Pinagtulungan ako ng boyfriend ko at ng best friend ko para palabasin akong nagnakaw sa sarili naming spa.

Bahagi 3
Nalaman ko na matagal na pala akong niloloko nina Miguel at Carla, at ang mask na pinaghirapan ko ang gusto nilang angkinin nang buo.

Pag-uwi ko sa condo ko sa Quezon City, hindi ako agad natulog. Nilalagnat pa rin ako. Mahapdi pa rin ang mukha ko. Pero hindi ako makatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang boses ni Carla. Paulit-ulit kong nakikita ang mukha ni Miguel noong umiwas siya ng tingin. Paulit-ulit kong nararamdaman ang paghila niya sa cellphone ko para mag-transfer ako ng ₱480,000.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Masakit pa rin ang katawan ko. Pero pinilit kong bumangon. Nagluto ako ng lugaw. Uminom ako ng gamot. Tumingin ako sa salamin. Namamaga pa rin ang mukha ko. May mga tuyong sugat sa mga kamay ko. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako naawa sa sarili ko. Nagalit ako. At ang galit na iyon ay malinaw. Hindi ito galit na gusto lang sumigaw. Galit ito na gusto nang mag-ayos.

Pumunta ako sa klinika ni Tatay. Maliit lang ito. Luma na ang mga upuan. Amoy halamang gamot. Pero doon ako lumaki. Doon ko natutunan ang paghawak ng pulso. Doon ko natutunan na ang paggamot ay hindi lang tungkol sa pera. Tungkol ito sa pag-aalaga.

Nang makita ako ni Tatay, agad siyang tumayo. Hinawakan niya ang mukha ko. Maingat. Parang takot siyang masaktan ako lalo.

“Anak, kumain ka na ba?” tanong niya.

Tumango ako. Umupo kami sa likod ng klinika. Doon ko sinabi sa kanya ang lahat. Sinabi ko na pinaalis ako ni Carla. Sinabi ko na nagbayad ako ng ₱480,000 dahil tinakot niya akong isusumbong ang klinika. Sinabi ko na hindi pa rin niya ibinabalik ang ₱500,000 na puhunan ko.

Tahimik si Tatay. Matagal siyang hindi nagsalita. Pagkatapos, hinawakan niya ang kamay ko.

“Anak, patawad. Kung hindi dahil sa mga papel ko, hindi ka sana natakot,” sabi niya.

Umiling ako. “Tay, hindi mo kasalanan. Ako ang nagtiwala sa maling tao.”

Sinabi ni Tatay na matagal na niyang gustong ayusin ang mga papel ng klinika. Kulang lang daw siya sa oras at sa pera. Sinabi niya na ngayon, tutulungan niya akong ayusin ito. At tutulungan ko siya. Hindi na kami magtatago. Aayusin namin ito nang tama. Sa sandaling iyon, gumaan ang dibdib ko. Hindi na ako nag-iisa.

Pagbalik ko sa condo, nandoon si Jessa. May dala siyang prutas at gamot. Hindi ko siya inutusan. Kusa siyang pumunta. Umupo siya sa sahig ng sala ko. Magkasama kaming nag-ayos ng mga gamit ko. Tinulungan niya akong ilista kung ano pa ang natira sa akin.

Wala na ang ₱480,000. Hindi pa bumabalik ang ₱500,000. Pero may natira pa rin. May maliit akong ipon sa bank account ko. May mga halamang gamot pa ako sa bahay. May mga lumang notebook ako na may mga formula. At higit sa lahat, may utak ako at may mga kamay ako na marunong gumawa ng mask. Hindi nila iyon nakuha.

Sa mga sumunod na araw, nagsimula akong magtrabaho ulit. Hindi sa spa ni Carla. Sa maliit na kusina ko. Doon ko itinuloy ang Luna Bloom Mask. Ito ang mask na isang buwan kong pinaghirapan. Ito ang mask na tinesting ko sa sarili kong mukha. Kaya namamaga ang mukha ko. Kaya nagkasugat ang mga kamay ko. Dahil gusto kong siguraduhin na ligtas ito at epektibo ito bago ko ito ibigay sa ibang tao.

Inayos ko ang mga sangkap. Sinukat ko nang maingat. Isinulat ko ang bawat hakbang. Si Jessa ang tumutulong sa akin na maglinis at mag-ayos. Siya ang nagpapaalala sa akin na kumain. Siya ang nagpapaalala sa akin na matulog. Kung wala siya, baka bumigay ulit ang katawan ko.

Isang hapon, dumating si Ana, ang kaibigan ko sa media. Siya ang tumulong sa amin noon nang walang bayad para sa promosyon. Siya ang dahilan kung bakit dumami ang bagong kliyente ng spa. Dinala niya ang laptop niya. Umupo siya sa tabi ko.

“Liza, nabalitaan ko ang nangyari,” sabi niya. “Gusto kong tumulong. Hindi dahil sa spa. Dahil sa iyo.”

Sinabi niya na nakita niya ang post ni Carla sa group chat. Sinabi niya na hindi siya naniniwala na nagnakaw ako. Kilala niya ako. Alam niya kung paano ako magtrabaho. Sinabi niya na kung maglalabas ako ng sarili kong mask, tutulungan niya akong ipakilala ito sa mga tao nang totoo. Walang bayad. Walang kapalit. Gusto lang niyang makita na makabangon ako.

Napaluha ako. Pero pinigilan ko. Sa mga panahong iyon, bawat kabutihan ay mabigat sa dibdib ko. Dahil ngayon ko lang naintindihan kung sino ang totoo at kung sino ang nagpapanggap.

Pagkatapos, dumating ang mga suki. Unang dumating si Aling Trining. May dala siyang sopas. Umupo siya sa harap ko. Hinawakan niya ang kamay ko.

“Anak, narinig ko ang sinabi ni Carla,” sabi niya. “Hindi totoo iyon. Narinig ko mismo na pumayag si Carla sa libreng session. Nandoon ako noong pinag-usapan ninyo ito. Hindi ka nagnakaw.”

Sumunod si Aling Tess. At si Mika. Si Mika ang kaklase ko na binigyan ko ng walong libreng session. Umiiyak siya. Sinabi niya na nahihiya siya. Dahil ang tulong na binigay ko sa kanya, ginawa pang ebidensya laban sa akin.

“Mika, huwag kang mahiya,” sabi ko. “Ikaw ang dahilan kung bakit may mga bagong kliyente tayo. Dinala mo ang mga pinsan mo. Dinala mo ang mga kaibigan mo. Hindi ka naging pabigat.”

Sinabi ni Aling Trining na handa siyang magsabi ng totoo. Sinabi ni Aling Tess na handa rin siya. Sinabi nila na ang libreng session ay hindi nakaw. Ito ay bahagi ng plano na pinag-usapan namin ni Carla. At alam ito ng lahat ng nasa spa noon.

Doon ko naintindihan. Hindi ako nawalan ng lahat. Nawalan ako ng dalawang tao. Pero nanatili ang mga taong nakakita ng totoo.

Habang nagtatrabaho ako sa Luna Bloom Mask, nagsimula ring kumalat ang balita tungkol sa spa ni Carla. Sinabi ni Jessa na may mga kliyente na nagre-reklamo. Sinabi niya na may bago raw mask na ibinebenta si Carla sa spa. Ang sabi raw ni Carla, ito raw ay bagong produkto na galing sa akin. Pero iba ang amoy. Iba ang kulay. Iba ang epekto.

Isang araw, pumunta si Jessa sa spa para kunin ang ilang gamit na naiwan ko. Pagbalik niya, maputla siya.

“Ate, nagkagulo doon,” sabi niya. “May mga kliyente na namula ang mukha pagkatapos gamitin ang mask na ibinebenta ni Carla. Nag-iingay sila sa labas ng spa. Gusto nila ng refund. Gusto nilang makausap si Carla.”

Hindi ako nagulat. Alam ko kung bakit. Ang notebook ko na naiwan sa spa ay may mga paunang sulat lang. Hindi pa iyon ang pinal na formula. Ang pinal na formula ay nasa luma kong notebook sa bahay at nasa ulo ko. Kung ginaya ni Carla ang paunang sulat at binago niya ang mga sukat para makatipid, siguradong may problema.

Pero hindi ako natuwa. Nalungkot ako. Dahil ang mga kliyenteng iyon ay mga taong nagtiwala sa akin noon. At ngayon, sila ang nasasaktan dahil sa kasakiman ni Carla.

Kinagabihan, dumating si Miguel sa condo ko. Hindi ko siya pinapasok agad. Nakatayo siya sa labas ng pinto. Payat siya. Pagod ang mga mata niya. May dala siyang bulaklak. Hindi ko tinanggap.

“Liza, kailangan nating mag-usap,” sabi niya.

Binuksan ko ang pinto pero hindi ko siya pinaupo. Nakatayo lang kami.

“Anong sasabihin mo?” tanong ko.

Doon siya nagsimulang magsalita. At doon ko narinig ang totoo na matagal ko nang nararamdaman pero ayaw kong paniwalaan.

Sinabi niya na matagal na siyang kausap ni Carla. Sinabi niya na nangako si Carla sa kanya ng bahagi ng kita ng spa kapag pumayag siyang kumampi kay Carla laban sa akin. Sinabi niya na plano talaga nila na paalisin ako. Dahil ako raw ang nagdadala ng malaking gastos. Dahil kung wala ako, mas malaki raw ang matitira sa kanila.

Sinabi niya na noong una, akala niya maliit na bagay lang ito. Akala niya mag-so-sorry lang ako at babalik ang lahat sa dati. Hindi niya akalain na hahantong sa ganito. Hindi niya akalain na sasaktan ako nang ganito.

Tinitigan ko siya. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Pagod na akong umiyak.

“Miguel, hindi ka nalito,” sabi ko. “Pumili ka. Pinili mo ang pera at si Carla. Hindi mo ako pinili.”

Umiyak siya. Sinabi niya na nagsisisi siya. Sinabi niya na gusto niyang bumalik. Sinabi niya na mahal niya pa rin ako.

Pero hindi ko na naramdaman ang dating init. Ang nararamdaman ko ay lungkot at linaw. Ang taong mahal ako, hindi ako hahayaang mag-transfer ng ₱480,000 habang nilalagnat ako. Ang taong mahal ako, hindi ako hahayaang mapahiya sa harap ng mga staff ko. Ang taong mahal ako, hindi ako itutulak palayo para sa pera.

“Miguel, umalis ka na,” sabi ko. “Hindi ko na kailangan ng sorry mo. Kailangan ko ng katahimikan.”

Umalis siya. Hindi ko siya hinabol. Pagkasara ng pinto, umupo ako sa sahig. Doon ako umiyak nang tahimik. Hindi dahil gusto ko siyang balikan. Umiyak ako dahil sa wakas, tinanggap ko na na tapos na kami. At ang pagtanggap na iyon ay masakit. Pero kailangan.

Kinabukasan, may desisyon akong ginawa. Maliit lang ito kung titingnan. Pero mahalaga ito para sa akin.

Nagpunta ako sa isang maliit na opisina para iparehistro ang Luna Bloom Mask sa pangalan ko. Liza Reyes. Hindi sa pangalan ng spa. Hindi sa pangalan ni Carla. Sa pangalan ko. Dala ko ang mga notebook ko. Dala ko ang mga petsa. Dala ko ang mga ebidensya na ako ang nag-research nito. Si Jessa ang kasama ko. Siya ang saksi ko.

Pagkatapos, gumawa ako ng sulat. Isang maayos na sulat para kay Carla. Hiningi ko ang pagbabalik ng ₱500,000 na puhunan ko. Sinabi ko na hindi ako papayag na gamitin niya ang pangalan ko para magbenta ng mask na hindi ko ginawa. Sinabi ko na kung hindi niya ito ayusin, dadalhin ko ito sa barangay. Hindi ako nagbanta. Nagsabi lang ako ng totoo.

At panghuli, nagdesisyon akong ayusin ang mga papel ng klinika ni Tatay. Hindi na kami magtatago. Magtatanong kami kung paano ito ayusin nang tama. Gagamitin ko ang kikitain ng Luna Bloom Mask para tumulong sa pag-aayos. Hindi para itago ang mali. Para itama ito.

Noong gabing iyon, tinapos ko ang huling batch ng Luna Bloom Mask. Maayos ang amoy. Maayos ang kulay. Maayos ang pakiramdam sa balat. Tumingin ako kay Jessa. Ngumiti siya.

“Ate, ito na yun,” sabi niya.

Tumango ako. Hindi pa tapos ang laban. Pero sa unang pagkakataon, hawak ko na ang sarili kong produkto. Hawak ko na ang sarili kong pangalan. At hawak ko na ang sarili kong desisyon. Hindi ko pa alam kung ano ang gagawin ni Carla. Pero alam ko na hindi na ako ang babaeng madaling takutin.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko sina Miguel at Carla sa harap ng lahat, at sa wakas ay nakuha ko na ang hustisya para sa sarili ko at sa pamilya ko.

Isang linggo pagkatapos kong iparehistro ang Luna Bloom Mask, naghanda kami ng maliit na launch. Hindi ito malaking event. Walang malaking entablado. Sa isang maliit na espasyo sa Quezon City lang kami. May mesa. May mga sample ng mask. May mga litrato ng mga halamang gamot na ginamit ko. Si Jessa ang nag-ayos ng mesa. Si Ana ang tumulong sa pagkuha ng litrato at pag-post ng totoo naming kuwento.

Dumating si Tatay. Maaga siya. May dala siyang mainit na salabat. Umupo siya sa gilid. Tahimik lang siya. Pero ramdam ko na nandoon siya para sa akin. Hindi para ipagtanggol ako sa lahat. Para lang sabihin na hindi ako nag-iisa.

Dumating din si Aling Trining, si Aling Tess, at si Mika. May dala silang mga bulaklak. Niyakap nila ako. Sinabi ni Aling Trining na gumanda na ang mukha ko. Totoo iyon. Humupa na ang pamamaga. Nawala na ang lagnat ko. Hindi pa perpekto ang balat ko. Pero bumalik na ang kulay ko. Bumalik na ang lakas ko.

Nagsimula ang launch. Ipinakita ko ang Luna Bloom Mask. Ipinakita ko kung paano ito ginawa. Ipinakita ko ang mga halamang gamot na ginamit ko. Hindi ako nangako ng himala. Sinabi ko ang totoo. Sinabi ko na ito ay resulta ng isang buwan na pag-research. Sinabi ko na ito ay tinesting ko sa sarili ko. Sinabi ko na ito ay ginawa para alagaan ang balat nang dahan-dahan at ligtas.

Maraming nagtanong. Sumagot ako nang maayos. Si Jessa ang tumutulong sa akin na mag-abot ng mga sample. Si Ana ang nagvi-video para sa mga taong hindi nakapunta. Maayos ang lahat. Payapa. Totoo.

Pagkalipas ng isang oras, dumating sila. Si Carla at si Miguel. Pumasok sila na parang sila ang may-ari ng lugar. Maingay si Carla. Nakangiti siya pero halata ang galit sa mga mata niya.

“Liza! Ano ito?” sigaw niya. “Bakit ka naglalabas ng mask nang hindi nagpapaalam sa akin? Akin ang spa! Akin ang produkto! Sa spa ko dapat ito ibinebenta!”

Tumahimik ang lahat. Naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko. Pero hindi ako umatras. Huminga ako nang malalim. Tumayo ako nang diretso.

“Carla, hindi ito produkto ng spa,” sabi ko. “Ako ang nag-research nito. Ako ang gumastos ng oras at pagod. Nasa pangalan ko ito. Hindi mo ito pag-aari.”

Lumapit si Carla. Itinuro niya ako.

“Sinungaling ka! Yung notebook mo, nasa spa ko! Sa spa ko mo ito ginawa! Kaya sa akin ito!”

Doon ako nagsalita nang mas malinaw.

“Yung notebook na nasa spa mo ay paunang sulat lang. Hindi pa iyon ang pinal na formula. Ang pinal na formula ay nasa akin. At kung sa iyo talaga ito, sabihin mo nga sa lahat kung ano ang mga sangkap nito? Sabihin mo kung ilang gramo ng bawat halamang gamot ang nilalagay? Sabihin mo kung gaano katagal ito kailangang ibabad?”

Natigilan si Carla. Tumingin siya kay Miguel. Tumingin si Miguel sa sahig. Hindi siya sumagot.

“Wala kang maisagot,” sabi ko. “Dahil hindi mo alam. Dahil hindi ikaw ang gumawa.”

Pagkatapos, nagsalita si Aling Trining. Tumayo siya. Malakas ang boses niya pero maayos.

“Carla, ako ang saksi. Narinig ko kayo ni Liza. Pumayag ka sa libreng session. Ikaw mismo ang nagsabi na okay lang na pasalamatan ang mga tumulong sa spa. Ngayon, sasabihin mong nagnakaw si Liza? Hindi totoo yan.”

Sumunod si Aling Tess. “Totoo yan. Nandoon ako. Pumayag ka. Lahat kami, narinig namin.”

Sumunod si Mika. Nanginginig ang boses niya pero nagsalita siya. “Ate Carla, ako ang binigyan ni Ate Liza ng walong libreng session. Hindi ako humingi. Siya ang nagbigay dahil dinala ko ang mga pinsan ko sa spa. At alam mo iyon. Ikaw pa nga ang nagpasalamat sa akin noon.”

Namula si Carla. Sinubukan niyang sumigaw.

“Sinungaling kayong lahat! Binayaran kayo ni Liza!”

Pero hindi siya pinakinggan ng mga tao. Dahil kilala nila si Liza. Kilala nila kung paano ako magtrabaho.

Doon nagsalita si Jessa. Hawak niya ang isang folder. Sa loob ay ang mga listahan ng mga libreng session na may pirma ni Carla. Hindi ito galing sa kung saan. Ito ay galing sa mismong libro ng spa na matagal nang nandoon. Ito ay ang ebidensya na alam ni Carla ang lahat mula sa simula.

“Ate Carla, ito ang libro,” sabi ni Jessa. “Nandoon ang pirma mo. Pumayag ka. Hindi ito ninakaw ni Ate Liza.”

Doon, sa harap ng lahat, nagsalita si Miguel. Mahina ang boses niya. Pero narinig ng lahat.

“Carla, tama na,” sabi niya. “Sabihin na natin ang totoo. Ako ang kumampi sa iyo dahil nangako ka sa akin ng bahagi ng kita. Plinano natin na paalisin si Liza. Hindi siya nagnakaw. Tayo ang nagplano nito.”

Nanlaki ang mga mata ni Carla. Sinampal niya si Miguel sa braso.

“Miguel! Anong sinasabi mo? Tumahimik ka!”

Pero huli na. Narinig na ng lahat. Narinig na ng mga kliyente. Narinig na ng mga staff na sumunod pala sa kanila. Narinig na ni Tatay.

Tumingin ako kay Miguel. Hindi ako natuwa. Nalungkot ako. Dahil sa wakas, inamin niya ang totoo. Pero ang totoo ay masakit pa rin.

“Miguel, salamat sa pag-amin,” sabi ko. “Pero huli na. Hindi na natin maibabalik ang tiwala.”

Pagkatapos, dumating ang mga kliyente mula sa spa ni Carla. Hindi sila inimbitahan. Kusa silang pumunta. May dala silang mga mask na binili nila kay Carla. Namumula ang mukha ng isa. May pantal ang isa. Galit sila.

“Carla! Ibalik mo ang pera namin!” sigaw ng isa. “Sabi mo galing ito kay Liza! Pero hindi ito ang mask ni Liza! Naloko kami!”

Sinubukan ni Carla na magpaliwanag. Sinabi niya na hindi niya kasalanan. Sinabi niya na malakas lang daw ang balat ng mga kliyente. Pero hindi na siya pinakinggan. Dahil ngayon, nakita ng lahat na hindi niya alam ang ginagawa niya. Nakita nila na gumamit siya ng pangalan ko para magbenta ng produktong hindi ko ginawa.

Doon ako nagsalita. Hindi para sumigaw. Para magpaliwanag.

“Carla, hindi ko gustong sirain ka,” sabi ko. “Gusto ko lang bawiin ang akin. Ibalik mo ang ₱500,000 na puhunan ko. Ibalik mo ang ₱480,000 na kinuha mo sa akin noong tinakot mo ako tungkol sa klinika ni Tatay. At huwag mo nang gamitin ang pangalan ko.”

Namutla si Carla. Umiling siya.

“Wala akong pera! Ginastos ko na!”

“Hindi ko problema iyan,” sabi ko. “Pero hindi ako papayag na kalimutan na lang natin ito.”

Kinabukasan, nagpunta kami sa barangay hall sa Quezon City. Kasama ko si Jessa at si Tatay. Kasama ni Carla si Miguel. Umupo kami sa harap ng kapitan. Maayos ang usapan. Walang sigawan. Ipinakita ko ang mga listahan. Ipinakita ko ang resibo ng transfer na ₱480,000. Ipinakita ko ang sulat ko tungkol sa ₱500,000 na puhunan. Nagsalita ang mga saksi. Nagsalita si Aling Trining. Nagsalita si Jessa.

Nakinig ang kapitan. Pagkatapos, nagsalita siya. Sinabi niya na kailangang ayusin ito. Sinabi niya na kailangang ibalik ni Carla ang pera. Hindi man ito mabayaran nang buo agad, kailangan itong bayaran nang hulugan. At kailangan itong pirmahan.

Pumirma si Carla. Nanginginig ang kamay niya. Pero pumirma siya. Nangako siya na magbabayad ng hulugan para sa ₱500,000 na puhunan at sa ₱480,000 na kinuha niya. Hindi ito perpekto. Hindi ito agad-agad. Pero may kasulatan na. May patunay na. Hindi na ito salita lang.

Pagkatapos ng barangay, lumapit sa akin si Carla. Wala na ang tapang niya. Pagod ang mukha niya.

“Liza, patawad,” sabi niya. Mahina ang boses niya. “Nagselos ako. Akala ko, kung wala ka, mas kikita ako. Hindi ko akalain na masisira ko ang lahat.”

Tinitigan ko siya. Matagal kong hinintay ang sorry na iyan. Pero ngayon na narinig ko ito, hindi ako natuwa. Hindi ako nagalit. Naramdaman ko lang na tapos na.

“Carla, tinanggap ko ang sorry mo,” sabi ko. “Pero hindi na tayo puwedeng bumalik sa dati. Hindi na tayo magkaibigan tulad ng dati. At hindi mo na ako puwedeng gamitin.”

Tumango siya. Umalis siya kasama si Miguel. Hindi ko sila pinanood nang matagal. Bumalik ako kay Tatay.

Pagkatapos ng lahat, ginamit ko ang unang kita ng Luna Bloom Mask para tumulong sa pag-aayos ng mga papel ng klinika ni Tatay. Nagtanong kami sa tamang opisina. Nag-ayos kami ng mga dokumento. Hindi ito madali. Hindi ito mabilis. Pero ginagawa namin ito nang tama. Hindi na kami nagtatago. At sa unang pagkakataon, nakahinga si Tatay nang maluwag.

“Liza, salamat anak,” sabi ni Tatay isang gabi habang nag-aayos kami ng mga halamang gamot. “Hindi mo kailangang gawin ito para sa akin.”

“Tay, ginagawa ko ito para sa atin,” sabi ko. “Para sa pamilya natin. Para hindi na tayo matakot.”

Sa mga sumunod na linggo, lumaki ang Luna Bloom Mask. Hindi ito sumikat dahil sa ingay. Sumikat ito dahil sa totoo. Dahil ang mga taong gumamit nito ay bumalik at nagsabi na gumanda ang pakiramdam ng balat nila. Dahil ang mga taong nagtiwala sa akin ay nagsabi sa iba na totoo ang produkto ko. Si Ana ang tumulong sa akin na ikuwento ito nang maayos. Si Jessa ang tumulong sa akin na ayusin ang mga order.

Nagbukas ako ng maliit na studio. Hindi ito malaki tulad ng spa noon. Maliit lang. Malinis. Amoy halamang gamot. Doon ako nagtatrabaho. Doon ako nagre-research. Doon ako tumatanggap ng mga kliyente na gusto ng maingat at ligtas na pag-aalaga. Kasama ko si Jessa. Hindi na ako nag-iisa.

Isang umaga, dumating si Aling Trining sa studio. May dala siyang mainit na pandesal. Umupo siya sa harap ko. Ngumiti siya.

“Anak, iba na ang mukha mo ngayon,” sabi niya. “Hindi ka na pagod. Hindi ka na takot. Masaya ka na.”

Tumawa ako. Totoo iyon. Hindi na ako yung babaeng nilalagnat at namamaga ang mukha habang nagtatrabaho para sa ibang tao. Hindi na ako yung babaeng nagmamakaawa na huwag galawin ang tatay niya. Ako na ang babaeng may hawak ng sarili niyang pangalan at sarili niyang trabaho.

Sa hapon, umupo ako sa harap ng salamin. Tiningnan ko ang mukha ko. Hindi pa ito perpekto. May mga marka pa rin ng pagod. Pero malinaw na ang mga mata ko. Maayos na ang balat ko. At sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, ngumiti ako nang totoo. Hindi ngiti para magpakitang-tao. Ngiti para sa sarili ko.

At sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, tumingin ako sa salamin at ngumiti ako, dahil alam kong ang bukas ay sa akin na.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨