Tinulungan ko si Papa magbayad ng kuryente, pero doon ko nalaman na may pangalawa siyang pamilya sa BGC na sinusustentuhan niya ng dalawampung taon

Bahagi 3
Nang harapin ko si Papa at nalaman ni Mama ang totoo, hindi siya sumigaw pero ang katahimikan niya ang mas nakadurog sa akin

Nang makita ni Papa ang picture ng tsinelas, biglang namutla ang mukha niya. Nabitawan niya ang hawak niyang baso ng tubig at tumapon ito sa sahig. Hindi siya agad nakapagsalita. Tumingin siya sa akin na parang hindi niya kilala ang anak na nasa harap niya.

Sabi ko, “Papa, huwag mo nang sabihin na investment iyan. Anong investment ang may pink na tsinelas na may ribbon sa harap ng pinto?” Nanginginig ang boses ko pero pinilit kong tumayo ng diretso. Gusto kong makita niya na hindi na ako bata na maniniwala sa kahit anong palusot niya.

Sinubukan niyang ngumiti. Sabi niya, “Angel, anak, hindi mo naiintindihan. May mga bagay na mas komplikado kaysa sa iniisip mo.” Hinawakan niya ang braso ko pero umiwas ako. Noon ko naramdaman na ang kamay na dati kong pinagkakatiwalaan, iyon na rin ang kamay na nagtago ng sikreto ng dalawampung taon.

Bago pa siya makapagsalita ulit, may narinig kaming yabag mula sa hallway. Nakatayo doon si Mama, hawak ang isang baso ng tubig. Hindi siya umiiyak. Nakatingin lang siya kay Papa na parang ngayon lang niya ito tunay na nakita. Sabi niya, “Ricardo, totoo ba ang sinasabi ni Angel?”

Umupo si Papa sa sofa. Yumuko siya at pinaglaruan ang mga daliri niya. Matagal siyang hindi sumagot. Nang tumingala siya, iba na ang mga mata niya. Hindi na iyon ang Papa na laging may kwento tungkol sa trabaho. Pagod na pagod ang itsura niya.

Sabi niya, “Liza, patawarin mo ako.” At doon, nagsimula siyang umamin. Sabi niya, si Marissa Reyes nga ang babae sa BGC. Siya ang pumalit kay Mama sa bangko noong 2004. Noong una, trabaho lang daw. Nagkikita sila sa bangko, nagkakausap tungkol sa mga client. Pero noong 2005, naging malapit sila. At noong 2007, ipinanganak ang anak nila.

Napaupo si Mama sa kabilang sofa. Hindi siya sumigaw. Hindi siya naghagis ng gamit. Hinawakan niya lang ng mahigpit ang laylayan ng damit niya. Sabi niya, “Kaya pala noong 2005, doon nagsimula ang padala mo. Hindi pala sa kumpanya napunta ang pera.” Naramdaman ko na kahit kalmado siya, bawat salita niya ay may bigat.

Tumingin si Mama sa akin. Sabi niya, “Angel, sabihin mo sa akin ang lahat ng nakita mo. Gusto kong malaman.” Kaya sinabi ko ang mga numero na kabisado ko na. Tuwing ika-15, ₱100,000 kay Marissa Reyes. Dalawampung taon, ₱24,000,000. Noong 2008, ₱4,000,000 para sa bahay. Noong 2012, ₱2,500,000 para sa interior. Noong 2015, ₱1,800,000 para sa kotse. Mula 2018 hanggang 2023, ₱650,000 kada taon para sa tuition. Lahat-lahat, mahigit ₱36,200,000.

Habang sinasabi ko ang mga numero, nanginginig ang kamay ni Mama. Pero hindi siya umiyak. Sabi niya, “₱36,200,000. Samantalang ang jacket ko, walong taon kong tiniis.” Naalala niya ang araw na humingi siya ng bagong jacket. Naalala niya ang birthday niya na walang cake. Naalala niya ang mga gabi na sinabi ni Papa na may meeting siya. Lahat ng iyon, biglang nagdugtong-dugtong sa utak niya.

Sinubukan ni Papa na magpaliwanag. Sabi niya, hindi niya raw gustong sirain ang pamilya namin. Sabi niya, naramdaman niya raw na may responsibilidad siya kay Marissa at sa bata. Akala niya raw, kung kaya niyang sustentuhan ang dalawang pamilya, walang masasaktan. Akala niya raw, kung tahimik lang ang lahat, magiging maayos ang lahat.

Tumingin ako kay Papa at sabi ko, “Papa, hindi mo sinustentuhan ang dalawang pamilya. Sinustentuhan mo ang isa, at pinagtiis mo ang isa.” Hindi ko na napigilan ang luha ko. Pero hindi ito luha ng bata. Luha ito ng anak na sa wakas ay nakikita na nang malinaw ang tatay niya.

Nagalit si Papa. Sabi niya, “Akin ang kumpanya! Ako ang nagpalago niyan! Ako ang nagpuyat, ako ang nakipag-meeting!” Tumayo siya at naglakad-lakad sa sala. Sabi niya, kung malalaman ito ng ibang tao, masisira ang kumpanya. Kung masisira ang kumpanya, mawawalan kami ng lahat. Sinabi niya pa na ang anak niya kay Marissa, labing-siyam na ngayon, nag-aaral sa international school, at kailangan daw niya ng suporta.

Hindi sumagot si Mama agad. Tinitigan niya si Papa ng matagal. Pagkatapos, nagsalita siya ng mahina pero buo. Sabi niya, “Ricardo, ang kumpanya na sinasabi mong sa iyo, ang panimula niyan ay pera ng mga magulang ko. ₱2,500,000 na inipon nila sa buong buhay nila. Ibinigay ko sa iyo kasi nagtiwala ako. Hindi ko ibinigay para ipambili mo ng bahay sa ibang babae.”

Doon, natahimik si Papa. Parang ngayon lang niya naalala kung saan talaga nanggaling ang lahat. Naalala niya ang araw na ibinigay ni Mama ang dowry niya. Naalala niya ang sinabi niya noon, “Hindi kita pababayaan.” Ang mga salitang iyon, ngayon ay bumabalik sa kanya na parang sampal.

Umupo ulit si Papa. Sabi niya, “Liza, hindi ko naman kinalimutan iyon. Kaya nga hindi ako umalis. Dito pa rin ako umuuwi. Kayo pa rin ang pamilya ko.” Pero umiling si Mama. Sabi niya, “Umuuwi ka, pero hindi ka buo dito. Ang katawan mo nandito, pero ang isip mo at ang pera mo, nasa BGC.” Ang boses ni Mama ay hindi galit, pero may sakit na hindi maitago.

Lumapit ako kay Mama at hinawakan ko ang kamay niya. Malamig ang kamay niya, pero mahigpit ang hawak niya sa akin. Sabi ko, “Mama, hindi ka nag-iisa. Nandito ako.” Tumingin siya sa akin at sa unang pagkakataon ngayong gabi, tumulo ang luha niya. Hindi malakas, tahimik lang. Pinunasan niya ito agad, parang ayaw niyang makita ni Papa na nasasaktan siya.

Sinabi ni Papa na aayusin niya. Sabi niya, kakausapin niya si Marissa. Sabi niya, titigilan niya ang padala. Pero hindi ako naniwala agad. Dalawampung taon siyang nagsinungaling. Hindi sapat ang isang “aayusin ko” para burahin iyon. Kailangan namin ng mas malinaw na hakbang, hindi lang pangako.

Kaya nagsalita ako. Sabi ko, “Mama, bukas, samahan mo ako sa bangko. Kailangan mong magkaroon ng sarili mong bank account na ikaw lang ang may hawak. At hindi ka pipirma sa kahit anong papel na ibibigay ni Papa nang hindi natin binabasa ng mabuti.” Tumingin si Mama sa akin at tumango. Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon namin ngayong gabi.

Sabi ni Mama, “Sige, Angel. Bukas, samahan mo ako.” Pagkatapos, tumayo siya at pumunta sa kusina. Kumuha siya ng tubig at uminom ng dahan-dahan. Nakita ko ang likod niya, pagod pero hindi bumagsak. Sa loob ng dalawampung taon, siya ang nagbuhat ng bahay na ito. Ngayon, sa unang pagkakataon, siya naman ang kailangang buhatin.

Si Papa ay nanatili sa sala. Hindi siya pumasok sa kuwarto namin. Humiga siya sa sofa at tumalikod. Narinig ko siyang nag-text, pero hindi ko na tinanong kung kanino. Alam ko na kung kanino. Hindi pa tapos ang kwento. Hindi pa niya inaayos ang lahat. Pero ngayong gabi, hindi na kami ang nagbubulag-bulagan.

Bago ako matulog, nilagay ko ang lahat ng screenshot at bank records sa cellphone ni Mama. Sabi ko, “Mama, ito ang kopya mo. Ikaw ang may-ari ng kwentong ito, hindi lang ako.” Hinawakan ni Mama ang cellphone at tinitigan ang mga numero. Sabi niya, “Ang laki pala. Ang laki ng nawala sa atin.” Hindi siya galit sa pera. Nalulungkot siya sa mga taon na hindi na maibabalik.

Humiga kami ni Mama sa iisang kama, tulad noong bata pa ako at natatakot ako sa kulog. Hinawakan niya ang kamay ko. Sabi niya, “Angel, pagod na ako. Pero hindi ako susuko.” At doon ko naintindihan na si Mama ay hindi mahina. Siya ay isang babae na nagmahal ng buo, nagtiwala ng buo, at ngayon, sa wakas, nakikita na niya ang totoo nang hindi na kailangang magkunwari.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖