Bahagi 3
Nalaman ko kung saan talaga napupunta ang pera ni Carlo nang i-check ko ang mga card niya, at doon ako tuluyang natauhan sa lahat ng kasinungalingan niya.
Pinulot ko ang resibo at binasa ko ito ng dahan-dahan. Cake iyon mula sa bakery sa Quezon City. Hindi ito mura. May petsa ito noong isang linggo, noong sinabi ni Carlo na wala siyang pera kahit pang-gatas ni Mia. Nanginginig ang kamay ko habang tinitiklop ko ang resibo at itinatago ko ito sa maliit na pouch na kasama ng mga litrato ng mga card niya.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagtanong agad. Naalala ko ang sinabi ni Atty. Luis. Kailangan kong kumalma hangga’t hindi buo ang ebidensya. Kaya inilagay ko ang resibo sa tabi ng mga bagong card na binili ko at huminga ako ng malalim. Sa gabing iyon, natulog si Carlo sa sofa. Natulog si Mia sa kwarto na mahimbing. Ako, nakaupo sa sahig at pinagmamasdan silang dalawa. Ang sakit ay nandoon pa rin, pero may kasama na itong linaw na hindi ko naramdaman noon.
Kinabukasan ang kaarawan ni Mia. Nagluto ako ng pancit at bumili ako ng maliit na cake gamit ang bagong bakery card ko. Pinalobo ko ang ilang lobo at inilagay ko ang dalawang kandila sa cake. Gusto kong maging masaya si Mia kahit magulo ang lahat. Gusto kong maalala niya na sa pangalawang kaarawan niya, may nanay siyang lumaban para sa kanya.
Dumating si Carlo ng tanghali. Wala siyang dalang regalo. May dala siyang isang maliit na laruan na mukhang minadali lang bilhin sa tabi ng kalsada. Niyakap niya si Mia ng mabilis, parang obligasyon lang. Pagkatapos, umupo siya sa sofa at binuksan ang cellphone niya. Hindi niya ako tinignan. Hindi niya rin tinanong kung kumusta kami.
Nang kumanta kami ng happy birthday, pumalakpak si Mia at tuwang-tuwa siya. Pinatay niya ang kandila sa tulong ko. Pinakain ko siya ng cake. Si Carlo, kumuha ng isang hiwa, kumain ng dalawang subo, at ibinalik ang plato. Sinabi niya na busog siya. Sinabi niya na may kailangan siyang asikasuhin mamaya. Ramdam ko na gusto na niyang umalis. Ramdam ko na ang gabing ito ay hindi para sa pamilya, kundi para tapusin ang usapan.
Pagkatapos matulog ni Mia, umupo ako sa harap ni Carlo. Mahinahon kong tinanong kung kanino ang cake na nasa resibo. Nagbago ang mukha niya. Agad siyang naging iritable. Sinabi niya na sa katrabaho niya iyon. Sinabi niya na nag-ambagan sila sa opisina. Sinabi niya na huwag akong maging paranoid at huwag kong halungkatin ang mga gamit niya. Hindi na ako nakipagtalo. Tumango lang ako at sinabi kong naniniwala ako sa kanya. Sa loob ko, alam kong may itinatago siya.
Kinabukasan, habang nasa trabaho si Carlo, pumunta ako sa gasolinahan malapit sa condo namin. Dala ko ang litrato ng gas card niya at ang bago kong gas card. Magalang akong nagtanong sa staff kung paano malaman ang balance at ang huling top-up. Ipinakita ko ang numero sa litrato at sinabi kong gusto kong malaman kung paano gumagana ang sistema. Nagulat ako sa sagot. Noong nakaraang linggo lang, may nag-top-up ng ₱20,000 sa card na iyon. Hindi ito maliit na halaga. Hindi ito tugma sa sinasabi niyang wala siyang pera.
Mula sa gasolinahan, dumiretso ako sa supermarket sa Quezon City. Dala ko rin ang litrato ng shopping card niya. Nagtanong ako sa customer service. Sinabi nila na ang card na iyon ay nilagyan ng ₱30,000 noong nakaraang linggo. Ginamit ito para bumili ng mga grocery at ilang mamahaling bagay na hindi namin kailanman binili para sa bahay. Nanginginig ang kamay ko habang hawak ko ang maliit na papel na may printout ng huling transaksyon. Hindi ito imahinasyon. Hindi ito hinala. Totoong may pera siya.
Pumunta rin ako sa bakery. Ipinakita ko ang litrato ng bakery voucher. Sinabi ng staff na ang ganitong card ay madalas na niloloadan para sa mga order ng cake. Sinabi niya na nitong nakaraang buwan, ilang beses nang nag-order ng cake gamit ang kaparehong uri ng card. Hindi ako nagtanong ng pangalan. Hindi ko kailangan ng pangalan. Ang kailangan ko ay ang pattern. Ang pattern ay malinaw. Habang sinasabi ni Carlo na ₱50,000 lang ang sahod niya at ₱38,000 ang renta, may pera siyang pang-top-up ng libo-libo sa mga card na ito.
Dinala ko ang lahat kay Atty. Luis at kay Tessa sa law office. Inilatag ko ang mga litrato, ang mga bagong card, ang resibo ng cake, at ang mga printout mula sa gasolinahan at supermarket. Tahimik na binasa ni Atty. Luis ang lahat. Sinabi niya na ito ang nawawalang piraso. Sinabi niya na hindi ito sapat para patunayan ang lahat, pero sapat ito para ipakita na nagsisinungaling si Carlo tungkol sa pagiging broke niya. Sinabi niya na ang korte ay magtatanong kung saan galing ang pang-top-up kung wala siyang pera.
Ipinaliwanag ni Tessa kung bakit ngayon ang timing ni Carlo. Malapit nang mag-dalawang taon si Mia. Akala ni Carlo, dahil wala akong trabaho at wala akong ipon, mapipilitan akong pumirma sa kahit anong kasunduan. Akala niya, dahil pagod na ako at takot na mawalan ng tirahan, isusuko ko ang titulo at tatanggapin ko ang walang sustento. Akala niya, dahil mahal ko si Mia, tatanggapin ko na lang na ako ang mag-isa na bubuhay sa kanya. Doon ko naintindihan na ang pagbibigay niya ng kustodiya ay hindi sakripisyo. Ito ay paraan para hindi siya magbayad.
Nang gabing iyon, tumawag ang biyenan ko. Galit na galit siya. Sinabi niya na ako ang sumira sa pamilya. Sinabi niya na palamunin ako at wala akong silbi. Sinabi niya na ibalik ko ang ₱660,000 na bigay-kaya. Hindi ako sumigaw. Sinabi ko lang na ang pera na iyon ay ginamit noong nagkasakit si Mia. Sinabi ko na si Carlo mismo ang nangako na ibabalik niya iyon. Sinabi ko na hindi ko ninakaw ang pera. Pagkatapos, pinatay niya ang tawag. Umiyak ako, pero hindi na tulad ng dati. Ang luha ko ay hindi na dahil sa takot na iwan. Ang luha ko ay dahil sa pagod na ako sa pagiging mabait sa mga taong hindi ako nirespeto.
Dumating si Paolo kinabukasan para bantayan si Mia. Niyakap niya ako ng mahigpit. Sinabi niya na hindi ako nag-iisa. Sinabi niya na tutulungan niya akong bantayan si Mia habang inaasikaso ko ang kaso. Sinabi niya na mag-apply ako ng trabaho kahit part-time lang. Sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na pabigat ako. Naramdaman ko na may pamilya pa rin ako na nasa tabi ko. Nagpasalamat ako sa kanya at nangako ako na hindi ko sasayangin ang tulong niya.
Nang umuwi si Carlo ng gabing iyon, galit siya. Sinabi niya na nalaman niyang nagpunta ako sa gasolinahan at sa supermarket. Sinabi niya na sinusundan ko siya. Sinabi niya na paranoid ako at sinisira ko ang tiwala niya. Sinabi niya na nanghiram lang siya ng pera para ma-top-up ang mga card. Sinabi niya na hindi ko naiintindihan ang pressure sa kanya. Tinitigan ko siya at hindi ako umiwas. Sinabi ko na kung nanghiram siya, bakit hindi niya sinabi sa akin. Sinabi ko na kung may pera siyang pang-top-up, bakit wala siyang pera pang-gatas ni Mia. Hindi siya nakasagot. Lumabas siya ng kwarto at malakas na isinara ang pinto.
Nakaupo ako sa sahig ng kwarto ni Mia at pinagmamasdan ko siyang natutulog. Doon ko tuluyang naintindihan na hindi ako ang palamunin. Ako ang nag-alaga kay Mia nang magkasakit siya. Ako ang nag-asikaso ng bahay habang si Carlo ay nasa labas. Ako ang gumamit ng dote at ipon ko para sa pamilya. Si Carlo ang gumamit ng kasal para kunin ang lahat at pagkatapos ay sisihin ako. Masakit, pero malinaw na ngayon. Hindi na ako umaasa na babalik ang dating Carlo. Ang Carlo na kilala ko noon, matagal nang wala.
Chineck ko ulit ang safe. Wala pa rin ang titulo ng lupa. Sinabi ni Atty. Luis na ang titulo ay conjugal property. Hindi ito puwedeng ibenta o isangla ni Carlo nang walang pirma ko. Ang pagkuha niya nito ay paraan para takutin ako at pilitin akong pumirma. Sinabi niya na ang pagtatago ng titulo ay magiging laban kay Carlo sa korte. Sinabi niya na kailangan kong itago ang lahat ng kopya ng ebidensya sa ligtas na lugar. Kaya gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon.
Nagbukas ako ng sarili kong bank account sa pangalan ko lang. Inilagay ko doon ang natitirang pera mula sa ₱4,750 ko pagkatapos kong bilhin ang mga card. Maliit lang ito, pero sa akin ito. Nag-iwan ako ng kopya ng lahat ng litrato, resibo, at printout sa opisina ni Tessa. Sinabi ko kay Paolo kung nasaan ang mga kopya kung sakaling may mangyari. Sinabi ko sa sarili ko na hindi na ako pipirma ng kahit ano nang hindi dumadaan kay Atty. Luis. Ito ang una kong hakbang para protektahan ang sarili ko at si Mia.
Nagpanggap pa rin ako na gusto kong ayusin ang kasal namin. Sinabi ko kay Carlo na pag-isipan pa namin ito. Sinabi ko na para kay Mia, bigyan pa natin ng oras. Pumayag siya, pero halata na naiinip siya. Sinabi niya na babalik siya makalipas ang tatlong araw dala ang pinal na papeles. Sinabi niya na kung hindi ako pipirma, dadalhin niya ito sa korte at lalaban siya para kay Mia. Sinabi niya na wala akong trabaho at hindi ko kayang buhayin si Mia mag-isa. Hindi ako nakipagtalo. Tumango ako at ngumiti ng mahina. Sa loob ko, alam kong handa na ako.
Bago siya umalis, tinawagan ako ni Atty. Luis. Sinabi niya na sapat na ang hawak namin para hindi ako matakot. Sinabi niya na sa susunod na pag-uusap, kailangan kong manatiling kalmado at hayaan siyang magsalita. Sinabi niya na ang mga card, ang mga resibo, at ang nawawalang titulo ang magkukuwento ng totoo. Niyakap ko si Mia ng mahigpit. Sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, hindi ako natakot sa pag-alis ni Carlo. Natakot ako noon, pero ngayon, naghihintay na ako sa pagharap.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo sa harap ng pamilya namin dala ang lahat ng ebidensya, at doon niya inamin ang matagal na niyang pagtatago ng pera sa akin.
Bumalik si Carlo makalipas ang tatlong araw, dala ang isang brown envelope. Kasama niya ang biyenan ko. Pumasok sila sa condo namin sa Quezon City na parang sila ang may-ari. Nakaupo ako sa dining table. Nasa tabi ko si Tessa. Nasa kabilang dulo si Atty. Luis. Nasa kwarto si Paolo kasama si Mia. Gusto kong marinig ni Mia ang boses ko na kalmado, hindi ang sigawan. Gusto kong malaman niya na ang nanay niya ay lumalaban ng maayos.
Inilapag ni Carlo ang envelope sa mesa. Sinabi niya na ito na ang pinal na kasunduan. Sinabi niya na pumirma na lang ako para matahimik na kami. Sinabi niya na para ito kay Mia. Sinabi niya na ayaw niya ng gulo. Tinitigan ko ang envelope at hindi ko ito binuksan. Sinabi ko na bago ako pumirma, gusto kong pag-usapan namin ang totoo. Sinabi ko na hindi ito tungkol sa pirma lang. Ito ay tungkol sa limang taon ng kasal namin.
Sumabat agad ang biyenan ko. Sinabi niya na huwag na akong mag-drama. Sinabi niya na palamunin ako at wala akong ambag. Sinabi niya na ibalik ko ang ₱660,000 na bigay-kaya at umalis na kami ni Mia sa condo. Sinabi niya na si Carlo ang nagtatrabaho at ako ang nagpabagsak sa pamilya. Hindi ako sumigaw. Huminga ako ng malalim at tiningnan ko siya ng diretso. Sinabi ko na ang ₱660,000 ay hindi ko ginastos para sa sarili ko. Sinabi ko na ginamit iyon noong nagkasakit si Mia at nasa ospital siya. Sinabi ko na si Carlo ang nangako na ibabalik niya iyon. Sinabi ko na kung may dapat manghingi ng pera, ako iyon.
Nagulat si Carlo. Sinabi niya na huwag kong idamay ang nanay niya. Sinabi niya na ako ang nagpahirap sa kanya. Sinabi niya na palagi akong humihingi ng pera at hindi ako marunong makuntento. Sinabi niya na kaya siya nagtatago ng pera ay dahil pagod na siyang ako lang ang umaasa sa kanya. Doon ko inilabas ang mga litrato ng mga card niya. Inilapag ko ang litrato ng gas card, shopping card, bakery voucher, at credit card. Inilapag ko ang mga bagong card na binili ko. Inilapag ko ang mga printout mula sa gasolinahan at supermarket. Inilapag ko ang resibo ng cake.
Sinabi ko na habang sinasabi niyang ₱50,000 lang ang sahod niya at ₱38,000 ang renta, nag-top-up siya ng ₱20,000 sa gas card niya noong nakaraang linggo. Sinabi ko na nag-top-up siya ng ₱30,000 sa shopping card niya. Sinabi ko na ilang beses siyang nag-order ng cake sa bakery gamit ang card niya. Sinabi ko na ang credit card niya ay aktibo pa at binabayaran niya ito sa oras. Tinanong ko siya kung paano nangyari iyon kung wala talaga siyang pera. Tinanong ko siya kung bakit may pera siya pang-top-up pero wala siyang pera pang-gatas ni Mia.
Namutla si Carlo. Sinabi niya na nanghiram lang siya. Sinabi niya na hindi ko naiintindihan ang sistema sa opisina. Sinabi niya na sinusundan ko siya at nilalabag ko ang privacy niya. Sinabi niya na paranoid ako. Doon nagsalita si Atty. Luis. Kalmado ang boses niya. Sinabi niya na kahit nanghiram pa si Carlo, pera pa rin iyon na pumasok sa kanya. Sinabi niya na ang korte ay magtatanong kung bakit hindi niya ito sinabi sa asawa niya. Sinabi niya na ang mga card ay hindi nagsisinungaling. Sinabi niya na ang pattern ng top-up ay nagpapakita na may tinatago siyang cash flow habang sinasabi niyang broke siya.
Inilabas ko ang unang kasunduan na pinadala niya. Binasa ko ng malakas ang mga kondisyon. Sa akin daw si Mia, pero walang sustento. Kailangan daw naming umalis sa condo sa loob ng tatlumpung araw. Kailangan ko raw isuko ang habol ko sa titulo ng lupa. Tinanong ko siya kung ito ba ang tinatawag niyang mapayapang hiwalayan. Tinanong ko siya kung mapayapa ba na ang isang dalawang taong gulang na bata ay walang sustento. Tinanong ko siya kung mapayapa ba na palayasin ang nanay ng anak niya nang walang tirahan. Hindi siya nakasagot. Napayuko siya.
Sumigaw ang biyenan ko at sinabi na ako ang may kasalanan. Sinabi niya na kung hindi ako naging pabigat, hindi magtatago ng pera si Carlo. Sinabi niya na dapat akong magpasalamat na binigyan niya ako ng anak. Doon ako tumayo. Sinabi ko na si Mia ay hindi pabigat. Sinabi ko na si Mia ay anak namin, hindi utang. Sinabi ko na ako ang nagpuyat noong may sakit si Mia. Sinabi ko na ako ang nag-asikaso ng bahay, ng pagkain, ng gamot, ng lahat. Sinabi ko na habang sinasabi niyang ako ang palamunin, ako ang gumamit ng dote at ipon ko para buhayin ang pamilyang ito. Natahimik ang biyenan ko. Sa unang pagkakataon, hindi siya nakasagot agad.
Tumingin si Carlo sa akin at biglang nagbago ang mukha niya. Sinabi niya na pagod na siya. Sinabi niya na gusto na niyang magsimula ulit. Sinabi niya na inakala niya na pipirma ako dahil wala akong pera at wala akong pagpipilian. Sinabi niya na inakala niya na dahil takot akong mawalan ng tirahan, isusuko ko ang titulo at tatanggapin ko ang walang sustento. Sinabi niya na kinuha niya ang titulo para mapilitan akong pumirma agad bago ko malaman ang totoo. Sinabi niya na itinakda niya ang divorce sa kaarawan ni Mia para maging desperado ako. Doon ko naramdaman na sa wakas ay lumabas na ang totoo.
Sinabi ni Atty. Luis na ang pagkuha ng titulo ay hindi maliit na bagay. Sinabi niya na ang titulo ay conjugal property. Hindi ito puwedeng ibenta, isangla, o ilipat ni Carlo nang walang pirma ko. Sinabi niya na ang pagtatago nito at paggamit nito bilang pang-pressure ay bad faith. Sinabi niya na ang kasunduan na walang sustento para sa dalawang taong gulang na bata ay hindi tatanggapin ng korte. Sinabi niya na kung dadalhin ito sa korte, si Carlo ang mapapahiya. Sinabi niya na kailangan ni Carlo na ibalik ang titulo, magbigay ng sustento, at ayusin ang hatian ng maayos.
Sinubukan ni Carlo na manakot. Sinabi niya na lalaban siya para kay Mia. Sinabi niya na wala akong trabaho at hindi ko kayang buhayin si Mia. Sinabi niya na siya ang may pera at siya ang may kakayahan. Tumayo ako at tiningnan ko siya ng diretso. Sinabi ko na may sarili na akong bank account. Sinabi ko na nagsimula na akong magtrabaho ng part-time, tumutulong ako sa opisina ni Tessa at nagbebenta ako online. Sinabi ko na may kapatid ako at kaibigan na tumutulong sa akin. Sinabi ko na ako ang nag-alaga kay Mia mula nang ipanganak siya. Sinabi ko na ako ang kasama niya noong nagkasakit siya. Sinabi ko na hindi pera lang ang basehan ng pagiging magulang.
Tumingin ang biyenan ko kay Carlo. Sinabi niya na totoo ba ang lahat. Sinabi niya na akala niya ay ako ang gumagastos ng lahat. Sinabi niya na akala niya ay si Carlo ang kawawa. Hindi sumagot si Carlo. Doon ko nakita na kahit ang nanay niya ay niloko niya. Hindi ako natuwa. Naawa ako, pero hindi ko na kailangan ng awa niya. Ang kailangan ko ay ang hustisya para kay Mia. Ang kailangan ko ay ang pagbalik ng titulo at ang sustento na nararapat sa anak ko.
Naglabas si Atty. Luis ng bagong kasunduan. Ipinaliwanag niya ito ng malinaw. Ibabalik ni Carlo ang titulo ng lupa. Magbabayad siya ng ₱25,000 bawat buwan bilang sustento para kay Mia. Hindi kami palalayasin sa condo sa loob ng tatlumpung araw. Ang condo ay mananatiling conjugal property hanggang sa mapag-usapan namin ng maayos ang pagbenta at hatian. Ang lahat ay nakasulat. Ang lahat ay may pirma. Sinabi ni Atty. Luis na kung hindi susundin ni Carlo ang kasunduan, dadalhin namin ito sa korte kasama ang mga ebidensya ng mga card at ng nawawalang titulo.
Kinuha ni Carlo ang envelope niya at binuksan ito. Inilabas niya ang titulo ng lupa na matagal niyang itinago. Inilapag niya ito sa mesa. Nanginginig ang kamay niya. Sinabi niya na ito na. Sinabi niya na pagod na siya. Sinabi niya na pipirma siya sa bagong kasunduan. Pumirma siya sa harap namin. Pumirma rin ako. Hindi ako nanginginig. Hindi ako umiiyak. Ramdam ko na sa unang pagkakataon, ako ang may hawak ng desisyon. Kinuha ko ang titulo at inilagay ko ito sa pouch kasama ang mga resibo at litrato. Sinabi ko na itatago ko ito sa ligtas na lugar at may kopya si Atty. Luis.
Umalis si Carlo at ang biyenan ko nang tahimik. Walang sigawan. Walang pagmamakaawa. Bago siya lumabas, lumingon si Carlo kay Mia na lumabas mula sa kwarto kasama si Paolo. Sinabi niya na mahal niya si Mia. Sinabi ko na kung mahal niya si Mia, patunayan niya ito sa sustento at sa pagiging tapat. Hindi siya sumagot. Isinara niya ang pinto. Doon ako napaupo sa sofa at sa wakas ay huminga ng malalim. Niyakap ako ni Tessa. Niyakap ako ni Paolo. Niyakap ko si Mia ng mahigpit.
Kinabukasan, dinala ko ang titulo sa bangko para ipa-photocopy at ipa-safe keep ang orihinal kasama ang kopya kay Atty. Luis. Nagbukas ako ng maliit na online shop para sa mga damit pambata. Nagsimula akong tumulong sa opisina ni Tessa ng dalawang beses sa isang linggo para sa admin work. Hindi ito malaking sahod, pero sa akin ito. Nag-enroll ako kay Mia sa isang maliit na daycare malapit sa condo namin sa Quezon City. Gusto kong makita niya ang ibang bata. Gusto kong makita niya na ang nanay niya ay may pangarap din.
Lumipas ang mga linggo. Dumating ang unang sustento na ₱25,000 mula kay Carlo. Hindi ito perpekto. Hindi nito binabayaran ang lahat ng nawala. Pero ito ay patunay na hindi na niya ako puwedeng takutin. Ginamit ko ito para sa gatas, sa daycare, at sa pagkain ni Mia. Nag-ipon ako ng kaunti para sa sarili ko. Natutunan kong mag-budget. Natutunan kong hindi na humingi ng paalam para bumili ng gatas ng anak ko. Natutunan kong ang pagiging ina ay hindi pagiging palamunin. Ito ay trabaho na walang sahod, pero may halaga.
Minsan, tumatawag pa rin ang biyenan ko. Hindi na siya sumisigaw. Nagtatanong siya kay Mia. Sinabi ko na puwede niyang bisitahin si Mia kung gusto niya, pero hindi na siya puwedeng magsalita ng masama tungkol sa apo niya. Tumango siya sa cellphone. Hindi kami naging malapit, pero natuto siyang rumespeto. Si Carlo, paminsan-minsan ay bumibisita kay Mia. Hindi na kami nag-aaway. Hindi na kami mag-asawa, pero magulang pa rin kami ni Mia. At iyon ang mahalaga.
Isang umaga, nagising ako sa sikat ng araw na pumapasok sa bintana ng condo namin. Nakaupo si Mia sa maliit niyang upuan at kumakain ng pandesal at itlog. May gatas siya sa tabi niya. Hindi ko na kailangang bilangin ang bawat piso para sa gatas niya. Hindi ko na kailangang matakot na ma-decline ang card ko sa supermarket. Tiningnan ko ang titulo na nakatago sa drawer at ang maliit na passbook ng bank account ko. Hindi ito malaki, pero sa akin at kay Mia ito. Ngumiti si Mia at sinabi niya, “Mama, masarap.” Niyakap ko siya at hinalikan ko ang buhok niya.
Sa loob ng limang taon, akala ko ang pagmamahal ay ang pagtitiis at pagbibigay ng lahat kahit ubos na ako. Ngayon, alam ko na ang pagmamahal ay ang pagprotekta sa sarili at sa anak mo kahit masakit. Hindi ako perpekto. Hindi perpekto ang buhay namin. Pero may trabaho ako, may tahanan kami, at may kinabukasan si Mia na hindi na nakasalalay sa kasinungalingan ng iba. At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi na ako natakot sa bukas, dahil alam kong kaya ko nang protektahan si Mia at ang sarili ko.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
