Bahagi 3
Nalaman ko na hindi aksidente ang pagkasira ng entry ko nang makita ko ang totoo nilang pinag-usapan sa group chat namin
Alas dos na ng madaling araw pero gising pa rin ako sa maliit na hotel room sa Pasay.
Malamig yung aircon pero hindi ako nilalamig. Mas malamig yung pakiramdam na naiwan ako ng dalawang tao na akala ko kakampi ko.
Nakatitig ako sa kisame. Katabi ko sa kama yung maleta ko. Hindi ko pa rin binubuksan. Nandoon pa rin yung jacket, yung wool na medyas, at yung mga damit na inayos ko para sa Boracay. Parang ang layo na ng Boracay. Parang ibang buhay na yun.
Nag-vibrate ulit yung cellphone ko. Si Carlo.
“Kat, nasaan ka? Umuwi ka na. Nag-aalala kami sa’yo.”
Pagkatapos, isa pa.
“Huwag mo nang palakihin. Nag-sorry na si Maya. Ano pa ba gusto mo?”
Hindi ako sumagot. Hindi dahil wala akong maisagot. Dahil pagod na akong magpaliwanag sa taong ayaw makinig.
Pagkalipas ng ilang minuto, si Maya naman.
Mahaba yung message niya. Sabi niya, hindi niya talaga sinasadya. Sabi niya, akala niya matutuwa ako. Sabi niya, ang cute daw talaga ng palaka. Sabi niya, sana raw maintindihan ko na gusto lang niya akong tulungan na mabawasan yung pressure.
Sa dulo, may kasama pang screenshot. Nag-transfer siya ng ₱5,000 sa bank account ko. Sabi niya, yun daw yung pambayad sa entry fee. Sabi niya, sana raw ayos na kami.
Tiningnan ko yung ₱5,000. Hindi ako natuwa. Hindi ako nagalit. Parang may tumusok lang sa akin. Kasi para sa kanila, lahat ng sakit, may presyo. Yung ticket ko, may presyo. Yung puyat ko, may presyo. Yung iisang nomination slot ko, may presyo. At yung presyo, ₱5,000 lang.
Hindi ko ginalaw yung pera. Hindi ko rin binalik agad. Gusto kong isipin muna kung ano yung tama. Ayokong magdesisyon habang galit ako. Ayokong maging katulad nila na padalos-dalos.
Binuksan ko yung group chat namin. Gusto kong balikan yung lahat. Gusto kong makita kung kailan ba talaga nagsimula yung ganitong pattern.
Nakita ko yung lumang usapan. Yung pustahan nila tungkol sa hotel room. Si Carlo yung nag-message, “Taya tayo, ilang araw bago niya mapansin na triple room na tayo?” Sumagot si Maya ng tawa. “Tatlong araw. Hindi niya titingnan yung booking.” At totoo nga, tatlong araw bago ko napansin na sa folding bed ako matutulog.
Nakita ko rin yung pustahan tungkol sa itinerary. “Palitan natin yung museum ng escape room. Taya tayo kung mapapansin niya.” Tapos may emoji pa ng tawa. Ako yung natuwa nung una kasi akala ko surprise. Yun pala, pustahan lang.
Habang nag-i-scroll ako, mas bumibigat yung dibdib ko. Hindi ito isang beses lang. Hindi ito dalawang beses lang. Paulit-ulit. At bawat beses, ako yung pinagtatawanan. Ako yung huling nakakaalam.
Pagkatapos, nakita ko yung pinaka-masakit.
Dalawang gabi bago ipasa yung entry ko, nag-message si Maya kay Carlo.
“Lagyan ko kaya ng palaka yung main artwork niya? Ang cute, di ba? Taya tayo kung kailan niya mapapansin.”
Sumagot si Carlo. Hindi siya nagalit. Hindi niya sinabing huwag. Ang sabi niya, “Sige, gawin mo. Tingnan natin kung kailan niya mapapansin. Baka sa awarding pa.”
At may kasunod pa. Nag-send si Maya ng laughing emoji. Sumagot si Carlo ng, “Basta huwag mo munang sabihin. Mas masaya pag surprise.”
Doon ako napahinto. Hindi pala aksidente. Hindi pala biglaang naisip lang ni Maya nung araw na pinasa niya. Pinagplanuhan nila. Pinagtawanan nila. At si Carlo, alam niya. Alam niya bago pa man mangyari.
Sa mga oras na yun, naramdaman ko na parang may bumagsak sa loob ko. Hindi lang yung qualification ko yung nawala. Yung tiwala ko, nawala rin. Kasi kung si Carlo, na boyfriend ko, kaya niyang pagtawanan yung pinaghirapan ko, sino pa yung magtatanggol sa akin?
Tumulo yung luha ko. Hindi ko pinigilan. Hinayaan ko lang. Kasi ang tagal ko nang pinipigilan. Sa condo, hindi ako umiyak. Sa harap nila, hindi ako umiyak. Gusto ko kasing ipakita na matatag ako. Pero ngayon, mag-isa ako, puwede na akong umiyak.
Umiyak ako hindi dahil mahina ako. Umiyak ako dahil sa wakas, malinaw na sa akin. Hindi ako yung OA. Hindi ako yung masyadong sensitibo. Ako yung taong paulit-ulit na ginawang biro, at paulit-ulit na nagparaya.
Pagkatapos kong umiyak, parang may lumuwag ulit. Hindi pa rin ako buo, pero mas malinaw na yung isip ko. Hindi na ako nagtatanong kung ako ba yung mali. Alam ko na kung ano yung totoo.
Binuksan ko yung laptop ko. Binuksan ko yung email ng Sinag. Gusto kong sumulat sa organizers. Gusto kong ipaliwanag na hindi ako yung nagpasa. Gusto kong ipaliwanag na may gumalaw ng file ko nang walang pahintulot ko. Hindi ako umaasa na babawiin nila yung desisyon. Gusto ko lang na malinis yung pangalan ko.
Sumulat ako nang maayos. Sinabi ko na ako yung nominado ng academy. Sinabi ko na ako yung gumawa ng obra. Sinabi ko na hindi ko pinahintulutan yung pag-edit at pag-submit. Sinabi ko na nirerespeto ko yung rules nila. At tinanong ko kung ano yung puwede kong gawin para makasali ulit sa susunod na taon.
Pagkatapos kong i-send, hindi ako makatulog. Paulit-ulit kong binubuksan yung email. Parang bata na naghihintay ng sagot. Gusto kong may magsabi na hindi ako yung may kasalanan.
Kinabukasan ng umaga, dumating yung sagot. Maikli lang pero malinaw.
Sinabi nila na final na yung disqualification ngayong taon. Hindi na puwedeng bawiin. Pero nilinaw nila na naiintindihan nila yung sitwasyon. Nilagay nila sa record na unauthorized submission yung nangyari. At sinabi nila na puwede akong mag-apply ulit sa susunod na taon, basta ako mismo yung mag-submit at walang ibang gagalaw ng file.
Binasa ko yung email ng tatlong beses. Masakit pa rin. Kasi yung slot ngayong taon, wala na. Yung kalahating buwan na puyat, hindi na mababawi. Pero kahit papaano, malinis yung pangalan ko. Hindi ako yung naglagay ng palaka. Hindi ako yung lumabag sa rules.
Nag-message ulit si Carlo habang nag-aalmusal ako. Sabi niya, “Umuwi ka na. Nasa Boracay na kami bukas. Hindi ka ba sasama?” Parang walang nangyari. Parang yung ticket at yung contest, maliit na bagay lang na puwedeng kalimutan pag nag-beach na.
Hindi ako sumagot agad. Tinapos ko muna yung kape ko. Tiningnan ko yung bintana ng hotel. Maingay sa labas. May mga tricycle, may mga nagtitinda. Pero sa loob ng kuwarto ko, tahimik. At sa tahimik na yun, narinig ko yung sarili ko.
Tumawag si Carlo. Sa wakas, sinagot ko. Hindi para makipag-away. Para sabihin yung totoo.
“Kat, sa wakas sumagot ka,” sabi niya. Medyo naiinis pero parang natuwa.
“Carlo, nakita ko yung group chat,” sabi ko. Kalma yung boses ko. “Alam mo pala yung tungkol sa palaka bago pa man niya ipasa. Nagpustahan pa kayo.”
Tumahimik siya ng ilang segundo. Pagkatapos, narinig ko yung boses ni Maya sa likod. “Carlo, sino yan? Si Kat ba? Sabihin mo mag-sorry na ako.”
Sumagot si Carlo, “Hindi naman yun ganun. Biro lang yun. Hindi namin akalaing magiging ganun ka-seryoso yung judges.”
“Carlo, hindi biro yung kalahating buwan na puyat ko,” sabi ko. “Hindi biro yung iisang slot ng academy. At hindi biro na ako yung huling nakakaalam sa lahat.”
“Hindi ka ba pwedeng mag-move on?” sabi niya. “Binayaran ka na ni Maya ng ₱5,000. Ano pa ba gusto mo? Gusto mo ba lumuhod kami?”
Doon ako napangiti nang mapait. Kasi yun yung lagi nilang iniisip. Na pag nag-sorry at nagbayad, tapos na. Na pag umiyak si Maya, ako na yung dapat magpatawad.
“Hindi pera yung kailangan ko,” sabi ko. “Kailangan ko na tratuhin ninyo akong tao. Na tanungin ninyo ako bago ninyo galawin yung gamit ko. Na hindi ninyo ako gawing pustahan.”
Narinig ko si Maya na umiiyak na sa likod. “Kat, please, huwag ka nang ganyan. Nasasaktan na rin ako.”
At doon ko na-realize yung pinaka-malaking totoo. Sa tuwing nasasaktan ako, si Maya yung umiiyak. At sa tuwing umiiyak si Maya, si Carlo yung nagtatanggol sa kanya. Ako, ako yung laging naiiwan. Ako yung laging kailangang magparaya.
“Hindi na ako babalik sa condo habang nandoon kayo,” sabi ko. “Pag nasa Boracay na kayo, kukunin ko yung mga gamit ko. Hindi ako magpapakita para makipag-away. Kukunin ko lang yung akin.”
“Anong ibig mong sabihin?” sabi ni Carlo. Biglang tumaas yung boses niya. “Nakikipag-break ka ba?”
Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko yung maleta ko. Tiningnan ko yung Iceland booking ko sa cellphone. ₱38,500 yung binayaran ko para sa ticket. Sarili kong pera. Sarili kong desisyon. Walang pustahan. Walang nagbiro.
“Hindi ko pa alam kung ano yung tawag dito,” sabi ko. “Ang alam ko lang, kailangan ko munang piliin yung sarili ko.”
Pagkatapos nun, binaba ko yung tawag. Hindi ako nag-block. Hindi ako nag-delete. Binaba ko lang. Kasi pagod na ako. Gusto ko nang magpahinga.
Pagkatapos ng tawag, ginawa ko yung maliit pero mahalagang desisyon na matagal ko nang dapat ginawa.
Una, binalik ko yung ₱5,000 kay Maya. Nag-transfer ako pabalik sa bank account niya. Nag-message ako ng maikli. “Hindi ito tungkol sa pera. Hindi ko tatanggapin yung bayad para sa isang bagay na hindi mababayaran ng pera.”
Pangalawa, pinalitan ko yung password ng laptop ko, ng email ko, at ng cloud ko. Lahat ng file ng artwork ko, nilipat ko sa bagong folder na ako lang yung may access. Hindi dahil paranoid ako. Dahil natutunan ko na. Yung mga bagay na pinaghirapan ko, kailangan kong protektahan.
Pangatlo, nag-email ako sa academy. Sinabi ko na ako mismo yung mag-aasikaso ng application ko sa susunod na taon. Sinabi ko na hindi na ako magpapasa ng file sa ibang tao. Sinabi ko na gusto kong ayusin yung record ko. Hindi ako humingi ng special treatment. Gusto ko lang ng malinaw na simula.
Pang-apat, nag-message ako sa guard ng condo namin sa Quezon City. Sinabi ko na pag umalis na sila Carlo at Maya papuntang Boracay, pupunta ako para kunin yung mga gamit ko. Sinabi ko na hindi ako makikipag-away. Gusto ko lang kunin yung laptop ko, yung mga sketchbook ko, at yung mga damit ko.
Habang ginagawa ko yun, naramdaman ko na nanginginig pa rin yung kamay ko. Pero hindi na ito takot. Ito yung pagod na may kasamang tapang. Parang unang beses na ako yung nagdesisyon para sa sarili ko nang hindi naghihintay ng permiso nila.
Hapon na nang ayusin ko yung maleta ko para sa Iceland. Inilagay ko yung makapal na jacket. Inilagay ko yung wool na medyas. Inilagay ko yung passport ko. Inilagay ko yung sketchbook na hindi ko pa natatapos. Gusto kong mag-drawing sa Iceland. Gusto kong makita yung aurora at maalala kung bakit ko ba gustong magpinta.
Nag-book ako ng Grab papuntang airport. Habang nasa biyahe, tiningnan ko yung mga larawan ng Iceland sa cellphone ko. Malamig. Malawak. Tahimik. Parang yung kailangan ko ngayon. Hindi yung maingay na tawa ng dalawang tao na akala ko masaya akong kasama.
Sa airport, habang naghihintay ng boarding, nag-message ulit si Maya. Sabi niya, “Kat, nasa Boracay na kami bukas. Mag-enjoy ka sa Iceland mo. Sana hindi ka na galit pagbalik mo.” Parang ako pa yung kailangang magbago. Parang ako pa yung kailangang bumalik na masaya.
Hindi ako sumagot. Tiningnan ko yung boarding pass ko. Tiningnan ko yung pangalan ko. Katrina. Ako. Hindi ako yung babaeng pinagtatawanan sa group chat. Hindi ako yung babaeng kailangang magparaya para lang matahimik sila. Ako yung babaeng nagpuyat ng kalahating buwan para sa pangarap niya.
Sumakay ako sa eroplano. Umupo ako sa tabi ng bintana. Paglipad namin, tiningnan ko yung Maynila mula sa taas. Maliit. Malayo. At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, hindi ako natakot na mag-isa. Natakot ako nung kasama ko sila. Ngayon, mag-isa ako, pero pakiramdam ko, ligtas ako.
Hindi pa tapos yung kuwento. Alam ko, pagbalik ko, kailangan ko pa ring harapin si Carlo at si Maya. Kailangan ko pa ring kunin yung mga gamit ko. Kailangan ko pa ring ayusin yung tungkol sa condo at sa deposit namin. Pero sa ngayon, may isa akong malinaw na desisyon. Hindi na ako babalik sa dati. Hindi na ako papayag na gawin ulit akong pustahan.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko sila sa harap ng lahat at hindi na ako nagpadala sa iyak nila dahil sa wakas pinili ko na ang sarili ko
Pagbalik ko mula sa Iceland, iba na yung pakiramdam ng katawan ko.
Hindi na mabigat. Hindi na pagod na pagod. Malamig pa rin sa alaala ko yung -15 degrees, pero mainit yung dibdib ko. Kasi sa unang pagkakataon, may nagawa ako na ako lang yung nagdesisyon. Walang pustahan. Walang nagbiro. Walang naghintay na mapahiya ako.
Sa Iceland, nakita ko yung aurora. Nakaupo ako sa malamig na bato, nakabalot sa makapal na jacket, habang tinitingnan yung berdeng ilaw na sumasayaw sa langit. Walang nagsasalita. Walang tumatawa sa akin. Ako lang at yung langit. At doon ko naalala kung bakit ako nagpipinta. Hindi para sa award. Hindi para sa nomination. Para sa pakiramdam na yun. Yung pakiramdam na may maganda pa rin sa mundo kahit sinaktan ka.
Nag-drawing ako doon. Maraming sketches. Yung aurora. Yung mga bundok na may yelo. Yung maliit na bahay na may ilaw. Hindi perpekto. Pero akin. Walang watermark na palaka. Walang ibang kamay na gumalaw. Ako lang.
Paglapag ng eroplano ko sa Maynila, binuksan ko yung cellphone ko. Maraming message. Si Carlo, si Maya. Pareho pa rin yung tono.
“Kat, nakabalik ka na? Umuwi ka na dito. Usap tayo.”
“Kat, nag-enjoy ka ba? Kami rin, nag-enjoy sa Boracay. Sana okay ka na.”
Hindi ako sumagot agad. Nagpahinga muna ako sa maliit na hotel sa Pasay. Inayos ko yung mga gamit ko. Tiningnan ko yung mga litrato ko sa Iceland. Pinili ko yung isa na pinaka-gusto ko. Yung aurora na parang kurtina ng ilaw. Nilagay ko yun bilang wallpaper ng cellphone ko. Para maalala ko na kaya kong maging masaya nang mag-isa.
Kinabukasan, nag-message ako kay Carlo. Maikli lang. “Pupunta ako sa condo mamaya para kunin yung mga gamit ko. Ayokong makipag-away. Gusto ko lang kunin yung akin.”
Sumagot siya agad. “Sige, nandito kami. Mag-usap tayo ng maayos.”
Alam kong hindi magiging maayos. Pero kailangan kong pumunta. Kasi nandoon yung laptop ko, yung mga sketchbook ko, yung mga damit ko, at yung parte ko ng deposit sa condo. ₱50,000 yung kabuuang deposit namin. ₱25,000 yung akin. Hindi ko yun puwedeng iwan lang. Pinaghirapan ko yun.
Pagdating ko sa condo namin sa Quezon City, iba na yung pakiramdam. Dati, pagbubukas ko ng pinto, amoy sunblock at tawa. Ngayon, amoy Boracay pa rin. May mga bag pa sa sahig. May mga sticker pa sa mesa. Nandoon sila Carlo at Maya, nakaupo sa sofa. Parang naghihintay.
“Kat,” sabi ni Carlo. Tumayo siya. “Buti bumalik ka. Miss ka na namin.”
Hindi ako umupo. Tumayo lang ako malapit sa pinto. Hawak ko yung maleta ko na maliit. “Hindi ako bumalik para bumalik,” sabi ko. “Bumalik ako para kunin yung mga gamit ko.”
Tumayo rin si Maya. Yung mata niya, namumula na agad. “Kat, huwag ka naman ganyan. Nag-enjoy kami sa Boracay pero lagi ka naming naiisip. Sabi ko kay Carlo, sana nandun ka.”
Tiningnan ko siya. Dati, pag umiiyak siya, ako yung unang nagpapaubaya. Ngayon, hindi na. Hindi dahil wala na akong puso. Dahil alam ko na, yung iyak niya, hindi na yun yung buong kuwento.
“Maya, hindi ako galit dahil hindi ako nakasama sa Boracay,” sabi ko. “Galit ako dahil ginawa ninyo akong pustahan. Galit ako dahil ginalaw mo yung entry ko nang hindi mo ako tinatanong.”
“Sinabi ko na nga, hindi ko sinasadya,” sabi ni Maya. Umiiyak na siya. “Binayaran ko na nga yung ₱5,000. Binalik mo pa. Ano pa ba gusto mo?”
“Hindi pera yung isyu,” sabi ko. Kalma pa rin ako. “Yung isyu, hindi ninyo ako nirespeto. Yung isyu, alam ni Carlo yung tungkol sa palaka bago pa man niya ipasa. Nagpustahan pa kayo.”
Biglang tumahimik si Carlo. Tiningnan niya si Maya. Tiningnan niya ako. “Kat, huwag mo nang ungkatin yan. Tapos na yun. Nag-move on na kami. Ikaw na lang yung hindi.”
“Hindi ako yung hindi nag-move on,” sabi ko. “Ako yung nawalan ng qualification. Ako yung nawalan ng slot. Kayo, nag-Boracay kayo na parang walang nangyari.”
Doon, biglang tumaas yung boses ni Carlo. “Ano ba talaga gusto mo? Gusto mo ba na lumuhod kami? Gusto mo ba na sirain namin yung friendship namin dahil sa isang contest na puwede mo naman ulitin next year?”
“Gusto ko na aminin ninyo yung totoo,” sabi ko. “Na hindi ito biro. Na pinagplanuhan ninyo. Na hindi ninyo ako tinanong kahit isang beses.”
Natahimik si Maya. Tumigil siya sa pag-iyak ng saglit. Tiningnan niya yung sahig. Pagkatapos, mahina siyang nagsalita.
“Sige, aaminin ko,” sabi niya. “Nagselos ako. Nagselos ako kasi ikaw yung nakuha sa nomination. Ikaw yung may slot. Ako, wala. Gusto kong maramdaman mo rin yung pakiramdam na hindi ka mahalaga. Kasi yun yung nararamdaman ko pag kasama kayo ni Carlo.”
Doon ako natigilan. Hindi ko inaasahan yung pag-amin na yun. Akala ko sasabihin niya na nagbibiro lang siya. Pero sa wakas, nagsabi siya ng totoo. Masakit, pero totoo.
“At ikaw, Carlo?” sabi ko. Tiningnan ko siya. “Bakit ka pumayag?”
Huminga siya ng malalim. Umupo siya. “Kasi… natatawa ako pag kasama si Maya,” sabi niya. Mahina yung boses niya. “Gusto ko yung pakiramdam na masaya. Pag kasama ka, lagi kang seryoso sa art mo, lagi kang pagod, lagi kang may deadline. Pag kasama si Maya, magaan. Hindi ko naisip na masasaktan ka ng ganun kalala.”
Doon ko naintindihan. Hindi ako yung problema. Yung problema, pinili niya yung magaan kaysa sa totoo. Pinili niya yung tawa kaysa sa respeto.
“Carlo, hindi ko hinihiling na maging magaan ako palagi,” sabi ko. “Hinihiling ko lang na huwag mo akong gawing katawa-tawa para lang matawa yung iba.”
Tumulo yung luha ko. Pero hindi ako huminto. Hindi ako nagpigil. Kasi sa wakas, nagsasalita na ako nang hindi ako natatakot na sabihin na OA ako.
“Nag-email ako sa Sinag,” sabi ko. “Sinabi ko na hindi ako yung nagpasa. Nilinaw nila sa record na unauthorized submission yung nangyari. Puwede akong mag-apply ulit next year. Hindi nawala yung pangalan ko. Pero yung tiwala ko sa inyo, yun yung nawala.”
Tiningnan ko silang dalawa. “At nag-email din ako sa academy. Sinabi ko na ako mismo yung mag-aasikaso ng application ko. Hindi na ako magpapasa ng file sa ibang tao.”
Biglang nagsalita si Maya. “So ano ngayon? Makikipag-break ka na kay Carlo? Hindi na tayo magkaibigan?”
“Hindi ko alam kung ano yung tawag sa atin ngayon,” sabi ko. “Ang alam ko lang, hindi na ako papayag na ulitin ninyo yung ginawa ninyo. At hindi na ako titira dito.”
Pumunta ako sa kuwarto. Kinuha ko yung laptop ko. Kinuha ko yung mga sketchbook ko. Kinuha ko yung mga damit ko. Kinuha ko yung mga gamit ko sa banyo. Habang nag-iimpake ako, tahimik lang sila sa sala. Walang tumatawa. Walang nagbibiro. Parang sa wakas, naramdaman nila kung gaano kabigat yung nawala.
Pagbalik ko sa sala, dala ko yung maleta ko. “Yung deposit,” sabi ko. “₱25,000 yung parte ko. Gusto kong maibalik yun sa akin ngayong linggo. Hindi ako magpapadala sa iyak o sa sorry. Gusto kong maayos natin to nang maayos.”
Tiningnan ako ni Carlo. “Kat, seryoso ka ba? Pera na lang ba yung mahalaga sa’yo ngayon?”
“Hindi pera lang,” sabi ko. “Proteksyon to. Pinaghirapan ko yung pera na yun. Hindi ko hahayaang mawala lang yun dahil ayaw ninyong ayusin.”
Tumango si Carlo. Sa unang pagkakataon, hindi siya nakipagtalo. “Sige, ibabalik ko. I-transfer ko sa bank account mo bukas.”
Kinuha ko yung spare key ko mula sa bulsa ko. Yung key na kinuha ko nung gabing umalis ako. Inilagay ko sa mesa. “Ito yung susi ko. Wala na akong susi dito. Hindi na ako babalik nang hindi nagsasabi. At pinalitan ko na rin yung password ng lahat ng account ko. Hindi na kayo makakagalaw ng file ko.”
Tiningnan ako ni Maya. “Kat, sorry talaga. Hindi ko talaga naisip na ganun kalaki yung magiging epekto.”
Alam kong nagsasabi siya ng totoo sa pagkakataong ito. Pero hindi sapat yung sorry para ibalik yung dati. Yung dati, tapos na.
“Tinatanggap ko yung sorry mo,” sabi ko. “Pero hindi ibig sabihin nun na babalik tayo sa dati. Kailangan ko munang ayusin yung sarili ko.”
Lumabas ako ng condo. Hindi ako lumingon. Hindi dahil galit ako. Dahil alam kong pag lumingon ako, baka magduda ulit ako. At ayokong magduda. Gusto kong magpatuloy.
Pagdating ko sa bagong maliit na apartment ko sa Quezon City, tahimik. Walang tawa na naghihintay. Walang pustahan. Ako lang. Inilagay ko yung mga gamit ko. Inilagay ko yung laptop ko sa mesa. Inilagay ko yung sketchbook ko. At sa dingding, sinabit ko yung litrato ng aurora na kinunan ko sa Iceland.
Yung litrato na yun, paalala na kaya kong maging masaya nang mag-isa. Na kaya kong maglakbay nang mag-isa. Na kaya kong magdesisyon nang mag-isa.
Kinabukasan, dumating yung transfer ni Carlo. ₱25,000. Saktong-sakto. Walang kulang. Hindi ako nag-message ng thank you na mahaba. Nag-message lang ako ng, “Natanggap ko na. Salamat sa pag-ayos.” Kasi ayokong magpanggap na ayos na ang lahat. Gusto ko lang na maayos yung dapat ayusin.
Sa mga sumunod na linggo, nagtrabaho ako. Nagpinta ako. Tinapos ko yung mga sketches ko mula sa Iceland. Gumawa ako ng bagong series. Yung series, tungkol sa pagiging mag-isa pero hindi nalulungkot. Tungkol sa lamig na may ilaw. Tungkol sa babaeng naglakbay mag-isa at bumalik na mas matatag.
Nag-apply ako ulit sa Sinag para sa susunod na taon. Ako mismo yung nag-submit. Ako mismo yung nag-check ng file ng tatlong beses. Walang palaka. Walang watermark. Walang ibang kamay. Ako lang. At habang pinipindot ko yung submit, naramdaman ko na parang bumabalik yung kalahating buwan na nawala sa akin. Hindi na yun yung puyat na may takot. Yun yung puyat na may pag-asa.
Isang gabi, nag-message si Maya. Hindi na siya umiiyak. Sabi niya, “Kat, namimiss kita. Hindi ko hinihiling na magkaibigan ulit tayo agad. Gusto ko lang sabihin na nagsisisi ako. At nagpapa-therapy na ako para sa selos ko.” Hindi ako sumagot agad. Pero binasa ko ng tatlong beses. At sa wakas, nag-reply ako ng maikli. “Salamat sa pag-amin. Sana maging maayos ka rin.” Hindi ko sinabing ayos na kami. Pero binuksan ko yung pinto ng kaunti. Hindi para bumalik. Para magpatawad nang hindi na kailangang magparaya.
Si Carlo, nag-message din. Sabi niya, “Kat, naiintindihan ko na ngayon. Hindi ko dapat ginawang biro yung nararamdaman mo. Sana dumating yung araw na mapatawad mo ako.” Hindi ako nag-reply ng mahaba. Sabi ko lang, “Sana nga. Pero sa ngayon, kailangan kong unahin yung sarili ko.” Kasi totoo yun. Hindi ako galit. Hindi na ako umiiyak gabi-gabi. Pero hindi ko na rin kailangang bumalik para patunayan na kaya kong magpatawad.
Ngayon, gabi-gabi, nagluluto ako sa maliit na apartment ko. Minsan, sinigang. Minsan, itlog lang at kanin. Walang nagtatanong kung bakit ako seryoso. Walang nagtatawa sa akin pag pagod ako. May mga araw na malungkot pa rin ako. May mga araw na naaalala ko yung Boracay na hindi natuloy, yung contest na nawala. Pero mas maraming araw na tahimik at payapa.
Sa mesa ko, may maliit na frame ng aurora. Sa tabi nun, may sketchbook na puno ng bagong drawings. Sa cellphone ko, may bagong wallpaper. Hindi na yung group chat. Hindi na yung screenshot ng cancelled ticket. Yung aurora na. Yung paalala na may maganda pa rin sa dulo ng lamig.
Minsan, iniisip ko, kung hindi kinansela yung ticket ko, kung hindi nilagyan ng palaka yung entry ko, magkasama pa rin kaya kami? Baka oo. Pero hindi ako yung totoo. Ako yung babaeng laging nagpaparaya. Ako yung babaeng laging huling nakakaalam. At ayokong maging siya ulit.
Ngayon, ako na yung nagdesisyon kung saan ako pupunta. Ako na yung nagdesisyon kung sino yung isasama ko. At kung may magtanong sa akin kung bakit ako umalis, sasabihin ko lang yung totoo. Umalis ako hindi dahil hindi ako marunong magpatawad. Umalis ako dahil sa wakas, natutunan kong mahalin yung sarili ko nang hindi na kailangang humingi ng permiso.
Sa wakas, ako na ang pipili kung saan ako pupunta, at kung sino ang sasama sa akin.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
