Sa araw ng kasal ko, ako ang bride pero pina-taxi lang ako ni Carlo — dahil si Mika raw ang mauuna sa altar.

Bahagi 3
Akala ko tapos na ang kahihiyan, pero nang bumalik ako sa hotel, doon ko nalaman na matagal na pala akong pinagtatawanan nina Carlo at Mika.

Bumalik ako sa hotel sa Makati kinabukasan ng umaga. Hindi para magpakasal. Bumalik ako para kunin ang mga gamit ko at para ayusin ang dapat ayusin. Suot ko ang simpleng puting blouse at maong. Walang makeup. Gusto ko, ako naman ang maging totoo sa harap nila.

Pagpasok ko sa lobby, agad kong nakita ang welcome board. Hindi na pangalan ko ang nandoon. Ang nakalagay ay “Carlo & Mika.” May puso pa sa gilid. May mga bulaklak pa. Parang totoong kasal nila. Nakatayo ako doon ng ilang segundo. Hindi ako makagalaw. Hindi dahil sa gulat. Dahil sa wakas, nakita ko nang buo ang plano.

Lumapit ang isang staff ng hotel. Kilala niya ako. Noong nag-ocular kami, ako ang kausap niya. Ngayon, nahihiya siyang tumingin sa akin. Sabi niya, “Ma’am, pasensya na po. Kagabi po, si Ma’am Mika ang nagpa-ayos. Sabi po niya, siya na raw ang bride.”

Hindi ako sumigaw. Tinanong ko lang, “Sino ang nagbayad ng down payment?”

Tumingin siya sa listahan niya. Sabi niya, ako raw. Ako ang nagbayad ng ₱150,000 na down payment para sa venue. Ako ang pumirma sa kontrata. Ako ang nag-ayos ng lahat. Pero ang pangalan na nasa board ay hindi na sa akin.

Doon ko naramdaman na hindi ito basta “experience” lang. Pinlano ito. Hindi ito biglaan.

Pumunta ako sa bridal room. Wala na ang mga gamit ko doon. Ang nandoon ay ang gown ni Mika, ang sapatos ni Mika, ang mga litrato nila ni Carlo sa loob ng bridal car. Sa mesa, may album pa. Binuksan ko. Ang mga litrato namin ni Carlo para sa kasal, tinakpan ng mga litrato nila ni Mika. ‘Yung pose na ayaw ni Carlo noon dahil corny raw, ‘yon pa ang ginawa niya kay Mika nang buong ngiti.

Kinuha ko ang album at isinara ko ulit. Hindi ko kailangan ng ebidensya. Nasa cellphone ko na ang lahat. Nasa group chat ang lahat ng pang-iinsulto. Nasa mga message ni Carlo ang lahat ng utos niya sa akin.

Lumabas ako at narinig ko ang tugtog mula sa function room. Nagre-rehearse sila. Narinig ko ang boses ni Carlo. Malambing. Masigla. Iba sa boses na narinig ko sa cellphone kahapon nang sinabi niyang mag-sorry ako.

Sumilip ako sa pinto. Nandoon si Mika. Naka-white gown pa rin. Hawak niya ang kamay ni Carlo. Sabi niya, “Carlo, ang ganda ko ba?” Sabi ni Carlo, “Ikaw ang pinakamagandang bride na nakita ko.”

Hindi ko alam kung paano ako nanatiling nakatayo. Sampung taon. Sampung taon akong naging girlfriend ni Carlo. Sampung taon akong naghintay. Sampung taon akong nag-adjust. Pero sa isang araw, sa isang pangungusap, naging ako ang kontrabida sa sarili kong kasal.

Bumalik ako sa storage room. Doon ko nakita ang veil ko na iniwan ko kagabi. Nandoon pa rin. Walang nag-ayos. Walang nagtabi nang maayos. Parang ako. Iniwan lang sa gilid.

Umupo ako. Sa unang pagkakataon, hindi ko pinigilan ang luha ko. Umiyak ako nang tahimik. Hindi dahil gusto ko pang balikan si Carlo. Umiyak ako dahil sa wakas, nakita ko kung gaano ako kababa sa paningin ng mga taong pinagkatiwalaan ko.

Nag-vibrate ang cellphone ko. Group chat ulit.

May nagsabi, “Nasaan na ‘yung taxi bride? Hindi na ba siya darating?”

May sumagot, “Baka nagtatampo lang. Mamaya, babalik din ‘yan. Saan siya pupunta? Sampung taon sila, eh.”

May nag-react ng tawa.

Binasa ko lahat. Hindi na ako nagulat. Dati, kapag binabasa ko ang mga ganitong salita, iniisip ko na baka ako nga ang may problema. Baka masyado akong sensitibo. Baka hindi ko lang sila kilala. Ngayon, malinaw na sa akin. Hindi ako ang problema. Sila ang problema.

May nag-private message sa akin. Ang pinsan ni Carlo. ‘Yung pinsan na tinulungan ko noon sa ulan. ‘Yung pinsan na tinawag akong tagapagligtas dahil sa ₱30 million na proyekto.

Sabi niya, “Ate Liza, sorry.”

Hindi ako sumagot agad. Naghintay ako.

Dugtong niya, “Matagal na naming alam. Hindi lang namin sinabi sa’yo.”

Tinanong ko, “Ano’ng alam niyo?”

Sabi niya, “Si Mika talaga ang pumili ng venue. Si Mika ang unang sumukat ng gown. Si Mika ang nagpabago ng ayos ng stage. Sabi ni Carlo, pagbigyan na lang daw. Kasi minsan lang daw magpapaka-bride si Mika.”

Doon ko naintindihan. Hindi ito tungkol sa isang araw lang. Matagal na pala itong nangyayari. ‘Yung gown na akala ko ako ang unang sumukat, si Mika pala ang nauna. ‘Yung venue na akala ko ako ang pumili, si Mika pala ang nagdesisyon. ‘Yung kasal na akala ko ay sa amin ni Carlo, kay Mika pala mula sa simula.

Naaalala ko pa ang lahat ng maliliit na bagay. Kapag magkasama kami ni Carlo at ni Mika, lagi akong pangatlo. Kapag may plano kami, laging si Mika ang masusunod. Kapag may sakit si Mika, si Carlo ang unang tatakbo. Kapag ako ang may sakit, sasabihin ni Carlo, “Kaya mo ‘yan, malakas ka.”

Naaalala ko rin ang mga beses na sinabi ni Carlo na “barkada lang” si Mika. Na “parang kapatid” lang. Na “huwag kang magselos.” Naniwala ako. Kasi gusto kong maniwala. Kasi sampung taon na kami. Sino ba ang gustong aminin na ang sampung taon niya ay nasayang lang?

Pero ngayon, hindi ko na kayang magpanggap.

Tumayo ako. Pinunasan ko ang luha ko. Kinuha ko ang bag ko at ang veil ko. Hindi ko na isusuot ang veil. Dadalhin ko lang ito para ibalik sa bahay at itago. Ayaw ko nang makita ang sarili ko na bride na hindi pinili.

Pumunta ako sa front desk ng hotel. Sabi ko, “Gusto kong kausapin ang manager. Ako ang nakapirma sa kontrata. Gusto kong malaman kung ano ang mangyayari sa down payment ko.”

Lumabas ang manager. Mabait siya. Ipinaliwanag niya na ang ₱150,000 na down payment ay para sa venue at sa pagkain. Kung itutuloy ni Carlo ang party gamit ang pangalan ko, ako pa rin ang mananagot sa bayad. Kung ikakansela ko, may cancellation fee, pero hindi na madadagdagan ang bayad sa pangalan ko.

Doon ako nagdesisyon. Maliit na desisyon, pero mahalaga. Sabi ko, “I-cancel niyo sa pangalan ko. Hindi ako ang magpapakasal ngayon. Kung gusto ni Carlo at ni Mika na mag-party, sila ang magbayad at sila ang pumirma.”

Tumingin sa akin ang manager. Tumango siya. Sabi niya, “Naiintindihan ko po, Ma’am. Aayusin namin.”

Pagkatapos noon, pumunta ako sa hallway. Doon ko nakita si Carlo. Mag-isa siya. Hawak niya ang cellphone niya. Pagkakita niya sa akin, biglang nagbago ang mukha niya. Parang nagulat. Parang natuwa. Parang akala niya, bumalik ako para magpakasal.

Sabi niya, “Liza, sa wakas bumalik ka. Akala ko magtatampo ka pa rin. Halika na, mag-aayos na tayo. Hinihintay ka na ni Mika sa loob.”

Hindi ako lumapit. Tumayo lang ako sa harap niya.

Sabi ko, “Bumalik ako para kunin ang mga gamit ko. At para sabihin sa hotel na hindi ako magpapakasal.”

Kumunot ang noo niya. Sabi niya, “Liza, huwag kang mag-arte. Kahapon ka pa ganyan. Lahat ng tao naghihintay. Si Mika, umiiyak na naman.”

Doon lumabas si Mika mula sa function room. Naka-gown pa rin. Namumula ang mga mata niya. Lumapit siya sa akin. Sabi niya, “Liza, sorry. Kasalanan ko. Kung hindi ko lang sana hiniling na ma-experience ang maging bride, hindi sana nangyari ‘to.”

Tumingin ako sa kanya. Sa unang pagkakataon, tiningnan ko siya nang diretso, hindi bilang kaibigan ni Carlo, hindi bilang “barkada,” kundi bilang babae na alam ang ginagawa niya.

Umiiyak siya, pero nakangiti ang mga mata niya. Parang ‘yung ngiti na nakita ko sa mga litrato nila ni Carlo sa bridal car. ‘Yung ngiti na para bang nanalo siya.

Sabi ko, “Mika, kung talagang nagsisisi ka, bakit suot mo pa rin ang gown? Bakit pangalan mo pa rin ang nasa welcome board? Bakit ikaw pa rin ang nasa stage?”

Natigilan siya. Hindi siya sumagot.

Si Carlo ang sumagot para sa kanya. Sabi niya, “Liza, huwag mo siyang pagsalitaan ng ganyan. Manipis ang mukha niyan. Nasasaktan siya.”

Natawa ako. Hindi dahil masaya ako. Dahil sa wakas, narinig ko nang malinaw ang totoo. Kapag si Mika ang nasasaktan, kailangang protektahan. Kapag ako ang nasasaktan, kailangan kong mag-sorry.

Sabi ko kay Carlo, “Carlo, sampung taon akong nagtiis. Sampung taon akong naging pangalawa. Ngayon, sa sarili kong kasal, pangalawa pa rin ako. Tama na.”

Hindi siya sumagot. Tumingin siya kay Mika. Si Mika ang inuna niya. Hinawakan niya ang kamay ni Mika. Sabi niya, “Mika, huwag kang umiyak. Ako ang bahala sa’yo.”

Doon ko naramdaman na wala na talagang dapat pang ipaglaban. Ang desisyon ko ay tama.

Umalis ako sa hallway. Sumakay ako ng taxi sa harap ng hotel. Si Mang Jose pa rin ang driver. Naghihintay pala siya sa labas. Sabi niya, “Miss, kanina pa ako nandito. Nag-aalala ako sa’yo.”

Hindi ko alam kung bakit, pero ‘yung kabutihan ng isang taong hindi ko kaano-ano ang nagparamdam sa akin na may halaga pa rin ako.

Sa taxi, tahimik lang kami. Tumingin ako sa labas. Ang Makati ay maingay pa rin. Maraming tao. Maraming sasakyan. Pero sa loob ng taxi, tahimik. Parang sa wakas, nakahinga ako.

Pagdating ko sa condo ko sa Quezon City, binuksan ko ang pinto. Tahimik ang loob. Walang mga bulaklak. Walang mga bisita. Pero sa akin ang lugar na ‘to. Hindi ako kailangang magpaalam para pumasok sa kusina. Hindi ako kailangang maghintay sa likod.

Tinanggal ko ang blouse ko at nagpalit ng malambot na damit. Kinuha ko ang gown ko mula sa box. Tiningnan ko ito nang matagal. Maganda pa rin siya. Pero hindi na siya para sa kasal na ‘yon. Ibinalik ko siya sa box at isinara ko.

Binuksan ko ang cellphone ko. Pinalitan ko ang wallpaper. Hindi na ang wedding photo namin ni Carlo. Pinalitan ko ng litrato ng langit sa Quezon City na kinunan ko noong isang umaga. Simpleng litrato lang. Pero sa akin.

Nag-message si Carlo. Sunod-sunod.

[Liza, bumalik ka. Naghihintay ang mga tao.]

[Huwag kang mag-arte. Si Mika, umiiyak na naman dahil sa’yo.]

[Kapag hindi ka bumalik, mapapahiya tayo pareho.]

Hindi ako sumagot. Hindi dahil sa takot. Dahil sa wakas, hindi ko na kailangang magpaliwanag sa taong ayaw makinig.

Nagdesisyon ako. Bukas, babalik ako sa hotel. Hindi para magpakasal. Babalik ako para tapusin ang lahat nang maayos. Para sabihin sa harap nila na tapos na kami. Para kunin ang natitirang gamit ko. Para protektahan ang pangalan ko at ang pera ko. Para hindi na nila gamitin ang kasal ko bilang laruan ni Mika.

Inilagay ko ang cellphone ko sa mesa. Humiga ako sa kama. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, nakatulog ako nang hindi umiiyak.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at Mika sa harap ng lahat, at sa wakas, ako na ang pumili — hindi na ako ang laging isinasantabi.

Kinabukasan, bumalik ako sa hotel sa Makati ng alas-nuwebe ng umaga. Maaga pa. Hindi pa puno ang lobby. Pero nandoon na si Carlo at si Mika. Nakaayos na ulit ang function room. May mga bulaklak pa rin. May tugtog pa rin. Parang walang nangyari kahapon. Parang hindi ako ang bride na iniwan sa taxi.

Suot ko ang simpleng itim na damit. Walang gown. Walang veil. Dala ko ang bag ko. Sa loob ng bag ko, nandoon ang cellphone ko, ang kontrata ng hotel, at ang maliit na kahon kung saan nakalagay ang singsing na binigay ni Carlo noong nag-propose siya. Hindi ko na ito isusuot.

Pagkakita sa akin ni Carlo, lumapit siya agad. Ngumiti siya. Sabi niya, “Liza, buti bumalik ka. Akala ko talagang hindi ka na babalik. Halika, mag-aayos na tayo. Andoon na si Mika sa loob, hinihintay ka.”

Hindi ako ngumiti. Tumingin ako sa kanya nang diretso.

Sabi ko, “Bumalik ako hindi para magpakasal. Bumalik ako para tapusin ang lahat.”

Natigilan siya. Tumingin siya sa paligid. May ilang bisita na ang nakatingin sa amin. May mga kamag-anak ni Carlo. May mga kaibigan niya sa group chat. Nandoon din ang pinsan niya, si Jolo. Nandoon din ang kababata niya.

Sabi ni Carlo, mahina ang boses, “Liza, huwag dito. Sa loob na lang tayo mag-usap. Nakakahiya.”

Sabi ko, “Kahapon, hindi ka nahiya nang ipahiya mo ako sa harap ng convoy. Kahapon, hindi ka nahiya nang paupuin mo si Mika sa bridal car. Bakit ngayon ka mahihiya?”

Lumabas si Mika mula sa function room. Naka-white dress pa rin siya. Hindi na gown, pero puti pa rin. Parang bride pa rin. Lumapit siya kay Carlo at humawak sa braso nito.

Sabi niya, “Liza, huwag ka nang magalit. Ako na ang magso-sorry. Ako na ang aalis kung gusto mo.”

Tumingin ako sa kanya. Sabi ko, “Mika, hindi mo kailangang umalis. Hindi mo kailangang mag-sorry ngayon. Kailangan mong makinig.”

Tumingin ako sa lahat ng tao sa lobby. Nandoon ang mga taong tumawa sa group chat. Nandoon ang mga taong tinawag akong laos, makapal ang mukha, sumingit lang. Ngayon, kaharap ko sila. Hindi sa cellphone. Sa totoong buhay.

Sabi ko, “Gusto kong malaman niyo ang totoo. Kahapon, ako ang bride. Pero pina-taxi ako ni Carlo. Si Mika ang pinasakay niya sa bridal car. Si Mika ang pinaakyat niya sa stage. Ako ang pinadaan niya sa kusina para hindi raw ako makagulo sa atensyon ni Mika.”

Tahimik ang lobby. Walang nagsalita.

Binuksan ko ang cellphone ko. Binasa ko ang mga message sa group chat. Hindi ko kailangang magdagdag. Nandoon na ang lahat.

Binasa ko ang message ni Mika, “Magpapakasal muna ako ng light ngayon.”

Binasa ko ang message ng kababata ni Carlo, “Kayong dalawa talaga ang bagay.”

Binasa ko ang message ng pinsan niya, “Pinaka-ayaw ko sa babaeng laos na ‘yon.”

Tumingin ako sa pinsan ni Carlo. Sabi ko, “Jolo, naaalala mo ba noong umuulan at dinala ko sa’yo ang dokumento para sa ₱30 million na proyekto mo? Bumangga ako sa poste. Masakit ang binti ko. Pero dinala ko pa rin. Tinawag mo akong tagapagligtas. Ngayon, ako ang tinatawag mong laos.”

Namula ang mukha ni Jolo. Yumuko siya. Hindi siya sumagot.

Tumingin ako sa kababata ni Carlo. Sabi ko, “Ikaw ang nagpasalamat sa akin noon. Sabi mo, ginamot ko ang sugat ni Carlo nang umalis si Mika. Sabi mo, kami ang itinadhana. Ngayon, kami ni Mika ang pinagtatawanan mo?”

Hindi rin siya sumagot. Tumingin siya sa sahig.

Tumingin ako kay Carlo. Sabi ko, “At ikaw, Carlo. Sabi mo, mag-sorry ako. Sabi mo, masyado akong sensitibo. Sabi mo, si Mika ang kailangang protektahan. Pero sino ang magpoprotekta sa akin?”

Hindi sumagot si Carlo. Tumingin siya kay Mika. Parang humihingi siya ng tulong.

Si Mika ang nagsalita. Umiiyak na naman siya. Sabi niya, “Liza, hindi ko sinasadya. Gusto ko lang ma-experience. Sabi ni Carlo, papayag ka raw. Sabi niya, naiintindihan mo raw ako.”

Sabi ko, “Mika, ang experience, hindi mo ninanakaw sa kasal ng iba. Kung gusto mong maging bride, maghanap ka ng sarili mong kasal. Hindi ‘yung kasal ko ang gagamitin mo.”

Umiyak lalo si Mika. Sabi niya, “Hindi ako magpapakasal habang buhay. Kaya ngayon lang ako magkakaroon ng pagkakataon.”

Sabi ko, “Kung ayaw mong magpakasal, ‘yan ang desisyon mo. Pero hindi mo pwedeng gamitin ang desisyon mo para sirain ang araw ko. Hindi ako ang kabayaran sa mga pangarap mo.”

Doon nagsalita si Carlo. Tumaas ang boses niya. Sabi niya, “Liza, tama na! Sampung taon tayo. Sampung taon! Hindi mo ba kayang pagbigyan si Mika kahit isang araw lang? Isang araw lang!”

Tumingin ako sa kanya. Sabi ko, “Sampung taon akong nagbigay. Sampung taon akong nagparaya. Ang gown, si Mika muna. Ang venue, si Mika ang pumili. Ang kasal, si Mika muna. Kailan naman ako? Kailan ako magiging una?”

Hindi siya sumagot.

Sabi ko, “Noong araw ng kasal ko, hinila mo ako pababa sa bridal car sa harap ng lahat. Hindi mo man lang ako tinanong kung ayos lang ako. Hindi mo man lang naisip kung mapapahiya ako. Ang inisip mo lang ay si Mika. Ang inisip mo lang ay kung mapapahiya si Mika.”

Lumapit si Carlo. Hinawakan niya ang kamay ko. Sabi niya, “Liza, mag-usap tayo nang maayos. Babalik tayo. Ako na ang bahala. Si Mika, pauuwiin ko na. Ikaw na ang bride. Ikaw na.”

Tinanggal ko ang kamay ko sa kamay niya.

Sabi ko, “Huli na, Carlo. Kahapon pa ako namili. Noong sinabi mong si Mika muna, pinili mo na siya. Noong sinabi mong mag-sorry ako, pinili mo na siya. Noong pinadaan mo ako sa kusina, pinili mo na siya.”

Kinuha ko ang maliit na kahon sa bag ko. Binuksan ko. Nandoon ang singsing. Inilagay ko ito sa mesa sa harap niya.

Sabi ko, “Ito ang singsing mo. Hindi ko na ito kailangan. Hindi ako magpapakasal sa taong hindi ako kayang ipaglaban.”

Tahimik ang lahat. Si Mika ay huminto sa pag-iyak. Tumingin siya sa singsing. Tumingin siya kay Carlo.

Sabi ni Carlo, “Liza, huwag mong gawin ‘to. Mahal kita. Alam mo ‘yan.”

Sabi ko, “Carlo, kung mahal mo ako, bakit mo ako hinayaang pagtawanan ng mga kaibigan mo? Bakit mo ako hinayaang tawaging laos at makapal ang mukha? Bakit hindi mo ako ipinagtanggol kahit minsan?”

Hindi siya sumagot. Dahil alam niya ang sagot. Hindi niya ako ipinagtanggol. Si Mika ang ipinagtanggol niya.

Lumapit ang manager ng hotel. Sabi niya, “Ma’am Liza, naayos na po ang cancellation sa pangalan niyo. Ang ₱150,000 na down payment ay gagamitin para sa cancellation fee at sa mga nagamit na. Hindi na po madadagdagan ang bayad sa pangalan niyo.”

Tumingin ako sa manager. Tumango ako. Sabi ko, “Salamat po. Kung gusto nilang ituloy ang party, sila na ang magbayad at sila na ang pumirma.”

Tumingin si Carlo sa manager. Sabi niya, “Hindi, hindi namin itutuloy. Kami na ang magbabayad.”

Sabi ko, “Mabuti. Dahil hindi ko na babayaran ang experience ni Mika. Hindi ko na babayaran ang kasal na hindi naman sa akin.”

Doon, nagsimulang umalis ang mga bisita. Isa-isa. Tahimik. May ilang lumapit sa akin. May isang tita na humawak sa kamay ko. Sabi niya, “Anak, tama ang ginawa mo. Hindi ka dapat nagtitiis sa ganyang tao.”

May isang kaibigan ni Carlo na lumapit kay Mika. Sabi niya, “Mika, tama na. Umuwi na tayo. Sobra na ‘to.”

Si Mika ay tumakbo palabas ng lobby. Hindi na siya naka-gown. Pero tumakbo siya na parang bride na umiiyak. Si Carlo ay hindi sumunod agad. Tumingin siya sa akin. Parang gusto pa niyang magsalita.

Sabi niya, “Liza, paano na tayo? Sampung taon, ganito lang matatapos?”

Sabi ko, “Carlo, hindi ganito matatapos ang sampung taon. Matagal na siyang tapos. Kahapon lang ako nagising.”

Umalis ako sa lobby. Hindi ako tumakbo. Naglakad ako nang dahan-dahan. Narinig ko ang mga bulong sa likod ko. Pero hindi na ako lumingon.

Sa labas ng hotel, nandoon si Mang Jose. Naka-park ang taxi niya. Naghihintay pa rin siya. Sabi niya, “Miss, pauwi ka na ba sa Quezon City?”

Tumango ako. Sumakay ako. Sa taxi, tahimik lang kami. Pero hindi na mabigat ang dibdib ko. Parang may malaking bato na nawala.

Sabi ni Mang Jose, “Miss, ang tapang mo. ‘Yung asawa ko, ganyan din. Kapag hindi siya pinahalagahan, umaalis siya. Hindi siya nagmamakaawa.”

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang araw, totoong ngiti ang lumabas sa akin.

Pagdating ko sa condo ko sa Quezon City, binuksan ko ang bintana. Pumasok ang hangin. Nilinis ko ang condo. Itinapon ko ang mga lumang litrato namin ni Carlo na nasa drawer. Hindi ko itinapon dahil galit ako. Itinapon ko dahil hindi ko na sila kailangan.

Nag-ayos ako ng mga gamit ko. Ang gown, ibinalik ko sa box at itinago ko sa ilalim ng kama. Hindi ko na ito isusuot. Pero hindi ko na rin ito iiyak. Isa na lang siyang alaala.

Nagbukas ako ng bagong notebook. Sinulatan ko ang mga plano ko. Gusto kong mag-focus sa trabaho ko sa opisina. Gusto kong mag-ipon para sa sarili ko. Gusto kong mag-aral ulit. Gusto kong maglakad sa Quezon City nang hindi naghihintay ng message mula kay Carlo.

Lumipas ang mga linggo. Hindi na nag-message si Carlo. Hindi na rin nag-message si Mika. Tahimik ang cellphone ko. At sa tahimik na ‘yon, natutunan kong makinig sa sarili ko.

Isang umaga, nagising ako nang maaga. Nagluto ako ng almusal para sa sarili ko. Umupo ako sa balkonahe. Tiningnan ko ang langit sa Quezon City. Kulay asul. Walang ulan. Walang convoy. Walang bridal car. Walang Mika. Walang Carlo. Ako lang.

Naglakad ako sa park malapit sa condo ko. Maraming tao. May mga mag-asawa. May mga bata. May mga matatanda. Lahat sila may kanya-kanyang kuwento. At ako, may kuwento rin. Hindi na kuwento ng babaeng iniwan sa taxi. Kundi kuwento ng babaeng bumalik para kunin ang sarili niya.

Sa opisina, mas naging maayos ang trabaho ko. Hindi na ako laging nag-aalala kung magre-reply si Carlo. Hindi na ako laging naghihintay. Mas nakakapag-focus ako. Mas nakakangiti ako. May mga katrabaho na nagsabi, “Liza, iba ka na ngayon. Mas magaan ka.”

Totoo ‘yon. Mas magaan na ako.

Minsan, naaalala ko pa rin ang araw ng kasal. Naaalala ko pa rin ang taxi. Naaalala ko pa rin ang gown. Pero hindi na ako umiiyak. Naaalala ko na lang na doon ako nagising. Doon ko nalaman na ang pagmamahal ay hindi pagtitiis. Ang pagmamahal ay hindi pagiging pangalawa. Ang pagmamahal ay pagpipilian ka, hindi pagtatabuyan ka.

Isang gabi, binuksan ko ang cellphone ko. Tiningnan ko ang mga lumang message. Binura ko ang group chat. Binura ko ang mga litrato nila ni Carlo at ni Mika. Hindi dahil galit ako. Dahil tapos na.

Nag-type ako ng huling message kay Carlo. Hindi ko ito sinend. Isinulat ko lang para sa sarili ko. Sabi ko, “Salamat sa sampung taon. Natuto ako. At ngayon, pipiliin ko na ang sarili ko.”

Inilagay ko ang cellphone ko sa mesa. Humiga ako. Sa labas, tahimik ang Quezon City. Sa loob ng condo ko, tahimik din. Pero hindi ito tahimik na malungkot. Ito ay tahimik na payapa.

Sa wakas, ako na ang bride ng sarili kong buhay, at hindi na ako magpapakasal sa kahit anong kasal na hindi ako ang pinipili.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨