Tatlong taon akong ipinatapon ng sarili kong asawang isang mataas na opisyal ng militar sa pinakamalamig na outpost sa kabundukan, kung saan pinaghugas ako ng mahigit 3,000 pares ng medyas hanggang halos hindi ko na maigalaw ang aking mga daliri. Nang sunduin niya ako kasama ang babaeng sumira sa buhay ko, hindi na ako umiyak o humingi ng awa. Hindi niya alam na tatlong araw na lamang ang natitira bago tuluyang mawala ang kaluluwa ko sa mundong ito.
BAHAGI 2
Matagal kong tinitigan ang pangalang lumitaw sa harap ng aking mga mata.
Brigadier General Adrian Monteverde.
Ang asawa ko.
Ang lalaking minsang nangakong poprotektahan ako habang buhay.
Ang taong nagpadala sa akin sa pinakamalamig na military outpost sa hilagang kabundukan.
At ngayon, ayon sa sistema, siya rin ang pangunahing nakinabang sa pagkawala ko.
Hindi ko agad naunawaan.
Tatlong taon na akong nagtatanong kung bakit napakadali para sa kanya na maniwala sa isang pekeng reklamo.
Ngayon, tila may mas malalim pang dahilan.
“Isabella?”
Napatingin ako kay Adrian.
Nakatayo siya sa tabi ng bagong tanim na halaman.
“Bakit ganyan ang tingin mo sa akin?”
Umiling ako.
“Wala.”
“Kanina ka pa kakaiba.”
“Pagod lang ako.”
Napakunot ang noo niya.
“May doktor na naghihintay sa military hospital. Bukas, ipapasuri kita.”
“Salamat po, General.”
Muli niyang narinig ang tawag na iyon.
At muli ring tumigas ang kanyang mukha.
“Stop calling me that. Asawa mo ako.”
Napangiti ako nang bahagya.
Asawa.
Napakagandang salita.
Ngunit sa loob ng tatlong taon, hindi niya man lang naalala kung ano ang ibig sabihin nito.
“Okay,” sagot ko.
Hindi ko na siya pinagtalunan.
Dahil may mas mahalaga akong kailangang malaman.
Pagpasok ko sa bahay, halos hindi ko makilala ang loob.
Ang mga kurtinang ako ang pumili ay napalitan.
Ang mga litrato namin ay wala na sa dingding.
Ang mga librong inipon ko mula pagkabata ay nailipat sa isang lumang kabinet.
Sa ibabaw ng piano, may malaking framed photo ni Vanessa na nakasuot ng puting bestida.
Hindi iyon simpleng larawan.
Mukha iyong kuha mula sa isang kasal.
Huminto ako.
Napansin ni Adrian ang aking tingin.
“Ah, iyon.”
Hindi siya agad nakapagsalita.
Pagkatapos ay sinabi niya, “May ilang bagay na nagbago habang wala ka.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kasama na ba roon ang asawa mo?”
Biglang kumunot ang kanyang noo.
“Isabella, huwag mong simulan.”
Hindi ako sumagot.
Dahil sa katotohanan, may bahagi ng kuwento na hindi ko pa rin nauunawaan.
Tatlong taon na ang nakalipas, ako ang legal niyang asawa.
Ngunit ngayon, ipinakikilala niya si Vanessa bilang babaeng pinakasalan niya.
Paano nangyari iyon?
Sa mundong ito, may sariling batas ang military administration tungkol sa mga taong idineklarang nawawala, hindi na aktibo, o hindi na kayang gampanan ang kanilang tungkulin.
Ngunit kahit sa ilalim ng mga batas na iyon, hindi maaaring basta burahin ang isang kasal nang walang tamang proseso.
At lalong hindi maaaring magpakasal muli ang isang opisyal habang umiiral pa ang una niyang kasal.
Dahan-dahan kong hinawakan ang gilid ng mesa.
“Adrian, may itatanong ako.”
“Ano?”
“May legal document ba na nagsasabing hindi na tayo kasal?”
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos ay umiwas ng tingin.
“Administrative matter iyon.”
“May dokumento ba?”
“Isabella, pagod ka. Magpahinga ka muna.”
Hindi ko na siya pinilit.
Ngunit sa loob ko, may nabuo nang hinala.
Nang gabing iyon, hinintay kong maging tahimik ang buong bahay.
Pagkatapos ay tinawag ko ang sistema.
“System, show me the records.”
Ting!
[Access granted.] [Original host’s military service records recovered.] [Three years ago, a classified logistics irregularity was discovered in the Northern Defense Supply Program.] [The original host was scheduled to testify before the Military Procurement Review Board.] [Before the testimony, an anonymous complaint was filed against her.] [The complaint was submitted by Vanessa Cruz.] [The disciplinary transfer was authorized by Brigadier General Adrian Monteverde.]Napapikit ako.
Unti-unting bumalik sa alaala ko ang nangyari tatlong taon na ang nakalipas.
Noon, ako ang namamahala sa pagsusuri ng ilang military supply contracts.
May napansin akong kakaiba.
May mga kahon ng winter equipment na nakalista bilang naihatid na, ngunit hindi kailanman nakarating sa mga sundalong nangangailangan.
May mga gamot na binayaran nang buo, ngunit kalahati lamang ang aktuwal na natanggap.
May mga supplier na paulit-ulit na nakakakuha ng kontrata kahit mababa ang kalidad ng kanilang produkto.
Nang sinuri ko ang mga dokumento, may nakita akong pamilyar na pangalan.
Monteverde Defense Logistics.
Isang kumpanyang may koneksiyon sa pamilya ni Adrian.
Noon, sinabi niya sa akin na huwag nang pakialaman ang bagay na iyon.
“Hindi mo naiintindihan ang buong sitwasyon, Isabella.”
Ngunit hindi ako nakinig.
Dahil para sa akin, ang mga supply na iyon ay hindi lamang numero sa papel.
Buhay ng mga sundalo ang nakasalalay roon.
Ilang araw pagkatapos, lumitaw ang reklamo ni Vanessa.
At bago pa ako makapagpaliwanag, ipinadala na ako sa outpost.
Ngayon, malinaw na sa akin.
Hindi lamang pagseselos ang dahilan ng pagkakatapon ko.
May mga taong kailangang patahimikin ako.
At ang asawa ko ang pinakamadaling taong magagamit upang gawin iyon.
“System,” mahina kong tanong, “alam ba ni Adrian ang buong katotohanan?”
[Insufficient evidence to establish full knowledge.] [However, records confirm that he signed the transfer order despite receiving a recommendation for formal investigation.]Napahawak ako sa dibdib.
Hindi man niya alam ang buong plano, alam niyang may kailangang imbestigahan.
Ngunit pinili niyang hindi gawin iyon.
Dahil mas madali para sa kanya na maniwala kay Vanessa kaysa pakinggan ako.
Makalipas ang ilang minuto, muling lumitaw ang mensahe.
[Remaining time: 62 hours.] [Optional objective unlocked: Restore the original host’s reputation.] [Completion is not required for soul transfer.]Tinitigan ko ang mga salita.
Hindi ko kailangang gawin iyon.
Maaari akong manatiling tahimik.
Maaari kong hintayin ang tatlong araw at tuluyang umalis.
Ngunit naalala ko ang orihinal na Isabella.
Ang batang babaeng may pangarap na maging isang mahusay na opisyal.
Ang babaeng nagtiwala sa akin na ipagpatuloy ang kanyang buhay.
Hindi ko alam kung saan napunta ang kanyang kaluluwa.
Ngunit alam kong hindi niya karapat-dapat na maalala bilang isang taksil.
Kaya gumawa ako ng desisyon.
Bago ako umalis, ibabalik ko ang kanyang pangalan.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Halos hindi ako nakatulog.
Masakit ang mga kamay ko.
Bawat paggalaw ng mga daliri ay parang may maliliit na karayom na tumutusok sa balat.
Ngunit hindi ko iyon pinansin.
Kinuha ko ang lumang military notebook na itinago ko sa ilalim ng aking mga damit.
Sa loob nito, may ilang numerong isinulat ko tatlong taon na ang nakalipas.
Mga shipment code.
Mga petsa.
Mga pangalan ng supplier.
At isang maliit na simbolong ako lamang ang nakakaunawa.
Noon, hindi ko alam kung bakit ko itinago ang notebook.
Ngayon, alam ko na.
Dahil ito ang maaaring maging susi sa katotohanan.
Habang sinusuri ko ang mga pahina, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Vanessa.
May hawak siyang tray ng pagkain.
“Ate Isabella, good morning!”
Ngumiti siya nang matamis.
“Nagdala ako ng breakfast. Baka gutom ka na.”
Hindi ko isinara ang notebook.
Sa halip, tiningnan ko siya.
“Thank you.”
Nagulat siya.
Marahil inaasahan niyang magagalit ako.
Lumapit siya sa mesa.
“Anong binabasa mo?”
“Old memories.”
Napatingin siya sa notebook.
Sandaling nagbago ang ekspresyon niya.
“Military records ba iyan?”
“Personal notes.”
Tumawa siya nang pilit.
“Ate, bakit kailangan mo pang itago ang mga ganyang bagay? Tapos na naman ang lahat.”
Tiningnan ko siya.
“Talaga bang tapos na?”
Hindi siya agad nakasagot.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Of course. Nakabalik ka na. Dapat magpasalamat ka na lang kay General.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Vanessa, may tanong ako.”
“Ano iyon?”
“Bakit mo ako ipinadala sa outpost?”
Biglang nanigas ang kanyang mukha.
“Hindi ako ang nagpadala sa iyo.”
“Pero ikaw ang gumawa ng reklamo.”
“Ate, totoo naman ang sinabi ko noon.”
“Kung totoo, bakit hindi mo pinayagang magkaroon ng formal investigation?”
Nawala ang ngiti niya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Simple lang. Kung may ebidensiya ka, bakit kailangang madaliin ang transfer ko?”
Hindi siya sumagot.
Ilang segundo kaming nagtitigan.
Pagkatapos ay inilapag niya ang tray.
“Ate Isabella, huwag mong kalimutan kung nasaan ka.”
Malamig na ang boses niya.
“Tatlong taon kang nawala. Ako ang kasama ni Adrian sa lahat ng mahihirap na panahon.”
Tumayo ako.
“Congratulations.”
Nagulat siya.
“Ano?”
“Kung iyon ang gusto mong marinig, congratulations.”
Namula ang mukha niya.
“Hindi mo ba talaga naiintindihan? Wala ka nang lugar dito!”
Napangiti ako.
“Alam ko.”
Hindi niya inaasahan ang sagot ko.
“At wala na rin akong balak makipag-agawan.”
Bahagyang lumuwag ang kanyang mukha.
Ngunit bago siya makapagsalita, idinagdag ko:
“Pero may mga bagay na hindi sa iyo, Vanessa.”
Napatingin siya sa notebook.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Ang katotohanan.”
Biglang nagbago ang kanyang mukha.
Mabilis niyang inabot ang notebook.
Ngunit nailayo ko iyon.
“Ate Isabella, ibigay mo iyan!”
“Bakit?”
“Baka confidential iyan!”
“Kung confidential, bakit alam mong mahalaga?”
Natahimik siya.
Sa sandaling iyon, narinig namin ang mga yabag sa labas.
Pumasok si Adrian.
“What is happening here?”
Agad namang nagbago ang mukha ni Vanessa.
Namula ang mga mata niya.
“General, gusto ko lang pong tulungan si Ate Isabella. Pero ayaw niyang makinig.”
Napatingin si Adrian sa akin.
“Isabella, ano na naman?”
Tahimik kong inilapag ang notebook sa mesa.
“Wala.”
Lumapit siya.
“Vanessa said you’re refusing treatment.”
“Hindi iyon ang pinag-uusapan namin.”
“Then what?”
Tiningnan ko siya.
“Adrian, tatlong taon na ang nakalipas, bakit mo pinirmahan ang transfer order ko kahit may pending investigation?”
Biglang nanigas ang kanyang mukha.
Hindi iyon ang tanong na inaasahan niya.
“Where did you hear that?”
“Answer me.”
Napatingin siya kay Vanessa.
At sa unang pagkakataon, nakita kong may takot sa mga mata ng babae.
“Isabella,” mabagal niyang sabi, “hindi mo naiintindihan ang buong sitwasyon.”
“Then explain it.”
Natahimik siya.
Lumapit ako nang isang hakbang.
“May nakita akong irregularities sa military supply contracts. Ilang araw pagkatapos, may reklamo laban sa akin. At ikaw mismo ang nag-utos na ipadala ako sa outpost.”
“Stop.”
“Bakit?”
“Because this is not the place to discuss classified matters.”
Napangiti ako nang mapait.
“Pero ang pagpapadala sa akin sa outpost nang walang maayos na imbestigasyon, puwede?”
Hindi siya nakasagot.
Biglang nagsalita si Vanessa.
“General, baka may nag-uudyok lang sa kanya!”
Tiningnan siya ni Adrian.
“Vanessa, leave us.”
Nagulat ang babae.
“Pero—”
“Now.”
Wala siyang nagawa kundi umalis.
Nang maisara ang pinto, lumapit si Adrian.
“Isabella, saan mo nakuha ang impormasyong iyan?”
“Sa sarili kong records.”
“Give them to me.”
Umiling ako.
“No.”
Biglang tumigas ang mukha niya.
“I’m ordering you.”
Tumingin ako sa kanya.
“General, tatlong taon akong sumunod sa lahat ng utos ninyo.”
Tahimik siya.
“Ngayon, may isang bagay akong hindi ibibigay.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay bumuntong-hininga.
“Hindi mo alam kung gaano kadelikado ang mga taong sangkot sa contracts na iyon.”
Napahinto ako.
“Alam mo?”
Hindi siya sumagot.
“Adrian, alam mong may problema?”
Dahan-dahan siyang umupo.
“May mga bagay na hindi ko puwedeng sabihin noon.”
Nanlamig ang dibdib ko.
“Pero puwede mo akong ipadala sa outpost?”
Tumingin siya sa akin.
“I thought it would keep you away from the investigation.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil sa wakas, narinig ko ang katotohanang matagal kong hinihintay.
“Pinrotektahan mo ba ako, Adrian?”
Hindi siya sumagot.
“Tatlong taon akong nagbuhat ng mga kahon sa nagyeyelong bodega. Tatlong taon akong naghugas ng medyas hanggang halos masira ang mga kamay ko.”
Nagsimulang mangilid ang luha niya.
“Hindi ko alam na ganoon kalala.”
“Pero ikaw ang nagsabing turuan nila ako ng leksiyon.”
Napayuko siya.
“I was angry.”
“At dahil galit ka, hinayaan mong mangyari iyon?”
Hindi siya makatingin sa akin.
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“I’m sorry.”
Tiningnan ko siya.
Tatlong taon.
Isang libong siyamnapu’t limang araw.
Mahigit tatlong libong pares ng medyas.
At ang kapalit lamang ay dalawang salita.
I’m sorry.
Napangiti ako.
“Too late, Adrian.”
Tumayo ako at kinuha ang notebook.
“Isabella, please.”
Huminto ako sa pintuan.
“May isa pa akong tanong.”
“Ano iyon?”
“Alam mo bang ginagamit ni Vanessa ang pangalan mo para kontrolin ang mga tao sa outpost?”
Biglang napatingin siya sa akin.
“What?”
“Alam mo bang may mga utos na ipinapadala sa kanila gamit ang pangalan mo?”
Namutla siya.
“That’s impossible.”
“Then investigate.”
Lumabas ako.
Hindi ko na kailangang makita ang kanyang reaksyon.
Dahil sa wakas, nagsimula na siyang magtanong.
At iyon ang unang bagay na dapat niyang ginawa tatlong taon na ang nakalipas.
Pagdating ng hapon, pumunta ako sa military records office.
May isang matandang opisyal doon na kilala ko.
Si Colonel Benjamin Salazar.
Dati siyang supervisor ko sa logistics division.
Nang makita niya ako, halos hindi siya makapagsalita.
“Isabella?”
Tumango ako.
“Sir.”
Lumapit siya.
“My God. What happened to you?”
Napangiti ako nang bahagya.
“Long story.”
Tiningnan niya ang mga kamay ko.
Unti-unting nagbago ang mukha niya.
“Who did this?”
Hindi ako agad sumagot.
Sa halip, inilapag ko ang notebook sa mesa.
“Sir, kailangan ko po ng tulong.”
Binuksan niya ang notebook.
Habang binabasa niya ang mga pahina, unti-unting tumigas ang kanyang mukha.
“Where did you get these codes?”
“Ako po ang nag-record noon.”
“Do you know what these mean?”
Tumango ako.
“May mga shipment na binayaran ngunit hindi dumating.”
Napaupo siya.
“Isabella, tatlong taon na naming hinahanap ang missing link sa kasong ito.”
Nanlamig ang dibdib ko.
“Hindi pa po tapos ang investigation?”
“Hindi. Pero maraming records ang nawala.”
Tiningnan niya ako.
“And you were transferred before you could testify.”
Tumango ako.
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos ay kinuha niya ang telepono.
“Close the door.”
Ginawa ko.
Tumawag siya sa isang senior investigator.
Makalipas ang ilang minuto, sinabi niyang kailangan kong magbigay ng formal statement.
Pumayag ako.
Hindi ko alam kung gaano karaming oras ang natitira sa akin.
Ngunit alam kong sapat pa iyon para simulan ang proseso.
Nang gabing iyon, bumalik ako sa bahay.
Naghihintay si Adrian sa sala.
Wala si Vanessa.
“Where have you been?”
“Records office.”
Biglang tumayo siya.
“Isabella, what did you do?”
“I told the truth.”
Napahawak siya sa noo.
“Do you realize what you’ve started?”
Tiningnan ko siya.
“An investigation that should have happened three years ago.”
Natahimik siya.
“Adrian, hindi ko na kailangang protektahan ang pangalan mo.”
Napatingin siya sa akin.
“Isabella…”
“Kung wala kang kasalanan, lalabas iyon.”
“At kung mayroon?”
Hindi ako sumagot.
Dahil alam niyang ang tanong ay hindi para sa akin.
Para iyon sa sarili niya.
Kinabukasan, nagkaroon ng emergency review sa military headquarters.
Ipinatawag si Vanessa.
Ipinatawag ang mga opisyal na namahala sa outpost.
At ipinatawag din si Adrian.
Hindi ako pinayagang dumalo sa lahat ng closed sessions.
Ngunit alam kong may nangyayari.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi na kontrolado ni Vanessa ang kuwento.
Nang hapon, lumabas ang unang resulta.
Ang reklamo laban sa akin ay may pekeng pirma.
Ang dalawang witness statement ay magkapareho ang pagkakasulat.
At ang dokumentong ginamit upang bigyang-katwiran ang transfer ko ay may petsang mas maaga kaysa sa aktuwal na reklamo.
Ibig sabihin, may plano nang ilipat ako bago pa man isumite ang akusasyon.
Nang malaman iyon ni Adrian, halos hindi siya makapaniwala.
“Vanessa,” malamig niyang tanong, “did you know about this?”
Umiyak ang babae.
“General, hindi ko po alam!”
“Then explain the signature.”
“Someone must have forged it!”
“Your handwriting was verified.”
Natahimik siya.
Makalipas ang ilang segundo, bigla siyang lumuhod.
“Adrian, please! Ginawa ko lang iyon dahil mahal kita!”
Napapikit siya.
“Love?”
Tumango si Vanessa habang umiiyak.
“Ayaw kong mawala ka sa akin!”
Tiningnan siya ni Adrian.
“So you destroyed my wife’s life?”
Hindi sumagot ang babae.
At sa unang pagkakataon, hindi niya ito ipinagtanggol.
Ngunit hindi pa doon natapos ang imbestigasyon.
Dahil sa mga records na ibinigay ko, natuklasan ng investigators ang isang mas malaking network ng procurement fraud.
May mga opisyal na tumanggap ng pera.
May mga supplier na nagpadala ng substandard equipment.
At may mga dokumentong sadyang binago upang maitago ang pagkawala ng mga supply.
Ang pamilya ni Adrian ay may koneksiyon sa isang supplier.
Ngunit hindi agad napatunayang siya mismo ang nakinabang sa ilegal na transaksiyon.
Gayunman, lumabas na pinirmahan niya ang aking transfer order kahit may malinaw na rekomendasyong huwag munang ilipat ang pangunahing witness.
Iyon ang kanyang pagkakamali.
At hindi na niya iyon maitatago.
Sa loob ng dalawang araw, unti-unting nabago ang tingin ng mga tao sa akin.
Ang mga dating umiiwas ay nagsimulang lumapit.
May humingi ng tawad.
May nagsabing hindi nila alam ang buong katotohanan.
May nagsabing pinaniwalaan lamang nila ang mga tsismis.
Ngunit hindi ko na hinanap ang kanilang pag-apruba.
Dahil sa loob ng tatlong taon, natutuhan kong hindi dapat nakadepende ang halaga ng isang tao sa opinyon ng mga taong madaling maniwala sa kasinungalingan.
Isang gabi, dumating si Mrs. Linda Ramos.
May dala siyang pagkain.
“Isabella…”
Tiningnan ko siya.
Namumula ang kanyang mga mata.
“I’m sorry.”
Hindi ako sumagot.
“Hindi ko dapat sinabi ang mga bagay na iyon.”
Tahimik akong nakinig.
“Tinulungan mo kami noong wala kaming matirhan. Pero noong ikaw ang nangangailangan, hindi man lang kita ipinagtanggol.”
Tumulo ang luha niya.
“I was ashamed.”
Matagal akong tahimik.
Pagkatapos ay sinabi ko:
“Linda, hindi ko kailangan ng pagkain.”
Napayuko siya.
“Alam ko.”
“Pero sana, sa susunod na may marinig kang masamang kuwento tungkol sa ibang tao, alalahanin mong maaaring hindi mo alam ang buong katotohanan.”
Tumango siya.
“I will.”
Hindi ko alam kung mapapatawad ko siya nang buo.
Ngunit hindi ko na kailangang magdala ng galit sa natitirang oras ko.
Nang gabing iyon, muling tumunog ang sistema.
[Remaining time: 18 hours.] [Optional objective progress: Original host’s reputation restoration, 92%.] [Final evidence package ready for transfer to authorized investigators.]Napatingin ako sa orasan.
Labingwalong oras.
Napakabilis.
Parang kahapon lamang, tatlong araw pa ang natitira.
Ngayon, ilang oras na lamang bago ako tuluyang mawala.
“System,” mahina kong tanong, “ano ang mangyayari sa katawan ko?”
[The body will cease functioning at the moment of soul transfer.] [No further action is required from the host.]Napapikit ako.
Hindi ko kailangang gumawa ng anumang bagay.
Hindi ko kailangang saktan ang sarili ko.
Hindi ko kailangang maghanap ng paraan para mawala.
Ang sistema mismo ang magtatapos sa buhay ng katawang ito.
May lungkot akong naramdaman.
Hindi para sa sarili ko.
Kundi para sa orihinal na Isabella.
Ang batang babaeng minsang nangarap maging isang mahusay na opisyal.
Ang babaeng nagtiwala sa mundong ito.
At ang babaeng hindi kailanman nakakuha ng patas na pagkakataong ipagtanggol ang sarili.
“System,” tanong ko, “maaari ko bang iwan ang lahat ng ebidensiya?”
[Yes.] [Evidence package will be delivered to the Military Procurement Review Board upon completion of transfer.]Tumango ako.
“Good.”
Pagkatapos ay binuksan ko ang lumang kahon sa ilalim ng kama.
Nandoon ang ilang litrato namin ni Adrian.
Ang wedding invitation.
Ang maliit na ribbon mula sa una kong military award.
At isang lumang sulat mula sa kanya.
Binuksan ko iyon.
Isabella, kahit saan man tayo dalhin ng buhay, pangako kong hindi kita iiwan.
Matagal kong tinitigan ang mga salita.
Pagkatapos ay maingat kong ibinalik ang sulat sa kahon.
Hindi ko na kailangang sirain iyon.
Hindi ko rin kailangang itago.
Isa na lamang iyong alaala ng isang pangakong hindi natupad.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
May labingdalawang oras pa.
Nagpunta ako sa maliit na garden sa likod ng bahay.
Doon, sa isang sulok, may nakita akong lumang paso.
Sa loob nito, may maliit na punlang tumutubo.
Nakilala ko ang dahon.
Galing iyon sa punong itinanim namin ni Adrian noong unang taon ng kasal.
Marahil may isang taong nagligtas ng bahagi nito bago ito tuluyang binunot.
Dahan-dahan kong hinawakan ang dahon.
Hindi ko alam kung bakit ako napangiti.
Marahil dahil kahit ang isang punong inakala kong nawala na ay nakahanap pa rin ng paraan upang mabuhay.
Ngunit ako, malapit nang umalis.
At hindi iyon nakakatakot.
Dahil sa wakas, tapos na ang misyon ko.
Habang nakaupo ako sa garden, may narinig akong mga yabag.
Si Adrian.
Nakatayo siya ilang hakbang ang layo.
Hindi siya nakasuot ng full military uniform.
Simple lamang ang kanyang damit.
At sa unang pagkakataon, wala ang dating malamig na ekspresyon sa kanyang mukha.
“Isabella.”
Tumingin ako sa kanya.
“Good morning.”
Lumapit siya.
“May balita na mula sa investigators.”
Tumango ako.
“Alam ko.”
“Vanessa admitted that she helped fabricate the complaint.”
Hindi ako nagulat.
“She said someone from the procurement network promised to help her career if she cooperated.”
Tahimik akong nakinig.
“At may mga opisyal na sangkot sa pag-abuso sa iyo sa outpost.”
Napatingin ako sa mga kamay ko.
“Good.”
Napaupo siya sa tabi ko.
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“I saw the medical report.”
Hindi ako sumagot.
“Your hands…”
Napahinto siya.
“May permanent damage.”
Tumango ako.
“I know.”
Nagsimulang mangilid ang luha niya.
“Isabella, I didn’t know.”
Tumingin ako sa kanya.
“Adrian, ilang beses akong sumulat sa iyo.”
Napatingin siya sa akin.
“Letters?”
“Oo.”
Namutla siya.
“I never received them.”
“Hindi ko alam kung saan napunta.”
Huminga ako nang malalim.
“Pero kahit hindi mo natanggap, alam mong ipinadala mo ako sa lugar na iyon.”
Napayuko siya.
“I’m sorry.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Alam mo, Adrian, dati iniisip ko kung ano ang sasabihin ko kapag nakita kitang muli.”
Nagsimula siyang umiyak.
“Gusto kong itanong kung bakit hindi mo ako pinaniwalaan.”
Napahawak siya sa mukha.
“Gusto kong malaman kung bakit mas mahalaga sa iyo ang salita ni Vanessa kaysa sa buong buhay nating magkasama.”
Hindi siya makapagsalita.
“Pero ngayon, wala na akong gustong itanong.”
Tumingin siya sa akin.
“Why?”
Napangiti ako.
“Because I already know enough.”
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.
Napangiwi ako sa sakit.
Agad niya itong binitiwan.
“Sorry.”
Tiningnan niya ang mga daliri ko.
Dahan-dahang tumulo ang luha niya.
“I did this to you.”
Hindi ako sumagot.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi niya kailangang marinig mula sa akin ang katotohanan.
Nakikita na niya iyon.
“Isabella,” mahina niyang sabi, “give me another chance.”
Napatingin ako sa kanya.
“Please.”
Matagal ko siyang tinitigan.
Ang lalaking minsang minahal ko.
Ang lalaking minsang naging buong mundo ko.
Ang lalaking nagpadala sa akin sa pinakamalamig na lugar at nakalimutang may asawa siyang naghihintay.
“Adrian, may mga bagay na hindi na kayang ayusin ng second chance.”
Napayuko siya.
“I know.”
“Pero sana, matuto ka.”
Tumango siya.
“I will.”
Hindi ko alam kung magbabago nga siya.
Ngunit hindi ko na kailangang hintayin iyon.
Dahil hindi na ako mananatili rito.
Makalipas ang ilang oras, dumating si Colonel Benjamin Salazar.
May dala siyang official documents.
“Isabella, may magandang balita.”
Tumayo ako.
“Sir?”
“The review board has issued its initial findings.”
Inabot niya sa akin ang dokumento.
“Your disciplinary transfer was procedurally invalid.”
Nanlamig ang aking mga daliri.
“And the allegations against you were unsupported.”
Napapikit ako.
Sa wakas.
Hindi pa tapos ang buong kaso.
May mga hearing pa.
May mga taong kailangang managot.
Ngunit ang pinakamahalagang bagay ay nangyari na.
Hindi na ako opisyal na itinuturing na may sala.
Tumingin sa akin si Colonel Salazar.
“I’m sorry we failed you.”
Napangiti ako nang malungkot.
“Thank you, Sir.”
Umiling siya.
“No. Thank you for keeping the records.”
Pagkatapos ay nagbigay siya ng salute.
Hindi ko inaasahan iyon.
Sa loob ng tatlong taon, sanay akong makakita ng mga taong umiiwas sa akin.
Ngayon, isang senior officer ang nagbibigay sa akin ng respeto.
Dahan-dahan kong itinaas ang kamay.
Masakit.
Ngunit nagawa kong sumaludo pabalik.
Nang umalis siya, tumunog ang sistema.
[Optional objective completed.] [Original host’s reputation restored.] [Final transfer in 3 hours.]Napatingin ako sa langit.
Tatlong oras.
Napakabilis ng panahon.
Bumalik ako sa silid.
Kinuha ko ang isang malinis na papel.
At nagsimulang sumulat.
Hindi para humingi ng tawad.
Hindi para magmakaawa.
Kundi para magpaalam.
Adrian,
Noong una tayong nagkakilala, naniwala akong ikaw ang taong makakasama ko hanggang sa pagtanda.
Noong ipinadala mo ako sa outpost, hinintay kong balikan mo ako.
Sa unang buwan, umaasa pa ako.
Sa unang taon, umiiyak pa ako.
Sa ikalawang taon, natuto akong manahimik.
At sa ikatlong taon, naunawaan kong hindi lahat ng paghihintay ay may magandang katapusan.
Hindi ko alam kung kailan mo mababasa ang sulat na ito.
Ngunit sana, kapag naalala mo ako, hindi mo lamang maalala ang babaeng nagmahal sa iyo.
Alalahanin mo rin ang babaeng hindi mo pinaniwalaan.
Ang babaeng hinayaan mong magdusa.
At ang babaeng hindi mo na kailanman mabibigyan ng pagkakataong magsimula muli.
Paalam.
Isabella.
Maingat kong tinupi ang sulat.
Inilagay ko iyon sa tabi ng lumang wedding photo.
Pagkatapos ay umupo ako sa kama.
Tahimik ang bahay.
Sa labas, naririnig ko ang mahinang hangin.
At sa loob ng aking isipan, muling tumunog ang sistema.
[Final transfer countdown: 60 minutes.]Napapikit ako.
Isang oras.
Sa unang pagkakataon, naisip ko ang orihinal kong mundo.
Ang lugar kung saan nagsimula ang lahat.
Hindi ko na maalala ang bawat detalye.
Ngunit may mga alaala akong unti-unting bumabalik.
Ang amoy ng ulan sa isang lungsod na matagal ko nang hindi nakikita.
Ang tunog ng mga sasakyan.
Ang isang silid na may bintanang nakaharap sa mga puno.
At ang pakiramdam ng isang buhay na hindi ko kailangang ipaglaban sa pamamagitan ng pagdurusa.
“System,” mahina kong tanong, “makakabalik ba talaga ako?”
[Yes, host.] [Your original body has been preserved.] [The reward will be delivered upon successful transfer.]Napangiti ako.
“Thank you.”
[You have completed your mission.] [You may rest.]Hindi ko namalayang tumulo ang luha ko.
Dalawampu’t tatlong taon.
Isang buong buhay.
At sa wakas, maaari na akong magpahinga.
Makalipas ang ilang minuto, may kumatok sa pinto.
Si Adrian.
“Isabella?”
Hindi ako sumagot agad.
“Can I come in?”
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.
Nakatayo siya roon.
May hawak siyang maliit na kahon.
“May gusto akong ibalik sa iyo.”
Binuksan niya iyon.
Nasa loob ang wedding ring ko.
Ang singsing na kinuha nila noong ipinadala ako sa outpost.
Napatingin ako rito.
“I found it in the records office,” sabi niya.
Tahimik akong nakinig.
“I thought you might want it back.”
Tiningnan ko ang singsing.
Noon, handa akong gawin ang lahat para maibalik iyon sa aking daliri.
Ngayon, isa na lamang itong piraso ng metal.
“Keep it,” sabi ko.
Nagulat siya.
“Isabella…”
“Hindi ko na kailangan.”
Nagsimulang mangilid ang luha niya.
“Please don’t say that.”
Napangiti ako.
“Adrian, may mga bagay na kapag nawala ang kahulugan, hindi na maibabalik ng simpleng pagbabalik sa dati nilang lugar.”
Hindi siya nakasagot.
Dahan-dahan kong isinara ang pinto.
At sa pagkakataong iyon, hindi na siya kumatok muli.
[Final transfer countdown: 10 minutes.]Humiga ako sa kama.
Tumingin sa kisame.
Ang mga kamay kong matagal nang masakit ay nakapatong sa aking dibdib.
Hindi ko na kailangang maghugas ng medyas.
Hindi ko na kailangang magbuhat ng kahon sa nagyeyelong bodega.
Hindi ko na kailangang maghintay sa isang lalaking hindi marunong maniwala.
[Five minutes.]Napangiti ako.
[One minute.]Sa labas ng silid, narinig ko ang mahinang boses ni Adrian.
“Isabella, may gusto pa akong sabihin.”
Hindi ko na siya nasagot.
Dahil sa sandaling iyon, naramdaman kong unti-unting gumagaan ang buong katawan ko.
Parang may mainit na liwanag na bumabalot sa akin.
[Ten seconds.]Napapikit ako.
[Five.]Naalala ko ang mga pangarap ng batang Isabella.
[Four.]Naalala ko ang mga taong minsang tumulong sa akin.
[Three.]Naalala ko ang lahat ng pagdurusang nalampasan ko.
[Two.]At sa huling sandali, wala akong naramdamang galit.
[One.] [Mission completed.] [Returning host to original world.]Pagkatapos, nagdilim ang lahat.
Nang buksan ni Adrian ang pinto makalipas ang ilang minuto, tahimik na ang silid.
Nakahiga ako sa kama.
Walang galaw.
Sa tabi ko, may isang sulat.
“Isabella?”
Lumapit siya.
“Isabella, wake up.”
Hindi ako sumagot.
Hinawakan niya ang kamay ko.
Malamig.
“Isabella?”
Nagsimulang manginig ang kanyang boses.
Tinawag niya ang medical team.
Ngunit kahit anong gawin nila, hindi na ako nagising.
Sa opisyal na ulat, nakasaad na ang aking katawan ay tuluyan nang tumigil sa paggana.
Walang palatandaan ng anumang panlabas na pananakit.
Walang nakitang malinaw na dahilan sa unang pagsusuri.
Ngunit ang katotohanang hindi alam ng sinuman ay simple lamang.
Natapos na ang aking misyon.
At wala na ang kaluluwang nanirahan sa katawang iyon sa loob ng dalawampu’t tatlong taon.
Nang mabasa ni Adrian ang sulat, doon siya tuluyang bumagsak.
Paulit-ulit niyang binasa ang bawat salita.
Sa unang buwan, umaasa pa ako.
Sa unang taon, umiiyak pa ako.
Sa ikalawang taon, natuto akong manahimik.
At sa ikatlong taon, naunawaan kong hindi lahat ng paghihintay ay may magandang katapusan.
Niyakap niya ang sulat.
“I’m sorry, Isabella.”
Ngunit wala nang sumagot.
Sa mga sumunod na linggo, nagpatuloy ang imbestigasyon.
Si Vanessa ay naharap sa mga kasong may kaugnayan sa pamemeke ng dokumento at pakikipagsabwatan sa mga taong sangkot sa procurement fraud.
Ang mga opisyal na nang-abuso sa akin sa outpost ay isinailalim sa disciplinary proceedings at criminal investigation.
Ang mga supplier na sangkot sa nawawalang military supplies ay sinuri.
At si Adrian, dahil sa kanyang papel sa hindi wastong transfer at sa pagkabigong tiyaking nasunod ang tamang proseso, ay naharap din sa administrative investigation.
Hindi niya naisalba ang kanyang reputasyon sa pamamagitan ng kapangyarihan.
Hindi niya naibalik ang panahon sa pamamagitan ng paghingi ng tawad.
At higit sa lahat, hindi niya naibalik ang babaeng matagal niyang inakalang palaging maghihintay.
Makalipas ang ilang buwan, isang maliit na memorial ang itinayo para kay Isabella Reyes.
Hindi dahil asawa siya ng isang general.
Kundi dahil sa kanyang katapatan bilang isang logistics officer.
Sa memorial, nakaukit ang mga salitang:
She served with integrity.
Sa unang pagkakataon, ang pangalan ni Isabella ay hindi na kaugnay ng isang pekeng reklamo.
Kundi ng katotohanan.
Samantala, sa isang mundong malayo sa lahat ng iyon, may isang babaeng dahan-dahang nagmulat ng mga mata.
Ako iyon.
Nakahiga ako sa isang malinis na silid.
May liwanag na pumapasok mula sa bintana.
Walang malamig na hangin.
Walang tunog ng military boots.
Walang mga kahong kailangang buhatin.
Dahan-dahan kong itinaas ang mga kamay.
Napahinto ako.
Makinis ang balat.
Walang sugat.
Walang baluktot na daliri.
Walang sakit.
Hindi ko napigilang umiyak.
Sa wakas.
Nakabalik na ako.
Ting!
[Welcome back, host.] [Original world transfer successful.] [Reward delivered: Military supply assets valued at one billion yuan.] [All mission obligations completed.] [System connection will now terminate.]Napangiti ako.
“Thank you.”
[Goodbye, host.]Pagkatapos ay nawala ang boses.
Matagal akong nakaupo sa kama.
Hindi ko alam kung paano sisimulan ang bagong buhay ko.
Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang dalawampu’t tatlong taon, hindi ko kailangang magmadali.
Hindi ko kailangang patunayan ang sarili ko.
Hindi ko kailangang humingi ng pahintulot.
At hindi ko kailangang maghintay sa isang taong hindi marunong magmahal.
Lumapit ako sa bintana.
Sa labas, maliwanag ang araw.
May mga taong naglalakad.
May mga batang nagtatawanan.
May mga ibong lumilipad sa ibabaw ng mga puno.
Huminga ako nang malalim.
Sa mundong iniwan ko, marahil patuloy na nagsisisi si Adrian.
Marahil araw-araw niyang binabasa ang sulat ko.
Marahil hinahanap niya ang babaeng hindi na niya kailanman makikita.
Ngunit hindi na iyon bahagi ng buhay ko.
Dahil ang pinakamahalagang bagay na natutuhan ko sa loob ng dalawampu’t tatlong taon ay hindi kung paano magtiis.
Kundi kung kailan dapat tumigil.
Hindi lahat ng pagmamahal ay kailangang ipaglaban hanggang sa huling hininga.
Hindi lahat ng pangako ay karapat-dapat pang hintayin.
At hindi lahat ng taong nawala sa buhay natin ay kailangang balikan.
Minsan, ang tunay na tagumpay ay ang makaalis sa isang lugar na matagal nang sumisira sa atin.
Tumingin ako sa aking mga kamay.
Dahan-dahan kong ibinuka ang mga daliri.
Malaya na ako.
Hindi na ako ang babaeng naghugas ng mahigit tatlong libong pares ng medyas.
Hindi na ako ang asawang iniwan sa nagyeyelong outpost.
Hindi na ako ang taong kailangang magmakaawa para paniwalaan.
Ako ay isang babaeng nakaligtas.
At ngayon, sa wakas, maaari na akong mabuhay para sa sarili ko.
WAKAS.
