DUMALO AKO SA HIGH SCHOOL REUNION NA WALANG MAKEUP, SUOT ANG MURANG DAMIT, AT MAY KARGANG TATLONG TAONG GULANG. PINAGTAWANAN NILA AKO—HANGGANG SA LUMAPIT ANG EX-BOYFRIEND KONG DATING MAHIRAP, NA NGAYON AY ISANG BILYONARYONG CEO, AT MAY GINAWANG IKINATAHIMIK NG LAHAT!
Ang Lalaking Hindi Ko Inasahang Makikita Muli
Sampung taon matapos kong hiwalayan ang pinakamahirap na lalaki sa aming klase, muli kaming nagkita sa isang engrandeng high school reunion.
Ako? Walang makeup, may malalaking eyebag, nakasuot ng damit na wala pang ₱300 ang halaga, at may kargang tatlong taong gulang na bata.
Siya? Naka-itim na mamahaling suit, may sariling kumpanya, at isa na raw sa pinakabatang matagumpay na CEO sa Pilipinas.
Pero hindi ang yaman niya ang pinakanagulat sa akin nang gabing iyon.
Advertisement
Kundi ang ginawa niya nang marinig niyang hiwalay na raw ako sa asawa ko.
At mas lalo akong natigilan nang marinig ko ang sinabi ng batang nasa kandungan niya.
Kung may isang bagay akong natutuhan sa loob ng sampung taon, iyon ay huwag na huwag kang magtitiwala sa kapatid mong nagsasabing, “Sandali lang, may ipapakiusap ako.”
Dahil ang “sandali” ng ate kong si Patricia ay naging isang buong linggong pagbabantay sa anak niyang tatlong taong gulang.
Ang pangalan ng pamangkin ko ay Mika.
Advertisement
Maganda, malaki ang mga mata, maputi ang pisngi, at mukhang inosenteng anghel.
Pero huwag kayong magpapaloko.
Sa bahay, isa siyang maliit na bagyong may dalawang paa.
Nagsimula ang lahat nang biglang magdesisyon si Ate Patricia na magbakasyon sa Boracay kasama ang mga kaibigan niya.
Alam na pala iyon ni Mama.
Kaya bago pa ako makatanggi, nagpunta na siya sa probinsya para raw dalawin ang isang kamag-anak.
At ako?
Ako ang naiwan sa Quezon City, kasama ang isang batang ang paboritong libangan ay sirain ang tulog ko.
Advertisement
“Anak, work from home ka naman,” sabi ni Mama sa telepono. “Hindi naman mahirap magbantay ng bata habang nagtatrabaho.”
Hindi mahirap?
Alas-singko y medya ng umaga, nagtitimpla na ako ng gatas.
Alas-sais, naghahanda ng lugaw.
Alas-siyete, pinupunasan ang natapong juice.
Alas-otso, hinahanap ang nawawalang stuffed rabbit.
At kapag sa wakas ay nakakatulog na siya, saka pa lamang ako makakabawi ng tulog.
Noong araw ng reunion, halos alas-singko na ng hapon nang magising ako.
Eksaktong alas-sais ang simula ng pagtitipon.
Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin.
Advertisement
Eyebags.
Magulong buhok.
Mukhang tatlong araw nang hindi natutulog.
“Ayos na ‘to,” bulong ko.
Kinuha ko ang puting T-shirt na may maliit na mantsa ng gatas at kulay-abong pantalon.
Wala nang foundation.
Wala nang lipstick.
Wala nang panahon para magpaganda.
Isinama ko na rin si Mika dahil wala naman akong mapag-iiwanan.
Tutal, isang tao lang ang babayaran ko sa buffet, pero dalawa kaming kakain.
Praktikal!
Pagdating namin sa isang mamahaling hotel sa Ortigas, agad kong naramdaman na mali ang desisyon kong dumalo.
Advertisement
Pagbukas pa lang ng pinto ng private dining room, para akong pumasok sa isang fashion show.
May mga designer handbag na maingat na nakapatong sa mesa.
May mga lalaking kunwari’y inaayos ang manggas para makita ang mamahaling relo.
At may mga babaeng halos hindi matapos magkuwento tungkol sa mga bahay, negosyo, at bakasyon nila sa ibang bansa.
Sampung taon na kaming nagtapos ng high school.
Pero mukhang hindi pa rin nawawala ang paligsahan kung sino ang pinakamagaling.
“Lara!”
Isang magandang babae ang lumapit sa akin.
Advertisement
Si Denise, dati naming classmate.
“Sa wakas! Akala namin hindi ka pupunta!”
Ngumiti ako.
“Traffic lang.”
Hindi ko na sinabi na ang totoong dahilan ay halos hindi ako magising dahil sa pagod.
Nang makita niya si Mika, lumaki ang ngiti niya.
“Ay, ang cute! Anak mo?”
Tiningnan ko ang batang nakayakap sa leeg ko na parang koala.
Sa bahay, halos mabaliw ako sa kakulitan niya.
Pero sa harap ng mga estranghero, bigla siyang naging napakabait.
“Oo,” sagot ko nang hindi na nag-isip.
Advertisement
“Wow! May anak ka na pala! Nasaan ang husband mo?”
Kumuha ako ng isang malaking hipon.
“Hiwalay na kami.”
Napatigil siya.
“Ha? Talaga?”
“Oo. Isang buwan pa lang ang baby nang mambabae siya. Umabot pa ng isang taon ang annulment case.”
Nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.
Sa kabilang dulo ng mesa, may ilang kaklaseng palihim na nagbulungan.
“Sayang naman.”
“Ang bata pa niya.”
“Siguro mahirap ang buhay niya ngayon.”
Hindi ako sumagot.
Mas interesado ako sa lobster na nasa harapan ko.
IBINIGAY NG ASAWA KONG HENERAL ANG PINAGHIRAPAN KONG MILITARY PROJECT SA KABIT NIYA—PERO NABUKING KO ANG PEKENG PIRMA NIYA!
Sa Ikalimang Wedding Anniversary Namin, Hiniling ng Asawa Kong Maghiwalay Kami Para Pakasalan Niya ang Babaeng Ipinagkasundo sa Kapatid Niya!
Pagkagising Ko Matapos ang Aksidente, Walong Taon ang Nawala sa Alaala Ko—At Asawa Ko Pala ang Lalaking Akala Kong Nobyo ng Ate Ko!
At sa totoo lang, hindi naman totoong kuwento ang sinabi ko.
Wala akong asawa.
Wala akong anak.
At lalong wala akong annulment case.
Ayoko lang magpaliwanag kung bakit may dala akong bata.
Hindi ko alam na ang simpleng kasinungalingang iyon ay magiging dahilan ng pinakamagulong gabing naranasan ko.
Habang abala ang lahat sa pagyayabang, napansin kong may bagong pagkaing inilapag sa mesa.
Lion’s head meatballs.
Malalaking bola ng giniling na karne na niluto sa masarap na sarsa.
Paborito ko iyon mula pa noong high school.
Advertisement
Aabutin ko na sana ang umiikot na serving tray nang bigla itong paikutin ng babaeng nakaitim na dress sa tabi ko.
“Adrian!”
Napahinto ang kamay ko.
“Naalala ko, paborito mo dati ang meatballs, di ba? Tikman mo. Masarap dito.”
Adrian.
Isang pangalan na sampung taon kong hindi binibigkas.
Dahan-dahan akong tumingala.
At doon ko siya nakita.
Si Adrian Reyes.
Ang dati kong boyfriend.
Ang lalaking laging may lumang sapatos, kupas na bag, at dalawang pirasong pandesal para sa tanghalian.
Ang lalaking madalas kong hintayin sa labas ng library.
Advertisement
Ang lalaking minsang nag-ipon ng baon sa loob ng dalawang linggo para lamang mabilhan ako ng simpleng birthday gift.
At ang lalaking ako mismo ang nakipaghiwalay noong huling taon namin sa high school.
Ngayon, ibang-iba na siya.
Maayos ang buhok.
Mamahalin ang relo.
Tahimik at seryoso ang mukha.
Naka-itim na suit na halatang hindi nabibili sa ordinaryong mall.
Narinig ko na noon sa Papa ko ang tungkol sa isang matagumpay na technology company na pinamumunuan ng lalaking may kaparehong pangalan.
Advertisement
Hindi ko lang inakalang siya iyon.
“Lara?”
Bahagyang gumalaw ang labi niya.
Ngunit bago pa ako makasagot, inilagay niya ang kamay sa umiikot na tray.
At sa halip na kunin ang meatballs, marahan niya itong pinaikot pabalik sa akin.
Huminto ang plato sa mismong harapan ko.
“Ikaw ang kumain,” sabi niya.
Natahimik ang babae sa tabi ko.
Napatingin ako sa kaniya.
Walang ngiti sa mukha niya.
Parang isang ordinaryong bagay lamang ang ginawa niya.
Kaya kumuha ako ng meatball.
“Salamat.”
Advertisement
Ngunit biglang tumawa ang babaeng nakaitim.
“Ay, oo nga pala! Mag-boyfriend nga pala kayo dati!”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Pareho pala kayong mahilig sa meatballs.”
Hindi ako nagsalita.
Dahil alam kong hindi iyon totoo.
Hindi kailanman naging paborito ni Adrian ang pagkaing iyon.
Noong high school, limitado ang servings sa canteen.
At dahil mahilig akong kumain, palagi niyang ibinibigay sa akin ang parte niya.
Kahit minsan, hindi niya sinabi kung gaano siya kagutom.
“Mama Lara…”
Hinila ni Mika ang damit ko.
Advertisement
“Gatas po.”
Napabuntong-hininga ako.
Kinuha ko ang feeding bottle sa bag at lumapit sa isang waiter para magtanong kung saan puwedeng kumuha ng maligamgam na tubig.
Saglit lang akong nawala.
Wala pang limang minuto.
Pero pagbalik ko sa dining room, wala na si Mika sa upuan.
“Mika?”
Napalingon ako sa paligid.
“Mika!”
“Nandito siya, Lara!” sigaw ni Denise.
Lumingon ako.
At halos mabitawan ko ang hawak kong bote.
Dahil ang pamangkin kong kanina ay ayaw magpahawak kahit kanino…
Ay komportableng nakaupo ngayon sa kandungan ni Adrian Reyes.
Ang dating boyfriend kong hindi ko na nakausap sa loob ng sampung taon.
Hawak niya ang maliit na stuffed rabbit ni Mika habang tahimik na nakikinig sa bata.
Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Nang makita ako ni Mika, masaya siyang ngumiti.
Itinuro niya si Adrian.
“Tita Lara!”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil malinaw na malinaw ang susunod niyang sinabi.
“Sabi ni Tito Adrian, bakit daw sinabi mong anak mo ako? Wala ka naman daw asawa!”
At bago pa ako makapagpaliwanag, tumingala si Adrian sa akin.
May bahagyang ngiti sa labi niya.
“Lara,” mahinahon niyang tanong, “puwede mo bang ipaliwanag kung kailan ka nagkaroon ng asawa… at bakit ngayon ko lang nalaman?”

BAHAGI 2 — WEBSITE
Ang Katotohanang Sampung Taong Hindi Nasabi
Hindi ko alam kung alin ang mas gusto kong gawin.
Tumakbo palabas ng hotel.
Magtago sa ilalim ng mesa.
O ibalik si Mika sa ate kong nagbakasyon sa Boracay at sabihing huwag na niya akong tatawagan habang buhay.
Dahil sa isang pangungusap lamang ng tatlong taong gulang na bata, nabunyag ang kasinungalingang halos isang oras kong pinaniwalaan ang buong klase.
Tahimik ang paligid.
Si Denise, nakabuka ang bibig.
Ang babaeng nakaitim na dress, nakakunot ang noo.
At si Adrian?
Nakaupo lang siya, kalmado, habang hawak ang stuffed rabbit ni Mika.
“Ah…” Napakamot ako sa ulo. “Mahabang kuwento.”
Ngumiti siya.
“May oras ako.”
“Adrian…”
“At mukhang may gustong sabihin ang batang ito.”
Biglang itinaas ni Mika ang kamay.
“Ako po si Mika! Mommy ko po si Patricia! Si Tita Lara po ang nag-aalaga sa akin kasi nag-beach si Mommy!”
Gusto kong umiyak.
Hindi dahil sa lungkot.
Kundi dahil sa kahihiyan.
May tumikhim sa mesa.
Pagkatapos, narinig ko ang mahinang tawanan.
“Ah, pamangkin pala!”
“Akala ko may anak na talaga siya.”
“Bakit naman nagsinungaling?”
Hinawakan ko ang noo ko.
“Okay. Fine. Pamangkin ko siya. Wala akong asawa. Wala rin akong anak. At hindi ako divorced.”
Tumingin ako kay Denise.
“Pasensya na. Sobrang pagod ko lang kanina at ayoko nang magpaliwanag.”
Ngunit ang babaeng nakaitim, na nalaman kong si Bianca ang pangalan, ay hindi pinalampas ang pagkakataon.
“Naku, Lara. Bakit mo naman kailangang magkunwari? Hindi naman nakakahiya kung single ka pa rin.”
Ngumiti siya nang matamis.
“At least, hindi ka naman siguro nahihirapang maghanap ng lalaki.”
Narinig ko ang ilang pilit na tawa.
Bago ako makasagot, nagsalita si Adrian.
“Bianca.”
Isang salita lamang.
Pero agad siyang natahimik.
“Hindi naman siya nagtatanong kung nakakahiya ang pagiging single, di ba?”
Nanigas ang ngiti ni Bianca.
“Joke lang naman.”
“Hindi lahat ng biro nakakatawa.”
Natahimik ang mesa.
Samantala, walang pakialam si Mika sa tensiyon.
Abala siyang nilalaro ang kurbata ni Adrian.
“Tito, ang ganda ng damit mo.”
“Salamat.”
“Mayaman ka po?”
Napapikit ako.
“Mika!”
Ngunit tumawa si Adrian.
“Depende. Bakit?”
“Gusto ko po ng ice cream.”
Doon tuluyang natawa ang lahat.
Pati ako.
At sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa silid na iyon, nakita ko ang pamilyar na ngiti ni Adrian.
Ang ngiting halos nakalimutan ko na.
Noong high school, hindi sikat si Adrian.
Tahimik siya.
Matalino.
Laging nasa top three ng klase.
Pero mahirap ang pamilya niya.
Madalas siyang pumasok nang walang almusal, at may mga araw na hindi siya makasama sa class activities dahil wala siyang pambayad.
Ako naman ang kabaligtaran niya.
Madaldal.
Mahilig kumain.
At anak ng isang negosyanteng kayang bayaran ang lahat ng kailangan ko.
Hindi ko maalala kung paano kami unang naging malapit.
Ang naaalala ko lang ay isang araw, nakita ko siyang mag-isang nakaupo sa canteen.
May hawak siyang tinapay at isang basong tubig.
Umupo ako sa tabi niya.
“Adrian, ayaw mo ng meatballs?”
Umiling siya.
“Busog na ako.”
Hindi ako naniwala.
Pero hindi ko siya pinilit.
Kinabukasan, bumili ako ng dalawang order.
Inilapag ko ang isa sa harapan niya.
“Napadami ang bili ko. Sayang kung itatapon.”
Tumingin siya sa akin.
Matagal.
Pagkatapos ay kinuha niya ang pagkain.
Mula noon, halos araw-araw na kaming magkasabay kumain.
Hanggang sa isang hapon, sa ilalim ng puno sa likod ng school library, tinanong niya ako kung puwede niya akong ligawan.
Tumawa ako.
“Sigurado ka? Magastos akong girlfriend.”
Seryoso siyang tumango.
“Mag-aaral akong mabuti. Magtatrabaho. Hindi kita hahayaang magutom.”
Noong panahong iyon, akala ko napakabobo ng pangako niya.
Dahil sino ba ang nangangakong hindi magugutom ang isang babaeng kayang bumili ng kahit anong pagkain?
Pero ngayon, naiintindihan ko na.
Iyon ang paraan niya ng pagsasabing gusto niya akong alagaan.
“Lara.”
Bumalik ako sa kasalukuyan nang marinig ko ang boses ni Adrian.
Tapos na ang dinner.
Isa-isa nang lumalabas ang mga kaklase namin para magpicture.
Si Mika naman ay halos makatulog na sa kandungan niya.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Tumingin ako sa pamangkin ko.
“Pagod na siya.”
“Sandali lang.”
Hindi ko alam kung bakit, pero tumango ako.
Lumipat kami sa isang tahimik na bahagi ng hotel lounge.
Maingat niyang inilagay si Mika sa katabing sofa at tinakpan ng maliit na jacket na kinuha ko sa bag.
Pagkatapos, naupo siya sa tapat ko.
“Kamusta ka?”
Napatawa ako.
“Kitang-kita naman. Mukha akong zombie.”
“Hindi iyon ang tinatanong ko.”
Nawala ang ngiti ko.
Tiningnan niya ako nang diretso.
“Masaya ka ba?”
Isang simpleng tanong.
Pero hindi ko agad nasagot.
Sampung taon.
Sampung taon mula nang sabihin ko sa kaniya na ayoko na.
Sampung taon mula nang makita ko siyang nakatayo sa labas ng school gate, hawak ang maliit na paper bag na may regalo para sa akin.
At sampung taon mula nang magkunwari akong hindi ko nakita ang pamumula ng mga mata niya.
“Okay naman ako,” sagot ko.
Tumango siya.
“Good.”
Akala ko iyon na ang katapusan ng pag-uusap.
Pero bigla niyang sinabi:
“Akala ko talaga may asawa ka na.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Disappointed ka?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay bahagyang ngumiti.
“Mas maganda sigurong itanong kung bakit ako nagulat.”
Napakurap ako.
“Bakit?”
“Dahil noong huli tayong nag-usap, sinabi mong gusto mo ng lalaking may pera.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Noong huling taon namin sa high school, may scholarship si Adrian sa isang unibersidad sa Maynila.
Masayang-masaya siya.
May pangarap siyang gumawa ng sariling technology company.
Ako naman, sa panahong iyon, ay hindi pa sigurado kung ano ang gusto kong gawin sa buhay.
Ang alam ko lang, takot akong maging dahilan para isuko niya ang pangarap niya.
Minsan, narinig kong pinag-uusapan ng mga kaklase namin ang relasyon namin.
“Sayang si Lara. Ang yaman ng pamilya, pero mahirap ang boyfriend.”
“Baka si Lara pa ang gumastos sa kaniya pag-college.”
“Siguro hindi magtatagal.”
Nainis ako.
Pero mas nasaktan ako nang marinig kong may nagtanong kay Adrian kung hindi ba siya nahihiya sa kalagayan niya.
Hindi siya sumagot.
Ngunit nakita ko kung paano niya mahigpit na hinawakan ang strap ng lumang bag niya.
Pagkatapos noon, mas lalo siyang nagsikap.
Nag-aral.
Nag-part-time.
Nag-ipon.
At halos wala nang oras para sa sarili.
Isang gabi, sinabi niyang baka hindi niya kayaning makipag-date nang madalas kapag nagsimula na ang college.
“Ayokong maramdaman mong napapabayaan kita,” sabi niya.
Ngumiti ako noon.
Pero sa loob-loob ko, alam kong hindi ako ang dapat niyang unahin.
Kaya ako na ang gumawa ng desisyon.
Sa araw ng graduation, sinabi kong makikipaghiwalay na ako.
“Bakit?” tanong niya.
Hindi ko makalimutan ang mukha niya.
Kahit ngayon.
“Dahil gusto ko ng mas magandang buhay.”
Matagal siyang nakatingin sa akin.
“Anong ibig mong sabihin?”
Huminga ako nang malalim.
“Gusto ko ng boyfriend na may pera, Adrian. Ayokong maghintay ng maraming taon.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay tumango.
“Okay.”
Iyon lang.
Walang sigawan.
Walang pagmamakaawa.
Walang eksenang parang sa pelikula.
Umalis siya.
At hindi na kami nagkita muli.
“Alam mo bang galit ako sa iyo noon?”
Napatingin ako kay Adrian.
Hindi siya nakangiti.
“Alam ko,” sagot ko.
“Akala ko, dahil wala akong pera.”
Napayuko ako.
“Adrian…”
“Pero may isang bagay akong hindi maintindihan.”
Tumingin siya sa akin.
“Kung pera lang ang problema, bakit hindi ka naghanap ng ibang boyfriend pagkatapos natin maghiwalay?”
Natigilan ako.
“Paano mo nalaman?”
“May mga kaklase tayong pareho pa ring kaibigan.”
Napakagat ako sa labi.
“At bakit mo naman inaalam?”
Hindi siya sumagot kaagad.
Sa halip, tumingin siya sa batang natutulog sa sofa.
Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa akin.
“Dahil kahit galit ako, hindi kita tuluyang nakalimutan.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Sampung taon kong iniwasang isipin ang posibilidad na iyon.
Na baka hindi lang ako ang may mga gabing naaalala ang nakaraan.
“Akala ko…” Napahinto ako.
“Ano?”
“Akala ko may girlfriend ka na.”
Bahagya siyang natawa.
“Si Bianca?”
Hindi ako sumagot.
Umiling siya.
“Classmate lang namin siya. Wala kaming relasyon.”
“Pero parang close kayo.”
“Lara.”
“Ano?”
“Selos ka ba?”
Agad akong umiling.
“Hindi!”
Tumaas ang isang kilay niya.
“Talaga?”
“Curious lang!”
Napangiti siya.
At sa isang iglap, para kaming bumalik sa edad na labingwalo.
Ngunit hindi pa rin nawawala ang isang tanong.
“Bakit ka pumunta sa reunion?” tanong ko.
“Ikaw?”
“Pinilit ako ni Denise.”
“Pinilit din niya ako.”
Napatingin kami sa isa’t isa.
Pagkatapos ay sabay na natawa.
“Mukhang may plano siya,” sabi ko.
“Posible.”
Tumahimik kami sandali.
Pagkatapos, inilabas niya ang cellphone niya.
May ipinakita siyang lumang larawan.
Dalawang estudyanteng naka-school uniform.
Ako, nakangiti habang may hawak na meatball sa tinidor.
Siya, nakatingin sa akin na parang wala nang ibang tao sa mundo.
“Tinago mo pa ‘yan?”
Tumango siya.
“Hindi ko na-delete.”
“Akala ko galit ka sa akin.”
“Galit ako noon.”
“At ngayon?”
Tiningnan niya ang larawan.
“Ngayon, mas gusto kong maintindihan.”
Hindi ko alam kung bakit biglang nangilid ang luha ko.
Marahil dahil pagod ako.
Marahil dahil sampung taon kong kinumbinsi ang sarili kong tama ang ginawa ko.
O marahil dahil sa wakas, nasa harapan ko na ang taong dapat kong kinausap nang maayos noon.
“Hindi dahil mahirap ka,” mahina kong sabi.
Hindi siya gumalaw.
“Anong ibig mong sabihin?”
Huminga ako nang malalim.
“Nakikita kong halos hindi ka na natutulog noon. Nag-aaral ka, nagtatrabaho, nag-iipon. Tapos lagi ka pang nag-aalala kung may maibibigay ka sa akin.”
Napahawak ako sa tasa ng tubig.
“Akala ko kapag nawala ako, mas magiging madali para sa iyong abutin ang pangarap mo.”
Matagal siyang hindi nagsalita.
“At naisip mong mas mabuti na lang na sabihin mong ayaw mo sa mahirap?”
Tumango ako.
“Ang tanga ko, ‘no?”
Hindi siya natawa.
Sa halip, napabuntong-hininga siya.
“Lara, hindi mo kailangang gawin iyon.”
“Alam ko na ngayon.”
“Hindi kita minahal dahil kailangan kitang gastusan.”
Tumingin siya sa akin.
“Minahal kita dahil ikaw ang unang taong umupo sa tabi ko noong wala akong kaibigan. Ikaw ang unang taong hindi ako pinahiya dahil sa lumang sapatos ko.”
Napaluha ako.
“Adrian…”
“At noong sinabi mong gusto mo ng mayamang boyfriend, hindi pera ang pinakamasakit.”
Huminto siya.
“Ang masakit, hindi mo ako binigyan ng pagkakataong ipakita na kaya nating harapin ang buhay nang magkasama.”
Wala akong naisagot.
Dahil tama siya.
Sa kagustuhan kong protektahan siya, ako mismo ang nagdesisyon para sa aming dalawa.
At pareho kaming nasaktan.
“Sorry.”
Iyon lamang ang nasabi ko.
Hindi sapat ang isang salita para sa sampung taong katahimikan.
Pero iyon ang pinakamahalagang salitang hindi ko nasabi noon.
Tahimik siyang tumango.
“Salamat sa pagsabi.”
Nagpunas ako ng luha.
“Pero gusto kong linawin ang isang bagay.”
“Ano?”
“Hindi ako nagpunta rito para makipagbalikan sa mayamang CEO.”
Ngumiti siya.
“Good.”
“At hindi rin ako naghahanap ng taong bubuhay sa akin. May trabaho ako. Kaya kong alagaan ang sarili ko.”
“Alam ko.”
Napakunot ang noo ko.
“Paano mo alam?”
“Sinabi ni Denise na freelance designer ka. Nakita ko rin ang ilan sa mga gawa mo online.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Stalker ka?”
Tumawa siya.
“Research lang.”
Sa wakas, natawa rin ako.
At doon ko napansing wala na ang bigat na matagal kong dinadala.
Hindi pa rin namin alam kung ano ang mangyayari pagkatapos ng gabing iyon.
Pero sa unang pagkakataon, hindi na kami nagtatago sa likod ng maling akala.
Biglang gumalaw si Mika.
“Tita…”
Agad akong lumapit.
“Gising ka na, baby?”
Kinusot niya ang mga mata niya.
“Gutom po ako.”
Napatingin ako sa oras.
Halos alas-diyes na.
“Uuwi na tayo.”
Ngunit bago ako makatayo, nagsalita si Adrian.
“Hatid ko na kayo.”
“Huwag na. May taxi naman.”
“Gabi na.”
“Adrian, kaya ko.”
“Alam kong kaya mo.”
Tumayo siya at kinuha ang maliit na bag ni Mika.
“Pero puwede naman akong tumulong, di ba?”
Hindi ko alam kung bakit, pero ang simpleng pangungusap na iyon ay mas tumama sa puso ko kaysa sa mamahalin niyang relo at kotse.
Dahil iyon din ang Adrian na nakilala ko noon.
Hindi niya kailangang ipakita kung gaano siya kayaman.
Gusto lang niyang tumulong.
Paglabas namin ng hotel, nakita namin ang ilang kaklase na naghihintay sa valet area.
Nandoon si Bianca.
Nang makita niya kaming magkasama, agad siyang lumapit.
“Adrian! Uuwi ka na?”
Tumango siya.
“Ihahatid ko sila.”
Napatingin si Bianca sa akin.
“Ah, si Lara? Buti naman. Baka mahirapan siyang mag-commute kasama ang bata.”
Ngumiti ako.
“Hindi naman. Sanay ako.”
Ngunit hindi pa siya tapos.
“Ang bait mo talaga, Adrian. Kahit CEO ka na, hindi mo pa rin nakakalimutang tumulong sa mga dating kaklase nating medyo kapos.”
Biglang tumahimik ang paligid.
Alam kong ako ang pinatatamaan niya.
Bago ako makapagsalita, marahang ibinaba ni Adrian ang bag na hawak niya.
“Bianca.”
“Yes?”
“May problema ba kung simple ang suot ni Lara?”
Namula siya.
“Wala naman. Concerned lang ako.”
“Kung ganoon, bakit paulit-ulit mong binabanggit?”
Hindi nakasagot si Bianca.
Nagpatuloy si Adrian.
“Alam mo, noong high school, halos wala akong pera. Pero si Lara, hindi niya ako kailanman pinahiya dahil doon.”
Napatingin siya sa akin.
“Ngayong may pera na ako, hindi ko rin hahayaang sukatin ng iba ang halaga niya batay sa damit na suot niya.”
Walang nagsalita.
Maging si Bianca ay napayuko.
Hindi ko napigilang ngumiti.
Hindi dahil ipinagtanggol ako ng isang mayamang lalaki.
Kundi dahil ang taong nakatayo sa harapan ko ay nanatiling pareho sa pinakamahalagang bagay.
May respeto pa rin siya sa ibang tao.
Sa biyahe pauwi, mabilis na nakatulog si Mika sa likod ng kotse.
Ako naman ay nakatingin sa mga ilaw ng lungsod.
“Adrian?”
“Hmm?”
“Masaya ka ba ngayon?”
Saglit siyang nag-isip.
“Masaya ako sa trabaho ko. Sa mga nagawa ko. Sa buhay na nabuo ko.”
“Good.”
“Pero may mga bagay pa ring gusto kong ayusin.”
Napalingon ako.
“Tulad ng ano?”
Ngumiti siya.
“Tulad ng pag-imbita sa isang babaeng mahilig sa meatballs na makipag-dinner ulit.”
Napatawa ako.
“Date ba ‘yan?”
“Kung papayag siya.”
Nagkunwari akong nag-iisip.
“Depende.”
“Saan?”
“Kung may meatballs.”
Tumawa siya.
“Meron.”
“At hindi ka magpapanggap na busog ka kahit gutom ka pa?”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay tumango.
“Promise.”
Ngumiti ako.
“Then, yes.”
Pagdating sa condominium ko, tinulungan niya akong dalhin ang mga gamit ni Mika.
Bago siya umalis, tumingin siya sa akin.
“Lara.”
“Ano?”
“Hindi ko alam kung puwede pa tayong bumalik sa dati.”
Tumango ako.
“Alam ko.”
“At ayokong magmadali.”
“Pareho tayo.”
Ngumiti siya.
“Pero gusto kitang makilala ulit. Hindi bilang girlfriend ko noong high school. Kundi bilang Lara ngayon.”
May kung anong mainit na pakiramdam na kumalat sa dibdib ko.
“Sige.”
“Good night.”
“Good night, Adrian.”
Pagkasara ng pinto, napasandal ako rito.
Pagod na pagod ako.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming araw, hindi ko iniisip ang kulang kong tulog.
Iniisip ko ang isang lalaking muling dumating sa buhay ko.
At ang pagkakataong hindi ko na gustong sayangin.
Kinabukasan, nagising ako sa tunog ng cellphone.
May mensahe mula kay Adrian.
Good morning. Kumain ka na ba?
Napangiti ako.
Bago pa ako makasagot, may kasunod na mensahe.
At pakisabi kay Mika, may utang pa akong ice cream sa kaniya.
Napatawa ako.
Ngunit ilang segundo pa lamang ang lumipas, biglang tumawag si Ate Patricia mula sa Boracay.
“Lara! Kumusta ang anak ko?”
Tiningnan ko si Mika na masayang naglalaro sa sahig.
“Ate, may kailangan tayong pag-usapan.”
“Ano ‘yon?”
“Una, pagbalik mo, ikaw na ang magbabantay sa anak mo.”
“Oo naman!”
“At pangalawa…”
Huminga ako nang malalim.
“Mukhang may boyfriend na ulit ako.”
Napahiyaw si Ate.
“ANO?! SINO?!”
Bago ako makasagot, biglang sumigaw si Mika mula sa sala.
“SI TITO ADRIAN! ‘YUNG MAYAMAN NA BIBILI SA AKIN NG ICE CREAM!”
Napapikit ako.
Talagang walang sikreto ang batang ito.
Hindi naging kami agad ni Adrian.
Nag-date kami.
Nagkuwentuhan.
Nag-away minsan tungkol sa maliliit na bagay.
Natuto kaming sabihin ang totoo kahit mahirap.
At higit sa lahat, natutuhan naming hindi na magdesisyon para sa isa’t isa nang hindi nag-uusap.
Makalipas ang ilang buwan, bumalik kami sa isang simpleng restaurant na malapit sa dati naming paaralan.
Umorder siya ng dalawang serving ng meatballs.
Isa para sa akin.
Isa para sa kaniya.
Napatingin ako sa plato niya.
“Akala ko hindi mo gusto ‘yan.”
Ngumiti siya.
“Hindi ko naman talaga ayaw.”
“Ha?”
“Noong high school, mas gusto ko lang na ikaw ang makakain.”
Napatigil ako.
Pagkatapos ay hinati niya ang isang meatball at inilagay ang kalahati sa plato ko.
“Pero ngayon, sabay na tayong kakain.”
Napangiti ako habang pinipigilan ang luha.
Dahil sa wakas, naunawaan ko ang isang bagay na hindi ko naintindihan noong labingwalo pa lamang ako.
Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa kung gaano karami ang kayang ibigay ng isang tao.
Hindi rin ito nangangahulugang kailangan mong isakripisyo ang sarili mong kaligayahan para sa pangarap ng iba.
Minsan, ang tunay na pagmamahal ay ang simpleng pagpiling manatili, makinig, at harapin ang hirap nang magkasama.
Sampung taon ang nawala sa amin dahil sa isang kasinungalingan.
Pero hindi na namin hinayaang ang nakaraan ang magdikta sa natitirang buhay namin.
At kung may magtatanong kung paano nagsimula ang pangalawang pagkakataon namin?
Sasabihin ko ang totoo.
Nagsimula iyon sa isang high school reunion.
Sa isang murang T-shirt.
Sa isang plato ng meatballs.
At sa isang tatlong taong gulang na batang hindi marunong magtago ng sikreto.
Dati, iniwan ko ang isang mahirap na binatang mahal ako. Sampung taon ang lumipas, bumalik siya bilang isang mayamang CEO. Pero hindi ang yaman niya ang dahilan kung bakit muli ko siyang minahal.
Kundi dahil sa likod ng mamahaling suit, siya pa rin ang lalaking handang ibigay sa akin ang huling meatball sa plato niya.
WAKAS.
