PART 2:
Napaatras ako ng 3 hakbang mula sa pinto.
Nanghihina ang aking mga tuhod.
Ang 3 taon ng panlalamig, ang mga gabing mag-isa ako, at ang mga masasakit na salita ay hindi dahil sa kawalan ng pag-ibig.
Ginawa iyon ni Gabriel upang protektahan ako mula sa sarili niyang ina.
Bago pumanaw ang aking ama 3 taon na ang nakalilipas, nagtrabaho ito bilang punong accountant sa kumpanya nina Gabriel.
Hindi ko alam na ginamit pala ni Donya Carmen ang pangalan ng aking ama upang pagtakpan ang nawawalang 100 milyong piso mula sa pondo ng korporasyon.
Bumalik sa aking isipan ang isang pangyayari noong nakaraang linggo.
May iniwang lumang safety deposit box key ang aking ama sa aking lumang kabinet sa Laguna.
May kasama itong sulat na nagsasabing buksan ko lamang ito kung sakaling magkaroon ng malaking gulo sa kumpanya.
Naisip ko agad: naroon ang totoong mga dokumento.
Huminga ako nang malalim at pinunasan ang mga luhang pumatak sa aking pisngi.
Hindi ako pwedeng umiyak ngayon.
Kailangan kong kumilos nang may talino upang iligtas si Gabriel mula sa kontrol ng kanyang ina.
Dahan-dahan akong lumayo sa pinto nang hindi gumagawa ng anumang ingay.
Bumaba ako sa ground floor gamit ang elevator.
Sumakay ako agad sa isang taxi at nagpahatid sa bangko kung saan nakatago ang safety deposit box sa Pasig City.
Pagdating ko sa bangko bandang 3:45 ng hapon, ipinakita ko ang aking 2 valid ID at ang susi.
Dinala ako ng kawani sa isang pribadong silid.
Nang buksan ko ang kahon, tumambad sa akin ang isang makapal na folder at isang lumang hard drive.
Binuklat ko ang unang pahina ng dokumento.
Ito ay ang opisyal na audit report na may pirma ni Donya Carmen mula 4 na taon na ang nakalilipas.
Malinaw na nakasaad doon ang paglilipat ng 100 milyong piso sa isang personal na offshore account sa ilalim ng pangalan ng matanda.
May kalakip din itong sulat-kamay na pag-amin ng dating bank manager na binayaran siya ni Donya Carmen ng 2 milyong piso upang palabasin na ang aking ama ang naglipat ng pera.
Kinuha ko ang aking telepono at kinunan ng malilinaw na litrato ang bawat pahina.
Nanginig ang aking mga daliri, ngunit naging kalmado ang aking isip.
Hindi na ako ang mahinang Yna na tahimik lamang na umiiyak sa sulok.
Tiningnan ko ang oras: 4:30 ng hapon.
May nakatakdang emergency board meeting si Gabriel sa ika-30 palapag ng kanilang gusali ganap na 5:00 ng hapon.
Alam kong plano ni Donya Carmen na gamitin ang pagpupulong na iyon upang tuluyang tanggalin si Gabriel bilang CEO gamit ang banta ng kaso.
Agad akong sumakay muli ng sasakyan pabalik sa punong tanggapan sa Makati.
Pagdating ko roon ganap na 4:55 ng hapon, dumeretso ako sa opisina ng punong abogado ng kumpanya na si Atty. Ramos, isang tapat na kaibigan ng pumanaw na ama ni Gabriel.
Pumasok ako sa kanyang silid at inilapag ang folder at hard drive sa kanyang mesa.
“Atty. Ramos, kailangan mong tingnan ito bago magsimula ang pulong sa itaas,” seryoso kong sabi.
Binasa ng abogado ang mga papel sa loob ng 5 minuto.
Unti-unting nanlaki ang kanyang mga mata habang sinusuri ang mga orihinal na lagda at bank transfer slips.
“Diyos ko, Yna… ito ang orihinal na talaan ng pagnanakaw,” bulong ng abogado.
“Puwede ba itong magamit upang mapawalang-sala ang aking ama at mapatalsik si Donya Carmen?” tanong ko.
“Higit pa roon,” sagot ni Atty. Ramos habang tumatayo. “Sapat ito upang agarang ipaaresto si Carmen sa salang qualified theft at falsification of commercial documents.”
“Halika na sa board room,” dagdag niya.
Sumakay kaming dalawa sa elevator patungo sa ika-30 palapag.
Pagsapit ng 5:10 ng hapon, nakatayo na kami sa labas ng malaking silid ng pagpupulong.
Narinig ko ang boses ni Donya Carmen sa loob gamit ang mikropono.
“Dahil sa kabiguan ng aking anak na si Gabriel na panatilihin ang kaayusan sa ating pananalapi, iminumungkahi ko sa board na bawiin ang kanyang posisyon bilang punong ehekutibo simula ngayong araw!”
Walang sumasagot sa mga miyembro ng board.
Tahimik lang si Gabriel, nakayuko sa dulo ng mahabang mesa habang hawak ang kanyang ulo.
Itinulak ko nang malakas ang 2 pinto ng silid.
Bumukas ito nang malawak at gumawa ng malakas na tunog na umalingawngaw sa buong silid.
Lahat ng 12 miyembro ng board ay sabay-sabay na lumingon sa akin.
Napaangat ang ulo ni Gabriel.
Gulat na gulat ang kanyang mukha nang makita niya akong nakatayo roon, kasunod si Atty. Ramos.
“Yna?! Anong ginagawa mo rito?!” sigaw ni Gabriel habang mabilis na tumayo mula sa kanyang upuan.
Nagdilim ang mukha ni Donya Carmen.
“Gwardya! Bakit nakapasok ang babaeng ito rito?! Palabasin ninyo ang taong-labas na iyan!” bulyaw ng matanda habang nakaturo sa akin ang kanyang hintuturo.
Nanatili akong nakatayo nang tuwid, hindi gumagalaw, at nakatingin nang diretso sa mga mata ni Donya Carmen.
“Hindi ako aalis dito, Donya Carmen. At lalong hindi si Gabriel ang aalis sa posisyon niya,” malinaw at matatag kong wika.
Lumapit si Atty. Ramos sa gitna ng silid at ikinabit ang hard drive sa projector ng conference room.
Sa loob ng ilang segundo, lumabas sa malaking screen sa dingding ang mga litrato ng mga orihinal na bank slip at ang sulat ng bank manager.
Kitang-kita ng lahat ang pangalan ni Carmen De Silva at ang kabuuang halagang 100 milyong piso na inilipat sa kanyang lihim na account sa Switzerland.
Naging maingay ang buong silid.
Nagsimulang magbulungan ang mga direktor at magpalitan ng mga naguguluhang tingin.
“Ano ang ibig sabihin nito?!” tanong ng isang matandang direktor mula sa kanang bahagi ng mesa.
Nawalan ng kulay ang mukha ni Donya Carmen.
Napaatras siya at napahawak sa sandalan ng kanyang upuan.
“P-Peke ang mga iyan! Gawa-gawa lamang iyan ng asawa mo upang sirain ako!” nanginginig na sigaw ni Donya Carmen.
“Hindi iyan peke, Carmen,” mariing sagot ni Atty. Ramos.
“Ang mga dokumentong ito ay sertipikado ng Bangko Sentral at may pirma ng dating branch manager na nasa kustodiya na ngayon ng mga awtoridad.“
Tumingin ako kay Gabriel.
Nakatayo pa rin siya roon, tila hindi makapaniwala sa kanyang mga nakikita.
Lumapit ako sa kanya at inilagay ang aking kamay sa kanyang braso.
Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan.
“Narinig ko ang usapan ninyo sa opisina kaninang 3:00 ng hapon, Gabriel,” mahina ngunit malinaw kong sabi sa kanya.
“Alam ko na ang lahat. Alam ko ang sakripisyo mo sa loob ng 3 taon upang iligtas ang aking pamilya.”
Bumagsak ang mga luha sa mga mata ni Gabriel.
Hinawakan niya nang mahigpit ang aking kamay gamit ang kanyang 2 nanginginig na palad.
“Patawarin mo ako, Yna… Patawarin mo ako kung nasaktan kita nang ganoon katagal,” pabulong niyang sabi habang humihikbi.
“Wala kang dapat ihingi ng tawad. Ako ang naririto ngayon para ipaglaban ka,” sagot ko.
Bumukas muli ang pinto ng board room.
Pumasok ang 4 na pulis na kanina pa tinawagan ni Atty. Ramos mula sa ibaba.
Lumapit ang hepe ng mga pulis kay Donya Carmen.
“Donya Carmen De Silva, mayroon kaming warrant para sa inyong imbestigasyon kaugnay ng qualified theft at estafa batay sa pormal na reklamong inihain ng legal department.”
Sumigaw at nagpumiglas ang matanda habang pinalilibutan siya ng mga pulis.
“Gabriel! Tulungan mo ako! Ako ang nanay mo! Hindi mo ako maaaring hayaang dalhin nila!”
Tumingin si Gabriel sa kanyang ina nang may lungkot, ngunit may matibay na paninindigan sa kanyang mga mata.
“3 taon kong tiniis ang kasamaan mo, Mama. Sinira mo ang buhay ng aking asawa, ng kanyang ama, at ang ating pamilya.”
“Haharapin mo ang batas para sa lahat ng ginawa mo.”
Walang nagawa si Donya Carmen kundi sumama sa mga pulis habang hinihila siya palabas ng ika-30 palapag sa harap ng lahat ng mga kawani.
Nang mawala ang ingay, bumaling ang mga miyembro ng board kay Gabriel.
Nagkaisa ang 12 direktor na panatilihin si Gabriel bilang nag-iisang pinuno ng buong kumpanya.
Pagsapit ng 7:00 ng gabi, tahimik na ang buong gusali.
Bumalik kaming dalawa ni Gabriel sa kanyang pribadong opisina.
Kinuha ko mula sa aking bag ang puting sobre na dinala ko kaninang hapon.
Inilapag ko ito sa kanyang mesa.
Tiningnan ito ni Gabriel nang may kaba.
“Ano ito, Yna?” tanong niya sa mahinang boses.
“Iyan ang dahilan kung bakit ako pumunta rito kanina. Ang annulment papers na pinirmahan ko,” sagot ko.
Tumingin siya sa akin nang may labis na pagsisisi.
Kinuha ni Gabriel ang sobre, binuksan ito, at inilabas ang 5 pahina ng dokumento.
Nang walang pag-aalinlangan, pinunit niya ang mga papel sa dalawa, pagkatapos ay sa apat, hanggang sa maging maliliit na piraso ang mga ito.
Itinapon niya ang mga punit na papel sa basurahan sa tabi ng kanyang mesa.
“Hindi ko kailangan ang kalayaang ito kung wala ka sa buhay ko,” sabi ni Gabriel habang lumalapit sa akin.
Niyakap niya ako nang napakahigpit, ang unang tunay na yakap sa loob ng 3 mahabang taon.
Naramdaman ko ang init ng kanyang katawan at ang pagpatak ng kanyang luha sa aking balikat.
“Simula ngayon, wala nang lihim. Wala nang takot,” bulong niya sa aking tainga.
“Wala na,” sagot ko habang gumaganti ng yakap.
Naiwan sa basurahan ang mga punit na papeles ng nakaraan, habang hawak-kamay kaming lumabas ng gusali patungo sa isang bagong simula.
