Nabasa ko ang buong mensahe.

Nabasa ko ang buong mensahe.

PART 2:Nanatili akong tahimik habang nakatitig sa mukha ng lalaking tinatawag kong asawa sa loob ng 3 taon.

Ang mga mata niyang minsan kong pinagtiwalaan ay puno na ngayon ng pagbabanta at pagkairita.*

Clara, tinatanong kita, ano ang ibig sabihin nito?

Bakit mo pinag-aaralan ang pamilyang Salvador?

Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa aking mga kamay na nanginginig pa rin dahil sa panghihina.

Hindi ko ipinakita ang galit.Sa halip, kinuha ko ang aking cellphone at kunwaring inosenteng sumagot.*

Nakita ko lang kasi sa balita kagabi si Katrina Salvador.

Sabi nila, napakasuwerte niya dahil siya ang nagmamana ng malaking negosyo.

Naisip ko lang kung paano kaya mamuhay nang mayaman.Tumitig si Ethan sa akin nang matagal, sinusuri kung may iba pa akong nalalaman.

Nang hindi siya nakakita ng kahina-hinalang reaksiyon mula sa akin, unti-unting lumambot ang mukha niya at ibinalik ang kanyang huwad na ngiti.*

Huwag mo nang isipin ang mga ganyang bagay, mahal. Magpahinga ka na lang. Hindi natin kailanganging mayaman para maging masaya.

Mas mahalaga na magkasama tayo.Gusto kong isuka ang mga salitang iyon sa mukha niya.Magkasama?

Habang pinaplano niya kung paano ako itatapon kapag nakuha na ni Katrina ang lahat ng karapatan sa kumpanya?

Habang ang sanggol na nasa sinapupunan ko ay nawala nang dahil sa panggigipit at stress na ibinigay niya sa akin nang tahasan?* Oo nga, Ethan.

Tama ka. Mas mahalaga ang magkasama tayo, sagot ko habang pilit na pinipigilan ang luha.Nang araw na iyon, lumabas si Ethan ng ospital dahil mayroon daw siyang mahalagang lakad sa construction site.Pero alam ko na ang totoo.

Dumiretso siya sa opisina ng Alcantara Holdings para makipagkita kay Katrina.

Agad akong kumilos pagkaalis niya.Tinawagan ko ang aking abugado at kaibigan na si Atty.

Lucas Morales na matagal ko nang pinagkakatiwalaan mula noong nagtatrabaho pa ako sa Makati.*

Lucas, kailangan ko ang tulong mo. Kailangan kong makuha ang kopya ng birth certificate ko at ang opisyal na DNA matching record sa pamilya Salvador.
* Clara, sigurado ka na ba rito? Malaking laban ito. Ang kalaban mo ay ang pamilyang Alcantara at Salvador.

* Wala na akong mawawala, Lucas. Pinatay nila ang kinabukasan ko. Kinuha nila ang anak ko. Hinding-hindi ko sila patatawarin.

Sa loob lamang ng 24 oras, nakuha ni Lucas ang mga dokumento.Hindi lamang basta birth certificate ang ipinadala niya sa aking email.

Nasa kanya rin ang lumang medical record mula sa klinika kung saan ako ipinanganak 27 taon na ang nakararaan.

May pirma at patunay mula sa doktor na nag-asikaso kay Elena Salvador noon.Ang bata ay hindi namatay sa ospital gaya ng ipinamukha sa tunay na magulang.Ito ay ipinamigay at itinago dahil sa isang madilim na alitan sa mana noon sa pagitan ng mga kamag-anak.

At ang pamilyang umampon sa akin ay binayaran ng malaking halaga para ilayo ako sa Maynila.Sino ang nagbayad?

Ang pamilya ng amain ni Ethan.Ibig sabihin, matagal nang alam ni Ethan ang pagkatao ko.

Matagal niya na akong kilala bago pa man kami magtagpo sa ulan 3 taon na ang nakararaan.

Ang pagkikita namin noon ay hindi aksidente.Isa itong planong pag-atake para siguruhing hindi ko kailanman malalaman ang totoo habang ginagamit nila ang aking pangalan at karapatan para sa kanilang negosyo.Pagkalipas ng 3 araw, lumabas ako ng ospital.

Bumalik ako sa aming maliit na apartment sa Pasig.Naabutan ko si Ethan na naghahanda ng hapunan.

Nagluluto siya ng adoro habang nakasuot ng isa na namang lumang T-shirt.* Oh, narito ka na pala, mahal.

Maupo ka na. Nagluto ako ng paborito mo para lumakas ka agad.Tiningnan ko ang plato.

Katulad ng dati, inilagay niya ang mas malaking bahagi sa plato ko.* Kain na, Clara. Alam kong pagod ka na.Umupo ako at tumitig sa kanya.*

Ethan, naaalala mo pa ba noong unang beses tayong nagkita?Natigilan siya sandali pero agad ding ngumiti.* Paano ko malilimutan? Basang-basa ka sa ulan noon. Sabi ko sa sarili ko, hinding-hindi na kita pababayaang masaktan.

* Sabi mo rin noon, wala kang ibang mahal kundi ako.

* Wala naman talaga, Clara. Bakit mo tinatanong iyan?Tumayo ako at kinuha ang envelope na nakatago sa loob ng bag ko.Inilapag ko ito nang mariin sa ibabaw ng mesa.Kasabay nito ang pagbagsak ng mga dokumento sa harapan niya.

Nawala ang ngiti sa labi ni Ethan.Mabilis niyang tiningnan ang mga papel.Ang birth certificate.

Ang DNA test result na nagpapatunay na ako ang nawawalang anak nina Victor at Elena Salvador.

At ang kopya ng kasunduan sa pagitan ng kanyang pamilya at ng umampon sa akin noon.Nanginginig ang kanyang kamay nang hawakan ang papel.* Clara… saan mo nakuha ang mga ito? Hindi totoo iyan…

* Anong hindi totoo, Ethan? Ang dami mong sinabi tungkol sa pagiging mahirap natin. Ang dami mong kuwento tungkol sa hirap ng buhay. Pero ang totoo, ikaw ang nag-utos sa mga taong umampon sa akin na itago ako para sa sarili mong ambisyon!

* Clara, pakinggan mo mabilis akong magpaliwanag—

* Huli na ang lahat para sa paliwanag mo!Bumukas ang pinto ng apartment.Pumasok si Atty.

Lucas Morales kasama ang 2 pulis at ang aking tunay na ama na si Victor Salvador.

Nakita ko ang gulat at takot sa mukha ni Ethan habang nakatayo sa harap ng kanyang sariling kapalpakan.*

Ethan Alcantara, ikaw ay inutusan kong harapin ang batas dahil sa salang panlilinang, panggagantso, at pagtatago ng tunay na pagkatao para sa ilegal na paglilipat ng mana, malinaw na sabi ng aking ama habang seryosong nakatingin sa kanya.

Sinubukan pang tumawag ni Ethan sa kanyang telepono para humingi ng tulong kay Katrina.

Pero huli na.Naka-broadcast na sa lahat ng pangunahing balita sa telebisyon at social media ang buong katotohanan.Ang pekeng pagkatao bilang delivery rider.Ang koneksyon sa pagitan ng pamilya Alcantara at ng pagkawala ng aking mana.

At ang mga mensahe mula kay Katrina na nagpapatunay ng kanilang sabwatan.

Si Katrina Salvador ay agad ding dinala sa imbestigasyon ng mga awtoridad matapos lumabas ang mga ebidensiya ng pagtatangkang nakawin ang shares na para sa akin.Nang araw na iyon, iniwan ko ang maliit na apartment na may tumutulong kisame.

Sumakay ako sa isang itim na sasakyan kasama ang aking tunay na ama.

Habang tinitingnan ko ang lumang singsing sa Quiapo na iniwan ko sa ibabaw ng mesa, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan sa loob ng mahabang panahon.Natapos ang 3 taon ng kasinungalingan.At nagsimula ang araw kung saan ang isang babaeng api ay tumayo para bawiin ang nararapat sa kanya.