Walang Kamag-anak na Gustong Kumupkop sa Walong Taong Gulang Kong Kapatid, Hanggang May Lumitaw na Mensaheng Siya ang Magiging Pinakamayaman sa Bansa

Bahagi 1

“Dalawa na ang anak ko! Hindi ko na kayang magpakain ng isa pa!”

“Mahina na ang katawan ko. Baka ako pa ang unang mamatay kung aalagaan ko ang batang iyan!”

“Malayo ang bahay namin. Hindi talaga puwede!”

Isa-isang nagdahilan ang mga kamag-anak ng pamilyang Cordero sa loob ng punerarya sa Quezon City.

Kanina lamang, halos hindi sila makahinga sa kaiiyak habang nakatayo sa harap ng dalawang kabaong. Mas matindi pa nga ang kanilang pagdadalamhati kaysa noong namatay ang sarili nilang mga magulang.

Pero nang mapag-usapan kung sino ang kukupkop sa naulilang walong taong gulang na bata, biglang tumahimik ang lahat.

Pati ang mga kamag-anak sa panig ng aking ina ay ayaw makialam.

“Hindi naman natin kadugo ang batang iyan. Bakit tayo ang kailangang magpalaki sa kaniya?”

Nakatayo ako sa isang sulok, tahimik na pinagmamasdan ang maliit na batang nakaluhod sa harap ng mga larawan ng yumao.

Ang pangalan niya ay Gabriel Cordero.

Dalawang taon na ang nakalilipas nang muling mag-asawa ang aking ina. Napangasawa niya ang isang mayamang negosyanteng kabilang sa pamilyang Cordero.

Si Gabriel ang anak ng lalaki mula sa una nitong pamilya.

Hindi kami magkadugo ni Gabriel. Sa katunayan, mula nang magpakasal ang aking ina, wala pang dalawampung pangungusap ang naipagpalitan naming dalawa.

At ngayon, pareho nang wala ang aming mga magulang.

Dalawang linggo ang nakalipas, nasangkot sa isang plane crash ang aking ina at ang kaniyang asawa. Wala ni isa sa kanila ang nakaligtas.

Ako naman si Sofia Santos, dalawampung taong gulang at hindi pa nakapagtatapos ng kolehiyo.

Sarili ko ngang gastusin ay hirap na akong tustusan. Paano ko pa bubuhayin ang isang walong taong gulang na bata?

Hindi ko rin gustong akuin ang responsibilidad.

Kaya matapos kong magbigay-galang sa mga yumao, tahimik akong tumalikod para umalis.

Ngunit bago pa ako makarating sa pintuan, biglang may lumitaw na mga kakaibang salitang lumulutang sa harap ng aking mga mata.

Parang mga komento sa isang live video.

【HAHAHA! Hindi pa alam ng ate na ito na magiging pinakamayamang tao sa buong Pilipinas ang kaniyang nakababatang kapatid!】

Napahinto ako.

Ano iyon?

Kinusot ko ang aking mga mata, ngunit hindi nawala ang mga salita.

Sa halip, may panibagong mga komento pang lumitaw.

【May IQ na 180 ang batang iyan! Sa edad na dalawampu, magkakaroon siya ng napakalaking kayamanan at matatalo niya maging ang pinakamakapangyarihang negosyanteng kalaban niya!】

【Sayang lang. Walang gustong kumupkop sa kaniya ngayon. Kapag umalis ang ate niya, dadalhin siya sa isang ampunan.】

【Dahil sa pangyayaring ito, unti-unting titigas ang puso niya. Paglaki niya, babalikan niya ang lahat ng kamag-anak na tumalikod sa kaniya at paluluhurin ang mga iyon para humingi ng tawad!】

【Pero kung iuuwi siya ng ate niya, magiging kapatid siya ng pinakamayamang tao sa bansa! Mansiyon, mamahaling kotse, at marangyang buhay! Jackpot!】

Nanigas ako sa kinatatayuan.

Dahan-dahan akong lumingon.

Nandoon pa rin si Gabriel, nakaluhod sa harap ng larawan ng kaniyang ama.

Napakapayat niya. Maliit ang kaniyang mga balikat, at maluwag sa katawan niya ang itim na damit na suot.

Sa walong taong gulang, mukha siyang mas bata pa sa tunay niyang edad.

Bigla siyang nag-angat ng ulo.

Nagtama ang aming mga mata.

Namumula ang kaniyang mga mata, ngunit wala ni isang luha ang dumadaloy sa kaniyang mga pisngi.

Hindi ko alam kung bakit, pero biglang sumikip ang dibdib ko.

Napabuntong-hininga ako.

Pagkatapos ay bumalik ako sa kaniyang harapan at yumuko upang magpantay ang aming mga mata.

“Gabriel.”

Tumingin siya sa akin.

“Umuwi ka na kasama ni Ate.”

Matagal siyang hindi nagsalita.

Sa wakas, mahina niyang sinabi, “Ate Sofia, huwag mo akong kunin dahil lang naaawa ka sa akin.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Hindi kita kinukuha dahil sa awa.”

“Kung ganoon, bakit?”

Nag-isip ako sandali bago sumagot.

“Kasi kung sasama ka sa akin, may tutulong na sa akin sa mga gawaing-bahay.”

Bahagyang lumaki ang kaniyang mga mata.

Hindi ko alam kung naniwala siya, pero hindi na siya sumagot.

Nagkagulo naman ang mga kamag-anak sa paligid.

“Sofia! Nababaliw ka na ba?” sigaw ng aking tiyahin habang hinihila ang manggas ko. “Estudyante ka pa lang! Paano ka magpapalaki ng bata?”

Tiningnan ko siya.

“Hindi ko malalaman kung hindi ko susubukan.”

Isang babaeng nakatayo malapit sa kabaong ang biglang tumawa nang mapanukso.

Si Cora Cordero, isa sa mga tiyahin ni Gabriel.

“Aba, napakabait pala ng anak ng pamilyang Santos!” sabi niya. “Kung gusto mong magmagandang-loob, sige, kunin mo. Pero huwag mong aasahan na kami ang sasagot sa gastusin niya.”

Hindi ko siya pinatulan.

Muling tumingin ako kay Gabriel.

“Anong masasabi mo? Sasama ka ba?”

Matagal siyang nakatingin sa akin.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumango.

Lumapit muna siya sa larawan ng kaniyang ama at ng aking ina. Tatlong beses siyang yumuko upang magbigay-galang.

Nang tumayo siya, lumapit siya sa tabi ko.

Ramdam kong may mahinang humila sa laylayan ng aking damit.

Pagtingin ko, ang maliliit niyang daliri ay mahigpit na nakakapit doon.

Hindi siya humawak sa kamay ko.

Parang natatakot siyang baka hindi ko gustong hawakan siya.

Muling lumitaw ang mga komento.

【AYAN NA! Nakuha na ni ate ang kaniyang pinakamalaking kayamanan!】

【Pero dalawampung taong gulang pa lang siya. Mahihirapan siyang magpalaki ng bata!】

【Huwag kayong mag-alala! Napakatalino ng batang iyan. Balang araw, kaya niyang kumita ng sarili niyang pera!】

Napabuntong-hininga na lamang ako.

Inakay ko si Gabriel palabas ng punerarya.

Pagdating namin sa labas, malakas na ang ulan.

Wala akong dalang payong. Wala rin siya.

Tahimik kaming nakatayo sa may pintuan habang tumatalsik ang tubig-ulan sa kaniyang pantalon.

Yumuko ako.

“Gabriel, natatakot ka ba?”

Umiling siya.

“Hindi na tayo titira sa malaking bahay ninyo. Posibleng maghirap tayo. Hindi ka ba magsisisi?”

Muli siyang umiling.

Ngumiti ako at marahang ginulo ang kaniyang buhok.

“Kung ganoon, tara na.”

Habang naglalakad kami palayo, isang huling komento ang lumitaw.

【Hindi pa alam ni ate na ang batang iniuuwi niya ay mas mahalaga pa sa pinakamakapangyarihang black card sa mundo!】

Napangiti ako.

Hindi ko alam kung totoo ang mga komentong iyon.

Pero ngayong nahawakan ko na ang maliit na kamay ni Gabriel, hindi ko na kayang bitawan siya.

Ang unang problema namin ay kung saan kami titira.

Hindi ko siya maaaring dalhin sa dormitoryo ng unibersidad sa Maynila.

Anim kaming magkakasama sa iisang silid. Halos wala nang espasyo para sa aming mga gamit, paano pa kung may walong taong gulang na batang makikitira?

Kaya napilitan akong mag-apply ng pansamantalang leave of absence sa kolehiyo.

Pagkatapos, isinama ko si Gabriel sa Batangas City, kung saan matatagpuan ang lumang bahay na iniwan sa akin ng aking ina.

Mahigit animnapung metro kuwadrado lamang ang bahay.

May dalawang kuwarto, isang maliit na sala, kusina at banyo.

Luma na ang mga dingding. May ilang parte ng kisame na may mantsa ng tubig.

Pero matibay pa naman ito at maaari pa naming tirhan.

Pagpasok namin, tahimik na tumingin si Gabriel sa paligid.

Hindi siya nagreklamo.

Inalis ko ang mga lumang damit na nakatambak sa sofa at gumawa ng malinis na espasyo.

“Dito ka muna umupo.”

Agad siyang sumunod.

Magkadikit ang kaniyang mga tuhod at maayos na nakapatong ang mga kamay niya sa kaniyang kandungan.

Napakabait at napakapormal ng kaniyang pagkakaupo.

Parang natatakot siyang makagawa ng kahit maliit na pagkakamali.

Hindi ko maiwasang maawa.

Dati, nakatira siya sa isang malaking mansiyon. May sariling kuwarto, katulong, at driver na naghahatid sa kaniya kung saan niya gustong pumunta.

Ngayon, kailangan niyang makisiksik sa isang lumang bahay kasama ang isang ate na hindi man lang marunong magluto nang maayos.

“Gutom ka na ba?” tanong ko.

Tumango siya.

Binuksan ko ang refrigerator.

Dalawang itlog at kaunting lantang gulay lamang ang laman nito.

Wala nang iba.

Napakamot ako sa ulo.

“Magsasandok sana ako ng kanin, pero mukhang noodles muna tayo.”

Makalipas ang ilang minuto, nakapaghanda ako ng dalawang mangkok ng noodles.

Ang problema, nasunog ang isang itlog.

Pati ang mga gulay ay halos umitim sa sobrang pagkakaluto.

Inilapag ko ang pagkain sa harap niya.

“Pasensiya na. Hindi talaga ako mahusay magluto.”

Tumingin siya sa pagkain.

Pagkatapos ay tahimik niyang kinuha ang kutsara at nagsimulang kumain.

“Masarap ba?” tanong ko.

“Opo.”

Napakunot ang noo ko.

Talaga?

Ako mismo ay nahihirapang lunukin ang sarili kong niluto.

Paano niya nasabing masarap?

Biglang lumitaw ang mga komento.

【HAHAHA! Habang sinasabi niyang masarap, nakakuyom na pala ang dalawang kamay niya!】

【Maliit pa lang, marunong na siyang magtiis! Kaya talaga siya magiging makapangyarihan paglaki!】

【Ate, tingnan mo naman ang sarili mong luto! Kawawa ang bata!】

Napairap ako sa hangin.

Pagkatapos ay humarap ako kay Gabriel.

“Hoy, huwag mo akong bolahin. Alam kong hindi masarap ang niluto ko.”

Huminto siya sa pagnguya.

Maingat niyang ibinaba ang kutsara.

Pagkaraan ng dalawang segundo, mahina siyang nagsalita.

“Hindi nga po masarap.”

Napahalakhak ako.

“Kung ganoon, bakit sinabi mong masarap?”

Tumingin siya sa akin.

“Kasi baka malungkot ka, Ate.”

Bigla akong natahimik.

Walong taong gulang pa lamang siya.

Pero iniisip na niya ang damdamin ng ibang tao kahit siya mismo ang nahihirapan.

Hindi ko alam kung anong klaseng buhay ang naranasan niya noon para matutunan niyang itago nang ganoon kahusay ang tunay niyang nararamdaman.

Pagkatapos naming kumain, dinala ko ang mga pinggan sa kusina.

Nakita kong nakatayo siya sa may pintuan.

“Gabriel, marunong ka bang gumawa ng mga gawaing-bahay?”

Tumango siya.

“Marunong po akong maghugas ng pinggan, magwalis, magpunas ng sahig at maglaba.”

“Talaga?”

Sandali siyang nag-isip.

“Dati po, ang mga katulong ang gumagawa. Pero pinapanood ko sila.”

Napangiti ako.

“Kung ganoon, subukan mong maghugas.”

Kumuha siya ng maliit na bangko upang maabot ang lababo.

Binuksan niya ang gripo, nilagyan ng sabon ang espongha at maingat na kinuskos ang mga pinggan.

Halatang hindi siya sanay.

May ilang plato pang naiwanan ng bula sa gilid.

Pero seryoso siyang nagsisikap.

Hindi ko siya pinagalitan.

Hinintay kong matapos siya bago ko palihim na hinugasang muli ang mga plato.

Lumitaw na naman ang mga komento.

【Mukhang may talento si ate sa pag-aalaga ng bata!】

【Dalawampung taong gulang pa lang siya. Bata pa rin siya kung tutuusin!】

【Pero ang batang ito, hindi nagrereklamo, hindi umiiyak sa harap ng iba, at ayaw maging pabigat.】

Nang gabing iyon, ibinigay ko kay Gabriel ang mas malaking kuwarto.

Ako naman ay natulog sa maliit na silid sa tabi nito.

Bandang hatinggabi, nagising ako upang pumunta sa banyo.

Habang dumaraan sa kuwarto niya, napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto.

Hindi ko sinasadyang sumilip.

Nakahiga si Gabriel sa kama, nakatalukbong ng kumot.

Nakapulupot ang kaniyang maliit na katawan.

At ang kaniyang mga balikat ay marahang nanginginig.

Umiiyak siya.

Sa buong araw ng libing, hindi siya nagpakita ng kahit isang luha.

Hindi siya umiyak nang tanggihan siya ng mga kamag-anak.

Hindi siya umiyak nang iwan niya ang malaking bahay.

Pero ngayong mag-isa na lamang siya sa madilim na kuwarto, hindi na niya kayang pigilan ang lungkot.

Matagal akong nakatayo sa labas.

Gusto ko siyang yakapin.

Gusto kong sabihing hindi na siya kailangang matakot.

Pero sa huli, hindi ako pumasok.

May mga pagkakataong ang kailangan ng isang tao ay hindi agarang pagdamay, kundi ang pagkakataong ilabas ang lungkot nang hindi nahihiya sa iba.

Tahimik kong isinara nang kaunti ang pinto at bumalik sa aking kuwarto.

Kinabukasan, maaga akong gumising upang maghanda ng almusal.

Paglabas ni Gabriel, namamaga ang kaniyang mga mata.

Parang dalawang maliit na walnut.

Pero gaya ng dati, kalmado ang kaniyang mukha.

Nagkunwari akong walang napansin.

Inilapag ko ang isang platong may itlog sa mesa.

“Kain na, Gabriel. Tingnan mo, hindi na sunog ang itlog ngayon!”

Tumingin siya sa magandang pagkakapritong itlog.

Bahagyang gumalaw ang sulok ng kaniyang mga labi.

Napakaliit na ngiting halos hindi mapansin.

Pero nakita ko iyon.

At sa unang pagkakataon mula nang dalhin ko siya sa bahay, naramdaman kong unti-unti nang bumabalik ang ngiti sa mukha ng batang iyon.

 

Bahagi 2

“Ngumiti ka, ano?” biro ko habang inilalapit ang plato sa kaniya. Agad na yumuko si Gabriel at nagkunwaring abala sa pagkain. Pero nang maglagay ako ng isa pang maliit na piraso ng itlog sa kaniyang plato, mahina siyang nagsabi ng salamat. Napangiti ako, ngunit nang kunin ko ang aking cellphone, naalala kong halos ubos na ang pera ko.
Binilang ko ang natitira kong ipon matapos ang pamasahe, pagkain at gastusin sa libing. May ₱8,600 na lamang ako, at kailangan pa naming magbayad ng kuryente at tubig. Wala kaming binabayarang upa dahil bahay ito ng aking ina, pero hindi ibig sabihing wala na kaming problema. Kinagabihan, habang nagkukuwenta ako sa mesa, napansin kong matagal nang nakatingin si Gabriel sa aking kuwaderno.
“Ate, mahal po bang magpalaki ng bata?” bigla niyang tanong. Napahinto ang aking panulat at tiningnan ko siya. Sinubukan kong ngumiti at sinabing sapat naman ang pera namin basta matipid kami. Ngunit itinuro niya ang aking mga kinuwenta at tahimik na sinabing, “Kung ganiyan po ang gastos natin araw-araw, wala na tayong pera bago matapos ang buwan.”
Natigilan ako dahil tama ang kaniyang kuwenta. Mabilis niyang naisip ang halagang kanina ko pa pinagsusumikapang ayusin. Kinabukasan, binigyan ko siya ng ilang mas mahihirap na problema sa matematika, at nasagot niya ang lahat nang walang calculator. Muling lumitaw ang mga kakaibang komento sa harap ko, nagsasabing nagsisimula nang makita ang pambihira niyang talino.
Naghanap ako ng trabaho sa mga tindahan at maliit na opisina sa Batangas City. Sa huli, nakakuha ako ng part-time na trabaho sa isang maliit na coffee shop, habang inaayos ko rin ang pagpasok ni Gabriel sa kalapit na paaralan. Tuwing hapon, nauuna siyang matapos sa kaniyang mga aralin at tahimik na naghihintay sa akin sa bahay. Isang gabi, nadatnan ko siyang nag-aaral gamit ang luma kong laptop, habang may nakabukas na libreng programming lessons.
“Gusto mo bang maging programmer?” tanong ko. Tumango siya at ipinaliwanag na gusto niyang gumawa ng mga programang makakatulong sa maliliit na negosyo. Sinabi niyang mas madali raw kasi ang trabaho kapag maayos ang pagkakalkula ng benta at gastos. Natawa ako, ngunit nang ipakita niya ang simpleng programang ginawa niya, hindi ko na maitago ang pagkamangha.
Makalipas ang ilang linggo, nagpadala ng mensahe si Cora Cordero. Hindi siya nangumusta, kundi nagtanong kung kailan ko kukunin ang natitira pang mga gamit ni Gabriel sa lumang bahay ng pamilya. Nang sabihin kong pupunta kami, agad niyang sinabing huwag akong umasang may perang ibibigay sila. Narinig iyon ni Gabriel at tahimik niyang ibinaba ang lapis na hawak niya.
Sa pagpunta namin sa lumang bahay, isang kahon lamang ng damit, libro at mga laruan ang ibinigay sa amin. Hindi man lang pinapasok ni Cora si Gabriel sa kaniyang dating kuwarto. “Matuto ka nang mamuhay nang simple,” sabi niya sa bata, bago tumingin sa akin nang mapanukso. Hindi ako nakipagtalo, ngunit malinaw kong sinabi na hindi na namin kailangan ang kaniyang mga pang-iinsulto.
Sa biyahe pauwi, tahimik si Gabriel habang yakap ang kahon. Pagdating namin sa bahay, inilabas niya ang isang lumang larawang kasama ang kaniyang ama at ang aking ina, saka inilagay iyon sa tabi ng kaniyang kama. Lumapit siya sa akin at mahinang nagsabing gusto niyang kumita ng sarili niyang pera upang hindi na ako mahirapan. Umupo ako sa tabi niya at sinabi, “Trabaho kong alagaan ka ngayon, Gabriel. Ang trabaho mo ay mag-aral at lumaking masaya.”
Akala ko matatapos na roon ang usapan, ngunit kinabukasan ay ipinakita niya sa akin ang isang programang tumutulong magtala ng benta, gastos at natitirang paninda. Sinubukan ko iyon gamit ang mga halimbawa mula sa coffee shop, at tama ang lahat ng resulta. Nang sabihin kong maaari naming ipakita iyon sa may-ari, mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay. “Ate, kapag may nagkagusto rito, puwede na ba kitang tulungang kumita?”

 

Bahagi 3

“Puwede, pero hindi mo kailangang madaliin,” sagot ko habang tinitingnan ang programang ginawa niya. Kinabukasan, ipinakita ko iyon sa may-ari ng coffee shop at hinayaang subukan niya sa loob ng isang linggo. Nagulat siya nang makita kung gaano kadaling maitala ang araw-araw na benta. Nag-alok siyang magbayad para magamit ito, ngunit ipinaliwanag kong kailangang ako muna ang mangasiwa dahil bata pa ang gumawa.
Ang unang kinita namin mula sa programa ay ₱3,000. Hindi iyon malaking halaga, pero halos maiyak ako nang hawakan ko ang pera. Bumili ako ng mga gamit ni Gabriel sa paaralan at inilaan ang natitira sa aming pang-araw-araw na gastusin. Nang makita niyang may bago siyang mga kuwaderno, tahimik niya akong niyakap sa unang pagkakataon.
Lumipas ang mga buwan, at naging mas maayos ang aming pamumuhay. Ipinagpatuloy ko ang aking pag-aaral sa pamamagitan ng pagbalik sa kolehiyo nang kaya na ng aming iskedyul, habang inaalagaan ko si Gabriel. Patuloy siyang nag-aaral ng programming sa kaniyang libreng oras, ngunit sinisiguro kong nakakapaglaro at nakakapagpahinga rin siya. Hindi ko gustong mawala ang pagkabata niya dahil lamang sa kagustuhan naming makaahon sa hirap.
Habang lumalaki si Gabriel, lalo ring lumilinaw ang kaniyang pambihirang kakayahan. Naging mahusay siya sa matematika at computer programming, at nagsimulang sumali sa mga patimpalak sa paaralan. Sa edad na labindalawa, nakabuo siya ng mas maayos na bersiyon ng kaniyang programa para sa maliliit na tindahan. Ako ang tumulong sa pagpapakilala nito sa ilang negosyong handang sumubok.
Nang makatapos ako ng kolehiyo, apat na taon na kaming magkasamang nakatira sa lumang bahay. Hindi pa rin kami mayaman, ngunit may regular na akong trabaho at unti-unti nang lumalawak ang paggamit sa programang ginawa ni Gabriel. Ang dating batang tahimik na nakaupo sa sofa ay isa nang binatilyong marunong makipag-usap tungkol sa kaniyang mga ideya. Gayunman, tuwing umuulan nang malakas, minsan ko pa rin siyang nakikitang nakatitig sa bintana, na para bang may alaala siyang hindi kayang kalimutan.
Isang araw, nalaman ni Cora mula sa isang kakilalang negosyante na ang programang ginagamit ng ilang tindahan ay gawa ni Gabriel. Bigla siyang tumawag at nagtanong kung bakit hindi namin ipinaalam sa pamilya ang kaniyang tagumpay. Sinabi niyang karapatan din daw ng mga Cordero na makinabang dahil dala ni Gabriel ang kanilang apelyido. Mahigpit kong hinawakan ang cellphone at pinaalalahanan siyang sila mismo ang tumangging alagaan ang bata.
“Pamilya pa rin kami niya!” matigas na sagot ni Cora. Sinabi niyang hindi raw dapat lumaki si Gabriel na walang koneksiyon sa kaniyang tunay na mga kamag-anak. Ngunit nang tanungin ko kung bakit ni minsan ay hindi nila siya dinalaw noong walang-wala kami, wala siyang maisagot. Tinapos ko ang tawag matapos sabihin na si Gabriel mismo ang magpapasya kung gusto niya silang makilala muli.
Nang ikuwento ko iyon kay Gabriel, hindi siya nagalit. Tahimik lamang niyang sinabi na wala siyang balak saktan ang mga taong tumalikod sa kaniya, pero hindi rin niya gustong maging malapit sa kanila. “Hindi ko kailangang maghiganti, Ate,” sabi niya. “Gusto ko lang patunayan na hindi nasayang ang ginawa mong pagtitiwala sa akin.”
Lumipas pa ang ilang taon, at sa edad na labingwalo ay pormal na sinimulan ni Gabriel ang sarili niyang technology company. Naging mas malawak ang serbisyo ng kaniyang software, mula sa maliliit na tindahan hanggang sa mas malalaking negosyo. Tinulungan ko siyang ayusin ang mga operasyon habang siya ang namumuno sa pagbuo ng produkto at paglinang ng teknolohiya. Ngunit habang mabilis na lumalago ang aming kumpanya, muling lumitaw si Cora, ngayon ay dala ang dalawang kamag-anak na dating tumangging kumupkop sa kaniya.
Nasa reception sila ng opisina nang dumating ako. Malakas na sinasabi ni Cora sa empleyado na malapit silang pamilya ng may-ari at dapat silang papasukin. Pagkakita sa akin, ngumiti siya na parang wala siyang masamang nasabi sa amin noon. Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na ako ang dalawampung taong gulang na estudyanteng kinakabahang magbilang ng natitirang pera, kaya humarap ako sa kanila at sinabi, “Kung gusto ninyong makausap si Gabriel, sa akin muna ninyo ipaliwanag kung bakit ngayon lang kayo bumalik.”

Bahagi 4

Nawala ang ngiti ni Cora sa aking tanong. Ang isa niyang kasama ay nagsabing wala naman daw masamang intensiyon ang kanilang pagdalaw. Gusto lamang daw nilang ipakita ang suporta nila sa tagumpay ni Gabriel. Ngunit nang tanungin ko kung bakit wala silang naipakitang suporta noong bata pa siya, pare-pareho silang umiwas ng tingin.
“Matagal na iyon, Sofia. Hindi na kailangang balikan,” sabi ni Cora. Napailing ako at ipinaalala sa kaniya ang araw na isang kahon lamang ng lumang gamit ang ibinigay niya sa walong taong gulang na batang nawalan ng mga magulang. Sinabi kong hindi nila maaaring burahin ang mga taong iyon sa alaala ni Gabriel dahil lamang naging matagumpay siya. Biglang nagbago ang tono ni Cora at sinabing baka maaari raw silang tulungan sa isang negosyong nalulugi.
Bago pa ako makasagot, bumukas ang pinto ng opisina. Lumabas si Gabriel, ngayon ay isang matangkad na binatang may mahinahong mukha at matatag na tindig. Tumingin siya sa mga kamag-anak na matagal na niyang hindi nakikita. “Narinig ko ang usapan ninyo,” sabi niya, at biglang natahimik ang lahat.
Lumapit si Cora at sinubukang yakapin siya, ngunit magalang siyang umatras. Sinabi niyang hindi niya nakalimutan ang araw ng libing at ang mga salitang binitiwan ng kaniyang mga kamag-anak. Hindi raw siya galit, pero hindi rin ibig sabihing maaari nilang gamitin ang relasyon nila para humingi ng pera. “Noong kailangan ko ng pamilya, si Ate Sofia lang ang nanatili,” malinaw niyang sinabi.
Namula ang mukha ni Cora, habang ang dalawa niyang kasama ay yumuko. Sinubukan niyang sabihing mali lang daw ang kanilang naging desisyon noon dahil sa hirap ng buhay. Ngunit sinabi ni Gabriel na nauunawaan niyang may mga taong hindi kayang tumanggap ng responsibilidad, at hindi niya sila parurusahan dahil doon. Ang hindi niya papayagan ay ang pag-angkin nila sa tagumpay na hindi naman nila tinulungang buuin.
Tahimik na umalis ang tatlo matapos tumanggi si Gabriel na magbigay ng pera. Hindi na sila nakabalik upang manggulo sa opisina, at nanatiling malinaw ang hangganan ng aming relasyon sa kanila. Pagkasara ng pinto, napansin kong nanginginig nang kaunti ang mga daliri ni Gabriel. Hinawakan ko ang kaniyang kamay, tulad ng ginawa ko noong una kaming umalis sa punerarya.
Dalawang taon ang lumipas, at naging isa sa pinakamalalaking technology company sa Pilipinas ang kumpanyang itinatag niya. Sa edad na dalawampu, kinilala si Gabriel sa mga ulat sa negosyo bilang pinakamayamang tao sa bansa, dahil sa napakalaking halaga ng kaniyang pagmamay-ari sa kumpanya. Nakita ko ang kaniyang pangalan sa mga balita at halos hindi makapaniwala. Muling lumitaw ang mga kakaibang komento sa harap ng aking mga mata, eksaktong nagpapaalala sa pangakong nabasa ko noong walong taong gulang pa lamang siya.
Ngunit hindi marangyang mansiyon o mamahaling kotse ang una kong naisip. Naalala ko ang dalawang mangkok ng sunog na noodles, ang maliit na bangkong ginamit niya sa paghuhugas ng pinggan, at ang gabing palihim siyang umiyak sa kaniyang kuwarto. Dahil dito, nang tanungin niya kung anong regalo ang gusto ko, sinabi kong nais ko lamang makita siyang masaya at malaya sa sakit ng nakaraan. Ngumiti siya at sinabing iyon din ang matagal na niyang pangarap para sa akin.
Isang hapon, bumalik kami sa lumang bahay sa Batangas City na maingat naming pinanatili sa kabila ng pag-unlad ng aming buhay. Umupo kami sa dating hapag-kainan, at nagluto ako ng noodles na may pritong itlog, ngayon ay maayos na ang pagkakaluto. Tumawa si Gabriel matapos tikman iyon at sinabing, “Ate, masarap na talaga ang luto mo ngayon.” Tiningnan ko siya at pabirong tinanong kung nagsisinungaling na naman siya upang hindi ako malungkot.
Umiling siya at kinuha ang kamay ko. “Noong bata ako, akala ko wala nang taong gugustong maging pamilya ko,” mahina niyang sinabi. “Pero noong araw na isinama mo ako pauwi, nagkaroon ako ng dahilan para umasa ulit.” Napaluha ako nang marinig iyon, at sa wakas ay naunawaan kong ang pinakamahalagang bagay na nakuha namin ay hindi kayamanan kundi ang pamilyang pinili naming buuin. Sa maliit na bahay kung saan nagsimula ang lahat, masaya kaming naghapunan bilang magkapatid, alam na hindi na kami kailangang matakot na maiwang mag-isa.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨