo, hindi ko kailanman kailangang makipag-agawan para sa pagmamahal na dapat ay kusang ibinibigay.

Sa huli, hindi ako ang babaeng iniwan ni Gabriel para sa kanyang unang pag-ibig. Ako ang babaeng sa wakas ay piniling iwan ang lalaking hindi kailanman tunay na pumili sa kanya.