SINAMPAL AKO NG ASAWA KO DAHIL TUMANGGI AKONG IPAHIRAM ANG KOTSE KO SA ATE NIYA. ANIM NA BUWAN AKONG HINDI UMUWI, PERO NANG MAOSPITAL SIYA AT TATLONG BESES AKONG TINAWAG NG BIYENAN KO, ISANG PANGUNGUSAP LANG ANG ISINAGOT KO.h3

SINAMPAL AKO NG ASAWA KO DAHIL TUMANGGI AKONG IPAHIRAM ANG KOTSE KO SA ATE NIYA. ANIM NA BUWAN AKONG HINDI UMUWI, PERO NANG MAOSPITAL SIYA AT TATLONG BESES AKONG TINAWAG NG BIYENAN KO, ISANG PANGUNGUSAP LANG ANG ISINAGOT KO.

 

 

SINAMPAL AKO NG ASAWA KO DAHIL TUMANGGI AKONG IPAHIRAM ANG KOTSE KO SA ATE NIYA. ANIM NA BUWAN AKONG HINDI UMUWI, PERO NANG MAOSPITAL SIYA AT TATLONG BESES AKONG TINAWAG NG BIYENAN KO, ISANG PANGUNGUSAP LANG ANG ISINAGOT KO.

“Kapag lumabas ka sa pintong iyan, huwag ka nang babalik!” sigaw ng asawa ko matapos niya akong sampalin sa harap ng ate niya.

Hindi ako sumagot. Kinuha ko ang bag ko at umalis.

Anim na buwan akong hindi umuwi. Ni isang beses, hindi siya humingi ng tawad.

Pero isang gabi, tumawag nang tatlong beses ang biyenan ko. Nasa ospital daw ang asawa ko, at ako ang paulit-ulit niyang hinahanap.

Hindi nila alam na ang babaeng minsan nilang pinalayas ay hindi na ang babaeng kaya nilang utus-utusan.

Alas-diyes na ng gabi nang matapos si Mara Villanueva sa paglilinis ng maliit niyang bakery sa Marikina.

Tatlong pandesal, dalawang cheese roll, at isang pirasong ensaymada na lang ang natitira sa estante.

Maganda ang naging benta niya ngayong araw.

Habang binibilang niya ang perang nasa kaha, biglang umilaw ang cellphone niya.

MAMA TERESA.

Napahinto siya.

Anim na buwan na niyang hindi nakakausap ang biyenan niyang si Teresa.

Hinayaan niyang tumunog ang telepono hanggang sa tumigil.

Makalipas ang ilang segundo, tumawag ulit.

At pagkatapos, pangatlong beses.

Hindi niya sinagot ang alinman.

Inilagay niya ang cellphone sa ibabaw ng mesa at ipinagpatuloy ang paglilinis.

Pero bago siya makaalis, may dumating na mensahe.

Mara, nasa ospital si Paolo. Pakiusap, puntahan mo siya. Ikaw ang hinahanap niya.

Matagal niyang tinitigan ang screen.

Si Paolo.

Ang lalaking pinakasalan niya limang taon na ang nakararaan.

Ang lalaking nangakong poprotektahan siya.

At ang lalaking nanampal sa kaniya dahil lamang sa isang susi ng kotse.

Anim na buwan na ang nakalipas nang mangyari ang lahat.

Noong panahong iyon, nakatira pa sila sa isang townhouse sa Antipolo.

May maliit na bakery si Mara na minana niya mula sa kaniyang yumaong ama. Hindi ito malaking negosyo, pero sapat ang kinikita upang makatulong sa kanilang pang-araw-araw na gastusin.

Mayroon din siyang Toyota Vios na binili niya gamit ang sariling ipon bago pa sila ikasal.

Isang hapon, dumating ang ate ni Paolo na si Vanessa.

Kasama nito ang labindalawang taong gulang na anak na si Nico.

“Mara, may sasabihin ako sa iyo,” bungad ni Vanessa habang nakaupo sa sofa.

“Ano po iyon, Ate?”

“Kailangan ko munang gamitin ang kotse mo.”

Napakunot-noo si Mara.

“Kailan po?”

“Simula bukas. Araw-araw. Ihahatid at susunduin ko si Nico sa school.”

Napatitig si Mara.

“Ate, ginagamit ko po iyon sa bakery. Ako ang bumibili ng ingredients at naghahatid ng orders.”

Umirap si Vanessa.

“Eh di mag-Grab ka muna.”

“Pero Ate, malaking gastos po iyon. At kailangan ko talaga ang sasakyan.”

Biglang nagbago ang mukha ni Vanessa.

“Ang damot mo naman!”

“Ate, hindi naman po sa ganoon—”

“Alam mo ba kung ilang taon akong nagtrabaho para mapagtapos si Paolo? Ako ang nagsakripisyo para sa kapatid ko! Tapos ngayon, simpleng kotse lang, ipinagdadamot mo?”

Lumabas si Paolo mula sa kuwarto.

“Ano’ng nangyayari?”

Agad na lumapit si Vanessa.

“Paolo, ayaw akong pahiramin ng asawa mo ng kotse niya. Akala mo naman kung sino siyang mayaman!”

Huminga nang malalim si Paolo.

“Mara, ibigay mo na ang susi.”

“Paolo, kailangan ko iyon sa trabaho.”

“Ate ko naman ang gagamit.”

“Alam ko. Pero hindi ibig sabihin na puwede na lang niyang kunin ang gamit ko nang hindi iniisip ang pangangailangan ko.”

Tumigas ang panga ni Paolo.

“Huwag mong gawing komplikado.”

Napatingin si Mara sa asawa.

“Paolo, minsan lang ba puwedeng pakinggan mo rin ako?”

Tahimik ito.

“Sa tuwing may gusto ang ate mo, kailangan akong mag-adjust. Noong nanghiram siya ng ₱30,000, hindi na niya ibinalik. Noong kailangan niyang magbayad ng tuition ni Nico, ako ang nag-abono. Ngayon pati kotse ko?”

Nagsimulang umiyak si Vanessa.

“Narinig mo iyon, Paolo? Sinusumbatan ako ng asawa mo!”

Agad na humarap si Paolo kay Mara.

“Humingi ka ng tawad sa ate ko.”

Napailing siya.

“Wala akong ginawang masama.”

“Sinabi kong humingi ka ng tawad!”

“Hindi ako hihingi ng tawad dahil lang ipinagtatanggol ko ang sarili kong pag-aari.”

Lumapit si Paolo at iniunat ang kamay.

“Ang susi, Mara.”

“Hindi.”

Isang segundo lang ang lumipas.

PAK!

Umalingawngaw ang sampal sa buong sala.

Napalingon ang mukha ni Mara.

Biglang natahimik ang lahat.

Hindi siya umiyak.

Hindi rin niya hinawakan ang pisngi.

Tumingin lamang siya sa asawa.

“Sinampal mo ako?”

Natigilan si Paolo.

Pero sa halip na humingi ng tawad, sinabi niya:

“Kung hindi ka sana matigas ang ulo, hindi tayo aabot dito.”

Sa likod niya, nakita ni Mara ang bahagyang ngiti ni Vanessa.

Doon may kung anong tuluyang namatay sa puso niya.

Tahimik siyang pumasok sa kuwarto.

Kinuha niya ang kaniyang mga dokumento, bank cards, ilang damit, at isang lumang kahoy na karatulang may nakaukit na pangalan ng kaniyang ama.

Paglabas niya, nakatayo pa rin si Paolo sa sala.

“Saan ka pupunta?”

“Aalis.”

“Dahil lang doon?”

Hindi siya sumagot.

Sumingit si Vanessa.

“Hayaan mo siya, Paolo. Babalik din iyan kapag wala nang mapuntahan.”

Binuksan ni Mara ang pinto.

At sa unang pagkakataon sa limang taong pagsasama nila, hindi niya hinintay na pigilan siya ng asawa.

Dumiretso siya sa bahay ng matalik niyang kaibigang si Bea sa Quezon City.

Pagbukas ng pinto, napansin agad ni Bea ang namumulang pisngi niya.

“Mara, anong nangyari?”

“Sinampal ako ni Paolo.”

Nanlaki ang mga mata ni Bea.

“Diyos ko. Bakit?”

“Dahil ayaw kong ibigay ang kotse ko sa ate niya.”

Niyakap siya ni Bea.

Doon lamang tuluyang bumagsak ang mga luha ni Mara.

Tatlong araw ang lumipas bago nag-message si Paolo.

Umiiyak si Ate Vanessa. Umuwi ka na.

Walang salitang sorry.

Walang pag-aalala kung maayos ba siya.

Sumagot si Mara.

Paano naman ako?

Makalipas ang halos isang oras, dumating ang tugon.

Hanggang kailan ka mag-iinarte?

Iyon ang huling mensaheng natanggap niya mula sa asawa.

Sa sumunod na anim na buwan, ibinuhos niya ang oras sa bakery.

Lumipat siya sa mas malapit na inuupahang apartment.

Nag-ipon.

Nagtrabaho.

At unti-unting natutong matulog nang hindi kinakabahang baka may magalit sa kaniya kinabukasan.

Hanggang dumating ang gabing tumawag ang kaniyang biyenan.

Kinabukasan, habang naghahanda siya ng tinapay, tumawag si Bea.

“Nabalitaan mo ba? Naospital si Paolo.”

“Oo.”

“Pupuntahan mo?”

Hindi agad sumagot si Mara.

“Mara,” maingat na sabi ni Bea, “hindi masamang maawa. Pero hindi rin masamang protektahan ang sarili mo.”

Napatingin siya sa lumang kahoy na karatulang nakasabit sa dingding ng bakery.

Nakasulat doon ang mga salitang minsang sinabi ng ama niya:

Ang tinapay na nasunog, puwedeng palitan. Ang respeto sa sarili, huwag mong hayaang maubos.

Biglang tumunog muli ang cellphone.

Si Teresa.

Sa pagkakataong ito, sinagot ni Mara.

“Mara!” umiiyak na sabi ng matanda. “Anak, pakiusap! Nasa ospital si Paolo. Tatlong araw na siyang halos hindi makatulog. Ikaw ang hinahanap niya!”

Tahimik si Mara.

“Gusto ka lang niyang makita kahit isang beses. Pakiusap, anak. Baka ito na ang huling pagkakataon!”

Huminga nang malalim si Mara.

Pagkatapos ay mahinahon siyang nagsalita.

“Mama Teresa, bago ninyo ako hilingang bumalik, itanong ninyo muna kay Paolo kung bakit hindi niya ako hinanap noong ako ang nasasaktan.”

Ngunit bago pa makasagot ang biyenan niya, may narinig siyang mahinang boses mula sa kabilang linya.

Si Paolo.

“Ma… ibigay mo sa akin ang telepono.”

May ilang segundong kaluskos.

Pagkatapos, narinig niya ang nanginginig na tinig ng asawa.

“Mara… alam ko na kung bakit gustong-gusto ni Ate Vanessa na makuha ang kotse mo. At may kailangan kang malaman tungkol sa perang nawala sa bakery mo…”

Nanlamig ang buong katawan ni Mara.

Dahil anim na buwan na ang nakalipas, may nawawalang ₱180,000 sa negosyo niya.

At hanggang sa gabing iyon, akala niya ay nagkamali lamang siya sa kaniyang mga talaan….

Hindi agad nakapagsalita si Mara.

“Anong ibig mong sabihin, Paolo?” tanong niya habang mahigpit na hawak ang cellphone.

Sa kabilang linya, narinig niya ang malalim na paghinga ng asawa.

“Yung ₱180,000 na nawala sa bakery mo… hindi iyon pagkakamali sa pagtatala.”

Napahinto si Mara sa paghahanda ng kuwarta.

“Alam mo kung saan napunta ang pera?”

“Oo.”

“Kung alam mo, bakit hindi mo sinabi sa akin noon?”

Matagal na katahimikan.

Pagkatapos ay narinig niya ang sagot na lalo niyang ikinagalit.

“Si Ate Vanessa ang kumuha.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Mara.

“Ano?”

“May nakita akong mga bank transfer. Ginamit niya ang account mo para maglipat ng pera sa sarili niyang account. Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang access noon, pero may mga dokumento akong nakita sa bahay.”

Napapikit si Mara.

Naalala niya ang mga araw na hindi nagtutugma ang kita ng bakery at ang laman ng bank account niya.

Noon, ilang gabi siyang hindi nakatulog kakahanap ng mali sa kaniyang mga talaan.

Inakala niyang baka may nakalimutan siyang bayaran.

O baka nagkamali siya sa pagbilang ng puhunan.

Hindi niya naisip na may taong malapit sa kaniya ang maaaring kumuha ng pinaghirapan niya.

“Bakit mo ngayon lang sinasabi sa akin?” nanginginig niyang tanong.

“Mara, natatakot ako.”

Napatawa siya nang mapait.

“Natatakot ka? Paolo, noong sinampal mo ako, hindi ka natakot. Noong pinalayas mo ako, hindi ka natakot. Noong anim na buwan akong walang matuluyan, hindi ka rin natakot. Pero ngayon, bigla kang natatakot?”

“Mara, pakinggan mo muna ako.”

“Hindi. Ikaw ang makinig sa akin. Sabihin mo sa akin kung bakit mo pinayagang mangyari iyon.”

Hindi sumagot si Paolo.

Sa halip, narinig niya ang boses ni Teresa sa background.

“Paolo, sabihin mo na ang lahat. Huwag mo nang itago.”

Huminga nang malalim ang lalaki.

“May nakita akong resibo ng transfer. Tatlong beses naglipat si Ate Vanessa ng pera mula sa account mo. Ang kabuuan, ₱180,000.”

“May ebidensiya ka?”

“Oo. Nasa brown envelope sa drawer ng study table. May mga screenshot din ako sa cellphone ko.”

“Bakit nasa iyo ang mga iyon?”

“Dahil noong nalaman ko, kinausap ko siya. Sinabi niyang uutangin lang niya at ibabalik din. Nang tanungin ko kung bakit hindi niya sinabi sa iyo, nagalit siya.”

Napahawak si Mara sa mesa.

“Pero hindi ka nagsabi sa akin.”

“Hindi ko gustong mag-away kayo.”

“Mas pinili mong protektahan ang ate mo kaysa sa akin.”

Walang naisagot si Paolo.

At sa katahimikang iyon, nakuha ni Mara ang sagot.

Kinabukasan, alas-nuwebe ng umaga, nagtungo si Mara sa ospital.

Hindi dahil gusto niyang balikan ang asawa.

Hindi dahil nakalimutan niya ang sampal.

Gusto niyang malaman ang buong katotohanan tungkol sa perang pinaghirapan niya.

Pagdating niya sa silid, nakita niyang nakahiga si Paolo at may suwero sa kamay. Maputla ang mukha nito. Nasa tabi naman ang biyenan niyang si Teresa.

Pagkakita kay Mara, agad na tumayo ang matanda.

“Anak, salamat at dumating ka.”

Hindi sumagot si Mara.

Tumingin siya kay Paolo.

“Nasaan ang mga dokumento?”

Bahagyang napayuko ang lalaki.

“Nasa bahay.”

“Gusto kong makita.”

“Mara, hindi ba puwedeng mag-usap muna tayo tungkol sa atin?”

“Wala na tayong kailangang pag-usapan hangga’t hindi ko nakikita ang ebidensiya.”

Napabuntong-hininga si Teresa.

“Anak, alam kong nagkamali si Paolo. Pero may sakit siya ngayon. Sana naman huwag mo siyang dagdagan ng problema.”

Dahan-dahang humarap sa kaniya si Mara.

“Mama Teresa, anim na buwan akong nasaktan. Noong gabing sinampal ako ng anak ninyo, nasaan po kayo?”

Napayuko ang matanda.

“Noong umalis ako, tinawagan ko kayo. Sinabi kong sinaktan ako ni Paolo. Ang sagot ninyo, dapat daw pinagbigyan ko na lang ang ate niya dahil pamilya kami.”

“Hindi ko naman akalaing sasampalin ka niya.”

“Pero alam ninyong mali ang ginawa niya. At wala kayong ginawa.”

Nagsimulang umiyak si Teresa.

Hindi na iyon pinansin ni Mara.

Bumalik ang tingin niya kay Paolo.

“May isang bagay akong gustong malaman. Bakit mo ako hinahanap ngayon?”

Namasa ang mga mata ng lalaki.

“Dahil nami-miss kita.”

Napailing si Mara.

“Hindi iyan ang tanong ko.”

Napahawak si Paolo sa kumot.

“Dahil alam kong wala nang ibang taong magtatanggol sa akin kapag nalaman ni Vanessa na mayroon akong ebidensiya laban sa kaniya.”

Doon tuluyang natahimik ang silid.

Makalipas ang dalawang araw, bumalik si Mara sa dati nilang townhouse kasama si Bea.

Hindi niya balak magtagal.

Kinuha lamang niya ang ilang natitirang gamit at ang mga dokumentong kailangan niya.

Pagbukas niya sa drawer ng study table, nakita niya ang brown envelope.

Nasa loob ang mga bank transfer record.

Tatlong magkakahiwalay na transaksiyon.

₱50,000.

₱60,000.

₱70,000.

Lahat ay ipinadala sa account ni Vanessa.

May petsa ang bawat transaksiyon.

At ang pinakahuling transfer ay nangyari dalawang araw bago humingi ng pahiram ng kotse si Vanessa.

Mas lalo siyang nanginig nang makita ang isang maliit na papel sa ilalim ng mga resibo.

Isang sulat-kamay na tala.

Kapag naibenta na ang kotse ni Mara, may dagdag na pambayad sa utang. Huwag muna siyang sabihan.

Napatingin si Bea sa kaniya.

“May balak pala siyang ibenta ang kotse mo?”

Hindi makapaniwala si Mara.

Iyon pala ang dahilan kung bakit gustong-gusto ni Vanessa na makuha ang susi.

Hindi lamang pala niya gustong gamitin ang sasakyan para ihatid ang anak niya sa paaralan.

May utang si Vanessa sa isang lending company at kailangan niya ng pera.

Plano niyang gamitin ang kotse ni Mara bilang panimula para maibenta ito.

At tila umaasa siyang papayag si Paolo dahil alam niyang lagi nitong pinapanigan ang ate niya.

Nang gabing iyon, kinunan ni Mara ng litrato ang bawat dokumento.

Hindi niya ginalaw ang mga orihinal na papel.

Dinala niya ang mga kopya sa isang abogado at humingi ng payo tungkol sa mga susunod na hakbang.

Nang suriin ang mga detalye, nakumpirma niyang may sapat siyang batayan upang pormal na singilin si Vanessa at magsampa ng reklamo kung kinakailangan.

Isang linggo ang lumipas.

Nakauwi na si Paolo mula sa ospital nang makatanggap si Mara ng tawag mula sa kaniya.

“Mara, puwede ba tayong magkita?”

“Para saan?”

“Gusto kong humingi ng tawad.”

Tahimik siya sandali.

“Nasaan ang ate mo?”

“Nasa bahay.”

“Gusto ko ring marinig ang sasabihin niya.”

Hindi nagtagal, nagkita sila sa isang maliit na café sa Marikina.

Nandoon si Paolo, si Vanessa, at si Teresa.

Pagkaupo pa lamang ni Mara, agad nang nagsalita ang hipag niya.

“Alam mo, Mara, hindi ko naman intensiyong makasira ng pamilya. Nagipit lang talaga ako.”

Inilabas ni Mara ang kopya ng mga bank transfer.

“Kung nagipit ka, bakit hindi ka humingi ng pahintulot?”

Napayuko si Vanessa.

“Babayaran ko naman sana.”

“Kailan? Anim na buwan na ang lumipas.”

“May mga problema rin ako.”

“May problema rin ako. Pero hindi ako kumuha ng pera ng ibang tao.”

Biglang sumingit si Paolo.

“Mara, baka puwedeng ayusin na lang natin ito nang pamilya.”

Tumingin siya rito.

“Pamilya? Noong kailangan kong protektahan ang sarili ko, tinawag mo akong makasarili. Noong sinampal mo ako, sinabi mong kasalanan ko. Ngayon, dahil may ebidensiya na, gusto mong ayusin natin bilang pamilya?”

“Mahal pa rin kita,” mahina nitong sagot.

“Kung mahal mo ako, hindi mo sana ako sinaktan.”

Napaluha si Paolo.

“Mali ako. Alam kong mali ako. Patawarin mo ako.”

Matagal na tumingin si Mara sa lalaking minsang pinangarap niyang makasama habang buhay.

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang dokumento mula sa kaniyang bag.

“Hindi ako pumunta rito para makipagbalikan.”

Nanlaki ang mga mata ni Paolo.

“Ano iyan?”

“Mga papeles na kailangan nating ayusin. Gusto kong paghiwalayin na natin ang mga buhay natin.”

“Mara, huwag naman.”

“Limang taon kitang naging asawa. Limang taon kong sinubukang unawain ang pamilya mo. Pero isang beses lang akong tumanggi, sinampal mo ako.”

Napatingin siya kay Vanessa.

“At tungkol sa ₱180,000, gusto kong ibalik mo ang buong halaga. May kopya na ang abogado ko ng mga transaksiyon.”

“Wala akong ganoong kalaking pera!” sigaw ni Vanessa.

“Hindi ko na problema kung saan mo kukunin. Ang mahalaga, ibalik mo ang hindi sa iyo.”

Tumayo si Mara.

Bago siya tuluyang umalis, humarap siya kay Paolo sa huling pagkakataon.

“Alam mo kung ano ang pinakamasakit? Hindi ang sampal mo. Hindi rin ang perang nawala. Ang pinakamasakit ay noong pinili mong maniwala sa lahat maliban sa asawa mo.”

Wala nang naisagot ang lalaki.

Lumipas ang apat na buwan.

Sa tulong ng abogado, naayos ang paghihiwalay nila ni Paolo. Nagsimula rin ang pormal na proseso para mabawi ni Mara ang perang kinuha ni Vanessa.

Hindi naging madali ang lahat.

May mga araw na nakakatanggap pa rin siya ng mensahe mula kay Teresa.

May mga pagkakataong humihingi ng tawad si Paolo.

Pero hindi na siya bumalik.

Samantala, lumago ang kaniyang bakery.

Nakapagbukas siya ng pangalawang maliit na sangay at nakapag-hire ng dalawang karagdagang empleyado.

Isang umaga, habang inaayos niya ang mga bagong tinapay sa estante, dumating ang isang matandang lalaki.

“Magkano ang isang dosenang pandesal?” tanong nito.

“₱120 po.”

Naglabas ang lalaki ng pera, ngunit nang mapansin niyang may libreng tinapay sa tabi ng kaha, nagtanong siya.

“Ano iyon?”

“Para po sa mga taong walang sapat na pambayad. Puwede silang kumuha ng ilang piraso.”

Ngumiti ang lalaki.

“Magandang negosyo ang mayroon ka, hija.”

Napangiti rin si Mara.

Naalala niya ang kaniyang ama.

Kung buhay pa ito, marahil ay matutuwa itong makita kung gaano na kalayo ang narating ng kanilang maliit na bakery.

Nang gabing iyon, habang isinasara niya ang tindahan, nakatanggap siya ng huling mensahe mula kay Paolo.

Alam kong hindi mo na ako babalikan. Sana balang araw mapatawad mo ako. Hindi ko alam kung paano kita nawalang ganoon kadali.

Matagal niyang binasa ang mensahe.

Pagkatapos ay isinara niya ang cellphone at inilagay iyon sa kaniyang bag.

Hindi niya kailangang sumagot.

Hindi lahat ng paghingi ng tawad ay nangangahulugang kailangang bigyan ng pangalawang pagkakataon ang taong nanakit sa iyo.

Minsan, ang pinakamahalagang desisyon ay ang piliing huwag nang bumalik sa lugar kung saan ka unang nawalan ng respeto sa sarili.

Kinabukasan, muling binuksan ni Mara ang bakery.

Maagang dumating ang mga suki. Mainit ang pandesal. Amoy sariwa ang bagong lutong ensaymada.

Sa dingding, nakasabit pa rin ang lumang kahoy na karatula ng kaniyang ama.

Ang tinapay na nasunog, puwedeng palitan. Ang respeto sa sarili, huwag mong hayaang maubos.

Ngayon, mas nauunawaan na niya ang ibig sabihin niyon.

Dahil may mga bagay na puwedeng ibalik.

May perang puwedeng mabawi.

May negosyong puwedeng palaguin muli.

Pero ang isang taong paulit-ulit kang sinasaktan at saka lamang humihingi ng tawad kapag siya naman ang nangangailangan, hindi mo kailangang tanggapin muli sa buhay mo.

At kung may isang bagay na natutuhan si Mara sa anim na buwang pananahimik, iyon ay ito:

Hindi siya nawalan ng asawa noong gabing sinampal siya ni Paolo. Nawalan lamang siya ng ilusyon na ang lalaking iyon ay tunay na kakampi niya.

Sa wakas, hindi na niya kailangang humingi ng pahintulot para maging masaya.

At sa pagkakataong ito, ang susi ng kaniyang kotse, ang pera niya, ang negosyo niya, at ang kaniyang buhay ay nasa sarili na niyang mga kamay.