TATLONG BUWAN PAGKATAPOS NG DIBORSYO, NAGISING ANG DATING ASAWA KO NA AKALA NIYA AY 25 ANYOS PA SIYA—NIYAK SIYA AT NAGMAMAKAAWA NA BUMALIK AKO, PERO HINDI NIYA ALAM NA ANG BABAE NA MINAHAL NIYA NOON AY HINDI NA ANG BABAE NA KINAMUMUHIAN NIYA NGAYON

TATLONG BUWAN PAGKATAPOS NG DIBORSYO, NAGISING ANG DATING ASAWA KO NA AKALA NIYA AY 25 ANYOS PA SIYA—NIYAK SIYA AT NAGMAMAKAAWA NA BUMALIK AKO, PERO HINDI NIYA ALAM NA ANG BABAE NA MINAHAL NIYA NOON AY HINDI NA ANG BABAE NA KINAMUMUHIAN NIYA NGAYON

 

 

Tatlong buwan na kaming diborsiyado nang maaksidente ang dati kong asawa at mawalan ng sampung taon ng alaala.

Nang magising siya, bumalik ang kanyang isip sa edad na dalawampu’t lima—sa panahong ako pa ang babaeng pinakamamahal niya sa buong mundo.

Hindi niya matanggap na hiwalay na kami.

Lalong hindi niya matanggap na may bago na siyang kasintahan.

At nang makita niya ako sa pintuan ng ospital, bigla siyang napaiyak at niyakap ako.

“Asawa ko! Sa wakas, dumating ka na!”

Ako si Mara Reyes. At ang lalaking mahigpit na nakakapit sa akin ay si Adrian Villanueva, ang lalaking minsang nangakong mamahalin ako habambuhay.

Ngunit ang pangakong iyon ay matagal na niyang binawi.

Magulo ang silid ng ospital.

Galit na galit ang ina ni Adrian.

“Bakit nandito si Mara? Sino ang tumawag sa babaeng iyan? Katatapos lang ng diborsyo nila! Bakit kailangan pa niyang guluhin ang anak ko?”

Nasa tabi naman ng kama si Bianca Santos, ang kasalukuyang kasintahan ni Adrian. Halatang namumula ang mga mata nito sa kakaiyak.

“Adrian, bitawan mo siya! Ex-wife mo na siya! Ako ang girlfriend mo ngayon!”

Ngunit parang walang naririnig ang lalaki.

Nakatago ang mukha niya sa balikat ko habang mahigpit na nakayakap sa baywang ko.

“Wife, sabihin mo sa kanila na hindi tayo hiwalay.”

Pagkatapos ay tumingala siya at nagreklamo na parang batang inagawan ng laruan.

“Bakit nila sinasabing may girlfriend ako? Ikaw lang naman ang asawa ko!”

Napapikit ako.

Noong dalawampu’t lima siya, ganoon na ganoon din siya.

Matigas ang ulo, mapagmahal, at walang pakialam kung tutol man sa akin ang buong pamilya niya.

Ako noon ay isang simpleng probinsiyanang nakapasa sa scholarship at nakapag-aral sa Maynila. Siya naman ay nag-iisang tagapagmana ng isang malaking negosyo sa Cebu.

Tutol ang kanyang ina sa relasyon namin.

Pero ipinaglaban niya ako.

“Si Mara ang pakakasalan ko. Kung hindi ninyo siya matatanggap, hindi rin ako uuwi rito!”

Sa huli, nagpakasal kami.

Labing-isang taon kong pinaniwalaang ang lalaking iyon ay hindi magbabago.

Ngunit nagbabago pala ang mga tao.

At kung minsan, ang pinakamainit na pagmamahal ay unti-unting namamatay nang hindi mo namamalayan.

Sa araw ng aming diborsyo, malamig niyang sinabi:

“Mara, kahit pumirma ka o hindi, matatapos ang kasal na ito. Huwag mo nang isipin na magkakabalikan pa tayo.”

Ngayon, ang parehong bibig ay paulit-ulit na bumubulong ng “Wife.”

Nakakatawa.

Si Miguel Cruz, ang matalik naming kaibigan, ang tumawag sa akin.

Ipinaliwanag niyang nang magising si Adrian, pilit itong bumabangon para hanapin ako. Muntik pa nitong matanggal ang suwero sa kamay.

Sinabi rin ng doktor na may sampung taong alaala itong pansamantalang hindi maalala. Sa ngayon, ang pagkatao at mga alaala nito ay bumalik sa edad na dalawampu’t lima.

“Hindi ko na alam kung paano siya pakakalmahin,” sabi ni Miguel.

Tumingin ako sa lalaking nakakapit sa akin.

“Gusto ko lang siyang makita,” mahinang sagot ko.

Nang marinig iyon, ngumiti si Adrian.

“Uuwi tayo, wife?”

“Wala na tayong bahay,” sagot ko.

“Meron! Sa bahay natin sa Eastwood!”

May naiwan pa akong ilang personal na gamit sa lumang bahay niya. Kaya pumayag akong sumama.

Nang makita iyon ng kanyang mga magulang, wala silang nagawa kundi magngitngit sa galit.

Iniwan ni Adrian ang kasalukuyan niyang kasintahan at isinama ako sa kotse.

Habang nasa biyahe, hindi siya tumigil sa pagsasalita.

“Wife, sabi ng doktor sampung taon daw ang nawawala sa alaala ko.”

Tumango ako.

“Sayang naman. Nakalimutan ko lahat ng masasayang araw natin.”

Pagkatapos, bigla siyang ngumiti.

“Naalala mo noong nangako tayong pupunta sa Finland sa ikasampung anibersaryo natin? Nakapunta ba tayo?”

“Oo.”

“Masaya ba?”

“Napakasaya.”

Hindi niya alam na iyon ang huling regalong ibinigay niya sa akin.

Sa ilalim ng napakagandang aurora borealis, tinanong niya ako noon:

“Mara, natupad na natin lahat ng pangarap natin. Hindi ba puwede nang maghiwalay tayo nang maayos?”

Hindi ko na iyon ipinaalala sa kanya.

Sa halip, nagpatuloy lang ako sa pagtingin sa bintana.

Pagdating namin sa bahay, agad niya akong hinila papasok.

“Wife, miss na miss kita!”

Ngunit nang makita ko ang mga litrato sa sala, biglang nawala ang ngiti ko.

Wala na ang mga litrato naming dalawa.

Sa dating puwesto ng aming wedding picture ay may litrato na silang dalawa ni Bianca.

May mga gamit din itong nakalagay sa silid-tulugan.

Hindi ko kailangang magtanong para malaman kung gaano na ako kadaling napalitan.

Napansin ni Adrian ang pagbabago sa mukha ko.

“Bakit ka nakatingin diyan? Sino ang naglagay niyan? Hindi ko gusto ang babaeng iyon!”

Mabilis niyang kinuha ang litrato at inilagay sa basurahan.

“Wife, huwag kang magalit. Ikaw lang ang gusto ko.”

Ngumiti ako nang mapait.

“Adrian, kailangan kong kunin ang mga gamit ko.”

Biglang nawala ang ngiti niya.

“Bakit? Hindi ka ba dito matutulog?”

“Hindi na ako nakatira rito.”

“Pero asawa kita!”

Hindi ako sumagot.

Habang inaayos ko ang mga natitirang gamit ko, may nakita akong isang lumang kahon sa ilalim ng aparador.

Nandoon ang mga sulat, litrato, at maliliit na regalong ibinigay niya sa akin noong bagong kasal kami.

Ngunit may isang bagay na hindi ko inaasahang makikita.

Isang dokumentong may petsang tatlong buwan na ang nakalipas.

Dokumentong may pirma ni Adrian.

At nang mabasa ko ang unang mga linya nito, nanlamig ang mga kamay ko.

Hindi lamang pala niya ako hiniwalayan dahil nawalan siya ng pagmamahal.

May isang katotohanang matagal na niyang itinatago sa akin.

At bago ko pa matapos basahin ang dokumento, narinig ko ang boses niya sa likuran ko.

“Wife, ano ang binabasa mo?”

 

PART 2 – FULL STORY PARA SA WEBSITE

Dahan-dahan akong lumingon.

Nakatayo si Adrian sa likuran ko, may hawak na dalawang tasa ng kape. Nakasuot siya ng simpleng puting T-shirt at ang mukha niya ay puno pa rin ng inosenteng ngiti.

“May nakita akong lumang papel,” sagot ko.

Lumapit siya at sumilip sa dokumentong hawak ko.

Ngunit bago pa niya mabasa ang laman nito, mabilis kong ibinalik ang papel sa loob ng kahon.

Hindi dahil gusto kong itago iyon.

Kundi dahil alam kong hindi pa niya kayang harapin ang katotohanan.

“Wife, bakit parang malungkot ka?”

Inilapag niya ang kape at hinawakan ang kamay ko.

“May nagawa ba akong mali?”

Tumingin ako sa kanya.

“Adrian, may naaalala ka bang huling araw bago ang aksidente mo?”

Napakunot ang noo niya.

“Hindi masyado. Ang naaalala ko lang, nag-aaway tayo tungkol sa trabaho ko. Tapos nagpunta ako sa isang meeting.”

Tumango ako.

Hindi ko na kailangang magtanong pa.

Dahil ang araw na iyon ang isa sa pinakamasakit na araw sa buhay ko.

Tatlong buwan bago ang aksidente, ilang araw nang hindi umuuwi si Adrian.

Nalaman kong palagi na siyang kasama ni Bianca, ang anak ng isang malaking negosyante na gustong makipag-partner sa pamilya nila.

Noong una, sinabi niyang trabaho lamang iyon.

Ngunit isang gabi, nakita ko ang litrato nilang magkasama sa isang restaurant. Nakahawak ang kamay ni Bianca sa braso niya, at nakangiti siya sa babaeng iyon.

Nang komprontahin ko siya, hindi man lang siya nagulat.

“Mara, pagod na akong ipaliwanag ang lahat sa iyo.”

“Adrian, asawa mo ako. Hindi ba karapatan kong malaman kung ano ang nangyayari?”

“Hindi lahat ng bagay ay tungkol sa iyo!”

Napatahimik ako.

Labing-isang taon kaming magkasama, ngunit iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong isa na lamang akong istorbo sa buhay niya.

Makalipas ang ilang araw, siya mismo ang nagdala ng divorce papers.

“Gusto kong matapos na ito.”

“Dahil kay Bianca?”

“Dahil hindi na tayo masaya.”

Hindi ako nakipagtalo.

Hindi ako nagmakaawa.

Pumirma ako.

At nang matapos ang lahat, umalis ako sa bahay na minsan naming pinangarap na maging tahanan habang buhay.

“Wife?”

Bumalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Adrian.

Nakaupo na siya sa tabi ko.

“Bakit hindi ka sumasagot?”

“May iniisip lang ako.”

Bigla siyang yumuko at isinandal ang ulo sa balikat ko.

“Alam mo, natatakot ako.”

“Bakit?”

“Paano kung hindi na ako bumalik sa dati? Paano kung may mga bagay akong nakalimutan tungkol sa atin?”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi lahat ng bagay na nakalimutan ay kailangang balikan.”

Agad siyang umiling.

“Hindi! Gusto kong maalala lahat ng tungkol sa iyo.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Gusto kong malaman kung paano kita pinasaya, kung ano ang mga paborito mong pagkain, kung saan tayo unang nag-date. Gusto kong mahalin ka ulit sa bawat araw.”

Napayuko ako.

Kung sinabi niya lamang iyon tatlong buwan na ang nakalipas, marahil ay hindi ako umalis.

Ngunit ngayon, hindi ko na alam kung ano ang dapat kong maramdaman.

Kinabukasan, dumating si Bianca sa bahay.

Halatang hindi siya nakatulog nang maayos. Namumugto ang mga mata niya at nanginginig ang mga kamay.

Nang makita niya akong nag-aayos ng mga gamit sa sala, agad siyang nagalit.

“Mara, hanggang kailan mo balak magpanggap na asawa ka pa rin ni Adrian?”

Hindi ako sumagot.

“Hiwalay na kayo! Bakit hindi mo na lang siya iwan?”

Lumabas si Adrian mula sa kusina.

“Bianca, bakit ka nandito?”

Napatigil ang babae.

“Adrian, ako ito. Bianca. Girlfriend mo.”

Tiningnan siya ni Adrian mula ulo hanggang paa.

“Bakit mo ako tinatawag na ganyan?”

“Dahil tayo na!”

“Imposible. May asawa ako.”

Halos maiyak si Bianca sa inis.

“Adrian, tatlong buwan na kayong divorced! Hindi mo ba naiintindihan?”

Napatigil siya.

Dahan-dahang bumaling sa akin.

“Wife, totoo ba iyon?”

Hindi ako nagsinungaling.

“Oo. Hiwalay na tayo.”

Parang may biglang gumuho sa mukha niya.

“Pero bakit? May ginawa ba akong masama?”

Hindi ako sumagot.

Sa halip, kinuha ko ang divorce certificate sa bag ko at inilapag sa mesa.

Matagal niya itong tinitigan.

Pagkatapos ay napailing siya.

“Hindi. Hindi puwede.”

Lumapit siya sa akin.

“Wife, sabihin mong biro lang ito.”

“Hindi ito biro, Adrian.”

Bigla niyang hinawakan ang dibdib niya.

“Pero mahal kita.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ang problema, Adrian, minahal mo rin ako noon. Pero dumating ang araw na hindi na sapat ang pagmamahal mo para manatili.”

Nang gabing iyon, bumalik si Miguel.

May dala siyang ilang medical records at ang resulta ng pagsusuri kay Adrian.

Ipinaliwanag niyang kailangang sumailalim ang kaibigan niya sa tuloy-tuloy na pagsusuri dahil hindi pa malinaw kung gaano katagal ang pagkawala ng alaala nito.

Ngunit may isa pa siyang gustong sabihin.

“Mara, kailangan mong malaman ang isang bagay.”

Tumingin ako sa kanya.

“Bago ang aksidente, ilang beses nang sinabi ni Adrian sa akin na gusto niyang magpakasal kay Bianca.”

Hindi ako nagulat.

“Alam ko.”

“Pero may iba pa.”

Kinuha niya ang isang folder mula sa bag.

“Nang malaman niyang may posibilidad na magkaroon ng problema ang negosyo ng pamilya nila, gumawa siya ng kasunduan sa pamilya ni Bianca. Kasama roon ang isang malaking investment at ang paglipat ng ilang bahagi ng negosyo.”

Binuksan ko ang folder.

Nakita ko ang mga dokumentong may pangalan ni Adrian.

“Bakit mo ito ipinapakita sa akin?”

“Dahil may isang kondisyon sa kasunduan na hindi mo alam.”

Itinuro niya ang isang pahina.

Nakalagay roon na bago ang opisyal na paglipat ng mga ari-arian, kailangang maayos muna ang lahat ng legal na usapin sa dating asawa ni Adrian.

At isa ako sa mga taong kailangang pirmahan ang ilang dokumento.

Bigla kong naalala ang lumang papel na nakita ko sa kahon.

Kaya pala.

Hindi lamang dahil gusto niyang makasama si Bianca.

May kinalaman din ang diborsyo namin sa negosyo ng pamilya nila.

Kinabukasan, nagising si Adrian na may matinding sakit ng ulo.

Dumating ang doktor at nagsagawa ng ilang pagsusuri.

Sinabi nitong maaaring bumalik nang paunti-unti ang mga alaala niya, ngunit hindi dapat pilitin ang proseso.

Habang nag-aalmusal kami, bigla siyang napahinto.

“Wife…”

“Ano?”

“May naalala ako.”

Napatigil ako sa pag-inom ng tubig.

“May isang gabi. Nasa kusina tayo. Umuulan. Nagluluto ka ng sopas para sa akin.”

Tama iyon.

Noong bagong kasal kami, madalas akong magluto para sa kanya kapag umuuwi siyang pagod.

“Pagkatapos, sinabi mong gusto mong mag-aral pa. Sabi ko susuportahan kita.”

Tumango ako.

Ngunit biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“May isa pa akong naaalala.”

Tumingin siya sa akin.

“May hawak kang mga papel. Umiiyak ka. Sinasabi mong ayaw mo nang mabuhay sa ganitong paraan.”

Natahimik ako.

Unti-unti niyang hinawakan ang sentido.

“May sinabi ako sa iyo…”

Napatingin siya sa sahig.

“Sinabi kong kung hindi mo kayang intindihin ang trabaho ko, baka mas mabuti pang maghiwalay tayo.”

Hindi ako sumagot.

Dahil iyon mismo ang nangyari.

Makalipas ang dalawang araw, bumalik ang ilan sa mga alaala ni Adrian.

Naalala niya ang mga pagtatalo namin.

Ang mga gabing mag-isa akong naghihintay.

Ang mga pagkakataong ipinagpaliban niya ang mga plano namin dahil mas mahalaga raw ang negosyo.

At ang pinakamasakit, naalala niya ang araw na sinabi niyang mas masaya siya kapag wala ako sa tabi niya.

Nang gabing iyon, pinuntahan niya ako sa maliit kong apartment.

Wala na siyang dating yabang.

Wala na rin ang ngiti niyang parang walang problemang kayang sumira sa amin.

“Mara, maaari ba tayong mag-usap?”

Pinapasok ko siya.

Umupo siya sa sofa at matagal na nakatitig sa kanyang mga kamay.

“Naalala ko na ang maraming bagay.”

Tahimik akong nakinig.

“Naalala ko kung paano kita sinaktan. Naalala ko ang mga panahong umiiyak ka habang naghihintay sa akin. Naalala ko rin kung paano kita pinilit pumirma sa divorce papers.”

Napabuntong-hininga siya.

“Patawarin mo ako.”

“Adrian, hindi mo kailangang humingi ng tawad dahil lamang bumalik ang alaala mo.”

“Hindi. Kailangan kong humingi ng tawad dahil ginawa ko iyon sa iyo.”

Tumulo ang luha niya.

“Akala ko, kapag nawala ka sa buhay ko, magiging mas magaan ang lahat. Pero ngayong naaalala ko na, naiintindihan kong ikaw pala ang taong pinakamaraming isinakripisyo para sa akin.”

Tumingin siya sa akin.

“May pagkakataon pa ba tayo?”

Matagal akong hindi sumagot.

Pagkatapos ay sinabi ko ang katotohanang matagal ko nang gustong marinig niya.

“Adrian, hindi ako umalis dahil hindi na kita mahal. Umalis ako dahil pagod na akong maging nag-iisang lumalaban para sa kasal natin.”

Napayuko siya.

“Alam ko.”

“Hindi ko kayang bumalik sa dating buhay natin dahil lamang naaalala mo na ngayon ang babaeng minahal mo noong dalawampu’t lima ka.”

Tumango siya habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

Makalipas ang ilang linggo, tuluyan nang bumalik ang karamihan sa mga alaala ni Adrian.

Kasabay nito, hinarap niya ang mga problemang iniwan ng kanyang mga desisyon.

Nalaman niyang hindi lamang pala ako ang nasaktan niya.

Nasira rin ang tiwala ng kanyang pamilya, at hindi natuloy ang ilang kasunduan dahil sa mga kondisyong hindi niya naipaliwanag nang maayos.

Tinapos niya ang relasyon nila ni Bianca.

Hindi dahil gusto niyang bumalik ako, kundi dahil napagtanto niyang hindi niya dapat ipagpatuloy ang isang relasyon na nakabatay sa mga bagay na hindi niya kayang panindigan.

Isang araw, nagpadala siya sa akin ng mensahe.

Salamat sa pagpunta mo sa ospital. Kahit hindi mo ako kailangang balikan, salamat dahil hindi mo ako iniwan noong wala akong maalala.

Hindi ako sumagot agad.

Pagkatapos ng ilang minuto, nag-type ako.

Alagaan mo ang sarili mo, Adrian.

Iyon lamang.

Lumipas ang anim na buwan.

Nakabalik ako sa trabaho bilang propesor sa unibersidad. Nagsimula rin akong maglakbay at muling gawin ang mga bagay na matagal kong isinantabi para sa aming pagsasama.

Isang hapon, habang palabas ako ng campus, nakita ko si Adrian sa kabilang bahagi ng kalsada.

Hindi siya lumapit agad.

Naghintay siya hanggang sa mapansin ko siya.

“Mara.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“May dala ako.”

Iniabot niya sa akin ang isang maliit na kahon.

Nang buksan ko iyon, nakita ko ang lumang singsing na ibinigay niya sa akin noong araw ng aming kasal.

“Akala ko nawala na iyan,” sabi ko.

“Matagal ko itong itinago. Gusto ko sanang ibalik sa iyo.”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi para hilingin na isuot mo ulit. Gusto ko lang ibalik ang isang bagay na minsan kong ipinangako sa iyo.”

Natahimik ako.

“Hindi ko na mababago ang nakaraan. Hindi ko rin hihilinging kalimutan mo ang lahat ng ginawa ko. Pero sana, balang araw, kapag naaalala mo ako, hindi puro sakit ang maramdaman mo.”

Hinawakan ko ang kahon.

“Salamat, Adrian.”

Tumango siya.

Pagkatapos ay umatras nang isang hakbang.

“Paalam, Mara.”

“Paalam.”

Pinanood ko siyang umalis.

At sa unang pagkakataon matapos ang labing-isang taon, hindi ko naramdaman ang pangangailangang habulin siya.

Hindi ko kailangang patunayan na ako ang babaeng minahal niya noon.

Hindi ko kailangang makipagkumpitensya sa babaeng dumating pagkatapos ko.

At hindi ko kailangang bumalik sa isang tahanang matagal nang hindi naging tahanan para sa akin.

Minsan, akala natin ang pinakamasakit na bagay ay ang makalimutan tayo ng taong minahal natin.

Ngunit mas masakit pala ang maalala niyang minahal ka niya, pero pinili pa rin niyang saktan ka.

Nawala man ang sampung taon ng alaala ni Adrian, hindi naman nabura ang sampung taon ng mga sugat na iniwan niya sa akin.

At nang tuluyan niyang maalala ang lahat, saka ko naman natutuhang hindi na siya kailangang mahalin muli.

Dahil may mga pag-ibig na karapat-dapat alalahanin.

Pero hindi lahat ng iyon ay karapat-dapat balikan.

Sa huli, hindi ang pagbabalik ng alaala ni Adrian ang naging simula ng bagong buhay namin. Ang tunay na simula ay ang araw na pinili kong huwag nang bumalik sa taong minsang naging buong mundo ko.