Isang mahinang tunog ang muling umalingawngaw mula sa monitor sa dingding.

PART 2:

Napatigil ang 2 gwardiya sa kanilang pagkakahawak sa mga braso ni Kiko.

Mabilis na tumingin si Dr. Alcantara sa screen ng monitor sa tapat ng kama.

Mula sa tuwid na linya, lumitaw ang 1 maliit na kurba, kasunod ang isa pa.

“May reaksyon ang puso,” bulong ng nars na si Vivian habang nanlalaki ang mga mata.

Muling pinisil ni Kiko ang likod ng leeg ng bata at hinaplos nang mabilis ang dibdib nito gamit ang tuyong bimpo.

Biglang umubo ang 7 taong gulang na si Carlo at naglabas ng maitim na likido mula sa kanyang bibig patungo sa lababo.

Huminga nang malalim ang bata at dahan-dahang gumalaw ang kanyang mga daliri.

“Carlo!” sigaw ni Don Rafael habang mabilis na lumuhod sa tabi ng lababo.

Kinuha ng mga nars ang bata upang ibalik sa malinis na higaan at ikinabit ang oxygen mask sa mukha nito.

Umabot sa 85 ang heart rate ng bata sa loob lamang ng 2 minuto.

Bumalik ang kulay rosas sa mga labi ng pasyente.

Nakatayo lamang si Dr. Alcantara sa gitna ng silid, hindi makapagsalita at nanginginig ang mga kamay.

“Paano… paanong nangyari ito?” tanong ng doktor habang nakatitig sa monitor.

 

Humarap si Kiko at inilapag ang maliit na piraso ng dahon na nakuha niya kanina sa bulsa ng bata bago pa man ito buhatin.

“Nainom niya ang katas ng ligaw na belladonna mula sa inyong paso sa labas ng mansyon,” paliwanag ni Kiko sa mahinahong tinig.

“Ang lason nito ay nagpapabagal sa pulso hanggang sa magmukhang patay ang katawan, ngunit nananatiling buhay ang utak kung mapapababa ang temperatura at mapipilitang sumuka.”

Kinuha ni Dr. Alcantara ang dahon at tiningnan ito sa ilalim ng ilaw.

Napagtanto ng punong doktor na nagkamali sila sa kanilang paunang pagsusuri nang ideklara nilang cardiac arrest ang sanhi nang hindi sinusuri ang mga labi ng pasyente.

“Ipinagpalagay namin na inatake lamang siya sa puso dahil sa dehydration,” pag-amin ng doktor habang yumuyuko sa kahihiyan.

 

Lumapit si Don Rafael kay Kiko.

Tiningnan ng bilyonaryo ang maruming damit ng binatilyo, ang basang tsinelas nito, at ang mga gasgas sa kanyang mga kamay.

“Ilang taon ka na, iho?” tanong ni Don Rafael, basag ang boses mula sa labis na emosyon.

“Labing-tatlong taong gulang po,” sagot ni Kiko.

“Nasaan ang iyong mga magulang? Bakit narito ka sa ospital sa ganitong oras?” tanong muli ng mayamang negosyante.

“Wala na po akong mga magulang mula noong 8 taong gulang ako,” sagot ni Kiko.

“Nakatira po ako sa mga bangketa sa labas ng pamilihan, at sumilong lamang po ako rito dahil sa bagyo.”

Natahimik ang buong silid bilang 204.

Ang 2 gwardiya na kanina ay handang kumaladkad sa kanya ay nagbaba ng kanilang mga ulo sa labis na paggalang.

Lumapit si Vivian at iniabot ang 1 malinis na tuwalya kay Kiko upang patuyuin ang kanyang basang katawan.

Humarap si Don Rafael kay Dr. Alcantara nang may malamig at mariing tinig.

“Halos ipasara ko ang ospital na ito dahil sa kapabayaan ninyo,” sabi ng bilyonaryo.

“Kung hindi dahil sa batang ito na inyong tinawag na pulubi, nawalan na ako ng nag-iisang tagapagmana.”

“Hihilingin ko ang 1 buong imbestigasyon mula sa medical board tungkol sa maling deklarasyon na inyong ginawa ngayong gabi.”

Hindi nakasagot ang doktor at nanatiling nakatitig sa sahig.

Humarap muli si Don Rafael kay Kiko at hinawakan ang magkabilang balikat ng binatilyo.

“Iniligtas mo ang buhay ng aking anak na si Carlo,” sabi ni Don Rafael.

“Mula sa gabing ito, hindi ka na muling matutulog sa maruming kalsada.”

“Ibibigay ko sa iyo ang pinakamahusay na edukasyon sa loob ng 10 taon hanggang sa matapos mo ang kursong medisina kung iyon ang iyong nanaisin.”

“Magkakaroon ka ng sarili mong silid sa aking tahanan, at ituturing kitang bahagi ng aking pamilya.”

Tumingin si Kiko sa kama kung saan mahimbing nang natutulog si Carlo habang normal na ang bawat paghinga nito.

Ngumiti ang binatilyo nang bahagya, hindi dahil sa yaman o pangakong ginhawa, kundi dahil alam niyang hindi nabigo ang mga aral ng kanyang lolo.

Lumabas sila ng silid kasama ang mga medikal na kawani na nag-aasikaso na ngayon nang may ibayong pag-iingat sa bata.

Napatunayan sa gabing iyon na ang tunay na kaalaman at malasakit ay hindi nasusukat sa suot na damit, estado sa buhay, o taas ng pinag-aralan.